آخرین مطالب

کلاسیک

لورم ایپسوم متن ساختگی با تولید سادگی نامفهوم از صنعت چاپ و با استفاده از طراحان گرافیک است.لورم ایپسوم متن ساختگی با تولید سادگی نامفهوم از صنعت چاپ و با استفاده از طراحان گرافیک است.
تعویض-مفصل-لگن-و-ران-min.jpg
سپتامبر 8, 2015

آرتروز لگن

آرتروز لگن-

پس از عمل جراحی تعویض مفصل لگن و ران، یکی از مهمترین مواردی که باید به آن بپردازید، بازیابی حرکت مفصل لگن شما است که قبلا در اثر آرتروز لگن ، در آن اختلال ایجاد شده بود. علاوه بر استراحت کافی و کنترل درد پس از عمل جراحی، باید با تقویت عضلات چهار سر ران و مسیر بهبودی کامل پس از عمل تعویض مفصل زانو وزا ران ورزش های سبک و روش های فیزیوتراپی می شود که به بهبودی شما پس از عمل جراحی کمک می کند و معمولا عوارض تعویض مفصل زانو بسیار نادر است.

به منظور دست یابی به موفقیت بلند مدت در بهبودی پس از عمل تعویض مفصل ران، بسیار مهم است که در فرآیند بهبودی شرکت کنید و از دستورالعمل هایی که توسط جراح و فیزیوتراپ به شما ارائه می کنند، به طور کامل پیروی کنید.

ریکاوری

استراحت

استراحت کافی، یک بخش مهم پس از عمل جراحی است. از انجام حرکات و فعالیت هایی که درد شما را افزایش می دهند، خودداری کنید. اگر در هنگام انجام یک حرکت یا فعالیت احساس درد داشتید، آن را متوقف کنید. حتما از واکر یا عصایی استفاده کنید که مورد تایید جراح شما قرار دارد. همچنین مقدار وزنی که بر روی پایتان وارد می کنید نیز باید مورد تایید جراح قرار گرفته باشد.

استفاده از کمپرس سرد و گرم

تنها در صورتی از کمپرس گرم استفاده کنید که پزشک به شما توصیه کرده باشد. بر روی ناحیه ی آسیب دیده کمپرس گرم را به مدت 15 تا 20 دقیقه قرار دهید و این کار را بیش از 4 بار در روز انجام دهید. استفاده از حوله ی گرم و مرطوب کیف آب جوش و حمام آب گرم می تواند به کاهش درد کمک کند. گرما باعث می شود رگ های خونی بزرگتر شوند و در نتیجه جریان خون افزایش یابد. افزایش جریان خون مواد شیمیایی که ایجاد درد می کنند را می راند. همچنین اکسیژن و مواد مغذی موثر در بهبودی را به محل آسیب دیده می رساند. بهتر است هنگام خواب از کیف آب جوش برقی استفاده نکنید.

از کمپرس یخ بر روی محل آسیب دیده به مدت 10 تا 15 دقیقه و بیش از 4 بار در روز استفاده کنید. یخ باعث می شود رگ های خونی تنگ تر شوند و در نتیجه جریان خون کاهش یابد. این امر به کنترل التهاب و کاهش درد ناشی از آن کمک می کند. برای این کار می توانید از کیسه های حاوی یخ استفاده کنید.یک حوله بین کیسه ی یخ و پوستتان قرار دهید.

ورزش

ورزش کردن به منظور بهبودی تعادل، دامنه ی حرکتی و قدرت بدن می تواند به شما برای کنترل درد و بازگشت به فعالیت های عادی روزانه کمک کند. همچنین به شما کمک می کند در آینده با مشکلی مواجه نشوید. فیزیوتراپ شما به دقت به شما آموزش خواهد داد که چگونه به طور صحیح ورزش ها را انجام دهید تا بدون آسیب به لگن، آن را تقویت کنید. برخی از ورزش هایی که فرا می گیرید می تواند شامل مواردی از جمله بالا آوردن زانو، حرکت پا به آرامی به یک سمت، حرکت پا به آرامی به پشت و کشش های ران باشد. از دستورات پزشک در مورد محدودیت در بلند کردن اجسام سنگین پیروی کنید.

فیزیوتراپی

در 6 هفته ی اول پس از عمل جراحی تعویض مفصل لگن، فیزیوتراپی بسیار مهم است. انجام حرکات فیزیوتراپی حرکت لگن را بهبود می بخشد و به شما آموزش می دهد که طی دوره ی بهبودی، چطور حرکت کنید تا به مفصل جدید اجازه ی بهبودی دهید. بیمارانی که تمرینات فیزیوتراپی تعویض مفصل لگن را انجام می دهند، خیلی سریع تر بهبود می یابند.

حتما در مورد بلند کردن وسایل سنگین با پزشک و فیزیوتراپ خود صحبت کنید. توصیه های آنان به نوع پیوند و سایر عوامل در مورد وضعیت شما بستگی دارد.

مراقبت های بعد از عمل

طی 12 هفته پس از عمل جراحی بیشترین میزان از بافت نرم بهبود می یابد. در طول این مدت هرگز ورزش هایی که توسط پزشک یا فیزیوتراپ به شما توصیه نشده است را انجام ندهید. در غیر این صورت انجام این ورزش ها ممکن است ایجاد آسیب کند و خطر دررفتگی را افزایش دهد.

برای بازگشت به فعالیت های عادی قبلی، لگن شما باید به طور کامل بهبود یابد. به این منظور باید اقدامات احتیاطی خاص را به کار گیرید و به طور منظم ورزش کنید تا به بهبودی صحیح و کامل خود کمک کنید.

توصیه های و مراقبتهای تعویض مفصل لگن (حداقل به مدت 12 هفته)

  • تنها در دامنه ی حرکتی که توسط پزشک توصیه شده است، فعالیت کنید.
  • هنگام نشستن، زانوهای شما باید پایین تر از لگن قرار گیرد.
  • لگن خود را بیش از 90 درجه خم نکنید.
  • از توالت فرنگی استفاده کنید.
  • هنگام نشستن در اتومبیل، از یک بالش استفاده کنید.
  • همواره بر روی یک صندلی سفت و بلند بنشینید که هم سطح زانوها و یا بالاتر از آن ها باشد.
  • در حالت نشسته، برای برداشتن چیزی و یا پوشیدن کفش، به جلو خم نشوید. در صورت لزوم از پاشنه کش کفش استفاده کنید.
  • در حالت ایستاده، برای چرخیدن، پاهایتان را حرکت دهید. هرگز تنه ی خود را نچرخانید.
  • از چرخاندن پا، زانو و لگن خودداری کنید.
  • به حالت چهار زانو ننشینید.
  • هنگام خوابیدن به یک سمت در تخت خواب و یا هنگام انجام حرکات ورزشی در حالت خوابیده، یک بالش بزرگ بین پاهایتان قرار دهید.
  • هنگام خوابیدن به پشت، مچ پاهایتان را روی هم قرار ندهید.

توجه: تنها حرکاتی را انجام دهید که توسط فیزیوتراپ به شما توصیه شده است.

انجام روزانه ی این تمرینات به بهبودی دامنه ی حرکتی، افزایش قدرت عضلات و افزایش تحرک شما کمک می کند. تعداد حرکاتی که انجام می دهید را یادداشت کنید.

کنترل درد

اگر پس از انجام حرکات ورزشی، درد و تورم افزایش یافت و بیش از 2 ساعت ادامه داشت، به پزشک مراجعه کنید و فعالیت خود را کاهش دهید. اگر درد باعث ایجاد مشکل شد، از داروهایی که توسط پزشک تجویز شده است، مصرف کنید.

راه رفتن

در ابتدا، از راه رفتن بر روی سطوح شیب دار و ناصاف، خودداری کنید. هر روز به تدریج مسافت پیاده روی را افزایش دهید، اما در یک روز این مسافت را بیش از 20% زیاد نکنید. تا زمانی که جراح یا فیزیوتراپ به شما توصیه کرده است، برای راه رفتن از عصا یا واکر استفاده کنید و حتما کفش مناسب بپوشید.

ورزش و حرکات اصلاحی

در زیر لیستی از ورزش هایی که باید در منزل انجام دهید، آورده شده است.

فیزیوتراپ به شما خواهد گفت که کدام یک از این تمرینات را انجام دهید و در صورت لزوم، در برنامه ی ورزشی تان تغییراتی ایجاد خواهد کرد.

