ارتوپدی فنی طراحی و ساخت ارتز و پروتز، کفی،کفش و صندل طبی

ارتوپدی فنی

رشته ای از خانواده پیراپزشکی است که در دانشکده توانبخشی تدریس می شود و وظیفه متخصصین این رشته ساخت وسایل کمکی با نام ارتز و اندامهای مصنوعی با نام پروتز می باشد.متخصص ارتوپدی فنی ابزارهای کمکی را طراحی می‌کند که به بهترین وجه نیازهای بیماران را برآورده می کند و اختلال عملکردی و یا بدشکلی عضو را مرتفع  می سازد. متخصص این رشته با کمک تکنولوژی ترموفرمینگ و تکنیک های پیشرفته  برای اندام‌های تحتانی (به خصوص ناحیه  مچ پا و کف پا  زانو  ولگن) و اندام‌های فوقانی (به خصوص آتل‌های فوری دست،آرنج و شانه ) آتل‌های اصلاحی مخصوصاً برای اصلاح اسكولیوز و کیفوز قوز پشت و انحرافات ستون فقرات  طراحی کرده و به بهترین نحو کمک به اصلاح مشکل بیمار می نماید.

پروتزهای خاص 

پروتز  وسیله ای است که جایگزین  بخشی از بدن یا اندام قطع شده می شود. این پروتزها شامل بازوها، پاها، قسمت‌هایی از پاها، دست‌ها، گوش‌ها، سینه‌ها و …می باشد. هدف اصلی از ساخت پروتز بهبود عملکرد و ایجاد تعادل بدن است. سهولت استفاده و زیبایی مطلوب پروتز به منظور بهبود کیفیت زندگی و ایجاد یک زندگی مستقل و بدون وابستگی  توام با ایجاد آرامش روحی و روانی برای کلینیک ما و بیمار مهم  است. پروتزها به صورت سفارشی ساخته می‌شوند و به طور منظم نیاز به تنظیم و تغییر شکل دارند.

تعداد قطعات یا قسمت‌های پروتز به شدت و درجه قطع عضو بستگی دارد. برای پروتز اندام فوقانی، اجزا ممکن است شامل یک سوکت، مفصل شانه، پیلون، مفصل آرنج، واحد مچ دست و یک دست باشد، بسته به اینکه در آن محل قطع عضو در کدام قسمت بالا تنه قرار دارد. برای پروتز اندام تحتانی، اجزا شبیه اندام فوقانی است، اما دست‌ها و مچ‌ها با پاها، زانوها و مفاصل ران جایگزین می‌شوند. هر یک از اجزای سازنده (هم برای پروتزهای اندام فوقانی و هم برای اندام تحتانی) نقش خاصی را در این امر دارند که آیا پروتز در نهایت توسط بیمار با موفقیت استفاده می‌شود. به عنوان مثال سوکت، قسمت ساخت سفارشی ایجاد شده از قالب اندام باقیمانده بیمار است. این قالب با اندازه‌های بدست آمده از بیمار و با کمک رایانه (CAM) بدست می‌آید، فرایندی که طی آن اندام باقیمانده با استفاده از برنامه طراحی به کمک کامپیوتر (CAD) اسکن می‌شود. مناسب بودن سوکت بسیار مهم است و اهمیت این رابطه مستقیماً به نتیجه نهایی بیمار برای استفاده و زمان سایش مربوط می‌شود. بقیه قطعات پروتز با دقت از لیست گسترده محصولات موجود از تولید کنندگان انتخاب شده است. دست‌ها، آرنج‌ها و مفاصل شانه توسط متخصص پروتز برای انتخاب مناسب ترین و کاربردی ترین پروتز انتخاب می‌شوند.

