آخرین مطالب

کلاسیک

لورم ایپسوم متن ساختگی با تولید سادگی نامفهوم از صنعت چاپ و با استفاده از طراحان گرافیک است.لورم ایپسوم متن ساختگی با تولید سادگی نامفهوم از صنعت چاپ و با استفاده از طراحان گرافیک است.
Triggerpunk-Therapie-Physiopraxis-Feidenheimer-Karlsruhe-806x500-806x480-min.jpg
سپتامبر 13, 2015

نقاط ماشه‌‌ای یا تریگر پوینت

یک نقطه ماشه‌ای، تنها یک گره انقباضی در عضله است. این گره به شکل یک نخود قرار گرفته در عمق عضله احساس می‌شود، که البته می‌تواند تا اندازه یک انگشت شست هم بزرگ باشد. این گره باعث انقباض شدیدی در فیبرهای عضلانی متصل به خود می‌شود که این منجر به تشکیل نوار سفتی خواهد شد که آن‌ هم در عضله قابل احساس است. به این نقاط ماشه ای موجود در عضلات و پرده نازک پیرامون هر عضله (که فاشیا نام دارند) نقاط ماشه ای میوفاشیال گفته می‌شود، که با آن دسته از نقاط ماشه‌ای که در سایر بافت‌های نرم مانند، پوست، رباط‌ها (لیگامان‌ها) و تاندون‌ها و همچنین در بافت‌های اسکار رخ می‌دهند متفاوت هستند. کشیدن ماشه یک اسلحه علاوه بر ایجاد صدا در اسلحه باعث بیرون فرستادن یک گلوله هم می‌شود که می‌تواند باعث درد در ناحیه مورد هدف قرار گرفته شود.

اعمال فشار محکم بر نقاط ماشه‌ای در همان نقطه تحت فشار، ایجاد درد کرده و باعث خواهد شد که از جا بپرید و اندام تحت فشار قرار گرفته را پس بکشید. البته نکته مهمتر این است که نقاط ماشه‌ای حساسیت به لمس یا درد (ارجاعی) را به بخش‌های دیگر بدن ارسال می‌کنند، که اغلب بسیار دورتر از خود نقطه ماشه‌ای واقعی هستند. برای مثال، ممکن است دلیل یک سردرد وجود مشکلی در خود سر نباشد، بلکه از یک نقطه ماشه‌ای در کنار گردن به آنجا فرستاده شده باشد. هرگز نباید تصور کنید که منشأ مشکل در محل دردناک است.

آیا نقاط ماشه‌ای همان کشیدگی یا پارگی یا اسپاسم عضلات است ؟

خیر، یک نقطه ماشه‌ای با یک اسپاسم عضلانی یکی نیست. اسپاسم عبارت است از انقباض شدید در کل عضله، در حالی که یک نقطه ماشه‌ای انقباضی است که تنها در یک بخش کوچکی از عضله رخ می‌دهد. در حالت کشیدگی یا پارگی تاندون شانه نیز فیبرهای تاندون یا عضله دچار آسیب فیزیکی می‌شوند، در حالی که بررسی نقاط ماشه‌ای چنین آسیب‌هایی را نشان نمی‌دهد. البته، چنین آسیب‌هایی می‌توانند شرایط را برای ایجاد نقاط ماشه‌ای در مقاطع بعدی فراهم کنند.

علائم و نشانه ها

معمولاً درد ارجاعی ناشی از نقاط ماشه‌ای ثابت، مبهم و آزار دهنده و اغلب عمیق است. ممکن است این درد، در حالت استراحت یا تنها در حال حرکت رخ دهد. درد ارجاعی از یک ناراحتی ناچیز تا درد شدید و ناتوان کننده متغیر است.
نقاط ماشه‌ای علاوه بر درد می‌توانند باعث بی‌حسی، خارش، ضعف یا کاهش دامنه طبیعی حرکت شوند. این نقاط همچنین می‌توانند باعث گوش درد، سرگیجه، گرفتگی سینوس‌ها، تهوع، سوزش سینه و قلب درد غیرواقعی شوند. آن‌ها، در صورت مزمن بودن درد، می‌توانند باعث افسردگی شوند.
چگونه بفهمیم که نقاط ماشه‌ای کجا هستند؟
لازم به یادآوری است که خود نقاط ماشه‌ای درد نمی‌کنند؛ البته به جز در مواقعی که روی خود آن‌ها محکم فشار بیاورید. اکثراً، هنگامی که نقطه بسیار دردناک و سفتی را به بیماران نشان می‌دهم که بسیار دورتر از محل دردی است که خودشان ذکر کرده‌اند، آن‌ها متعجب می‌شوند. معمولاً، آن‌ها حتی از وجود این نقطه سفت و دردناک خبر هم ندارند، چه برسد به اینکه چنین نقطه کوچکی را دلیل تمام درد خود بدانند.

علت ها و دلایل

با بالا رفتن سن، در عضلات همگی ما نوارها (باندهای) سفتی شکل می‌گیرد، اما به دلایل ذکر شده در کادر قرمز رنگی که عنوان آن «عوامل زمینه‌ساز» است، این نوارها در بعضی افراد بیشتر از دیگران تولید می‌شوند و هنگامی که یک یا چند مورد از «عوامل تسریع کننده » بروز کنند، در این نوارهای سفت نقاط ماشه‌ای تشکیل می‌شود. برای مثال، پس از یک کشیدگی حاد عضلانی ناشی از حادثه‌ای مانند یک تصادف رانندگی، زمین خوردن، پیچ‌خوردگی یا شکستگی، یا انجام تمرینات شدید یا غیرمعمول، ممکن است یک نقطه ماشه‌ای تشکیل شود. همچنین به دنبال وارد آمدن فشار بیش از اندازه و طولانی مدت بر عضلات مورد استفاده برای حفظ وضعیت قرارگیری بدن، که ناشی از عادات بد خوابیدن، بد نشستن یا کار کردن به شکل ناصحیح و یا ناشی از انجام مکرر بعضی از کارها است نیز امکان ایجاد نقاط ماشه‌ای وجود دارد.
پایین بودن سطح سلامت عمومی فرد می‌تواند وضعیت نقاط ماشه‌ای را بدتر کند؛ خصوصاً اگر وجود درد طولانی شده باشد، احتمال زیادی دارد که یک یا چند مورد از عوامل تداوم‌بخش  زیر نیز در بیمار وجود داشته باشند:
•    استرس‌های مکانیکی  مانند کوتاهی پا، صافی و درد کف پا، وضعیت ناصحیح قرارگیری بدن، یا عدم تحرک.
•    فشار ریشه عصب، برای مثال بیماری سیاتیک.
•    بیماری‌های داخلی مزمن، و برخی داروهای تجویزی.
•    کمبود مواد مغذی، به خصوص ویتامین‌های سی و ب-کمپلکس و آهن.
•    عدم تعادل هورمونی (پایین بودن سطح هورمون تیروئید، پیش از قاعدگی یا در دوران یائسگی).
•    عفونت‌ها (باکتریایی، ویروسی یا قارچی).
•    آلرژی‌ها (خصوصاً به گندم و لبنیات).
•    نقص در اکسیژن‌رسانی به بافت‌ها (که با بروز تنش، فشار‌های عصبی، عدم تحرک، کم خوابی و سیگار کشیدن تشدید می‌شود).
برای درمان موفقیت‌آمیز یا بهبود طولانی مدت نقاط ماشه‌ای، می‌بایست این علل شناسایی و اصلاح شوند؛ بنابراین پزشک به کمک بیمار، مدتی را برای تعیین و تشخیص این عوامل وقت می‌گذارد. سندرم خستگی مزمن و فیبرومیالژی نیز فرد را مستعد نقاط ماشه‌ای می‌کنند (البته، خود این دو عارضه نیز باعث ایجاد نقاط حساس به لمس بسیاری در بدن بیمار می‌شوند).

راه ها و روش های درمان

بسته به تخصص پزشک یا آموزش‌هایی که دیده است، نقاط ماشه‌ای به روش‌های مختلف قابل درمان هستند. پزشکان معمولاً از بی‌حسی موضعی یا تزریق سالین یا کورتیزون استفاده می‌کنند، البته طب‌سوزنی، استفاده از یک اسپری سرد در حین کشیدن عضلات یا ماساژ نقاط ماشه‌ای هم جواب می‌دهد. بعضی از فیزیوتراپ‌ها یا ماساژورها مهارت و توانایی زیادی در درمان نقاط ماشه ای دارند، و من می‌توانم در زمینه شناسایی آن‌ها شما را راهنمایی کنم. البته، به دلایلی بهتر است ماساژ نقاط ماشه‌ای را خودتان یاد بگیرید. برای مثال، با خوددرمانی دیگر نیازی نیست که در انتظار نوبت بمانید، هر وقت که خواستید می‌توانید خود را ماساژ دهید و نیازی به پرداخت هیچ‌گونه هزینه‌ای ندارید. شما خواهید توانست مثل یک متخصص خود را از دردهایتان خلاص کنید.

تزریق

یک تزریقِ نقطه ماشه‌ای (TPI) تزریقی است برای کنترل درد که مستقیماً در نقطه ماشه‌ای انجام می‌شود. این تزریق می‌تواند شامل یک تزریق بی‌حسی مانند لیدوکائین (گزیلوکائین) یا بوپیواکائین (مارکائین)، یا مخلوطی از مواد بی‌حس کننده و یا یک کورتیکواستروئیدِ (داروی کورتیزون) تنها یا مخلوط با لیدوکائین باشد. گاهی اوقات هم بدون هیچ‌گونه تزریقی، تنها یک سوزن به درون نقطه ماشه‌ای فرو برده می‌شود. این روش که «طب سوزنی» نام دارد می‌تواند مفید واقع شود. با استفاده از تزریق، نقطه ماشه‌ای غیرفعال شده و درد تسکین می‌یابد.