  • شما باید مجموعه ای از تمرینات ورزشی را 3 بار در روز انجام دهید.
  • هر تمرین ورزشی را 10 بار تکرار کنید. پس در هر روز 3 ست از هر تمرین را با 10 بار تکرار انجام دهید. بین هر ست استراحت کنید.
  • اگر انجام یک ورزش خاص برای شما مشکل است و یا ایجاد درد می کند، آن را متوقف کنید و به پزشک خود اطلاع دهید.
  • همه ی حرکات باید به آرامی و تحت کنترل انجام شوند. هنگام انجام حرکات، نفستان را حبس نکنید.
  • اگر ورزشی باعث درد می شود، آن را انجام ندهید. درد، پیام بدن شماست و به شما می گوید که باید استراحت کنید.
  • طبیعی است که پس از انجام حرکات ورزشی، کمی احساس درد عضله داشته باشید. معمولا گذاشتن کمپرس یخ بر روی لگن به مدت 10 دقیقه به کاهش درد کمک می کند. چنانچه درد بیش از 48 ساعت طول کشید، به جراح یا فیزیوتراپ اطلاع دهید.

تقویت عضلات پشت

انجام این حرکت، عضلاتی که موجب استقامت پشت می شوند را تقویت می کند، بنابراین این ناحیه، هنگام انجام حرکات پا، محافظت می شود.

خوابیدن به عرض شکم

به پشت بخوابید، در حالی که زانوها خمیده است و کف پا بر روی زمین قرار دارد. با کشیدن شکم به داخل ستون فقرات، عضلات شکم را منقبض کنید. به طور طبیعی نفس بکشید.

دامنه ی حرکتی

انجام این حرکات ورزشی، حرکت مفصل لگن را افزایش می دهد.

خم شدن مفصل لگن و لغزاندن پاشنه ی پا

به پشت بخوابید. یکی از زانوها را به سمت قفسه ی سینه بالا بیاورید. بیش از 90 درجه آن را خم نکنید. می توانید از یک حوله یا ملافه برای پشت خود استفاده کنید.

 

دور کردن لگن از محور مرکزی بدن

به پشت بخوابید. شکمتان را به داخل جمع کنید. پاهایتان را صاف کنید. پای عمل شده را به به یک سمت روی زمین بکید. انگشتان پا و کشکک زانو باید به سمت سقف قرار گیرند. به حالت اولیه بازگردید.

 کشش مفصل لگن

به پشت بخوابید در حالی که هر دو زانو خم است و کف پاها صاف هستند. پایی که عمل نشده را به سمت قفسه ی سنه بالا بیاورید. همزمان به آرامی پای عمل شده را به تخت فشار دهید.

تمرینات استقامتی

انجام این تمرینات به تقویت عضلات شما کمک می کند و باعث حفاظت از مفصل جدید لگن می شود.

خم کردن مفصل ران (در حالت خوابیده)

به پشت بخوابید. یک پاشنه را به آرامی به سمت بالا روی زمین بکشید و پا را به آرامی از روی زمین بالا بیاورید. (مفصل ران تا 60 درجه باید خم شود).

کشش لگن (در حالت خوابیده)

به پشت بخوابید و یک حوله را بین زانوهایتان قرار دهید. زانوهایتان را خم نگه دارید و کمی با فاصله از هم قرار دهید.

شکمتان را به داخل جمع کنید، به باسن فشار آورده و لگن را از روی تخت بلند کنید.

کشش مفصل لگن

کشش زانو با استفاده از حوله ی رول شده

یک حوله ی رول شده را مطابق شکل زیر پای عمل شده قرار دهید. با انقباض عضلات جلوی ران، زانویتان را بکشید. پشت زانو را به حوله ی رول شده فشار دهید.

کشش زانو با استفاده از حوله ی رول شده

تمرینات قدرتی

دور کردن مفصل لگن از محور مرکزی (در حالت ایستاده)

بر روی پای عمل نشده بایستید. بدنتان را صاف بگیرید و شکمتان را به داخل جمع کنید. دستتان را به یک صندلی یا میز برای حفاظت بگیرید. با حفظ سطح لگن و در حالی که کشکک زانو و انگشتان پا به سمت جلو قرار دارند، پای عمل شده را به سمت کنار بدن حرکت دهید. در هنگام بالا بردن پا، به یک سمت خم نشوید. پایتان را به سمت مرکز برگردانید.

خم کردن زانو (در حالت ایستاده)

بر روی پای عمل نشده بایستید. برای حفاظت یک صندلی یا میز را بگیرید. در حالی که لگن شما با پای دیگر در یک راستا قرار دارد، پای عمل شده را خم کرده و به سمت باسن بالا بیاورید.

کشش ساق پا در حالت ایستاده

 

 تمرینات کششی

انجام این حرکات به انعطاف پذیری عضلات اطراف لگن کمک می کند. حتما باید این حرکات را بعد از حرکات استقامتی و به آرامی انجام دهید.

کشش عضله ی همسترینگ

پشتتان را صاف بگیرید و به آرامی یک زانو را صاف کنید تا جایی که در پشت رانتان احساس کشش کنید.

کشش عضله ی همسترینگ

کشش ساق پا

بایستید و جلوی یکی از پاها را بر روی 2 یا 3 کتاب قرار دهید. در حالی که پاشنه ی پا با زمین در تماس است، به آرامی به جلو خم شوید تا جایی که در ساق پایتان احساس کشش کنید.

کشش ساق پا

کشش عضلات چهار سر ران

روی شکمتان و بر روی یک بالش دراز بکشید. یک حوله ی تا شده را زیر پیشانی تان قرار دهید. شکم و رانتان را منقبض کنید. با استفاده از یک پارچه یا طناب دور مچ پا، یک زانو را خم کنید تا پایتان به سمت پشت شما بالا بیاید. این کار را تا جایی ادامه دهید که در جلوی ران احساس کشش کنید.

کشش عضلات چهار سر ران

تمرینات تعادلی و پیشرفته

تعادل

در حالتی بایستید که پاها جدا از هم قرار گیرند و نسبت به هم قرینه باشند. یک صندلی یا میز را با دست بگیرید.

تعادل

در صورت لزوم، وزنتان را از یک پا به پای دیگر منتقل کنید. این کار را تا جایی که بتوانید به مدت 10 ثانیه بر روی یک پا بایستید، ادامه دهید.


درد-لگن-در-بارداری-min.jpg
سپتامبر 7, 2015

درد لگن در طول بارداری یکی از علائم شایعی است که معمولاً زنان باردار آن را تجربه می‌کنند. این ناراحتی اغلب در اواخر بارداری و خصوصاً در طول سه ماهه سوم احساس می‌شود. دلیل رخ دادن درد لگن در بارداری آن است که در این زمان بدن مادر در حال آماده‌سازی خود برای زایمان است. درد و ناراحتی بیش از همه در پهلو احساس می‌شود، جاییکه نوزاد در هنگام حضور در رحم معمولاً در آن قرار دارد.

علت ها

در طول بارداری، بدن مادر هورمون‌هایی را آزاد می‌کند که به بافت‌های همبند اجازه می‌دهند شل و نرم شوند. در نتیجه، مفاصل و رباط‌های موجود در بین استخوان‌های لگن نیز شروع به شل شدن می‌کنند. افزایش انعطاف‌پذیری این استخوان‌ها در این زمان ضروری است، زیرا به نوزاد اجازه می‌دهد که در زمان زایمان در بدن مادر جابجا شود. بخشی از درد و ناراحتی احساس شده توسط مادر ناشی از درد پایین کمر، تغییرات در وضعیت قرارگیری بدن و سنگین‌تر شدن رحم است.

افزایش فشار بر عصب سیاتیک هم دلیل دیگر درد لگن در بارداری است. دو عصب سیاتیک موجود در بدن از پایین کمر تا مچ پاها کشیده شده‌اند. وقتی بزرگ شدن رحم باعث فشار بر این عصب‌ها می‌شود، مادر دچار درد، بی‌حسی یا یک احساس سوزش در کفل‌ها، لگن و ران‌ها می‌شود. به این مشکل بیماری سیاتیک گفته می‌شود. با نزدیک شدن موعد زایمان، نوزاد وضعیت قرارگیری خود در رحم را تغییر می‌دهد، که این به احتمال زیاد احساس ناراحتی مادر را کم می‌کند. معمولاً بروز درد سیاتیک در دوران بارداری امری طبیعی است، با این حال باید پزشک از وجود آن آگاه شود، زیرا بیماری سیاتیک دلایل دیگری دارد که شایع نبوده، اما در عین حال جدی هستند.

دلیل دیگری که می‌تواند باعث درد لگن در طول سه ماهه دوم بارداری شود درد رباط گرد است. نشانه بارز درد رباط گردد وجود دردهای شدید در شکم، لگن و کشاله ران‌ها است. معمولاً درد لگن در بارداری با تغییر وضعیت یا حرکت کردن سریع تشدید می‌شود.

درمان

استفاده از طب فیزیکی و توان‌بخشی در طول بارداری می‌تواند راهی مؤثر و ایمن برای تسکین درد لگن و ورم پا در بارداری  باشد، چرا که70% از زنان در طول بارداری دچار درد کمر و لگن می‌شوند و تنها یک چهارم این زنان از متخصص زایمان خود راهنمایی‌هایی را در این زمینه دریافت می‌کنند؛ البته، عملاً تنها به آن‌ها گفته می‌شود که «این حالت طبیعی است». با این حال، این دردها قابل تسکین هستند.