در تمام پروتزها از جوراب پروتزی برای تناسب مطلوب استفاده می‌شود. جوراب‌های پروتزی در ضخامت‌های مختلفی وجود دارد که از آن‌ها با عنوان تا (ply) یاد می‌شود. از آنجایی که قطع عضو در طول روز مایعات را حفظ یا از دست می‌دهد، افزودن یا برداشتن جوراب به منظور حفظ تناسب مطلوب سوکت انجام می‌شود. از این فرایند به عنوان مدیریت جوراب یاد می‌شود. در پروتزها ممکن است آسترهای سیلیکونی برای تعلیق و بالشتک نیز وجود داشته باشد. آسترها از موادی مانند سیلیکون، پلی اورتان و الاستومرهای ژل ساخته می‌شوند. این مواد به دلیل سهولت استفاده در هنگام پوشیدن یا دور انداختن، کیفیت بهداشتی و دوام انتخاب شده اند. برای بدست آوردن طول اندام مناسب، یک پیلون، که یک لوله آلومینیومی یا فولاد ضد زنگ است، بین پا و واحد سوکت یا زانو قرار می‌گیرد.

ارتز 

هدف از آتل و بریس یا ارتز :

• برای بی حرکتی یا تثبیت مفاصل (آتل‌های ثابت)
• حفاظت
• قرار دادن مفاصل در حالت استراحت
• برای کاهش التهاب
• برای کاهش درد
• برای جلوگیری از حرکت نامطلوب
• برای حل قرارداد انقباض عضلات تثبیت شده ، به عنوان مثال ریخته گری سریالی
• برای جایگزینی عملکرد عضلانی از دست رفته
• برای جایگزینی انگشت از دست داده
• برای تحرک یا کشش مفاصل (آتل‌های پویا)
• برای رفع گرفتگی تاندون
• برای حل انقباض مفاصل
• برای افزایش دامنه فعالیت در حرکت به مفاصل داده شده
• برای افزایش قدرت عضلات

انگشتان، دست و مچ دست 

یک آتل برای انگشتان و دست فقط باید مفصل یا مفاصل آسیب دیده را پشتیبانی کند و به مفاصل سالم اجازه حرکت آزادانه را بدهد. آتل مفصلی منفرد برای انگشتان در دسترس است، مانند آتل‌های بین فالانژال پروگزیمال (PIP) و اینترفالانژئال دیستال (DIP) که پس از پیچ خوردگی، شکستگی یا انقباض، دامنه حرکتی فعال (AROM) را در ناحیه حلقوی حفظ می‌کند. برخی از آتل‌ها مفصل را در موقعیت ثابت حفظ یا نگه می‌دارند، در حالی که آتل‌های دینامیکی که با فنر بارگیری می‌شوند، در حالی که نیروی ثابت را در جهت مورد نظر اعمال می‌کنند، به بیمار امکان حرکت خمشی یا کششی را می‌دهند. یک نوع خاص از ارتز مچ دست و انگشت (WHFO) آتل تعلیقی توماس است. وظیفه این آتل ایجاد کشش بر روی مفصل مچ دست و انگشت شست به منظور دورسی فلکس شدن مچ دست برای تشخیص‌هایی مانند فلج رادیال است. آتل بلند مخالف اغلب برای انقباضات انعطاف پذیری، آسیب عصبی یا تاندون به دلیل حوادث آسیب زا یا آرتریت روماتوئید استفاده می‌شود. این آتل‌ها از پسوند دینامیکی انگشت استفاده می‌کنند و به بیمار امکان می‌دهند از خم کننده‌های مورد نیاز برای گرفتن اشیا استفاده کنند.

نمونه دیگری از WHFO ساخت سفارشی کاربردی، آتل تنودز است (همچنین به عنوان آتل عمل مچ دست شناخته می‌شود). این آتل برای افزایش سطوح عملکردی و استقلال به طور عمده برای کوادری پلژی استفاده می‌شود. این طرح فوق العاده سبک است و از توانایی موجود برای خم شدن مچ دست برای تأکید بر حرکت طبیعی مخالفت برای گرفتن اشیا با استفاده از موقعیت خرچنگ و چنگال مانند استفاده می‌کند. ارتز دست یا مچ دست از لولای فلکسور استفاده می‌کند. انگشتان و انگشت شست در موقعیت عملکرد تثبیت می‌شوند. مقدار اندکی از قدرت اکستانسور مچ دست باعث ایجاد حرکت خمشی در مفاصل فالانژ متاکارپال (MP) می‌شود تا فضا و امکان کافی برای انواع فعالیت‌های روزانه را ایجاد کند. از آنجا که به صورت سفارشی ساخته شده است، این سبک از آتل به ریخته گری دست و بازو و اندازه گیری برای ساخت نیاز دارد.