ماساژ

ماساژ درمانیِ نقاط ماشه‌ای مشخصاً برای تسکین منبع درد از طریق سیکل‌های مجزایی از فشار و رها‌سازی طراحی شده است. در این نوع ماساژ که مخصوص درمان تریگرپوینت است، دریافت کننده ماساژ از طریق تنفس عمیق و همچنین تعیین محل دقیق و شدت ناراحتی، مشارکت فعالی در درمان دارد.
نتیجه و مزیت ماساژ نقاط ماشه‌ای عبارت است از رهاسازی مناطق گرفته و سفت شده و در نتیجه کاهش درد آن‌ها. پس از یک جلسه درمان، کاهش درد قابل توجهی را تجربه خواهید کرد. دریافت مرتب ماساژ برای درمان نقاط ماشه‌ای می‌تواند به کنترل طبیعی درد و استرس ناشی از آسیب‌های مزمن کمک کند.
ماساژ به چند طریق به درمان کمک می‌کند:

•    گردش خون که به دلیل انقباض فیبرهای عضله، در ناحیه اطراف نقطه ماشه‌ای محدود شده است را افزایش می‌دهد تا اکسیژن و مواد مغذی به طرف این نقطه جریان پیدا کنند.
•    مستقیماً فیبرهای عضله گره شده را که همان نقطه ماشه‌ای  تحت کشش قرار می‌دهد.

کشش

فیزیوتراپ با راهنمایی و هدایت کردن شما در انجام تمرینات کششی ملایم، به کاهش درد در عضلات درگیرتان کمک می‌کند. اگر در هنگام کشش در نقطه ماشه‌ای احساس درد کنید، فیزیوتراپ می‌تواند یک محلول بی‌حس کننده را روی پوستتان اسپری کند.

التراسوند

در این نوع درمان برای افزایش گردش خون و گرما، که باعث تسریع در بهبود عضلات درگیر سندرم درد میوفاشیال می‌شوند، از امواج صوتی استفاده می‌شود.

مدت زمان لازم برای تسکین درد

در مورد آن دسته از نقاط ماشه‌ای که اخیراً شکل گرفته‌اند، اغلب تنها طی چند دقیقه علائم و نشانه ها به طور چشمگیری تسکین می‌یابند، و اکثر مشکلات حاد را می‌توان طی 3 تا 10 روز رفع کرد. اما عارضه‌های مزمنی که عمر بیشتری دارند پیچیده‌تر بوده و کمتر به درمان پاسخ می‌دهند. با این حال، اگر درمان را به طور مرتب ادامه دهید و اگر عوامل تداوم‌بخشی که پیشتر ذکر شدند تصحیح کنید، حتی خواهید توانست برخی از این مشکلات را نیز رفع کنید.


ورزش-های-اصلاحی-گودی-کمر-min.jpg
سپتامبر 8, 2015

لوردوز یا گودی و قوس زیاد کمر وضعیتی است که در آن ستون فقرات داخلی بدن دچار انحنا می شود. ستون فقرات به طور طبیعی دارای انحنا است که میزان آن بسیار جزئی است و به عملکرد صحیح ستون فقرات کمک می کند. این انحنای طبیعی به دلیل شکل قرار گیری مهره هایی که ستون فقرات را تشکیل می دهند، ایجاد شده است.چنانچه این انحنای ستون فقرات افزایش یابد، در این صورت فشار یا کشش زیادی بر روی سایر نواحی ستون فقرات اعمال می شود و در نتیجه ایجاد درد می کند.

علت ها و دلایل

سندرمی وجود دارد با عنوان سندرم ضربدری تحتانی که در آن عضلات اطراف لگن، سفت شده و یا ضعیف و یا کشیده می شوند. تمامی این حالت ها موجب عدم توازن ماهیچه ای می شوند. عضلاتی که اغلب سفت می شوند، شامل عضلات صاف کننده ی تنه، عضلات خم کننده ی ران (خصوصا عضله ی ایلیوسواس) می باشند. این عضلات نیازمند کشش هستند.

عضلاتی که معمولا ضعیف و کشیده می شوند، شامل عضلات شکمی (راست شکمی، مورب داخلی و مایل خارجی) و عضلات باز کننده ی مفصل ران (همسترینگ و گلوتئوس ماکسیموس) می شوند.

علائم و نشانه ها

معمولا افرادی که به گودی کمر مبتلا هستند، علامتی به غیر از انحنای زیاد ستون فقرات ندارند. سایر علائم گودی کمر که ممکن است با توجه به شدت انحنا ایجاد شوند، شامل موارد زیر می شوند:

  • درد کمر
  • درد ممکن است تا ناحیه ی پاها کشیده شود.
  • تغییرات درروده و مثانه، هرچند نادر است.
  • چنانچه فرد به مشکلاتی علاوه بر قوس زیاد کمر دچار باشد، در این صورت ممکن است دیسپلازی پیشرفته ی ران، دیستروفی عضلات و یا مشکلات عصبی- عضلانی را تجربه کنند.

تشخیص

اغلب، گودی و قوس زیاد کمر توسط معاینات فیزیکی تشخیص داده می شود. معمولا به منظور تعیین شدت دقیق انحنای کمر، از اشعه ی X و یا تصویربرداری MRI ستون فقرات استفاده می شود.

MRI یا سی تی اسکن همچنین هر گونه تاثیرات عصبی که انحنای ستون فقرات ایجاد می کند را نشان می دهد.

میزان انحنای ستون فقرات مانند درجه بندی زاویه اندازه گیری می شود. زاویه ی انحنا و همچنین علایم موجود، تعیین می کند که کدام روش درمانی مناسب است.

درمان

  • چنانچه گودی کمر جزئی باشد، معمولا نیازی به درمان ندارد.
  • چنانچه فرد به علت گودی کمر، دچار عوارض و ناراحتی است، باید به منظور تقویت عضلات و افزایش دامنه ی حرکتی، اقدام به انجام تمرینات فیزیوتراپی کند. این تمرینات باید تحت نظارت متخصص فیزیوتراپی انجام گیرد.
  • اگر در دوران کودکی گودی کمر تشخیص داده شود، در این صورت باید به منظور جلوگیری از پیشرفت این وضعیت از کمربند طبی استفاده شود.
  • در موارد شدید گودی کمر که درمان های بالا بر روی آن نتیجه بخش نیست، به عمل جراحی نیاز است و در درمان گودی کمر مؤثر خواهد بود. طی این عمل جراحی، ستون فقرات توسط میله های فلزی یا پیچ و پلاک صاف می شود. همچنین در طول عمل جراحی ممکن است پیوند استخوان انجام شود تا رشد و استحکام ستون فقرات را بهبود بخشد.

در زیر تمریناتی در مورد گودی کمر ارائه شده است. اما ابتدا باید توجه داشته باشید که این تمرینات حتما باید تحت نظارت پزشک و یا پس از مشاوره با متخصص فیزیوتراپ انجام شود.

ورزش و حرکات اصلاحی

ورزش های کششی

توصیه می شود که قبل از انجام هر حرکت ورزشی اصلاحی با پزشکتان مشورت کنید.

کشش فلکسور ران

  • عضله ی ایلیوسواس قوی ترین عضله ی فلکسور ران است و این حرکت ورزشی

موجب کشش این عضله می شود.

  • یکی از زانوها را بر روی زمین قرار دهید.
  • در حالی که کمر صاف است، ران ها به آرامی به سمت جلو برده می شوند.
  • در عضله تان احساس کشش خواهید داشت.
  • به مدت 20 تا 30 ثانیه این کشش را حفظ کنید.
  • این کار را چندین بار در روز و هر بار 3 تا 5 مرتبه تکرار کنید.

 

کشش عضلات کمر

  • به پشت بخواهید در حالی که زانوهایتان خمیده است.
  • زانوهای تان را تا حدی که احساس راحتی کنید، به سمت پشت ببرید.
  • این حالت را به مدت 20 تا 30 ثانیه حفظ کنید.
  • این حرکت را چندین بار در روز و هر بار 3 تا 5 مرتبه تکرار کنید.

ورزش های استقامتی

دراز و نشست (ساده)

  • به پشت بخوابید در حالی که زانوها خم است.
  • دست ها را بالای زانوها قرار دهید و سر و شانه ها را از روی زمین بلند کنید.
  • این تمرین را تا جایی که ماهیچه های شکم خسته شوند، ادامه دهید.
  • به مدت یک دقیقه استراحت کنید.
  • سعی کنید این تمرین را در دو یا 3 مرحله انجام دهید.

دراز و نشست (مشکل)

سطح سختی این ورزش را می توان با قرار دادن دست ها به طور متقاطع بر روی سینه یا در مجاورت سر افزایش داد. هرگز دست ها را در پشت سر قرار ندهید، چون این کار باعث ایجاد فشار بر روی گردن می شود.

دراز و نشست متقاطع یا چرخشی

  • به پشت بخوابید در حالی که زانوها خم است و پاها محکم بر روی زمین قرار دارند.
  • دست ها را در کنار سر قرار دهید.
  • سر و شانه ها را از زمین بلند کنید و در حین این کار بخش بالایی بدن را به طوری بچرخانید که بازوی راست مستقیما به سمت زانوی چپ باشد.
  • به حالت آغازین بازگردید.
  • این ورزش را با تغییر حالت از راست به چپ تکرار کنید.
  • در ابتدا این عمل را در 2 مرحله ی 10 تایی آغاز کنید و به تدریج تا 3 مرحله ی 20 تایی افزایش دهید.