تنظیم مهره‌ای (ردیف کردن مهره‌ها)، خصوصاً برای مفصل ساکروایلیاک (باسن) باعث تسکین درد لگن در بارداری می‌شود. در طول بارداری روش انجام توان‌بخشی و طب فیزیکی طوری مطابق شرایط مادر اصلاح می‌شود که تعادل لگن بهبود یافته و فشار وارده بر ستون مهره‌ها و خصوصاً مفاصل و رباط‌هایی که در آخر دوره بارداری بیشترین بار روی آن‌ها قرار می‌گیرد کم شود.

اغلب، انجام تنظیم کایروپراکتیک در طول بارداری و چند ماه بعد از آن آسان‌تر است، زیرا در این دوران هورمون‌های شل کننده‌ای ترشح می‌شود که با تأثیرگذاری بر رباط‌های لگن باعث می‌شوند که در موقع زایمان لگن از هم باز شود. البته، این هورمون‌ها بر تمامی رباط‌های موجود در بدن تأثیر می‌گذارند.

همچنین متخصص طب فیزیکی و توان‌بخشی می‌تواند یک برنامه ماساژ دوران بارداری نیز برای مادر فراهم کند. هدف از ماساژ دوران بارداری تسکین دردهای زنان باردار است. ماساژ دوران بارداری علاوه بر شل کردن تمامی عضلات و استرس‌زدایی از مادر، باعث می‌شود که او احساس بهتری داشته باشد و درد لگنش تسکین یابد. یک متخصص آموزش دیده‌ی درمان با ماساژ دوران بارداری، محل دقیق نقاط دردناک بدن مادر باردار را می‌داند و تکنیک‌های خود را مطابق با مدت بارداری او تعدیل می‌کند.

متخصص طب فیزیکی و توان‌بخشی از روش‌های فیزیوتراپی نیز برای تسکین درد لگن و دیسک کمر در بارداری استفاده می‌کند. متدهای فیزیوتراپی با هدف تسکین یا کاهش درد، بهبود عملکرد عضلات و بهبود پایداری و وضعیت مفصل لگن مادر انجام می‌شوند. این متدها می‌توانند شامل موارد زیر باشند:

  • استفاده از درمان دستی، که باعث می‌شود لگن، باسن و ستون فقرات مادر به طور طبیعی حرکت کنند.
  • تمرینات ورزشی جهت تقویت عضلات کف لگن، شکم، پشت و باسن.
  • تمرینات آبی
  • روش‌های غیردارویی تسکین درد لگن در بارداری، مانند TENS (برق درمانی) و اولتراسوند
  • و در صورت نیاز، ارائه توصیه‌هایی در مورد استفاده از تجهیزاتی مانند چوب زیر بغل یا کمربندهای بارداری و یا بریس لگن.

راه های مقابله

توصیه‌هایی به مادران باردار

  • تا جایی که درد اجازه می‌دهد فعال باشید، و از فعالیت‌های که دردتان را شدیدتر می‌کنند بپرهیزید.
  • هر وقت که توانستید استراحت کنید.
  • کفش‌های بدون پاشنه و حمایت کننده ی پا بپوشید.
  • در یک وضعیت راحت بخوابید؛ برای مثال، به پهلو و با یک بالش در بین پاها.
  • از پله‌ها یکی‌یکی بالا و پایین رفته، و یا عقب عقب یا به حالت نشسته از آن‌ها بالا بروید.
  • روی یک پا نایستید.

شکستگی-لگن-min.jpg
سپتامبر 3, 2015

شکستگی لگن و عوارض ناشی از آن می توانند جان انسان را تهدید کنند. خطر ایجاد شکستگی لگن، با افزایش سن زیاد می شود.

افراد مسن تر به دلیل ضعیف تر بودن استخوان ها (پوکی استخوان) بیشتر در معرض خطر شکستگی استخوان لگن قرار دارند. همچنین استفاده از داروهای مختلف، ضعف بینایی و مشکلات تعادلی، از جمله عواملی اند که می توانند خطر زمین خوردن (یکی از اصلی ترین علل شکستگی لگن) و در نتیجه شکستگی لگن در سالمندان را بیشتر کنند. درمان شکستگی لگن تقریبا همیشه نیاز به جراحی داشته و پس از آن چندین ماه فیزیوتراپی لازم خواهد بود. انجام اقداماتی در جهت افزایش چگالی استخوان ها و جلوگیری از زمین خوردن، می توانند در پیشگیری از شکستگی لگن کار آمد باشند.

علائم و نشانه ها

علائم و نشانه های شکستگی لگن شامل موارد زیر می باشند :
•    عدم توانایی حرکت پس از زمین خوردن
•    درد شدید در باسن و کشاله ی ران
•    ناتوانی در انداختن وزن بدن بر روی طرف آسیب دیده ی لگن
•    گرفتگی، تورم و کبودی در اطراف باسن و لگن
•    کوتاه تر بودن پا در طرف آسیب دیده ی لگن
•    پیچیده پا به سمت خارج در طرف آسیب دیده ی لگن

علت ها و دلایل

یک برخورد شدید (برای مثال تصادف با خودرو) می تواند در افراد در همه ی رده های سنی، علت شکستگی لگن محسوب می شود. در افراد مسن تر، شکستگی لگن معمولا در اثر زمین خوردن از حالت ایستاده ایجاد می شود. در افراد دارای استخوان های بسیار ضعیف، شکستگی لگن می تواند به سادگی در اثر ایستادن بر روی یک پا و چرخیدن، ایجاد شود.

تشخیص

پزشک شما معمولا می تواند بر اساس علائم و موقعیت غیر طبیعی باسن و پا، شکستگی لگن را تشخیص دهد. سپس به وسیله ی عکس برداری با اشعه ی ایکس می توان شکستگی را تایید کرده و موقعیت دقیق آن را مشخص کرد.

اگر عکس برداری با اشعه ی ایکس، شکستگی را نشان ندهد ولی شما همچنان در باسن خود احساس درد دارید، پزشک ممکن است اسکن MRI یا اسکن استخوانی تجویز کرده و به کمک آن به دنبال شکستگی های بسیار کوچک و ترک های ریز بگردد.

بیشتر شکستگی های استخوان ران، در یکی از دو موقعیت زیر بر روی استخوان ران (استخوان بلندی که از لگن تا زانو ادامه می یابد) ایجاد می شوند :

•    گردن استخوان ران : این ناحیه در بالای استخوان ران و درست در زیر گوی انتهای استخوان (سر استخوان ران) قرار دارد.
•    ناحیه ی اینتر ترو کانتریک : این ناحیه اندکی از مفصل ران پایین تر بوده و در قسمت خارجی نیمه ی بالایی استخوان ران قرار دارد.
نوع سوم شکستگی ران که به نام شکستگی های بی قاعده از آن یاد می شود، می تواند در افرادی که برای مدت زمان های طولانی تحت درمان با دارو های افزایش دهنده ی چگالی استخوانی (بیس فسفونات) قرار گرفته اند، ایجاد شود.

راه ها و روش های درمان

در مواردی که فرد احساس می کند که دچار شکستگی لگن شده است، یک ارزیابی رادیو گرافی (مانند عکس برداری با اشعه ی ایکس) به منظور تشخیص دقیق و صحیح ضروری است. بیشتر شکستگی های لگن، برای اصلاح موقعیت استخوان و درمان و بهبودی پایدار، به عمل جراحی نیاز دارند. از روش های دیگر اصلاح موقعیت استخوان مانند تراکشن (کشیدن)، معمولا زمانی استفاده می شود که فرد نتواند تحت عمل جراحی قرار بگیرد.

روش های جراحی بسیار متعددی برای درمان شکستگی های لگن وجود دارند. نوع عمل  جراحی که پزشک برای شما توصیه می کند، به شدت شکستگی بستگی دارد. یکی از راه های درمان شکستگی شدید لگن، استفاده از پیچ و پلاک می باشد.

میزان محدودیت حرکتی پس از شکستگی نیز، به میزان آسیب بستگی دارد. همچنین به منظور بازگشت تحرک به پا ها، یک برنامه ی فیزیوتراپی نیز باید انجام شود. در شکستگی های پیچیده تر، دوره ی بهبودی می تواند طولانی تر و دشوار تر باشد. کمک به باز گردانی عملکرد به لگن و پا ها، انجام درمان های اصلی و مکمل می باشد.

فیزیوتراپی و باز توانی

هدف از انجام فیزیوتراپی پس از شکستگی لگن، بازیابی ارتباط بهینه و طبیعی بین بافت های مختلف، به منظور بهبود تحرک، قدرت و توانایی انجام فعالیت های روزانه می باشد.

•    تکنیک های دستی (MTT) : استفاده از دست ها برای انجام ماساژ بافت نرم و یا تحرک بخشی به مفاصل توسط یک فیزیوتراپیست، به منظور کاهش درد و از بین بردن تنش های موجود در بافت نرم یا تاندون ها و همچنین باز گردانی مکانیک طبیعی مفاصل و دامنه ی حرکتی آن ها.