بسته به تشخیص و محدودیت های مورد نظر برای حرکت، در هنگام حمایت از دست و مچ، گزینه‌های ارتوتیک متعددی وجود دارد. برای تشخیص‌هایی مانند سندرم تونل کارپال، التهاب تاندون یا پیچ خوردگی، آتل مچ دست خروجی، که مچ را در موقعیت خنثی نگه می‌دارد، رایج ترین انتخاب است. این آتل یک مهاربند پیش ساخته است که در اندازه‌های مختلف به راحتی در دسترس است. برای تشخیص‌هایی مانند انقباض ثانویه پس از یک حادثه عروقی مغزی (CVA) یا آرتریت روماتوئید (RA)، ارتز مچ دست و انگشت قابل انعطاف پیش ساخته کافی است. این ارتز از نظر طراحی پیشرونده است زیرا مفصل مچ دست و سکوی انگشت به راحتی خم می‌شوند یا گسترش می‌یابند تا در نتیجه دستاوردهای حاصل از پروتکل‌های کششی در جلسات فیزیوتراپی باشد. به این آتل‌های سبک و پیش ساخته آتل‌های پلت فرم یا استراحتی گفته می‌شود و موقعیت ایستایی ایجاد می‌شود. برخی از نسخه‌های نرم این آتل‌ها بیشتر مناسب پوست هستند زیرا گزینه پوششی را می‌توان جدا کرد و شستشو داد، که باعث رعایت بهداشت دست و آتل نیز می‌شود.

آرنج 

شایعترین ارتز ناحیه آرنج  ارتز مربوط به سندروم آرنج تنیس بازان می باشد که دارای یک بالشتک کوچک بیضی یا دایره شکل است و این بالشتک 2تا 3 سانتی متر زیر ناحیه آرنج قرار می گیرد تا فشار را از تاندونهای آرنج بردارد.

انتخاب اتصالات برای ارتزهای آرنج معمولاً می‌تواند به صورت پیش ساخته انجام شود. از آتل اپیکندیلیت جانبی (نواری با سیلیکون یا کیسه هوا) استفاده می‌شود تا فشار وارد شده به تاندون ناشی از استفاده در یک منطقه بیشتر را پراکنده کند، بنابراین میزان استرس و درد شدید را کاهش می‌دهد. آتل‌های ROM که AROM را محدود یا فشار را برای افزایش حرکت آزادانه مفاصل ایجاد می‌کنند نیز می‌توانند به عنوان ارتزهای پیش ساخته خریداری شوند. این ارتز آرنج حرکت آزادانه مفاصل مجموعه‌های توقف خمشی یا کششی را با 5 درجه افزایش ارائه می‌دهد که اجازه می‌دهد با پیشرفت بیمار تغییراتی در جلسات درمانی ایجاد شود. هنگامی که عملکرد مورد نظر برای به دست آوردن حرکت آزادانه مفاصل با کشش ثابت به تاندون‌های مفصل آرنج و عضلات همراه است، می‌توان از آتل‌های آرنج پویا استفاده کرد. پروتکل‌ها برای زمان سایش و زمانی که می‌توان تنش روی مفصل را افزایش داد تنظیم می‌شوند. آتل‌های ثابت را می‌توان به میزان مشخصی از خمش یا کشش تنظیم کرد و بسته به سبک یا مارک، ممکن است قابل تنظیم باشد یا نباشد. نسخه پزشک، پروتکل‌های توانبخشی و میزان انطباق و تحمل بیمار، همگی در تصمیم گیری هنگام نصب این نوع آتل‌های آرنج نقش دارند. انقباضات آرنج می‌تواند در اثر صدمات یا بیماری‌های مختلف مانند فلج مغزی و CVA ایجاد شود.

شانه 

استفاده از آتل در شانه برای بی حرکتی می‌تواند از اسلینگ و سوات یا یک بی حرکت کننده شانه استفاده کند که مفصل شانه را پشتیبانی می‌کند. در یک طرح معمولاً از باند سینه، کاف بازو و کاف بازو استفاده می‌شود که قابل تنظیم است و بازو را به صورت ایمن در برابر بدن قرار می‌دهد. اگر موقعیت مورد نیاز دور کردن اندام از بدن باشد، می‌توان از آتل هواپیما استفاده کرد.