حرکت پل

پل

  • به پشت بخوابید در حالی که زانوها خم است و پاها بر روی زمین قرار دارند.
  • به آرامی باسن را بالا برده و کمر را از روی زمین بلند کنید.
  • سعی کنید تا جای ممکن باسن را بالا بیاورید. می توانید حس کنید که عضلات این ناحیه به سختی در حال فعالیت هستند.
  • به مدت 5 تا 10 ثانیه در این حالت بمانید.
  • استراحت کنید.
  • تکرار کنید.
  • در ابتدا این عمل را در دو مرحله ی 10 تایی انجام دهید و به تدریج تا 3 مرحله ی 30 تایی افزایش دهید.
  • به منظور افزایش سطح سختی این ورزش، می توان این حرکت را بر روی یک پا انجام داد.

جراحی-بسته-دیسک-کمر-و-گردن-min.jpg
سپتامبر 6, 2015

جراحی کمر و ستون فقرات به شیوه متداول قدیمی معمولاً به صورت “جراحی باز” انجام می‌شود، به این معنا که جراح برای مشاهده و دسترسی به ساختمان بدن در ناحیه مورد نظر یک برش طولانی ایجاد می‌کند. اما خوشبختانه جراحان با بهره‌گیری از فن‌آوری پیشرفته در سال‌های اخیر توانسته‌اند تا بیشتر عارضه‌های گردن و کمر را با روش‌های جراحی با حداقل تهاجم و درمان بسته دیسک کمر درمان کنند.

از آن رو که در جراحی بسته دیسک کمر یا جراحی بسته ستون فقرات با حداقل تهاجم برش طویلی بر روی بدن ایجاد نمی‌شود، آسیب قابل توجهی به عضله‌های پیرامون ستون فقرات وارد نمی‌گردد. جراحی بسته کمر و گردن در اکثر موارد کاهش درد و دوران بهبود سریع‌تر را برای بیمار به ارمغان می‌آورد.

انجام جراحی دیسک کمر معمولاً تنها در صورت نتیجه بخش نبودن درمان‌های غیرجراحی‌، مانند فیزیوتراپی و مصرف دارو، و مقاوم بودن علائم دردناک کمر به درمان توصیه می‌شود. همچنین جراحی صرفاً زمانی انجام می‌شود که پزشک بتواند منشأ دقیق درد، برای مثال فتق و پارگی دیسک یا تنگی مجرای نخاعی، را تشخیص دهد. در ادامه رایج‌ترین گونه‌های جراحی بسته کمر توضیح داده می‌شود که به کمک تزریق و لیزر انجام می‌پذیرد.

روش های جراحی بسته

تزریق

در این روش معمولاً دارویی استروئیدی با اثر ضدالتهابی قوی مستقیماً درون ناحیه منشأ درد تزریق می‌شود. اثر تسکین درد این روش بسته به نوع تزریق در بعضی موارد دراز مدت است، اما متاسفانه در باقی موارد موقتی است.

انواع تکنیک‌های تزریق

تزریق در ناحیه اپیدورال : تزریق در فضای اپیدورال متداول‌ترین تزریق به شمار می‌رود. استروئید در این روش به طور مستقیم با استفاده از سوزن کوچکی درون سخت شامه یا دورا، کیسه اطراف ریشه‌های عصبی و حاوی مایع مغزی ـ نخاعی تزریق می‌شود تا ناحیه کمر بی‌حس (بی‌حسی موضعی) شود. این روش جراحی بسته دیسک کمر با هدایت سونوگرافی و تصاویر همزمان و زنده فلوروسکوپی از محل دیسک و تنها از طریق سوزن وپروب های مورد نیاز( لیزر ویا نوکلئوتوم و…) انجام می پذیرد، در نتیجه کاهش عوارض عمل دیسک کمر و در نهایت کاهش هزینه جراحی بسته دیسک کمر به دنبال خواهد داشت.لیزر نوکلئوتومی فقط زمانی به بیمار پیشنهاد می شود که روش های درمانی محافظه کارانه همچون استراحت، داروهای مسکن،  ورزش کمردرد و دیسک کمر، و فیزیوتراپی نتواند به تسکین علائم بیماری کمک کند. این درمان با وارد کردن یک سوزن به دیسک آسیب دیده شروع می شود.برای اطلاع از هزینه لیزر نوکلئوتومی باید با پزشک متخصص در این زمینه مشورت نمایید.

تزریق استروئید در اطراف سخت شامه التهاب ناشی از عارضه‌های شایعی مانند تنگی مجرای نخاعی، فتق دیسک یا بیماری‌های تخریبی و فرسایشی دیسک، را به نحو قابل ملاحظه‌ای کاهش می‌دهد. همچنین گفته می‌شود که اثر فلاشینگ یا جرقه زدن تزریق به از بین بردن یا آشکار شدن پروتئین‌های التهابی مولد دردی کمک می‌کند که در اطراف ساختارها قرار دارند..

تزریق بلوک فاست و تزریق در مفصل فاست : تزریق بلوک فاست یکی از تزریق‌های رایج است که در اصل در تشخیص منشأ دقیق درد ریشه‌های عصبی کاربرد دارد و تسکین کمر درد یا پا درد کاربرد ثانویه آن محسوب می‌شود.

تزریق بلوک فاست و تزریق در مفصل فاست

فشردگی و التهاب ریشه‌های عصبی به درد کمر یا پا منجر می‌شود. گاهی در آزمایش‌های تصویربرداری مانند ام.آر.آی. به وضوح مشخص نمی‌شود که کدام عصب به بروز درد دامن می‌زند، به همین دلیل از تزریق بلوک فاست برای تعیین منشأ درد استفاده می‌شود. این تزریق علاوه بر کاربرد تشخیصی به عنوان یکی از روش‌های مدیریت درد برای درمان فتق خارجی دیسک، پاره شدن دیسک و تحت فشار قرار گرفتن نخاع، مورد استفاده قرار می‌گیرد.

تزریق بلوک فاست برای تشخیص و مدیریت کمر درد: جراح در این روش در سطح قرارگیری فورامن، یعنی سوراخ بین تنه مهره‌ها، به عصب نزدیک می‌شود. ترکیبی از استروئید به عنوان داروی ضدالتهاب و لیدوکائین به عنوان عامل بی‌حس کننده در این تزریق مورد استفاده قرار می‌گیرد. پزشک به کمک فلوئوروسکوپی یا پرتونگاری زنده اطمینان می‌یابد که تزریق در محل مناسب انجام می‌شود. تسکین درد بیمار پس از تزریق می‌تواند بیانگر این نکته باشد که عصب خاص تزریق شده موجب بروز درد می‌شود. علاوه بر این اثر تشخیصی، استروئید التهاب اطراف ریشه‌های عصبی را نیز کاهش می‌دهد.

تزریق در مفصل فاست جهت مدیریت درد: چنانچه خود مفصل فاست مولد درد باشد، تزریق در این مفصل جهت تسکین درد انجام می‌شود. این تزریق نیز مانند تزریق بلوک فاست روشی تشخیصی است که برای تعیین و تأیید منشأ مشخص کمر درد انجام می‌شود. البته تزریق در مفصل فاست اثر درمانی نیز دارد، چرا که التهاب بیمار در نتیجه بی‌حس شدن منشأ درد تخفیف می‌یابد.

مفاصل فاست مفصل‌هایی جفتی واقع در کمر و پشت بدن هستند که سطوح غضروفی‌شان، یعنی بافت محافظ بین استخوان‌ها، روی یکدیگر قرار می‌گیرد و کپسولی آنها را احاطه می‌کند. پیچ خوردگی ممکن است آسیب دیدن یک یا هر دو مفصل فاست را در پی داشته باشد و تخریب و فرسایش غضروف ناشی از بالا رفتن سن نیز به بروز درد می‌انجامد.

پزشک در تزریق بلوک فاست جهت هدایت سوزن درون مفصل و تزریق لیدوکائین، عامل بی‌حس کننده، و یا استروئید، داروی ضدالتهاب، از فلوئوروسکوپی یا پرتونگاری زنده بهره می‌گیرد. تسکین درد بیمار پس از تزریق مؤید این نکته است که مولد درد همان عصب تزریق شده است.

چنانچه تزریق بلوک فاست در تسکین کمر درد بیمار مؤثر باشد، توصیه می‌شود که این تزریق حداکثر سه بار در سال انجام شود، چرا که این روش عوارض انگشت شماری را به دنبال دارد.

جراحی بسته ی دیسک کمر و گردن به روش تزریق در مراکز جراحی، بیمارستان‌‌ها و مطب پزشکان قابل انجام است. بسیاری از پزشکان دارای تخصص‌های گوناگون، از جمله متخصصین بیهوشی، رادیولوژی، مغز و اعصاب، توانبخشی و جراحان، صلاحیت انجام تزریق در ستون فقرات را دارند. در ابتدا از بیمار خواسته می‌شود تا گان بیمارستان را به تن کند تا تمیز کردن و مشاهده ناحیه تزریق آسان‌تر باشد. جراحی بسته دیسک گردن و کمر به روش تزریق معمولاً 15 تا 30 دقیقه طول می‌کشد و از پروتکل‌های استاندارد متعارفی پیروی می‌کند:

  • بیمار دمر روی تخت پرتونگاری دراز می‌کشد و بالشت کوچکی زیر شکم‌اش قرار داده می‌شود تا قوس ملایمی در کمر ایجاد شود. چنانچه بیمار در این وضعیت احساس درد کند، می‌تواند بنشیند یا به پهلو دراز بکشد و اندکی بدن را جمع کند.
  • پوست کمر تمیز و سپس با دارویی مشابه داروی مورد استفاده دندانپزشکان بی‌حس می‌شود.
  • جراح به کمک تصاویر فلوئوروسکوپی سوزن را وارد پوست و به سمت فضای انتخابی مورد نظر در ستون فقرات هدایت می‌کند. پس از قرارگیری سوزن در موقعیت مناسب، ماده حاجب به منظور تأیید محل سوزن تزریق می‌شود و سپس محلول استروئیدی تزریق می‌گردد. اکثر بیماران علی‌رغم تزریق آهسته محلول، به دلیل میزان محلول مورد استفاده تا حدی احساس فشار می‌کنند، میزان این محلول برای تزریق در کمر، بسته به روش و استروئید مورد استفاده 3 تا 10 میلی‌ لیتر است. البته فشار ناشی از تزریق معمولاً بدون درد است..
  • بیمار پس از تزریق 15 تا 20 دقیقه تحت نظر قرار می‌گیرد و در صورت عدم وجود مشکل ترخیص می‌شود.