•    تمرینات درمانی (TE) : این تمرینات شامل حرکاتی برای بهبود قدرت و عملکرد ران ها و ماهیچه های اطراف می باشند.

•    باز آموزی عصبی عضلانی (NMR) : این روش می تواند پایداری را افزایش داده، انجام تمرینات پا را تسهیل کرده، ثبات مفاصل پروکزیمال را افزوده و تکنیک ها و مکانیک های حرکتی را بهبود بخشد (برای مثال : دویدن در فعالیت های روز مره).

•    روش هایی که شامل استفاده از فراصوت، تحریک الکتریکی، یخ، کمپرس سرد و یا لیزر به منظور کاهش درد، افزایش تحرک و کاهش التهاب در مفاصل ران و ماهیچه ها و تاندون های اطراف آن می باشند.

•    برنامه های خانگی که شامل تمرینات تقویتی، کششی و پایدار کننده بوده و همچنین دستور العمل هایی برای کمک به انجام فعالیت های روزانه و رسیدن به مراحل عملکردی بالا را دارا می باشند.

ورزش و حرکات اصلاحی

عموما تمرینات زیر برای افراد دارای شکستگی لگن تجویز می شوند. قبل از شروع انجام این تمرینات، باید در مورد مناسب بودن آن ها برای شرایط خاص شما، با فیزیو تراپیست خود مشورت کنید.

•    تمامی این تمرین ها را، روزی 2 تا 3 مرتبه ی 10 تا 20 تایی تکرار کنید.

•    زمان انجام این تمرینات حوصله به خرج داده و برای آن ها وقت بگذارید. انجام آرام و با دقت این تمرینات بهتر از انجام عجولانه ی آن هاست.

•    در زمان انجام این تمرینات نفس خود را حبس نکنید و در طول انجام آن ها، به آرامی نفس های عمیق بکشید.

•    برای انجام این تمرینات، زمان و مکان مناسبی را انتخاب کنید که تمامی وسایل مورد نیاز در دسترس بوده و عوامل حواس پرتی وجود نداشته باشند.

•    تا زمانی که توسط پزشک تایید نشده، از چمباتمه زدن و زانو زدن خودداری کنید.

تلمبه زدن با مچ پا

 پای خود را تا حد امکان به طرف جلو خم کنید به طوری که انگشتان پا به سمت جلو اشاره کنند.

سپس پای خود را در جهت مخالف به سمت بالا باز گردانید. در این حالت باید احساس کنید که ماهیچه ی پشت ساق پا کار می کند.

این حرکت را 10 تا 20 مرتبه تکرار کنید.

حرکات چهار گانه – فشار دادن زانو به طرف پایین

  • به پشت خود خوابیده و زانو ی خود را به درون تخت یا مبل فشار دهید. این حالت را به مدت 4 تا 5 ثانیه حفظ کنید.
  • در این حالت باید در ماهیچه های جلوی ران احساس کشش کنید.
  •  نفس خود را حبس نکنید.
  • این حرکت را 10 تا 20 مرتبه تکرار کنید. 

تمرین ماهیچه ی سرینی – منقبض کردن باسن

  • ماهیچه های باسن خود را منقبض کرده و پس از 4 تا 5 ثانیه رها کنید.
  • نفس خود را حبس نکنید.
  • این حرکت را 10 تا 20 بار تکرار کنید. 

عقب و جلو بردن پاها

  •  به پشت خوابیده و پا های خود را در کنار هم قرار دهید.
  •  پایی که روی آن عمل جراحی انجام شده است را به سمت خارج از بدن بکشید. در این حال انگشتان پا را رو به بالا و زانوی آن را مستقیم نگه دارید. سپس پا را در همین حالت به موقعیت اولیه ی خود باز گردانید.
  • پایی که روی آن عمل جراحی انجام نشده است را نیز به سمت خارج از بدن بکشید. در این حال انگشتان پا را رو به بالا و زانوی آن را مستقیم نگه دارید. سپس پا را در همین حالت به موقعیت اولیه ی خود باز گردانید.
  •  این تمرین را 10 تا 20 مرتبه تکرار کنید.

تمرینات چهار گانه قوسی کوتاه

  • به پشت خوابیده و یک حوله ی لوله شده را در زیر زانوی خود قرار دهید.
  •  پای خود را بلند کرده و زانو را مستقیم نگاه دارید.
  • به هیچ عنوان ران خود را از روی حوله بلند نکنید.
  •  این تمرین را 10 تا 20 مرتبه انجام دهید. 

تمرینات چهار گانه قوسی بلند

  • روی یک صندلی راحتی نشسته و به پشتی آن تکیه دهید. پا های خود را نیز در یک حالت راحت بر روی زمین قرار دهید.
  •  پای خود را بلند کنید تا جایی که با سطح زمین موازی شود.
  •  این حالت را حفظ کرده و دوباره به حالت اولیه باز گردید.
  • این تمرین را 10 تا 20 مرتبه تکرار کنید. 

سر دادن پاشنه ی پا بر روی زمین

  •  به پشت بر روی تخت یا کاناپه خوابیده و پاشنه ی پای خود را به سمت باسن خود بکشید.
  • سپس پاشنه ی پا را به حالت اولیه ی خود باز گردانید.
  •  این تمرین را 10 تا 20 مرتبه انجام دهید.

دورسی فلکشن مچ پا – خم کردن کف پا

 

  • در حالت ایستاده، پشت یک صندلی یا یک جسم محکم دیگر را بگیرید.
  •  روی پاشنه ی پا های خود بایستید.
  •  دوباره به حالت اولیه باز گردید.
  • روی انگشتان پای خود بایستید.
  •  دوباره به حالت اولیه باز گردید.
  •  این تمرین را 10 تا 20 مرتبه تکرار کنید.

خم کردن مفاصل ران ها

  • در حالی که پشت یک صندلی یا یک جسم محکم دیگر را گرفته اید، شروع به راه رفتن در مکان ثابت کنید.
  • در حین راه رفتن، ران های خود را تا جایی بالا بیاورید که با سطح زمین موازی شده و زانو ها نیز حداقل 90 درجه خم شده باشند.
  • این تمرین را 10 تا 20 مرتبه انجام دهید.

unnamed-min.jpg
سپتامبر 2, 2015

دررفتگی لگن در نوزادان

دررفتگی لگن (DDH) در نوزادان اشاره به مجموعه شرایطی دارد که بطور خاص بر روی سر استخوان ران و حفره آن در لگن تاثیر می گذارد. در رفتگی لگن نوزادان قبلاً در رفتگی مادرزادی لگن (CDH) نامیده می شد. هنگامی که دررفتگی کامل برای فرد ایجاد شود، سر استخوان ران در داخل حفره آن در لگن قرار نمی گیرد و در این شرایط پزشک ممکن است به صورت دستی استخوان ران را با انجام معاینات لازم در داخل حفره قرار دهد یا با توجه به شرایط از روش های دیگر برای درمان استفاده نماید. در بعضی موارد، استخوان ران در هنگام استراحت در حفره خود قرار دارد، اما در هنگام انجام معاینه توسط پزشک ممکن است از محل خود حرکت کند. در اصطلاح پزشکی به این مشکل، «لگن مستعد دررفتگی» گفته می شود. در هر یک از این دو حالت، درمان مناسب به تشخیص به موقع آن بستگی دارد. این تشخیص معمولاً توسط پرستاران در بخش مامایی با بررسی وضعیت نوزاد انجام می شود. فاکتورهای تاثیرگذار در این حالت شامل وجود سابقه فامیلی برای در رفتگی، سر و ته قرار گرفتن نوزاد در رحم مادر در طول دوره بارداری یا خارج شدن آن با پا از رحم، جنسیت کودک و دختر بودن وی، یا به دنیا آوردن اولین فرزند است. علاوه بر این، بسیاری از سندرم های دیگر در ارتباط با نقص مادرزادی نیز می تواند بر دررفتگی لگن در نوزادان تاثیر داشته باشند.

علائم و نشانه ها

دررفتگی لگن در نوزادان بدون نشانه خاص ایجاد می شود. این شرایط ممکن است دردناک نبوده و به سادگی در صورت عدم بررسی صحیح نادیده گرفته شود. بعضی از علائم دررفتگی لگن می تواند با کوتاه بودن واضح عضو، وجود خط یا چین بزرگ بر روی ران پای درگیر، یا کاهش دامنه حرکتی عضو در هنگام معاینه همراه باشد. متاسفانه این علائم اغلب با تاخیر ظاهر می شوند و در بسیاری از موارد، دررفتگی لگن بطور کامل پنهان می ماند.