ارتزهای مخصوص اندام فوقانی 

ADL ها برای ارتقا و افزایش استقلال در عملکرد در افرادی که دچار سکته مغزی یا آسیب ناتوان کننده شده اند به تعداد زیادی ارتز نیاز دارند. آتل‌های دست و مچ وجود دارد که برای کمک به تغذیه، نگه داشتن قلم، استفاده از برس و غیره استفاده می‌شود. انواع مختلفی از کف برای قرار دادن در اطراف ظروف و وسایل دارای دسته وجود دارد تا محیط آن‌ها افزایش یابد، بنابراین قدرت گرفتن و حرکت آزادانه مفاصل مورد نیاز برای نگهداری و استفاده از این موارد کاهش می‌یابد.

آتل شکستگی از یک روش فشرده سازی برای تثبیت محل شکستگی استفاده می‌کند. فشرده سازی مایع و بافت نرم اطراف محل شکستگی در هنگام تهیه آتل استخوان ران، استخوان بازو، رادیال یا اولنار مهم است. این آتل‌ها را می‌توان با گرم کردن و یا افزودن یک ماده رابط نرم برای ایجاد راحتی بیشتر، به یک نوع آتل سفارشی تغییر داد. آتل شکستگی یک ارتوز دو تکه است و از بند و قلاب و حلقه قابل تنظیم استفاده می‌کند. آتل امکان حرکت مفاصل بدون آسیب دیدگی مانند آرنج و مچ را برای شکستگی اولنار فراهم می‌کند. تکنیک و اصولی که در آتل بندی برای شکستگی‌های اندام فوقانی استفاده می‌شود، برای شکستگی‌های اندام تحتانی یکسان است.

ستون فقرات گردنی 

ارتزهای ستون فقرات گردنی به منظور حمایت از عضلات قسمت گردنی ستون فقرات نصب می‌شوند. محدود کردن چرخش، خم شدن و باز شدن یا بی حرکتی ستون فقرات گردنی از جمله کارهایی است که توسط این ارتز ها انجام می‌شود. یقه نرم گردنی را می‌توان برای آسیب‌های کمتری مانند پیچ خوردگی و کشیدگی نصب کرد. یقه نرم یک ارتز پیش ساخته و آماده است که از کف با روکش پنبه ای درست شده و در پشت آن دارای قلاب و حلقه است (شکل 26-8). آن‌ها در ارتفاع و طول‌های مختلف موجود هستند. ارتزهای ستون فقرات گردنی نوعی بریس نیمه سفت و دو قطعه ای است که می‌تواند برای ویپلاش و آسیب ناشی از حرکت ناگهانی، بیماری مفصل تحلیل برنده، آرتروز و ترمیم‌های جراحی یا پس از جراحی نصب شود. این گردن بندها از نظر ارتفاع، محیط و استحکام قابل تنظیم هستند، اما مانند سایر بریس ها، درمانگر باید همیشه نقاط فشار را بررسی کند تا از عدم آسیب به پوست مطمئن شود.

ستون فقرات کمری یا لومبوساکرال 

هنگام حمایت از ستون فقرات، محصولات سفارشی و خارج از قفسه زیادی وجود دارد. شدت آسیب، درد یا بیماری میزان پشتیبانی را که باید برای هر فرد مناسب باشد تعیین می‌کند. هرچه فرد از ساپورت بیشتر استفاده کند، به حمایت بیشتر وابسته می‌شود زیرا عضلات شکم اکنون دیگر نیازی به کار ندارند و مانند حالت عدم پشتیبانی عمل می‌کنند. با در نظر گرفتن این مفهوم، همیشه کمترین میزان پشتیبانی لازم بهترین گزینه است.

تکیه گاه تنه شامل چسب‌های شکمی، تکیه گاه های پانل صلبی، بریس هایپراکستنشن و ارتزهای اسکولیوز سفارشی ساخته شده است. هر ارتز نیاز به اندازه گیری‌های محیطی خاص، اندازه گیری طول، اندازه گیری عرض و برای بریس های سفارشی، ریختن تنه دارد. هنگام ساخت ارتز نخاعی سفارشی، انتخاب مواد بسیار مهم می‌شود. انتخاب میزان سفتی لازم با حداقل وزن بسیار حیاتی است.