درد و التهاب محل ورود سوزن را، که چند ساعت پس از عمل رخ می‌دهد، می‌توان به راحتی با قرار دادن کمپرس یخ هر یک یا دو ساعت یک بار به مدت 10 تا 15 دقیقه فرونشاند. همچنین معمولاً از بیمار خواسته می‌شود تا باقیمانده ساعات روز عمل را استراحت کند و فعالیت‌های معمول روزانه را از روز بعد مجدداً از سر بگیرد. درد گاهی به دلیل فشار مایع تزریق شده یا تحریک شیمیایی موضعی تا چند روز پس از تزریق تشدید می‌شود.

جراحی با لیزر

جراحی بسته کمر با لیزر یکی از روش‌های نوین و انقلابی با حداقل تهاجم است که درمان کارآمدی برای فتق دیسک، تنگی مجرای نخاعی، خار یا زائده استخوانی، لغزش یا سرخوردگی مهره و آرتریت یا التهاب مفصل‌های ستون فقرات به شمار می‌رود. بی تردید این عمل که تحت بی‌حسی موضعی و با بهره‌گیری از فن‌آوری لیزر و ابزار بسیار ظریف انجام می‌شود، با جراحی باز متعارف قدیمی تفاوت بسیار دارد.

مراحل جراحی با لیزر

 

مراحل جراحی با لیزر

هر بیمار با دیگری متفاوت است، اما این جراحی در مجموع به شیوه زیر انجام می‌شود:

  • جراحی بسته دیسک کمر و گردن با لیزر معمولاً تحت بی‌حسی موضعی و به هوش بودن بیمار انجام می‌شود.
  • تنها برش کوچکی، کمتر از 10 میلی متر، ایجاد می‌شود. جراح نهایت دقت را به کار می‌برد تا عضله‌ها، رگ‌ها و اعصاب پیرامون ستون فقرات آسیب نبیند.

جراح با ملایمت لوله‌های جراحی بلند و باریکی را بین عضله‌ها به حرکت درمی‌آورد. این لوله‌ها در حقیقت محل عبور وسایل بسیار ظریفی هستند که برای انجام جراحی بسته دیسک کمر و گردن مورد استفاده قرار می‌گیرند.

  • از پرتونگاری یا اشعه ایکس نیز برای تأیید قرارگیری در محل مناسب و انجام یافتن جراحی بر روی بخش مورد نظر استفاده می‌شود.
  • جراح با بهره‌گیری از آندوسکوپی با وضوح تصویر بالا در تمام طول مدت عمل ستون فقرات را مشاهده می‌کند. جراح به دقت فقط بخش‌های آسیب دیده ستون فقرات را خارج می‌کند و در نتیجه کوچکترین آسیبی به ساختار حمایت کننده از ستون فقرات وارد نمی‌شود.
  • لیزر از راه آندوسکوپ به ناحیه مورد نظر هدایت می‌شود تا بافت‌های آسیب دیده را منقبض یا قطع کند، لخته شدن خون را از بین ببرد و خونریزی را تحت کنترل دربیاورد. قطع کردن یا بریدن بخش بسیار اندکی از عضله در به حداقل رساندن درد پس از عمل مؤثر است.
  • جراح پس از اتمام عمل ،لوله‌ها و ابزار جراحی را به آهستگی خارج می‌کند تا عضله‌ها فرصت کافی جهت بازگشت به محل اصلی خود را داشته باشند.
  • گاهی اوقات لازم است تا برش با یک یا دو بخیه بسته شود. در نهایت چسب زخم کوچکی روی بریدگی قرار داده می‌شود.

طول دوران بهبود جراحی بسته ی دیسک کمر  و گردن با لیزر به وضعیت جسمی بیمار، شدت بیماری و پیچیدگی جراحی بستگی دارد. بااین حال اکثر بیماران معمولاً همان روز عمل مرخص می‌شوند.

بیمار پس ازجراحی بسته دیسک کمر نیز مانند اکثر جراحی‌ها متحمل درد، به ویژه در محل برش، می‌شود. از بیمار خواسته می‌شود تا ظرف چند ساعت نخست پس از جراحی هر از گاه برخیزد و راه برود. برنامه تمرینی پس از عمل یا فیزیوتراپی تحت نظارت متخصص ستون فقرات به اکثر بیماران عرضه می‌شود. پیاده‌روی و افزایش تدریجی روزانه مسافت بهترین تمرین و ورزش پس از این جراحی محسوب می‌شود. بروز اندکی ناراحتی طبیعی است، اما شعله‌ور شدن درد علامت هشداری است که بیمار باید آن را جدی بگیرد، از شدت برنامه تمرینی بکاهد و استراحت کند. به خاطر داشته باشید که زمان ازسرگیری فعالیت‌های معمول روزانه برای هر بیمار متفاوت از دیگری است.

 


شکستگی-مهره-های-کمر-min.jpg
آگوست 28, 2015

استخوان ها یا مهره ها، ستون فقرات انسان را بسیار محکم نگه می دارند، اما گاهی اوقات مهره ها نیز مشابه سایر استخوان های بدن دچار شکستگی می شوند. شکستن مهره کمر معمولاً به خاطر شرایطی مثل پوکی استخوان (وضعیتی که در آن استخوان ها ضعیف می شوند)، زمین خوردن شدید، فشار بیش از حد، یا بعضی از انواع آسیب دیدگی های فیزیکی ایجاد می شوند.

انواع شکستگی ها

شکستگی های ستون فقرات دارای انواع بسیار مختلف و متفاوت به شرح زیر هستند: شکستگی فشاری مهره های کمر ، ترکیدن، شکستگی ناشی از خم شدن ستون فقرات، و در رفتن مهره ها. هر یک از این موارد شکستگی در ادامه توضیح داده شده اند و سپس به درمان شکستگی مهره کمر پرداخته می شود.. سایر شرایطی که پزشک ممکن است برای توصیف یک شکستگی از آنها استفاده نماید عبارت از با ثبات، بی ثبات، مینور، و یا ماژور است.

•    شکستگی ناشی از فشار: این نوع شکستگی فشاری در بیمارانی بیشتر مشاهده می شود که از علائم پوکی استخوان رنج می برند و یا بیمارانی که استخوان های آنها به خاطر ابتلا به سایر بیماری ها مثل سرطان استخوان ضعیف شده است. در صورتی که یک فشار ناگهانی یا بیش از حد به مهره ها وارد شود، ممکن است استخوان ها امکان تحمل فشار را نداشته باشند و در نتیجه این فشار دچار شکستگی شوند. شکستگی ساختار مهره به همراه له شدگی (wedge fracture) یک نوع خاص از این نوع شکستگی می باشد. در این حالت، یک بخش از مهره که معمولاً قسمت جلویی آن می باشد، متلاشی می شود و مهره ظاهر گوه مانند پیدا می کند.

•    ترکیدن: این نوع شکستگی مهره کمر (شکل زیر را مشاهده کنید) در نتیجه آسیب دیدگی های شدید ایجاد می شوند (برای مثال تصادف با اتومبیل). این شرایط زمانی ایجاد می شود که مهره ها با یک نیروی بیش از حد فشرده شوند. بر خلاف شکستگی های ناشی از فشار، در این حالت فقط یک بخش از مهره ها دچار شکستگی می شود. به خاطر اینکه در اینگونه مواقع مهره کاملاً خرد می شود، ممکن است تکه های استخوان در محل پخش شده و باعث وارد شدن آسیب به کانال نخاعی شود. این نوع شکستگی شدید تر از شکستگی ناشی از فشار می باشد.

•    شکستگی ناشی از خم شدن ستون فقرات: در صورتی که فرد تصادف اتومبیل داشته و بدن وی با فشار به سمت جلو هل داده شود، ممکن است مهره ها در نتیجه فشار وارد شده از یکدیگر جدا شوند. ستون فقرات دارای قابلیت خم شدن به سمت جلو است، اما اگر این خم شدن با نیروی زیاد و به صورت ناگهانی انجام شود، باعث وارد شدن فشار بیش از حد به ستون فقرات می شود که می تواند شکستگی یک یا چند مهره را به همراه داشته باشد. اگر فرض کنیم ستون فقرات از سه بخش ستون مانند تشکیل شده است، شکستگی ناشی از خم شدن معمولاً باعث ایجاد شکستگی در ستون عقبی و میانی می شود. یک مثال از این نوع شکستگی در شکل زیر نشان داده شده است.

 •    در رفتن مهره ها: در صورتی که فرد به هر یک موارد شکستگی فوق دچار شود و مهره ها از محل خود جا به جا شده و در رفته باشند، فرد دچار در رفتگی ناشی از شکستگی استخوان شده است. معمولاً، این نوع شکستگی هر سه ستون تشکیل دهنده ستون فقرات را تحت تاثیر قرار می دهد و به این ترتیب این ناحیه از بدن بسیار بی ثبات می شود.

علائم و نشانه ها

علائم شکستگی ستون فقرات و شدت این علائم با توجه به نوع شکستگی ایجاد شده متفاوت می باشد (برای کسب اطلاعات بیشتر در این زمینه بخش انواع مختلف شکستگی های ستون فقرات را مطالعه نمایید). علائم شکستگی مهره کمر نیز به نوع شکستگی ایجاد شده در ستون فقرات که باعث ایجاد مشکل برای اعصاب شده بستگی دارد.