علت ها و دلایل

دررفتگی لگن نوزادان ریشه فامیلی دارد. این شرایط می تواند در هر دو طرف لگن ایجاد شده و همه نوزادان را تحت تاثیر خود قرار دهد. با این وجود دررفتگی لگن معمولاً در سمت چپ آن ایجاد شده و بیشتر در موارد زیر مشاهده می شود:

  • نوزادان دختر
  • افرادی که اولین کودک خود را به دنیا می آورند
  • کودکانی که از پا به دنیا می آیند
  • افرادی که سابقه فامیلی در رفتگی لگن دارند (برای مثال والدین یا برادر و خواهر)
  • کودکانی که با کمبود مایع آمنیون جفت در حاملگی روبرو می شوند (الیگوهیدرامنیوس)

تشخیص

علاوه بر مشاهده وضعیت نوزاد، پزشک می تواند از معاینات فیزیکی همچون گوش دادن یا احساس صدا دادن لگن در هنگام حرکت دادن آن در جهت های مختلف برای تشخیص دررفتگی احتمالی لگن استفاده کند. به این ترتیب پزشک می تواند دررفتگی لگن را مشخص کرده و استخوان ها را با استفاده از روش های خاص به محل صحیح خود باز گرداند.

وضعیت نوزادانی که در معرض ریسک بالای دررفتگی لگن قرار دارند، اغلب با امواج مافوق صوت بررسی شده و عکس هایی از استخوان های لگن آنها تهیه می شود. به هر حال، برای کودکانی که سن آنها بیشتر باشد، می توان از تصویر برداری رادیولوژی نیز برای تهیه یک عکس از شرایط لگن استفاده کرد.

راه ها و روش های درمان

هنگامی که در رفتگی لگن در نوزادان تشخیص داده شود، روش درمان به نسبت ساده است و معمولاً در این حالت نوزاد در هارنس مخصوص به منظور امکان انجام حرکت های عادی لگن و حفظ وضعیت مناسب آن قرار داده می شود. در این شرایط معمولاً لازم است نوزاد هارنس را برای تمام 24 ساعت شبانه روز برای مدت تقریبی یک ماه پوشیده باشد و وضعیت بیمار به صورت منظم در طول این دوره با عکس برداری مافوق صوت به صورت سرپایی کنترل می شود.

نسبت موفقیت آمیز بودن این روش تقریباً برابر با 90 درصد است و این روش خط مقدم درمان در تمام موارد دررفتگی لگن در نوزادان می باشد. در تعداد کمی از بیمارانی که لگن آنها با پوشیدن هارنس با ثبات نشود، در مرحله بعد می توان لگن کودک را برای 6 هفته یا بیشتر گچ گرفت. این گچ گرفتن می تواند برای مدت 3 ماه در صورت لزوم تکرار شود. در موارد نادر که با وجود گچ گرفتن وضعیت در رفتگی لگن نوزاد بهبود پیدا نکند، لازم است از عمل جراحی برای درمان وی استفاده شود. عمل جراحی می تواند از کشیدن ساده تاندون تا تغییر وضعیت پیچیده استخوان ران و لگن را شامل شود. به هر حال توجه داشته باشید که در اکثر موارد، روش های درمانی بدون نیاز به عمل جراحی مشکل بیمار را بر طرف خواهند کرد.


دررفتگی-مفصل-لگن-و-ران-در-بزرگسالان-min.jpg
سپتامبر 1, 2015

مفصل لگن یکی از بزرگترین مفاصل بدن انسان است. ساختار مفصل لگن به صورتی است که امکان تحمل وزن و انجام حرکت های مختلف را داشته باشد. پایداری مفصل لگن در نتیجه کپسول، رباط ها، عضله و یک بافت غضروفی به نام لابروم ایجاد می شود.

به خاطر پایداری ذاتی لگن، در رفتگی آن کمتر در بین افراد مشاهده می شود. هنگامی که لگن دچار در رفتگی شود، معمولاً عواملی همچون وارد شدن ضربه یا فشار شدید عامل ایجاد آن بوده است. مفصل لگن می تواند به سمت عقب یا جلو دچار در رفتگی شود. اکثریت موارد دررفتگی لگن (70 تا 80 درصد) باعث حرکت مفصل لگن به سمت عقب می شود و 90 درصد موارد در رفتگی در فعالیت های ورزشی مشاهده می گردد. ضربه وارد شده به خاطر تصادف با موتور سیکلت نیز می تواند تا 70 درصد تمام موارد دررفتگی مفصل لگن و ران را ایجاد نماید. به هر حال، انواع دیگری از درمان دررفتگی لگن نیز وجود دارد که در کودکان تازه متولد شده مشاهده می شود و موضوع این نوشتار نیست.

علائم و نشانه ها

علائم رایج در رفتگی لگن به شرح زیر هستند:

  • درد شدید که ممکن است به پاها و زانو کشیده شده یا درد کمر به دنبال زمین خوردن یا وارد شدن فشار زیاد
  • ایجاد مشکل در راه رفتن یا وارد شدن فشار زیاد به زانو
  • کاهش توانایی حرکت دادن لگن
  • ضعف در مفصل لگن آسیب دیده
  • بی حسی یا احساس سوزش در پاها که می تواند باعث درگیر شدن عصب در موارد در رفتگی شود (برای مثال عصب سیاتیک)
  • کوتاه به نظر رسیدن، چرخش لگن به داخل، و نزدیک بودن آن به پای مقابل در موارد در رفتگی به سمت عقب
  • در این شرایط باید ضربان قلب تحت کنترل قرار گیرد، زیرا چرخش خون ممکن است در نتیجه آسیب دیدگی دچار اختلال شده باشد.
  • عکس برداری رادیولوژی به منظور تشخیص شکستگی های احتمالی که به همراه در رفتگی ایجاد شده، لازم و ضروری می باشد.
  • در این حالت مهم است که وضعیت چرخش خون در مفصل لگن پس از در رفتگی بررسی شود، زیرا ممکن است لگن دچار نکروز ناشی از کم خونی شده باشد.

علت ها و دلایل

در رفتگی لگن به سمت عقب در نتیجه وارد شدن فشار زیاد به پا هنگام خم شدن زانو یا خم شدن لگن ایجاد می شود. این شرایط باعث حرکت لگن به سمت داخل (حرکت به سمت پای مقابل) و چرخش داخلی آن می شود. در این حالت وارد شدن فشار از طریق استخوان ران باعث حرکت لگن به سمت عقب می شود. در رفتگی به سمت جلو زمانی ایجاد می شود که یک نیروی زیاد به پا در حالتی وارد شود که مفصل لگن خم باشد. این نیرو باعث حرکت مفصل لگن به سمت خارج و نیز چرخش خارجی آن می شود. در رفتگی رو به جلو در هنگام پریدن در فعالیت های ورزشی همچون ژیمناستیک، بسکتبال، یا اسکی در مواردی ایجاد می شود که فرود آمدن فرد به نحو مناسب انجام نشود.

راه ها و روش های درمان

در رفتگی لگن باید به صورت اورژانسی تحت درمان قرار گیرد. به این ترتیب لازم است لگن به محل اولیه خود باز گشته یا موقعیت آن تا حد ممکن اصلاح شود. روش های درمانی مورد استفاده در این حالت به شرح زیر هستند:

  • در صورتی که هیچ عوارضی در این رابطه مشاهده نشود، پزشک ممکن است از داروی بی حسی یا تسکین دهنده برای بیمار استفاده کرده و لگن را به محل اولیه آن باز گرداند.
  • در موارد جدی تر، ممکن است نیاز به استفاده از عمل جراحی برای بیمار باشد. این شرایط بطور خاص زمانی ایجاد می شود که عوارضی همچون شکستگی استخوان، در گیر شدن عصب، یا سایر مشکلات مربوط به خون رسانی در این رابطه ایجاد شده باشد.
  • پس از جا انداختن استخوان لگن، برای بیمار از داروی ضد التهاب و مسکن های درد و نیز یخ به منظور کنترل علائم دررفتگی لگن استفاده می شود.

فیزیوتراپی

در رفتگی لگن یک آسیب دیدگی جدی است. پس از برگرداندن لگن به شرایط اولیه و کاهش درد بیمار، لازم است به تدریج فعالیت هایی که باعث وارد شدن فشار به لگن می شود، شروع گردند. در این حالت بیمار معمولاً فعالیت را با وارد کردن محدود فشار به لگن با استفاده از چوب زیر بغل یا واکر شروع می کند و سپس با گذشت یک دوره زمانی مشخص، کل وزن بدن خود را بر روی لگن قرار می دهد. در این حالت شروع وارد کردن فشار به لگن و پیشرفت درمان دررفتگی لگن بستگی به شدت آسیب وارد شده به لگن دارد. تاکید اصلی در این رابطه بر کاهش درد، پیشرفت در تحمل وزن، بهبود دامنه حرکت، تقویت لگن و پایداری آن است. در این رابطه می توان به نکات زیر توجه کرد:

  • قدم زدن و فعالیت هایی که مستلزم وارد کردن فشار به لگن هستند، می توانند برای کمک به بیمار برای کنار گذاشتن ابزارهای کمکی و پیشرفت شرایط جهت تحمل کل وزن بدن توسط لگن مفید و سودمند باشند.
  • انجام تمرین های دامنه حرکتی: این تمرین ها می توانند دامنه حرکتی بیمار را بازیابی کرده و از قرار گرفتن لگن در موقعیت نامناسب در طول دوره بهبود رباط ها و عضلات جلوگیری نمایند.
  • انجام تمرین های تقویتی: این تمرین ها می توانند بر ساختمان عضلانی لگن تاثیر گذاشته و قدرت کلی پا را افزایش دهند.
  • تمرین های تثبیت کننده: این تمرین ها بطور عمده بر تثبیت وضعیت ساختاری لگن به منظور تحمل وزن و بهبود ثبات دینامیک مفصل تمرکز دارند.
  • تمرین های عملکرد: شامل پیشرفت در وضعیت فعالیت بیمار شامل فعالیت های روزمره (بالا رفتن از پله، زانو زدن، چمباتمه زدن، وارد و خارج شدن از اتومبیل، و موارد مانند آن)، یا بازگشت به سطح بالای فعالیت در ورزش است.