انعطاف پذیرترین و در نتیجه کم سفت ترین ارتز لومبوساکرال (LSO) چسبنده شکم است. این ارتز یک چسباننده کشسان جراحی کش دار است که در عرض‌ها و طول‌های مختلف موجود است تا تناسب بهینه با طیف وسیعی از اندازه‌ها فراهم شود. LSO از عضلات شکم پشتیبانی و فشرده سازی می‌کند، که به نوبه خود از کمر حمایت می‌کند. چسب شکمی اغلب برای کمردرد نصب می‌شود.

ساپورت های بارداری چسب‌های شکمی هستند و برای استفاده در دوران بارداری در دسترس هستند. آن‌ها باعث تسکین در ستون فقرات کمر و همچنین پشتیبانی و کمک به تخلیه شکم در هنگام فشرده سازی مجتمع مفصل ران می‌شوند.

انتخاب دستگاه 

با توجه به اطلاعات جمع آوری شده از بیمار و نسخه ای که پزشک دستور داده است، باید توسط متخصص ارتوپدی فنی تصمیم گیری شود تا مشخص شود آیا بیمار با ارتز پیش ساخته یا یک دستگاه ساخت سفارشی متناسب است. ارتز پیش ساخته با درصد بالایی از اندازه جمعیت عمومی و اندازه گیری در نظر گرفته شده است. اولین گزینه این است که بیمار با ارتز پیش ساخته مطابقت داشته باشد به شرطی که اندازه گیری‌های بیمار در دستورالعمل‌های اندازه گیری ارائه شده توسط سازنده قرار گیرد و عملکرد و تناسب مناسب به خطر نیافتد. ارتز پیش ساخته می‌تواند انتخابی مناسب و کم هزینه باشد. وقتی اندازه بیمار و یا ناهنجاری‌های اسکلتی امکان مناسب بودن ارتوز پیش ساخته را فراهم نکند، در صورت لزوم مورد متناسب با بیمار ساخته می‌شود، اسکن می‌شود و اندازه گیری می‌شود تا دستگاه ارتوتیک سفارشی ساخته شود. ارتزهای ساخته شده سفارشی شامل آتل مچ دست، ارتز زانو و کفش‌های دیابتی هستند.

پیشرفت‌های صورت گرفته در ارتزهای پیش ساخته، طیف گسترده ای از محصولات پیش ساخته را که به راحتی در دسترس هستند، ایجاد کرده است. بنابراین درصد زیادی از جمعیت عمومی می‌توانند با این دستگاه‌های جدید مجهز شوند. با این حال، تعدیلات و تغییرات لازم برای تناسب سفارشی و سود مطلوب بیمار وجود دارد. علائم، بیماری‌ها و تغییر شکل‌های خاصی وجود دارد که نیاز به آتل‌های سفارشی ساخته شده، از جمله انواع پیشرونده، پویا و استاتیک دارد. آتل مترقی نوعی است که می‌تواند با پیشرفت توانبخشی بیمار تغییر کند تا بتواند آن تغییرات را در خود جای دهد و همچنان پشتیبانی لازم را از یک پشتیبانی بزرگتر به کمتر انجام دهد و امکان افزایش دامنه حرکت (ROM) را فراهم کند. در آتل متحرک از فنرها یا اتصالات میله‌های کششی برای اعمال یک مقاومت یا کمک مداوم برای خم شدن یا کشش استفاده می‌شود. مقدار تنش قابل تنظیم است و می‌تواند برای مطابقت با پروتکل‌های توانبخشی تنظیم شود. سرانجام، آتل استاتیک، مفصل یا مفاصل را در یک موقعیت خاص نگه می‌دارد.

تمام دستگاه‌های مصنوعی با ترکیب سوکت سفارشی ساخته شده از یک قالب یا پرونده اسکن شده از اندام باقیمانده و مواد تشکیل دهنده انتخاب شده برای بقیه پروتز ساخته می‌شوند که جایگزین قسمت قطع شده بدن می‌شوند. بسته به اندازه بیمار، اندازه گیری‌ها و تغییر شکل، مواردی مانند آسترها می‌توانند به صورت سفارشی ساخته شوند اگر یک کالای پیش ساخته به درستی متناسب نباشد. در بیمارانی که از حد مجاز توصیه شده برای پای مصنوعی و زانو ساخته می‌شوند، می‌توان یک مولفه ساختگی سفارشی نیز استفاده کرد.