شکستگی مهره های کمر همیشه با درد همراه نیست، بنابراین حتی بعد از وارد شدن یک آسیب مثل تصادف رانندگی، ممکن است نتوان درباره ایجاد شکستگی در مهره ها مطمئن بود. به همین دلیل لازم است معاینات کامل توسط پزشک و بهترین متخصص ستون فقرات در این رابطه انجام شود.

به هر حال، شکستگی مهره های کمر می تواند باعث ایجاد درد یکباره و شدید در اطراف ناحیه آسیب دیده شود. شکستگی مهره های کمر همچنین می تواند ورم در اطراف این ناحیه را به همراه داشته باشد. در صورتی که شکستگی مهره کمر باعث وارد شدن فشار به یک عصب یا کانال نخاعی شود، فرد ممکن است با علائم عصبی زیر در این رابطه مواجه گردد:

•    ضعف در دست ها یا پاها
•    بی حسی در دست ها یا پاها
•    دردی که به سمت دست ها یا پاها کشیده می شود (رادیکولوپاتی)
•    ایجاد مشکل برای راه رفتن یا حرکت کردن
•    مشکلات ادرار و مدفوع
•    فلج (در موارد نادر)

شکستگی مهره های کمر به همراه عوارض عصبی از اهمیت خاص برخوردار هستند، بنابراین اگر شما با هر یک از علائم عصبی فوق مواجه شدید (حتی اگر در این رابطه درد نداشتید)، می بایست در اسرع وقت برای بررسی وضعیت به مطب پزشک مراجعه نمایید.

شکستگی های ناشی از فشار یک نوع خاص از شکستگی های ستون فقرات هستند که معمولاً به علت پوکی استخوان یا سایر شرایط تضعیف کننده استخوان ها ایجاد می شود و می تواند علائم دیگری غیر از موارد ذکر شده فوق  برای بیمار به همراه داشته باشد. برای مثال اگر فرد در چند نقطه دچار شکستگی ناشی از فشار شده باشد، می توان کاهش قد و یا برآمدگی در ستون فقرات (قوز کمر) را در این حالت مشاهده کرد. برای کسب اطلاعات بیشتر درباره علائم همراه با شکستگی های ناشی از فشار به خاطر ابتلا به پوکی استخوان، مطلب مربوط به پوکی استخوان را مطالعه نمایید.

علت ها و دلایل

شکستگی ستون فقرات در نتیجه وارد شدن ضربه یا سایر شرایطی که باعث ضعیف شدن استخوان ها می شود، ایجاد می گردد. برای مثال در ارتباط با وارد شدن ضربه به ستون فقرات می توان از موارد زیر نام برد:
•    تصادف اتومبیل
•    زمین خوردن
•    انجام فعالیت های ورزشی
•    اقدامات خشونت آمیز (مثل تیر خوردن)

این شرایط می توانند فشار بیش از حد به ستون فقرات وارد کرده و باعث شکستگی مهره ها به خاطر ناتوانی آنها برای تحمل فشار شوند. وارد شدن ضربه می توانند حرکت زیاد بدن به یک طرف و فشار بیش از حد به ستون فقرات را به همراه داشته باشد. برای مثال، اگر تصادف باعث پرتاب شدن فرد شود، ممکن است گردن بیش از حد به عقب خم شده و شکستگی در مهره های گردن به خاطر مقاومت آنها در برابر فشار غیر عادی و زیاد ایجاد گردد.

گاهی اوقات هنگام وارد شدن ضربه ممکن است شکستگی در بخش خارجی و سخت مهره های بدن یعنی استخوان کورتیکال ایجاد شود. در صورتی که این ناحیه دچار شکستگی شود، ممکن است فرو ریختن مهره ها حتی با وارد شدن یک فشار عادی نیز ادامه پیدا کند. بنابراین، در این حالت وارد شدن آسیب اولیه ممکن است باعث شکستگی زیاد مهره ها نشود، اما با گذشت زمان، شکستگی ایجاد شده به تدریج تشدید می شود.

شرایطی که می تواند باعث ضعیف شدن استخوان ها شود

بعضی از شرایطی که می تواند ضعیف شدن استخوان ها را به همراه داشته باشند، به شرح زیر هستند:

•    پوکی استخوان
•    سرطان استخوان
•    تومور در ناحیه ستون فقرات

در صورتی که استخوان ها در نتیجه شرایطی مثل پوکی استخوان ضعیف شوند، فرد در معرض ریسک بالاتر ایجاد شکستگی در مهره های کمر قرار می گیرد. هنگامی که استخوان ها ضعیف شوند، حتی یک حرکت ساده مثل بلند کردن بسته خرید نیز می تواند باعث ایجاد یک شکستگی در مهره های کمر شود.

تشخیص

مشاهده درد جدید یا غیر عادی در ناحیه کمر می بایست به پزشک اعلام شود. تشخیص به موقع این مشکل می تواند انتخاب های بهتری را برای درمان شکستگی مهره کمر در اختیار شما قرار دهد. در این حالت انجام معاینه فیزیکی به همراه عکس برداری رادیولوژی می تواند به تعیین اینکه مهره های کمر دچار شکستگی شده اند یا خیر، کمک موثر نماید. 

راه ها و روش های درمان

روش های اصلی درمان شکستگی مهره های کمر به شرح زیر هستند:

مصرف دارو

شکستگی ستون فقرات ممکن است با درد همراه بوده یا بدون درد باشد. در صورتی که شما در این رابطه با درد مواجه شدید، پزشک ممکن است از داروهای مختلف برای کمک به کاهش درد شما استفاده نماید. این داروها می تواند به بهبود سریع تر شما کمک کرده و درد را کاهش دهد. به این ترتیب فرد می تواند فعالیت های روزانه خود را با ناراحتی کمتر انجام دهد. علاوه بر این، شما می توانید با مصرف یک دوره داروهای مسکن انجام تمرین های حرکتی فیزیوتراپی را به منظور تقویت عضلات ستون فقرات شروع نمایید.
هنگام مصرف دارو همواره از بیمار خواسته می شود دارو را با پایین ترین دوز یا ضعیف ترین سطح تاثیر آغاز نماید. به این ترتیب تا زمانی که درد بیمار بسیار شدید نباشد و بیمار در شرایط غیر عادی قرار نداشته باشد، پزشک احتمالاً برای وی مصرف داروهای مسکن قوی همچون مورفین را تجویز نخواهد کرد.

معمولاً در ارتباط با تجویز دارو یک فرآیند مشخص وجود دارد. به این ترتیب در اکثر موارد تجویز دارو با مسکن های معمول که نیازی به نسخه پزشک برای خرید آنها نیست، شروع می شود. اگر این داروها بتوانند درد بیمار را به حد کافی کاهش دهند، دیگر نیازی به مصرف داروهای قوی تر نخواهد بود. در غیر این صورت، بیمار می تواند با پزشک صحبت نماید و پزشک بر اساس شرایط بیمار، احتمالاً از داروهای مسکن قوی تر برای کنترل علائم مشکل استفاده می کند.

بریس ستون فقرات

با توجه به نوع شکستگی ایجاد شده در ستون فقرات، پزشک ممکن است به بیمار پیشنهاد دهد از یک بریس برای بهبود مناسب شکستگی ایجاد شده استفاده نماید. در صورتی که شکستگی حالت با ثبات داشته و باعث ایجاد آسیب دیدگی عصب نشده باشد یا احتمال ایجاد این آسیب دیدگی در آینده بعید باشد، ممکن است از بیمار خواسته شود از بریس استفاده نماید. به هر حال اگر شکستگی بی ثبات باشد، این شرایط به معنی اینست که مهره های ستون فقرات به قدری دچار شکستگی شده اند که دیگر نمی توانند به مقدار کافی از ستون فقرات حمایت کنند و در این حالت احتمال ایجاد آسیب برای عصب زیاد است. در این شرایط استفاده از بریس احتمالاً یک انتخاب درمانی مناسب برای بیمار نخواهد بود و شاید نیاز به عمل جراحی برای بیمار وجود داشته باشد.

استفاده از بریس فقط برای یک دوره زمانی کوتاه مدت انجام می شود. بریس می تواند از وضعیت ستون فقرات تا زمان بهبود مهره ها حمایت لازم را به عمل آورد. در مواردی که شکستگی با ثبات باشد، مهره ها هنوز می توانند فشار باری عادی را بدون ایجاد ریسک آسیب دیدگی جدید تحمل نمایند. این شرایط به معنی اینست که در اکثر بخش ها، مهره ها هنوز می توانند فعالیت خود در ارتباط با کمک به حرکت فرد را انجام دهند. به هر حال، توجه داشته باشید مهره آسیب دیده در این شرایط نمی تواند مشابه یک مهره عادی فعالیت داشته باشد و به همین خاطر ممکن است ستون فقرات به مقداری کمک برای تحمل وزن نیاز داشته باشد. در حقیقت استفاده از بریس می تواند حمایت اضافی از مهره های ستون فقرات را در طول دوره بهبود تامین کند.

یکی دیگر از مزایای بریس ایجاد محدودیت در حرکت های بیمار است. شکستگی ستون فقرات می تواند با توجه به شدت آسیب دیدگی و محل ایجاد شکستگی برای بیمار بسیار دردناک باشد. به این ترتیب حتی ساده ترین حرکت ها نیز می تواند باعث ایجاد درد شود. در نتیجه بریس می تواند این شرایط را تسهیل کرده و فرصت بهبود را در اختیار ستون فقرات قرار دهد.