متخصص فیزیوتراپی می تواند از مودالیتی ها شامل امواج مافوق صوت، تحریک الکتریکی، یخ و سرما درمانی، لیزر و سایر روش های کاهش درد و التهاب برای تاندون و بورس استفاده کند. علاوه بر این فیزیوتراپ می تواند یک برنامه تمرین خانگی شامل تمرین های تقویتی، کششی، و تثبیت کننده در اختیار بیمار قرار داده و دستورالعمل هایی را برای انجام فعالیت های روزمره و پیشرفت در سطح فعالیت ها به وی ارائه کنند. انجام این کار می تواند یک بخش مهم از فیزیوتراپی و ایجاد استقلال برای بیمار در انجام فعالیت های روزمره باشد.

 


درد-استخوان-لگن-و-باسن-min.jpg
آگوست 16, 2015

درد استخوان لگن و باسن یک عارضه ی شایع است که ممکن است به دلایل زیادی به وجود آید. محل دقیق درد استخوان لگن، می تواند به تشخیص علت اصلی درد کمک کند.

مشکلات مربوط به مفصل ران نیز می توانند باعث درد در قسمت های داخلی لگن و کشاله ی ران شوند. درد در قسمت های خارجی لگن، بالای ران ها و یا باسن، معمولا به دلیل مشکلات مربوط به عضلات، رباط ها، تاندون ها و یا دیگر بافت های نرم احاطه کننده ی مفصل ران به وجود می آیند.

درد استخوان لگن  و درد باسن ممکن است در بعضی موارد به علت بیماری یا عارضه های مربوط به دیگر نقاط بدن نیز به وجود آید، مانند کمر یا زانو ها، که به این نوع از درد، درد ارجاعی گفته می شود.در این مقاله با علائم، علت و درمان درد لگن می پردازیم.

علت ها و دلایل

در بیشتر موارد، توضیح ساده ای برای درد لگن وجود دارد؛ مثلا بلند کردن یک جسم سنگین. این درد معمولا توسط یک بافت نرم کشیده شده یا ملتهب به وجود می آید از جمله تاندون ها، و معمولا پس از چند روز از بین خواهد رفت. درد لگن طولانی مدت، می تواند به دلیل عارضه های خاصی باشد.

درد به وجود آمده توسط مشکلات مفصل ران، ممکن است در کشاله ی ران، جلوی پا و یا در زانو احساس گردد. در برخی مواقع، درد زانو تنها نشانه ی مشکلات استخوان لگن است که به آن درد ارجاعی گفته شده و نسبتا شایع است. درد استخوان لگن ممکن است در باسن (اگرچه درد در این ناحیه ممکن است به دلیل مشکلات مربوط به کمر نیز به وجود آید) و یا در قسمت خارجی لگن، احساس شود.

برخی از شایع ترین دلایل درد استخوان لگن و باسن عبارت اند از :

1.    آرتروز : شایع ترین علت درد لگن و باسن، آرتروز و به خصوص استئوآرتریت (نوعی آرتروز فرسایشی که با بالا رفتن سن در افراد ایجاد می شود) می باشد.

2.    شکستگی های استخوان لگن : این شکستگی ها در افراد مسن شایع اند، به خصوص افراد مبتلا به استئوپروز (کمبود تراکم بافت در استخوان ها)

3.    تاندونیت و بورسیت : بسیاری از تاندون های اطراف لگن وظیفه ی اتصال ماهیچه ها به مفاصل را بر عهده دارند. در صورت استفاده ی بیش از حد و یا شرکت در فعالیت های شدید، این تاندون ها می توانند به راحتی ملتهب شوند.

4.    فتق : در ناحیه ی کشاله ی ران، فتق میتواند باعث ایجاد درد در جلوی ران شوند. زنان باردار به علت افزایش فشار وارده بر دیواره ی شکم آن ها، در معرض فتق کشاله ران قرار دارند.

5.    مشکلات مربوط به زنان و کمر : “درد استخوان لگن ممکن است دلایل مربوط به زنان داشته باشد.”

6.    اندومتریوز (رشد پوشش رحم در محل نادرست) می تواند باعث حساس و دردناک شدن ناحیه ی لگن بشود که بعضی از خانم ها آن را درد استخوان لگن می دانند. درد ناشی از کمر و ستون فقرات نیز ممکن است در اطراف باسن و استخوان لگن احساس شود.

7.    سیاتیک نیز می تواند در پشت استخوان لگن ایجاد درد کند. البته درد ناشی از سیاتیک ممکن است از ناحیه ی کمر شروع شده و از پشت باسن به پا ها انتشار یابد. 

علائم و نشانه ها

بسته به نوع عارضه ای که باعث درد استخوان لگن و درد باسن شما شده است، ممکن است در نواحی زیر احساس ناراحتی کنید :
•    ران ها
•    درون مفصل ران
•    کشاله ی ران
•    خارج از مفصل ران
•    باسن

در برخی مواقع، درد ایجاد شده در دیگر نواحی بدن مثل کمر یا کشاله ی ران (دردهای ناشی از فتق)، می تواند به ناحیه ی لگن انتشار پیدا کند.

ممکن است درد شما با انجام فعالیت شدید تر شود، مخصوصا اگر علت آن آرتروز باشد. همراه با درد، ممکن است دامنه ی حرکتی شما نیز کاهش یابد. برخی افراد به دلیل درد در ناحیه ی لگن، ممکن است دچار لنگی شوند.

تشخیص

اگر درد لگن شما بیش از دو هفته شدید تر شد، حتما به پزشک مراجعه کنید. او از شما سوالاتی در مورد درد و فعالیت هایی که باعث تشدید آن می شوند، خواهد پرسید. درد به هنگام خم کردن ران برای بالا و پایین رفتن از پله ها، و به خصوص هنگام پوشیدن جوراب، می تواند نشانه ی مشکلات مربوط مفصل ران باشد. پزشک همچنین از شما خواهد پرسید که علائم چگونه شروع شده، چه تاثیری بر فعالیت های روزانه ی شما می گذارند و همچنین این که در شب احساس درد می کنید یا خیر.

پزشک مفصل ران شما را معاینه کرده و حرکات آن را بررسی می کند، این عمل به او اطلاعات کافی برای برنامه ریزی یک برنامه ی درمانی را می دهد؛ با این حال ممکن است برای تشخیص عارضه های دیگر، نیاز به انجام آزمایشات دیگری نیز باشد.
آزمایشاتی که ممکن است پزشک برای تشخیص علت درد لگن شما تجویز کند عبارت اند از : عکس برداری با اشعه ی ایکس، سی تی اسکن، اسکن ام آر آی (MRI) و آزمایش خون

اگر پزشک شما احتمال بدهد که درد لگن شما به دلیل عفونت و یا آرتریت روماتوئید به وجود آمده است، آزمایش خون می تواند کمک کند.

راه ها و روش های درمان

برای درمان درد باسن و لگن، گزینه های درمانی بسیار زیادی وجود دارند. میزان موفقیت هر یک از این روش ها نه تنها به استخوان لگن فرد، بلکه به علت به وجود آورنده ی درد نیز وابسته است. برای مثال درمان درد ناشی از آرتروز، معمولا شامل ترکیبی از چند روش درمانی می باشد. به منظور طراحی بهترین برنامه ی درمانی، با پزشک خود مشورت کنید.

دارو

بسیاری از دارو ها به منظور درمان آرتروز و کنترل درد ناشی از آن ساخته شده اند. رایج ترین این دارو ها عبارت اند از مسکن های بدون آسپرین، دارو های ضد التهاب، کورتیکواستروئید ها، دارو های تعدیل کننده (تغییر دهنده ی روند بیماری) و دارو های خواب.