 سؤالات متداول

 باید چه لباسی پوشید؟

 پزشک باید بتواند به راحتی به نواحی مورد نظر بدن که نیاز به درمان دارند دسترسی پیدا کند به همین دلیل با توجه به اینکه به چه نوع درمانی نیاز دارید به انتخاب لباس مناسب بپردازید.

بریس کمر: برای ارزیابی کمر باید لباس خود را در بیاورید یا آن را کنار بزنید تا پزشک بتواند به خوبی به کمر شما دسترسی داشته باشد.

• ارتز کف پا، مچ، زانو یا ساق: در این شرایط نیز باید شلوار خود را بالا بزنید تا امکان مشاهده و معاینه این اندام فراهم گردد به همین دلیل پوشیدن شلوارک، شلوار گشاد و دامن توصیه می‌شود تا پزشک بتواند پای شما را معاینه کند. پوشیدن جورابی که تا استخوان مچ را می‌پوشاند در آن دسته از افرادی که از ارتز پا و مچ استفاده می‌کنند ضروری است همچنین باید کفش شما به خوبی با ارتز تناسب داشته باشد.
• ارتز دست، آرنج، بازو و شانه: در این شرایط نیز پزشک به معاینه دست شما می‌پردازد به همین دلیل پوشیدن تیشرت راحت و یا بدون آستین توصیه می‌گردد.

 جلسه مشاوره با پزشک چگونه پیش می‌رود؟

 جلسه مشاوره با پزشک با انجام معاینات جسمانی و پرسیدن چند سوال در خصوص مشکلی که دارید روش هایی که تاکنون برای مشکل خود امتحان کرده اید آغاز می‌‌شود سپس پزشک با شما در خصوص نیازهایتان صحبت خواهد کرد. پزشک به ارزیابی عضو مورد نظر خواهد پرداخت، آن را در جهات مختلف به حرکت درمی‌آورد، ارزیابی های لازم را انجام می‌دهد از شما می‌‌خواهد راه بروید و سپس سلامت عمومی آن اندام را بررسی می‌نماید. در صورتی که شما به ارتز تخصصی نیاز داشته باشید پزشک شروع به قالب‌ گیری اندام مورد نظر خواهد کرد. پزشک فرآیند درمان را برای شما توضیح خواهد داد و به همه سؤالات احتمالی تان در خصوص درمان پاسخ می‌دهد تا احساس راحتی بیشتری داشته باشید.

 آیا در طول درمان دچار درد خواهم شد؟

 مرحله ارزیابی اندام و تهیه قالب نباید باعث درد شود اما در صورتی که شما به تازگی دچار آسیب دیدگی شده اید یا تحت عمل جراحی قرار داشته اید احتمالاً با مقداری درد مواجه خواهید شد. سپس پزشک از شما در خصوص درد سوال می‌پرسد تا در صورت لزوم اقدامات اولیه انجام گردد.

 آیا می‌توان با ارتز خوابید؟ 

 به طور کلی خوابیدن ‌با ارتز توصیه نمیشود مگر آنکه ارتز شما مخصوص ساعات خواب باشد. در صورتی که در طول ساعات شب نمی‌توانید بدون ارتز به سرویس بهداشتی بروید بهتر است وسایل کمکی از قبیل واکر و ویلچر را در دسترس خود قرار دهید تا به راحتی از بستر خارج شده و به سرویس بهداشتی بروید.

 آیا ارتز ضد آب است؟ آیا می‌‌توان با آن به استخر یا حمام رفت؟

 به غیر از برخی موارد استثنا معمولاً ارتز و پروتز ضد آب نیستند و قرار دادن آنها درون آب به مدت طولانی باعث آسیب دیدگی شان خواهد شد. قرار گرفتن ارتز در معرض آب به مدت کوتاه باعث آسیب دیدگی آن نمی‌شود به عنوان مثال در روزهای بارانی شما دچار هیچ مشکلی نخواهید شد اما باید از رفتن به استخر یا حمام در هنگام استفاده از ارتز خودداری کنید مگر آن که پزشک نظر دیگری داشته باشد. در صورتی که ارتز شما خیس شده است باید آن را جدا کنید و خشک نمایید سپس مجدداً استفاده کنید. در صورتی که شما با توجه به سبک زندگی خود به ارتز ضد آب نیاز دارید با پزشکتان مشورت کنید تا در این راستا به شما کمک کند.