استفاده از بریس نباید برای دوره طولانی انجام شود، زیرا نباید بیمار به استفاده از آن وابسته شود. بریس می تواند از استخوان ها و عضلات در طول فرآیند بهبود ستون فقرات حمایت کند، اما به منظور قوی و سالم شدن این استخوان ها و عضلات، نباید همیشه از بریس برای حمایت از آنها استفاده شود. در اکثر موارد، به این منظور می بایست در کنار استفاده از بریس، برنامه های فیزیوتراپی بخشی از فرآیند درمان باشند. در عمل فیزیوتراپی می تواند به تقویت عضلات پس از استفاده بریس کمک کرده و به شما نحوه بازگشت به شرایط اولیه قبل از آسیب دیدگی را آموزش دهد.

فیزیوتراپی

با بهبود تدریجی شکستگی ستون فقرات، لازم است از برنامه های فیزیوتراپی استفاده شود. این برنامه ها می توانند بخشی از برنامه درمانی کلی طراحی شده توسط پزشک برای کمک به بازگشت فرد به زندگی عادی پس از ایجاد شکستگی در مهره های کمر باشد.
متخصص فیزیوتراپی می تواند به بیمار فعالیت های لازم برای تقویت عضلات ستون فقرات را به صورتی آموزش دهد که این عضلات بتوانند حمایت بیشتر از ستون فقرات و عملکرد بهتر داشته باشند.

شکستگی های ستون فقرات می توانند باعث ایجاد تغییر در نحوه انجام وظایف این بخش از بدن شود. در حقیقت، ستون فقرات به نحوی تنظیم شده که مهره ها در کنار یکدیگر بتوانند وزن بدن را تحمل کرده و کنترل حرکت های بدن را بر عهده داشته باشند. به این ترتیب حتی یک شکستگی مینور (ناچیز) ایجاد شده در این ناحیه نیز می تواند باعث تغییر نحوه تحمل وزن در سایر بخش های ستون فقرات شود. این شرایط می تواند باعث افزایش فشار به ستون فقرات و کشیدگی در عضلات حمایت کننده از ستون فقرات شود.

متخصص فیزیوتراپی می تواند به شما تمرین های حرکتی و کششی مناسب به منظور تمرکز بر عضلات کمر را آموزش دهد و وضعیت شما را به منظور اطمینان از انجام صحیح این حرکت ها تحت کنترل داشته باشد. در این حالت همچنین ممکن است برای شما تمرین های خانگی تجویز شود. به این ترتیب لازم است برنامه درمانی تجویز شده بطور دقیق به عنوان یک بخش اصلی از فرآیند ریکاوری شکستگی ایجاد شده در ستون فقرات دنبال شود.

با بهبود یافتن ستون فقرات، متخصص فیزیوتراپی می تواند به شما اجازه انجام فعالیت هایی مثل راه رفتن، بازی تنیس و یا بلند کردن وزنه را بدهد. این فعالیت ها مستلزم وارد کردن فشار به بدن هستند و می توانند استخوان های شما را تقویت نماید.شکستگی ایجاد شده در مهره های کمر می تواند باعث تغییر در وضعیت ستون فقرات و موقعیت قرارگیری نامناسب آن شود. این شرایط بطور خاص در زمانی مشاهده می شود که شکستگی های متعدد در ستون فقرات ایجاد شود (مشکلی که بیشتر در موارد ابتلا به پوکی استخوان مشاهده می گردد).

در این شرایط به تدریج بیمار دچار قوز در ناحیه کمر می شود و احتمال بهبود یافتن استخوان ها با شرایط صحیح کاهش پیدا می کند. علاوه بر این، خم شدن کمر می تواند فشار بیشتری به ستون فقرات وارد کرده و ریسک ایجاد یک شکستگی دیگر را افزایش دهد. به هر حال، متخصص فیزیوتراپی می تواند به شما آموزش های لازم را درباره نحوه نگه داشتن بدن در وضعیت مناسب به منظور جلوگیری از ایجاد این شرایط را آموزش دهد.

با توجه به نیازهای بیمار، متخصص فیزیوتراپی با بیمار بطور نزدیک برای انجام فعالیت های روزانه همکاری می کند. این فعالیت ها بطور عادی هر روز انجام می شوند، اما انجام آنها ممکن است پس از ایجاد شکستگی در ستون فقرات دشوار شود. برای مثال، پس از شکستگی ستون فقرات، حتی لازم است به بیمار بهترین روش (با کمترین مقدار درد) برای انجام فعالیت های روزانه مثل خارج شدن از رخت خواب آموزش داده شود.

عمل جراحی

شکستگی های ناشی از فشار در مهره های کمر را می توان با عمل جراحی درمان کرد. پروتز مهره ها، کیفوپلاستی، و ورتبروپلاستی سه روش درمانی با حداقل سطح تهاجم هستند که امکان استفاده از آنها برای شکستگی های ناشی از فشار در ستون فقرات، ناحیه قفسه سینه و کمر وجود دارد. این عمل های جراحی با استفاده از سیمان استخوانی انجام می شوند.


hunched-back-min.jpg
آگوست 27, 2015

ستون فقرات بطور طبیعی دارای مقداری انحنا می باشد. هنگامی که شما از پشت به ستون فقرات نگاه می کنید، ستون فقرات می بایست صاف بوده و در مرکز ناحیه لگن قرار داشته باشد. به هر حال، هنگامی که به ستون فقرات از پهلو نگاه می شود، این بخش از بدن دارای یک انحنای طبیعی است و به این ترتیب امکان حفظ تعادل بدن با توجه به اینکه ستون فقرات پشت اندام های سینه و شکم قرار گرفته، فراهم می شود. ستون فقرات دارای دو انحنای رو به خارج و دو انحنای رو به داخل است که به همراه یکدیگر ظاهر حرف S را تشکیل می دهند.

در ناحیه گردن و پایین کمر یک انحنا به سمت داخل یا پشت نوسانی به نام لوردوز (گودی کمر) وجود دارد. در ستون فقرات ناحیه قفسه سینه و استخوان خاجی یک انحنای رو به خارج به نام کیفوز یا قوز وجود دارد. این منحنی ها بطور عادی با یکدیگر متوازن هستند و به این ترتیب در هنگام ایستادن، فرد می تواند تعادل خود را با قرار گرفتن دقیق سر در بالای لگن حفظ نماید. ایستادن در این حالت می تواند اثرات ناشی از جاذبه را حداقل کرده و به فرد امکان دهد در بهترین موقعیت قرار گیرد. به این ترتیب کمترین انرژی برای حرکت یا ایستادن صرف می شود.

قوز کمر چیست؟

قوز کمر  و پشت می تواند بر ظاهر فرد از جلو یا پهلو تاثیر گذارد. ستون فقرات در ناحیه قفسه سینه می بایست کمی در ناحیه پشت شانه ها انحنا داشته باشد. در حالت عادی ستون فقرات می تواند از 20 تا 40 درجه در هنگام نگاه کردن به فرد از پهلو زاویه داشته باشد. در صورتی که انحنای ستون فقرات از این مقدار بیشتر شود، فرد دچار قوز کمر می شود.

انواع قوز کمر و دلایل ایجاد آن

انواع قوز کمر

وضعیت قرار گرفتن بدن

رایج ترین نوع قوز کمر و پشت در نتیجه قرار دادن بدن در شرایط ضعیف و نادرست ایجاد می شود. بیمارانی که علت قوز کمر آنها این است می توانند با پشتکار وضعیت قوز کمر خود را با ایستادن به صورت صحیح اصلاح نمایند. برای این بیماران، هیچ نقص ساختاری واقعی در ستون فقرات وجود ندارد و علت قوز کمر در آنها پیشرفت نمی کند.

قوز کمر ساختاری

قوز کمر ساختاری اشاره به افزایش انحنای ستون فقرات بدون ارتباط با وضعیت قرار گرفتن بدن یا خمیده بودن کمر دارد. افرادی که دچار قوز کمر ساختاری هستند، نمی توانند ستون فقرات خود را صاف نمایند. این بیماران برای ایستادن عادی با مشکل مواجه هستند و در ناحیه کمر و پا درد احساس می کنند. این علائم معمولاً با گذشت زمان تشدید می شوند و هر چه بیمار بیشتر و بیشتر به سمت جلو خم شود، تلاش برای ایستادن وی سخت تر خواهد شد. شدت این علائم معمولاً بستگی به مقدار و علت قوز پشت دارد.

قوز کمر شوئرمن

رایج ترین نوع قوز ساختاری در اصطلاح قوز کمر شوئرمن نامیده شده و معمولاً در سنین 12 تا 14 سالگی تشخیص داده می شود. قوز کمر شوئرمن مربوط به ستون فقرات ناحیه قفسه سینه است که با توجه به زاویه بیش از 40 درجه در ستون فقرات ایجاد شده و باعث می شود سه عدد از مهره ها یا تعداد بیشتری از آنها در یک ردیف قرار گیرند. دلیل ایجاد قوز کمر شوئرمن ناشناخته است. به هر حال، محققان اعتقاد دارند این مشکل با رشد و توسعه غیر عادی استخوان ارتباط دارد. این شرایط می تواند در نتیجه قرارگیری نادرست مهره ها به صورت ژنتیک ایجاد شود و در اکثر موارد در طول دوره ای مشاهده و تشخیص داده می شود که رشد استخوان ها سریع است (برای مثال دوره نوجوانی). اکثر بیماران در ابتدا با وضعیت قرارگیری ضعیف یا خمیده شدن کمر مواجه می شوند و این شرایط می تواند با افزایش انحنای کمر باعث ایجاد درد برای بیمار شود.

سایر دلایل

قوز کمر و پشت می تواند در نتیجه سایر مشکلات یا نواقص ستون فقرات ایجاد شود. هر یک از این شرایط باعث کاهش ارتفاع در قسمت بالای ستون فقرات می شود که می تواند افزایش قوز کمر را برای فرد بیمار به همراه داشته باشد. دلایل معمول که باعث این شرایط می شود عبارت از شکستگی ناشی از فشار به خاطر ابتلا به پوکی استخوان، سایر موارد شکستگی ستون فقرات یا ابتلا به بیماری تحلیل برنده دیسک می باشد.