تزریق استروئید

در برخی مواقع، از تزریق کورتیکواستروئید به منظور کاهش التهاب و در نتیجه درد در ناحیه ی مورد نظر استفاده می شود. پزشک معمولا کورتیکواستروئید را مستقیما به درون مفصل ران تزریق می کند؛ این عمل تا حدی خطرات کمتری نسبت به عوارض جانبی کورتیکواستروئید های خوراکی دارد. تزریق کورتیکواستروئید را می توان چندین مرتبه تکرار کرد.

این تزریقات به کمک فلوروسکوپی ویدیویی (یک نوع عکس برداری با اشعه ی ایکس) انجام می شوند تا از تزریق در محل صحیح اطمینان حاصل شود. تزریقات با راهنمایی فراصوت نیز امروزه در حال رواج یافتن می باشند.

فیزیوتراپی و ورزش

مراجعه به فیزیوتراپیست می تواند در همه ی موارد مفید باشد از تقویت عضلات و افزایش دامنه ی حرکتی، تا حفظ تون عضلانی.

برخی از افراد مبتلا به درد استخوان لگن، علاوه بر مراجعه به فیزیوتراپیست دارو نیز مصرف می کنند در حالی که هدف برخی دیگر از مراجعه به فیزیوتراپیست، توقف مصرف دارو می باشد.

یک فیزیوتراپیست با بررسی حالت کلی بدن، انعطاف پذیری، تحرک مفاصل (راحت کردن کردن آن ها)، قدرت، نحوه ی قدم برداشتن و طول پا ها کار خود را شروع می کند. اگر یک یا چند مورد از موارد مذکور ضعیف باشند، ممکن است ایجاد درد کنند.

هنگامی که فیزیوتراپیست شما علت ایجاد کننده ی درد را تشخیص داد، به طراحی یک برنامه برای درمان آن خواهد پرداخت. معمولا فردی که در دچار آرتروز مفصل ران است، هفته ای 2 تا 3 بار به مدت 6 تا 10 هفته تحت درمان فیزیوتراپی قرار خواهد گرفت. علاوه بر تمریناتی که به همراه فیزیوتراپیست خود انجام می دهید، ضروری است که تمرینات در منزل که فیزیوتراپ مشخص میکند را نیز انجام  دهید.

 وسایل کمکی

می توانید با استفاده از عصا یا دیگر وسایل کمکی برای راه رفتن، فشار وارد بر لگن خود را کاهش دهید. همچنین استفاده از کفی های طبی که برای حمایت، تنظیم و بهبود عملکرد پا طراحی شده اند، می تواند فشار وارد بر لگن را کاهش دهد.

ارتز

انواع مختلف ارتزهای لگن و ران، می توانند به کاهش  و تسکین درد لگن و افزایش تحرک پذیری و ثبات کمک کنند.

کاهش فشار

معمولا بهترین کار، ادامه ی فعالیت های روزمره به شکل قبلی است، ولی درنظر داشته باشید که زیاد آن ها را انجام ندهید. اگر به آرامی کار خود را پیش ببرید، می توانید روزانه مقداری به فعالیت های خود اضافه کنید. از توصیه های زیر استفاده کنید :

برای پیشگیری از درد لگن از نشستن بر روی صندلی های کوتاه خودداری کنید، چرا که این کار باعث خم شدن بیش از حد مفصل ران شده و می تواند درد شما را افزایش دهد.

از حمل اجسام سنگین بپرهیزید. هنگام خرید اگر حمل کردن سبد برای شما مشکل است، از چرخ دستی استفاده کنید.

در محل کار خود، یک حالت راحت و مناسب برای نشستن انتخاب کنید. این کار باعث کاهش فشار وارد بر لگن و پیشگیری از درد لگن می شود.

از یک عصا عصا در سمت مخالف ران دردناک به منظور تسهیل راه رفتن استفاده کنید. فیزیوتراپیست یا پزشک می توانند توصیه هایی در زمینه ی طول مناسب عصا و نحوه ی صحیح کاربرد آن به شما ارائه دهند.

برای پیشگیری از درد استخوان لگن اگر اضافه وزن دارید، وزن خود را کم کنید.

فعالیت هایی که طی آن ها باید روی یک پای خود بایستید را جایگزین کنید، برای مثال هنگام سوار شدن در ماشین، به جای گذاشتن هر پا به صورت جداگانه، ابتدا در گوشه ی صندلی نشسته و سپس هر دو پای خود را وارد ماشین کنید.


درد-استخوان-دنبالچه-min.jpg
آگوست 14, 2015

آناتومی دنبالچه

دنبالچه پایین‌ترین قسمت ستون فقرات است. این قسمت باقیمانده یک دم وستیجیال  یا بازمانده ژنتیکی است (که به همین علت به آن «دنبالچه» گفته می‌شود) و متشکل از سه تا پنج استخوان مهره بسیار کوچک می‌باشد که می‌توانند به هم جوش خورده یا از هم جدا باشند.

پیشتر گمان می‌شد که استخوان‌های دنبالچه در تمام موارد به هم جوش خورده‌اند و هیچ حرکتی میان آن‌ها وجود ندارد، اما امروزه می‌دانیم که تمامی دنبالچه از یک استخوان یک تکه تشکیل نشده بلکه اغلب دارای چند مهره مجزا است که با استفاده از رباط‌ها و مفاصل فیبری موجود، به صورت محدود حرکت می‌کنند.

دنبالچه از طریق یک مفصل دارای یک دیسک وستیجیال و همچنین چند رباط به ساکروم متصل است. حرکت مفصل بین دنبالچه و ساکروم بسیار محدود است.

التهاب مفصل ساکروایلیاک عبارت است از یک روند التهاب پیش‌رونده که مفاصل ساکروایلیاک یا همان اتصال بین قسمت پایین ستون فقرات (ساکروم) و استخوان لگن را درگیر می‌کند.

درد استخوان دنبالچه یا درد کوکسیکس، عارضه‌ای نسبتاً نادر و تقریباً ناشناخته است که می‌تواند در پایین‌ترین قسمت ستون فقرات که کوکسیکس یا دنبالچه نام دارد باعث ایجاد دردهای مزمن شود. درد دنبالچه به شکل یک درد موضعی احساس می‌شود و عموماً هنگام نشستن یا انجام هر فعالیتی که باعث فشار آمدن به پایین‌ترین قسمت ستون فقرات گردد بدتر می‌شود.

این عارضه در خانم ها بیشتر از مردان شایع است، و معمولاً به دلیل آسیب موضعی (مانند زمین خوردن) یا زایمان رخ می‌دهد. در موارد نادری نیز، وجود تومور یا عفونت می‌تواند باعث درد دنبالچه شود. می‌توان با رعایت کردن نکاتی از بروز درد دنبالچه پیشگیری کرد.

آناتومی دنبالچه-

علائم و نشانه ها

علائم درد دنبالچه می‌تواند شامل یک یا همه موارد زیر باشد:

•    دردی که در هنگام نشستن تا حد زیادی بدتر می شود.
•    درد دنبالچه که در موقع لمس شدن یا هنگامی که فشاری روی آن قرار می‌گیرد بدتر می‌شود.
•    دردی که هنگامی تغییر وضعیت از حالت نشسته به ایستاده بدتر می‌شود.
•    دردی که با یبوست بدتر شده و پس از دفع مدفوع بهتر می‌شود.

معمولاً استفاده از ترکیبی از درمان‌هایی که درد را کاهش می‌دهند و اصلاح فعالیت‌ها جهت جلوگیری از فشار آمدن به دنبالچه، برای کنترل یا تسکین درد کفایت می‌کند. در موارد بسیار نادری هم، انجام جراحی برای برداشتن دنبالچه توصیه می‌شود، که البته این جراحی (کوکسیژکتومی) تنها زمانی انجام می‌شود که درد شدید باشد و انجام دست کم چند ماه درمان غیرجراحی و اصلاح فعالیت‌ها تأثیری در تسکین و رفع درد نداشته باشد.

در این مقاله دلایل، تشخیص و هر دو گزینه درمانی غیرجراحی و جراحی به طور کامل مورد بررسی قرار می‌گیرند.

علت ها و دلایل

از علت درد استخوان دنبالچه میتوان گفت که هنوز به درستی نمی‌دانیم که کدام بخش‌های آناتومی بدن باعث بروز درد دنبالچه می‌شوند. در بسیاری از موارد علل درد استخوان دنبالچه دقیق مشخص نیست (که به آن درد دنبالچه ناشناخته گفته می‌شود)، و به همین دلیل در این موارد علائم عارضه کنترل می‌شوند.
در کل، اگر دنبالچه آسیب ببیند و یا وارد آمدن فشار اضافی بر آن باعث شود که استخوان‌هایش بیش از دامنه حرکتی طبیعی‌شان، که بسیار محدود است حرکت کنند، در این ناحیه درد موضعی و التهاب بروز می‌کند. آسیب دیدن رباط‌ها یا دیسک وستیجیال هم می‌تواند دلیل درد باشد. همچنین، در موارد نادری نیز، شکستگی استخوان‌های دنبالچه و یا وجود یک عفونت یا یک تومور در دنبالچه می‌تواند باعث درد دنبالچه شود.