 آیا می‌توان با ارتز رانندگی کرد؟

 می‌توان از برخی از انواع ارتز برای رانندگی کردن استفاده کرد اما تعدادی از آنها باعث اختلال در توانایی شما برای کنترل ماشین یا مشاهده همه جهات خواهد شد. قبل از آن که پشت فرمان بنشینید اطمینان حاصل کنید که توانایی انجام چنین کاری را دارید.

ارتز یا پروتز از چه چیزی ساخته شده است؟

ارتزهای تخصصی در لابراتوار با استفاده از مواد با کیفیت و با استفاده از آخرین فناوری روز دنیا ساخته می‌شوند. ارتز از ترکیباتی نظیر فیبر کربن، پلاستیک گرمایی، تیتانیوم، آلومینیوم، پارچه، محافظ فومی و چرم ساخته می‌شود. در تهیه ارتزهای آماده که توسط تولید کنندگان مختلف ساخته می‌شوند از ترکیبات متعددی استفاده می‌شود.

 تا چه مدت باید از ارتز استفاده کرد؟ 

 مدت زمان استفاده از ارتز به نوعی مشکل بیمار و نوع ارتز مورد استفاده بستگی دارد به نحوی که برخی از انواع ارتز به صورت موقت و تا زمان بهبود آسیب دیدگی مورد استفاده قرار می‌گیرند. برخی دیگر نیز فقط در هنگام انجام دادن فعالیت های جسمانی خاص و تعدادی دیگر نیز باید با توجه به مشکل بیمار به مدت طولانی تر مورد استفاده قرار بگیرند. بیمار می‌تواند با پزشک خود در این رابطه مشورت کند تا نحوه استفاده از ارتز را به او توضیح دهد.

 آیا می‌توان از ارتز رنگی استفاده کرد یا آن را تزئین نمود؟

 در اکثر موارد ارتز و پروتزها در رنگهای مختلف طراحی می‌شوند تا با نیازهای شخصی هر فرد تناسب داشته باشند. در این رابطه نیز با پزشک خود مشورت کنید تا شما را راهنمایی کند.

 آیا کودکانی که از ارتز استفاده می‌کنند توانایی بازی کردن و دویدن را دارند؟

 در اکثر موارد ارتز هیچگونه محدودیتی در انجام فعالیت‌های روزمره کودک ایجاد نمی‌کند. در صورتی که کودک شما به انجام فعالیت ورزشی و جسمانی خاصی اشتغال دارد با پزشک در این رابطه صحبت کنید تا در هنگام ساخت ارتز این موارد را مورد ارزیابی قرار دهد.

 چگونه باید ارتز و پروتز را شست؟

 برای شستشوی تجهیزات مختلف باید از دستورالعمل های مرتبط با آنها پیروی کنید:

• تجهیزات آماده: برای شست و شوی ارتز آماده باید از دستورالعمل های ارائه شده توسط سازنده پیروی کنید. اکثر تولید کنندگان ارتز و پروتز دارای وبسایت هستند که شما می‌توانید با مراجعه به آنها اطلاعات لازم را به دست بیاورید.
• تجهیزات سفارشی: به غیر از مواردی که پزشک به شما می‌گوید هیچ ممانعتی برای شستشوی ارتز ندارید باید به کمک دستمال مرطوب آن را تمیز نمایید. در صورتی که ارتز شما بوی بدی می‌دهد می‌‌توانید از الکل برای تمیز کردن استفاده کنید.
• پروتزهای بندی: بندها باید طبق دستور پزشک شستشو داده شوند.