تشخیص

تشخیص این مشکل بر اساس معاینه فیزیکی و تهیه عکس رادیولوژی انجام می شود. در این حالت یک سابقه پزشکی کامل از بیمار دریافت می شود تا به این ترتیب بتوان سایر دلایل بالقوه تاثیرگذار بر ایجاد قوز کمر را تشخیص داد. عکس برداری رادیولوژی به منظور ارزیابی وضعیت قرارگیری مهره ها در ستون فقرات و اندازه گیری انحنای کلی آن در هنگام نگاه کردن به فرد از جلو و عقب مورد استفاده قرار می گیرد.

بیمار مبتلا به قوز کمر شوئرمن را می توان با توجه به زاویه ستون فقرات بیشتر از 40 درجه تشخیص داد. همانطور که گفته شد، این شرایط باعث می شود سه مهره یا بیشتر در یک ردیف قرار گیرند. در صورتی که برای بیمار از اسکن ام آر آی (MRI) استفاده شود، معمولاً گره های اشمولر در ستون فقرات مشاهده شده و فتق دیسک محدود در ناحیه انتهایی مهره ها دیده می شود. این نوع فتق دیسک متفاوت از فتق دیسکی است که در ناحیه ای از ستون فقرات که اعصاب در آنها وجود دارد، ایجاد می شود.

راه ها و روش های درمان

روش درمانی مورد استفاده در این حالت بستگی به سن بیمار، اندازه انحنای کمر، علائم بیمار و دلیل اصلی ایجاد قوز کمر و پشت دارد. اکثر بیماران مبتلا به این مشکل در ابتدا از نظر افزایش قوز کمر با گذشت زمان مورد بررسی قرار می گیرند. در طول این مدت، از برنامه های حرکتی منظم برای بهبود وضعیت قرار گیری ستون فقرات و کمک به تقویت عضلات آن استفاده می شود. فیزیوتراپی و درمان دستی ستون فقرات ، درمان کیفوز با ورزش نیز می تواند برای درمان علائم ناشی از قوز کمر مورد استفاده قرار گیرند.

مشاهده

تا زمانی که قوز کمر و پشت شدید نشده باشد، به اکثر بیماران توصیه می شود از یک دوره بررسی بیماری با انجام معاینات سالانه و عکس برداری رادیولوژی به منظور تشخیص افزایش انحنا در ستون فقرات استفاده شود. در این زمان، به افراد بیمار اغلب توصیه می شود فعالیت هایی را انجام دهند که می تواند به تقویت عضلات ستون فقرات کمک کرده و نیز انحنای ستون فقرات را تا حد ممکن انعطاف پذیر نگه دارد. علاوه بر این انجام تمرین های کششی نیز می تواند در این شرایط مفید باشد.

بریس

برای مواردی که قوز کمر و پشت در حال پیشرفت باشد یا در ابتدا به صورت شدید در فرد مشاهده شود، می توان از قوزبند طبی یا بریس برای کمک به تقویت ستون فقرات و جلوگیری از پیشرفت آن در طول سال های رشد استفاده کرد. درمان قوز کمر با بریس فقط برای بیمارانی استفاده می شود که هنوز در سن رشد هستند زیرا این روش اثربخشی خاص بر بیماران میانسال ندارد. بریس درمانی برای بیماران مبتلا به قوز کمر شوئرمن در سنین رشد و نوجوانی مشابه بریس درمانی برای بیماران مبتلا به اسکولیوز است، اما با این وجود محل قرارگیری و نوع بریس ممکن است بر اساس موقعیت ایجاد قوز کمر متفاوت باشد برای بیمارانی که نیاز به استفاده از بریس دارند، معمولاً از بریس های خاص سبک وزن استفاده می شود. این بریس ها به صورت سفارشی بر اساس قالب تهیه شده از بدن بیمار ساخته می شوند و امکان پوشیدن آنها در زیر لباس برای درمان قوز کمر وجود دارد. به این ترتیب بیمار می تواند در زمان استفاده از بریس اکثر فعالیت های روزانه و ورزش رفع قوز کمر مورد نظر خود را مشابه حالت عادی انجام دهد. این بریس ها از مواد پلاستیکی سبک وزن و با توجه به قالب تهیه شده از انحنای ستون فقرات ساخته می شوند. هدف از استفاده بریس حفظ انحنای عادی ستون فقرات و جلوگیری از بیشتر شدن این انحنا در طول سال های رشد است.

فیزیوتراپی

هنگامی که از فیزیوتراپی و ورزش برای قوز پشت به همراه بریس استفاده شود، این درمان می تواند به تقویت، انعطاف پذیری و افزایش دامنه حرکتی ستون فقرات و عضلات اطراف آن کمک موثر نماید. تاکید اصلی در این حالت بر انعطاف پذیری عضلات کمر و زردپی، افزایش قدرت عضلات کمر، و بهبود وضعیت قرارگیری ستون فقرات و درمان قوز کمر است.

مصرف دارو

در صورتی که بیمار در نتیجه قوز کمر دچار درد شود، می تواند از دارو برای کنترل مشکل و بهبود علائم آن استفاده نماید. به این ترتیب بیمارانی که از قوز کمر ساختاری رنج می برند، می توانند داروهای مناسب برای بهبود شرایط بیماری مصرف کنند.
پزشک احتمالاً تجویز دارو برای بیمار را با داروهای ضعیف تر شروع می کند. به این ترتیب اگر مصرف این داروها بتواند درد بیمار را کاهش داده یا آن را کنترل کند، دیگر نیازی به استفاده از داروهای قوی تر برای بیمار نخواهد بود.

درمان توسط متخصص طب فیزیکی و توانبخشی

متخصص طب فیزیکی و توان بخشی می تواند از روش های دستکاری ستون فقرات و جا انداختن مهره ها به منظور بهبود دامنه حرکتی مفصل استفاده نماید. این روش درمانی یک روش فعال است که در آن پزشک از دست های خود برای درمان قوز پشت بیمار با تکنیک های مختلف استفاده می کند.

•    درمان های دستی ستون فقرات می تواند به شناسایی مفاصل آسیب دیده یا مفاصلی که دارای حرکت غیر عادی هستند کمک موثر نماید. به این ترتیب با استفاده از تکنیک وارد کردن فشار در سطح مناسب می توان بافت نرم را کشیده و سیستم عصبی را برای بازیابی حرکت های عادی ستون فقرات تحریک نمود.

•    تکنیک فلکشن دیستراکشن روشی است که در آن بدون وارد کردن فشار به ستون فقرات وضعیت آن اصلاح می شود. این تکنیک برای افرادی استفاده می شود که قوز کمر آنها با بیماری دیسک تحلیل رونده و یا ایجاد محدودیت در حرکت های ستون فقرات در ناحیه قفسه سینه (بخش میانی کمر) همراه است.

• دستکاری با کمک ابزار یک روش دیگر برای دستکاری ستون فقرات بدون وارد کردن فشار بدون دست می باشد. در این حالت فرد معالج از ابزارهای مخصوص برای وارد کردن فشار به ستون فقرات بدون نیاز به نیروی دست استفاده می کند.

تکنیک های درمان های دستی همچنین گاهی اوقات برای درمان آسیب دیدگی رباط ها و یا عضلات مورد استفاده قرار می گیرد. تکنیک های مورد استفاده در این حالت به شرح زیر هستند:

•درمان نقطه محرک به متخصص طب فیزیکی کمک می کند نقاط خاص سفت شده و دردناک در یک عضله را شناسایی نماید. به این ترتیب پزشک می تواند با وارد کردن فشار مستقیم به این نقاط به آزاد شدن گرفتگی کمک کند.

• تکنیک های کشش دستی مفصل و مقاومت می تواند به کاهش علائم قوز کمر کمک کند. انرژی درمانی عضله که یک تکنیک استخوانی است، مثال خوبی برای درمان دستی مفصل در حالت مقاومت و پایداری می باشد.

•درمان بافت نرم با کمک ابزار می تواند به درمان بافت های آسیب دیده در بدن کمک کند. پزشک متخصص طب فیزیکی می تواند از تکنیک گراستون برای این کار استفاده کرده و با ضربه زدن های آرام و منظم با یک وسیله مخصوص بر روی عضله آسیب دیده، مشکل بیمار را درمان کند.

متخصص طب فیزیکی همچنین می تواند از سایر روش های درمانی برای کاهش التهاب ایجاد شده در نتیجه قوز کمر به شرح زیر استفاده نماید:

•  تکنیک تحریک الکتریکی از جریان الکتریکی دارای فرکانس پایین برای تحریک عضلات و کاهش التهاب ایجاد شده استفاده می نماید.

•    امواج مافوق صوت می تواند به کاهش اسپاسم، سفتی، و درد عضلات کمک کند. این روش با ارسال امواج صوتی به بافت های عضله کار کرده و یک سطح گرما در ناحیه تحت درمان ایجاد می کند که می تواند به افزایش گردش خون در این ناحیه کمک موثر نماید.

علاوه بر این، متخصص طب فیزیکی ممکن است از تمرین های حرکتی درمانی برای کمک به بازیابی حرکت های عادی ستون فقرات استفاده نماید. به این ترتیب پزشک متخصص می تواند به بیمار حرکات لازم برای مدیریت علائم ناشی از قوز کمر را آموزش دهد .

عمل جراحی

اکثر بیماران دچار قوز کمر و پشت ، نیازی به عمل جراحی جهت درمان ندارند. عمل جراحی قوز کمر به بیمارانی توصیه می شود که قوز کمر آنها به پیشرفت خود ادامه می دهد یا علائم مشکل علیرغم استفاده از روش های درمانی غیر جراحی برطرف نمی شوند. عمل جراحی اصلاحی برای قوز ایجاد شده در ستون فقرات قفسه سینه معمولاً هنگامی پیشنهاد می شود که انحنای ستون فقرات بیشتر از 80 تا 90 درجه با توجه به عکس رادیولوژی تهیه شده، باشد.