علل زمینه‌ای

به طور کلی، تشخیص علت درد دنبالچه یکی از علل زمینه‌ای زیر را به عنوان عامل درد نشان خواهد داد:

•    ترومای موضعی: زمین خوردن بر روی استخوان دنبالچه می‌تواند باعث التهاب رباط‌ها یا آسیب دیدن دنبالچه یا اتصال دنبالچه با ساکروم شود. این مورد شایع‌ترین دلیل درد دنبالچه است.

•    زایمان: در طول وضع حمل سر نوزاد از بالای دنبالچه عبور می‌کند، و گاهی اوقات فشار وارد شده روی دنبالچه می‌تواند منجر به آسیب‌دیدگی اجزاء دنبالچه (دیسک، رباط‌ها و استخوان‌ها) شود.

•    فشار: برخی از فعالیت‌ها که باعث وارد آمدن فشار طولانی مدت به دنبالچه می‌شوند، مانند اسب‌سواری و نشستن طولانی مدت روی یک سطح سفت، می‌توانند محرک درد استخوان دنبالچه باشند. معمولاً این عوامل باعث درد دائمی دنبالچه نمی‌شوند، اما اگر التهاب و علائم کنترل نشوند، امکان دارد که درد، مزمن شود.

•    تومور یا عفونت: در موارد نادر، درد دنبالچه ناشی از وجود یک تومور یا عفونت در ناحیه دنبالچه است که باعث فشار آمدن روی دنبالچه می‌شود.

تشخیص

پزشک، درد دنبالچه را با گرفتن تاریخچه کامل پزشکی بیمار و انجام یک معاینه فیزیکی تشخیص می‌دهد.
معمولاً از آزمایش‌های تشخیصی مانند گرفتن عکس رادیولوژی و ام‌آر‌آی نیز برای رد سایر علت‌هایی که می‌توانند عامل درد باشند استفاده می‌شود.

معاینه فیزیکی

معاینه فیزیکی کامل برای عارضه درمان درد استخوان دنبالچه شامل موارد زیر خواهد بود:

•    معاینه لگن و مقعد برای بررسی وجود توده یا توموری که می‌تواند دلیل درد باشد
•    لمس دنبالچه برای بررسی وجود حساسیت به لمس

معمولاً قابل توجه‌ترین یافته در معاینه، حساسیت به لمس موضعی است که با لمس دنبالچه مشخص می‌شود. اگر دنبالچه نسبت به لمس حساس نباشد، درد این ناحیه ناشی از مشکل ساختاری دیگری مانند فتق ديسك بين مهره‌اي لومبوساكرال یا بیماری تخریب کننده دیسک خواهد بود.

آزمایش‌های تشخیصی مورد نیاز عبارتند از:

•    گرفتن عکس رادیولوژی از ساکروم و دنبالچه برای رد این احتمال بعید که یک شکستگی آشکار یا یک تومور بزرگ باعث بروز ناراحتی شده باشد.

•    اسکن ام‌آرآی برای رد وجود عفونت یا تومور ستون فقرات به عنوان دلیل درد.
از آنجا که اسکن استخوان و سی‌تی‌اسکن اطلاعات ناچیزی فراهم می‌کنند، به طور کلی از آن‌ها استفاده نمی‌شود. معمولاً نتیجه تمام آزمایش‌های تصویربرداری منفی است.

راه ها و روش های درمان

از بهترین راه ها و روش های درمان درد دنبالچه و رفع درد استخوان دنبالچه می توان به موارد زیر اشاره کرد:

معمولاً، درمان‌های مورد استفاده برای درد دنبالچه موضعی و غیرتهاجمی هستند. عموماً، درمان‌هایی ابتدایی برای درد دنبالچه عبارتند از:

•    تجویز داروهای غیراستروئیدی ضدالتهاب (NSAIDها). NSAIDهای معمول، مانند ایبوپروفن، ناپروکسن و مهار کننده‌های COX-2، به کاهش التهاب اطراف دنبالچه که معمولاً علت بروز درد است کمک می‌کنند.

•    گذاشتن یخ یا کیسه سرد  روی ناحیه درد، روزی چند بار در طول چند روز اول شروع درد.

•    گرم کردن یا گذاشتن یک کیسه داغ  روی ناحیه درد پس از چند روز اول.

•    اجتناب از نشستن طولانی مدت یا وارد کردن هرگونه فشار به ناحیه درد، تا حد ممکن.

•    استفاده از یک بالش برای جلوگیری از فشار آمدن به دنبالچه در هنگام نشستن. برای بعضی‌ها بالش‌های حلقه‌ای شکل  به خوبی جواب می‌دهند، اما برای بعضی دیگر این بالش‌ها مناسب نبوده و مانع فشار آمدن به دنبالچه آن‌ها نمی‌شوند. بسیاری از افراد بالش‌های فوم V شکل یا U شکل (که وسطشان خالی است تا دنبالچه با چیزی در تماس نباشد) را ترجیح می‌دهند. در کل، هر گونه بالش یا طرز نشستنی که مانع از فشار آمدن به دنبالچه می‌شود ایده‌آل است.

•    اگر یبوست یا دفع مدفوع باعث بروز یا افزایش درد شد، به بیمار توصیه می‌شود که از نرم کننده‌های مدفوع استفاده کند و مصرف فیبر و آب را افزایش دهد.

سایر درمان‌های بدون جراحی

اگر درد دائمی یا شدید باشد، گزینه‌های درمانی غیر جراحی دیگری وجود دارد که عبارتند از:

•    تزریق: تزریق موضعی یک عامل بی‌حس کننده (لیدوکائین) و استروئید (برای کاهش التهاب) می‌تواند تا حدودی علائم این عارضه را تسکین دهد. البته، توصیه می‌شود که این تزریق با استفاده از فلوئوروسکوپ به عنوان راهنما انجام شود. تسکین حاصل از این روش می‌تواند از یک هفته تا چند سال دوام داشته باشد. انجام این تزریق در سال نباید از سه بار بیشتر شود.

•   درمان دستی: علائم برخی از بیماران از طریق درمان‌های دستی (مانند درمان کایروپراکتیک ) تسکین می‌یابند.

•    کشش: کشش ملایم رباط‌های متصل به دنبالچه می‌تواند مفید باشد. یک فیزیوتراپ، کایروپراکتور، متخصص طب فیزیکی و توان‌بخشی  یا سایر متخصصان حوزه بهداشت و درمان که در این زمینه آموزش دیده‌اند می‌توانند بیمار را در مورد حرکات کششی مناسب راهنمایی کنند.

•    اولتراسوند: فیزیوتراپی با اولتراسوند نیز برای تسکین درد مفید است.

اگر پزشک پس از انجام معاینه، عکسبرداری رادیولوژی و ام‌آرآی به این نتیجه برسد که عفونت و تومور علل درد دنبالچه نیستند، در این صورت درمان غیرجراحی طولانی مدت برای تسکین درد و اصلاح فعالیت‌ها گزینه معقولی خواهد بود. 

پس از آنکه درد به حدی کاهش یافت که دیگر حرکت باعث درد بیش از اندازه نشود، انجام روزانه فعالیت‌های هوازی (ایروبیک) سبک مفید خواهد بود، چون افزایش جریان خون مواد مغذی بهبود دهنده را به ناحیه درد می‌رساند و باعث می‌شود قابلیت خوددرمانی طبیعی بدن فعال گردد. مزیت دیگر ورزش‌های هوازی آزادسازی اندورفین است، که همان فرآیند طبیعی تسکین درد در بدن می‌باشد.

عمل جراحی

برای افرادی که دچار درد مداومی هستند که با درمان غیرجراحی و اصلاح فعالیت‌ها کاهش نمی‌یابد یا به خوبی کنترل نمی‌شود، یکی از گزینه‌های درمانی برداشتن تمامی یا قسمتی از دنبالچه از طریق عمل جراحی است.

این عمل به ندرت انجام می‌شود، به طوری که حتی روش انجام آن در بسیاری از کتاب‌های آموزشی جراحی ستون فقرات وجود ندارد. اگر چه خود این عمل نسبتاً ساده‌ است، اما بهبودی بعد از انجام آن برای بیمار فرایندی طولانی و ناراحت کننده خواهد بود.


آمار بازدید

درباره پروفسور بیژن فروغ

من در سال ۱۳۶۱ از دبیرستان خوارزمی تهران فارغ التحصیل شدم .سال ۱۳۶۸ در رشته پزشکی از دانشگاه شیراز فارغ التحصیل شدم بمدت دوسال دوره تخصصی پاتولوژی را گذراندم …. ادامه

تماس با ما

بزرگراه چمران، ابتدای باقرخان غربی، پلاک 89 قدیم، 26 جدید، طبقه دوم

تلفن:

02166572220

02166576421

02166576423

02166576424

تمام حقوق سایت برای کلینیک طب فیزیکی و توانبخشی محفوظ است