 از چه نوع کفشی باید استفاده کرد؟

 پزشک پس از ارزیابی شرایط خاص هر فرد و با توجه به نیازهایی که دارد توصیه های لازم را ارائه خواهد کرد اما به طور کلی در اکثر بیماران کفش کتانی اسپرت گزینه مناسبی می‌باشد. کفش های جلو باز که دارای بند هستند و زبانه آنها قابلیت کشیدن به سمت بالا را دارد انتخاب مناسبی می‌باشند. اگرچه برخی از کفش ها با ارتز سازگاری دارند معمولاً پوشیدن آنها دشوار است. کفش هایی که پنجه آنها فضای کافی در اختیار پا قرار می‌دهد انتخاب مناسبی محسوب می‌شود. در اکثر موارد باید از کفشی استفاده کنید که پاشنه پا را می‌پوشاند. با توجه به نوع ارتز مورد استفاده برخی از بیماران ترجیح می‌‌دهند از کفش بزرگتر استفاده نمایند. خارج کردن کفی کفش نیز فضای بیشتری در اختیار شما قرار می‌دهد تا به خوبی ارتز با پا سازگاری پیدا کند. همچنین می‌توانید از محافظ پاشنه استفاده کنید تا در طول درمان پاشنه شما آسیب نبیند.

 برای تهیه کفش مناسب با ارتز چه باید کرد؟

 اکثر کفش هایی که در بازار وجود دارند به خوبی با ارتز سازگاری دارند و تا زمانی که مشکلی برای شما ایجاد نکنند گزینه مناسبی محسوب می‌شوند. برخی از برندهای خاص کفش هایی با سایز بزرگتر تولید می‌کنند که به خوبی با پا سازگاری دارند. پزشک اطلاعات لازم در خصوص انتخاب کفش مناسب و نکات مرتبط با تناسب کفش و ارتز را در اختیار شما قرار خواهد داد.

 کفش دیابتی چیست؟

 کفش دیابتی از ترکیبات خاص ساخته می‌‌شود تا احتمال ساییدگی پوست، تاول و زخم شدن پای افراد دیابتی را به حداقل برساند. در صورتی که پزشک به شما توصیه کرده است از کفش دیابتی استفاده کنید باید طبق دستور از این کفش به منظور جلوگیری از بروز هرگونه مشکلی استفاده نمایید.

 در صورت پوشیدن کفش بزرگتر به‌ منظور تناسب بهتر با ارتز آیا پای دیگر دچار مشکل نخواهد شد؟

 معمولاً در چنین شرایطی هیچ گونه مشکلی ایجاد نمی‌شود مگر آنکه کفش بسیار بزرگ باشد و برای اصلاح فضای درون کفش از لایه فومی استفاده نمایید تا پا در شرایط بهتری قرار بگیرد. می‌‌توانید کفی کفش خود را خارج کنید و آن را تعویض کنید و در سایر کفش های خود به عنوان محافظ استفاده کنید.

 آیا استفاده از ارتز خطر دارد؟

 خطرات و عوارض ارتز بسیار کم است و شایع ترین مشکلی که در ارتباط با ارتز وجود دارد ساییدگی پا و تحت فشار قرار گرفتن آن است که توجه نکردن به آن ممکن است باعث بروز تاول پوستی شود. در صورتی که از ارتز برای آسیب دیدگی ایجاد شده یا درمان پس از عمل جراحی استفاده می‌کنید باید بدانید که استفاده نامناسب از آن می‌‌تواند زمینه بروز آسیب بیشتر را ایجاد کند به همین دلیل باید به خوبی از دستورات پزشک پیروی کنید.

 برخی از خطرات مرتبط با استفاده از ارتز عبارتند از زخم شدن پوست و آسیب دیدگی ناشی از زمین خوردن و به ویژه در ارتز ساق. به همین دلیل باید از همه دستورات پزشک در خصوص مراقبت از پوست پیروی کنید تا احتمال آسیب دیدگی به حداقل برسد. باید به طور منظم پاهای خود را بررسی کنید تا در صورت مشاهده تاول یا ساییدگی پوست بتوانید اقدامات لازم را به کار بگیرید. پزشک نکات مرتبط با انجام دادن فعالیت های جسمانی به صورت ایمن و استفاده از وسایل کمکی برای راه رفتن از قبیل واکر یا عصا را توضیح خواهد داد. صرف نظر از نوع ارتز یا پروتزی که استفاده می‌کنید در صورت بروز هرگونه مشکلی باید هر چه سریع تر با پزشک خود تماس بگیرید.