قوز کمر می تواند در نواحی میانی یا پایین کمر نیز ایجاد شود و در این حالت عمل جراحی به بیمارانی توصیه می شود که قوز کمر آنها بیشتر از 60 تا 70 درجه باشد. علاوه بر این عمل جراحی یک انتخاب برای بیمارانی است که به خاطر درد کمر دچار ناتوانی شده اند یا قوز کمر آن ها باعث وارد شدن فشار به کانال نخاعی یا اعصاب موجود در این ناحیه از بدن شده باشد.


اسکولیوز-min.jpg
آگوست 24, 2015

اسکولیوز یا انحراف ستون فقرات بیماری است که باعث انحراف ستون فقرات به سمت راست یا چپ می شود. در اغلب موارد این بیماری در کودکان در سنین بین 9 تا 14 سال در زمان جهش رشد در دوران بلوغ ایجاد می شود. اسکولیوز معمولا مشکلی جزئی است و به درمان نیازی ندارد. در موارد شدیدتر، برای درمان از کمربند طبی استفاده می شود و یا گاهی اوقات به عمل جراحی نیاز است تا انحراف ستون فقرات را برطرف کنند. انحراف از جلو به عقب (حالت قوز پشت)، کیفوز نامیده می شود و معمولا به درمان نیاز ندارد. پکتوس اکس کاواتوم (فرورفتگی سینه یا سینه قیفی شکل) عارضه‌ای است که استخوان جناغ قفسه سینه در اثر ابتلا به آن در قفسه سینه فرو می‌رود. فرورفتگی قفسه سینه در موارد شدید حالتی را ایجاد می‌کند که انگار مرکز قفسه سینه مانند قیف فرو رفته است.

اسکولیوز چیست؟

 

 

اسکولیوز (انحراف ستون فقرات) یک واژه ی یونانی است به معنای کج است. وقتی که به فرد از پشت نگاه می کنید، ستون فقرات باید از بالا به پایین کاملا صاف به نظر برسد. در صورتی که ستون فقرات به یک طرف منحرف شده باشد، این وضعیت اسکولیوز نام دارد.این انحراف ممکن است به راست یا به چپ باشد. شدت این انحراف می تواند از میزان جزئی تا شدید متغیر باشد. 

انحراف ستون فقرات می تواند در قسمت پایین ستون فقرات (انحراف  کمر) و یا در قسمت های بالاتر ستون فقرات (انحراف قفسه ی سینی) ایجاد شود. در برخی موارد دو انحراف مانند شکل S وجود دارد.

اسکولیوز ممکن است در زمان بارداری نیز اتفاق بیفتد.  اسکولیوز در بارداری بیشتر از حالتی که فرد به تنهایی دچار یکی از این شرایط باشد، می‌تواند برای فرد نگران‌کننده باشد. به هر حال، مهم است توجه داشته باشید به خاطر ابتلای مادر به اسکولیوز، نوزاد در معرض خطر قرار نمی‌گیرد. در این شرایط لازم است مراقبت‌های خاص از فرد بیمار انجام شود، اما سلامت و رشد نوزاد به هیچ وجه به خاطر ابتلای مادر به اسکولیوز در معرض خطر نیست.

علائم و نشانه ها

انواع قوز کمر

در اغلب موارد، شروع بیماری اسکولیوز (انحراف ستون فقرات)، تدریجی و بدون درد است. اسکولیوز معمولا در هنگام خم شدن به جلو بیشتر قابل مشاهده است. گاهی اوقات ممکن است کودکی به اسکولیوز خفیف دچار شده باشد بدون این که خودش و یا والدینش متوجه این وضعیت شوند. این امر اغلب به این دلیل است که این بیماری معمولا در سنین نوجوانی و بلوغ رخ می دهد و در این سن، کودکان معمولا خجالتی هستند و والدین پشت عریان آن ها را نخواهند دید تا متوجه مشکل شوند. 

اسکولیوز  (انحراف ستون فقرات) می تواند موجب درد خفیف و عدم تعادل عضلات شود. اگر اسکولیوز تشدید یابد، می تواند بدشکلی بیشتری ایجاد کند. این امر به این دلیل است که وقتی ستون فقرات به یک سمت منحرف می شود، با تشدید این انحراف، استخوان های کوچک (مهره ها) که ستون فقرات را تشکیل می دهند نیز پیچ می خورند. در این حالت همه ی عضلات، رباط ها و دنده های متصل به آن ها نیز همراهشان پیچ می خورند. در نتیجه:

•    اگر اسکولیوز در ناحیه ی قفسه ی سینه ایجاد شده باشد، دنده ها و تیغه ی شانه (کتف) به شکل یک برآمدگی در یک سمت از پشت، بیرون می زنند. همچنین ممکن است یک شانه پایین تر از شانه ی دیگر قرار بگیرد و یک کتف ممکن است بالاتر از دیگری قرار بگیرد.

•    اگر اسکولیوز در ناحیه ی کمر ایجاد شود، می تواند باعث شود که لگن در یک سمت به جلو کشیده شود و یک پا ممکن است از پای دیگر کوچکتر به نظر برسد.  

چنانچه اسکولیوز (انحراف ستون فقرات) شدید باشد و درمان نشود، می تواند بعدا در زندگی فرد مشکلاتی ایجاد کند. برای مثال اگر بدشکی در ناحیه ی سینه خیلی شدید باشد، ممکن است فرد به کمردرد های شدید و مشکلات قلبی و تنفسی دچار شود. به هر حال این حالات به ندرت اتفاق می افتد.

انواع و علت اسکولیوز (انحراف ستون فقرات)

 

اسکولیوز غیر ساختاری (وضعیتی یا عملکردی)

در این نوع اسکولیوز(انحراف ستون فقرات) ، ستون فقرات از لحاظ ساختمانی طبیعی است، اما به دلایل دیگری مثل نابرابری طول پاها و یا اسپاسم عضلانی در عضلات کمر، ستون فقرات به نظر کج می رسد. این انحراف معمولا جزئی است و با خم شدن فرد به جلو یا به کنار، این انحراف برطرف می شود.

اسکولیوز ساختاری

در این موارد انحراف ستون فقرات ثابت است و با تغییر حالت فرد از بین نمی رود. اسکولیوز ساختاری انواع مختلفی دارد:
•    ایدیوپاتیک: در این حالت علت ایجاد عارضه شناخته شده نیست. بیش از 80% از موارد اسکولیوز از نوع ایدیوپاتیک است.

•    عصبی-عضلانی: در این حالت انحراف ستون فقرات به دلیل شرایطی که ماهیچه ها یا اعصاب کمر را تحت تاثیر قرار داده است، ایجاد می شود. برای مثال ممکن است در اثر بیماری هایی مثل دیستروفی عضلانی، فلج اطفال، فلج مغزی و یا نوروفیبروماتیز ایجاد شود. هر کدام از این بیماری ها، علایم و مشکلاتی علاوه بر اسکولیوز ایجاد می کنند. از هر 10 مورد اسکولیوز، تقریبا یک مورد علت عصبی-عضلانی دارد.

•    امراض استخوانی: در این مورد، انحراف ستون فقرات به دلیل ناهنجاری های استخوانی به وجود می آید.

•    مادرزادی: در این حالت هنگام رشد جنین درون رحم، ستون فقرات به طور صحیح شکل نگرفته است. این حالت علت ابتلا به اسکولیوز در 1 مورد از هر 10 مورد است.
     
در ادامه در مورد رایج ترین نوع اسکولیوز یعنی اسکولیوز ایدیوپاتیک صحبت خواهیم کرد.

چه کسانی به اسکولیوز ایدیوپاتیک (اسکولیوز با علت ناشناخته) مبتلا می شوند؟اسکولیوز ایدیوپاتیک می تواند در هر مرحله ای از کودکی اتفاق بیفتد. علت و چگونگی ایجاد آن ناشناخته است. علت ایجاد آن وضعیت خاص بدن نیست و نمی توان از بروز آن جلوگیری کرد.
اسکولیوز (انحراف ستون فقرات) ایدیوپاتیک اغلب در طول رشد ناگهانی بدن در دوران بلوغ و اوایل نوجوانی (در دختران معمولا در سنین بین 10 تا 12 سال و در پسران در سنین بین 11 تا 16 سال) ایجاد می شود. تقریبا از هر 40 کودک، یک کودک به درجاتی از اسکولیوز مبتلا می شود. اسکولیوز خفیف معمولا دختران و پسران را به یک میزان تحت تاثیر قرار می دهد، اما حالت متوسط و شدید آن در دختران شایع تر است.

اسکولیوز ایدیوپاتیک یک بیماری ارثی نیست، با این حال حدود 25% از افراد مبتلا به اسکولیوز در اعضای خانواده شان یک یا چند مورد مشابه دیده می شود.  

تشخیص 

اسکولیوز (انحراف ستون فقرات) اغلب هنگام خم شدن فرد به جلو قابل تشخیص است. در حالت خم شدن به جلو، برآمدگی موجود در ستون فقرات بیشتر مشخص است.

چنانچه پزشک شما اسکولیوز یا کجی انحراف ستون فقرات را تشخیص دهد، معمولا به شما توصیه خواهد کرد که به یک متخصص ستون فقرات مراجعه کنید. 

گاهی اوقات از پشت فرد توسط اشعه ی X عکسبرداری می شود تا زاویه ی انحراف را به دست آورند. در این صورت شدت بیماری و احتمال تشدید آن مشخص می شود. در برخی موارد به سایر آزمایشات مثل MRI یا سی تی اسکن گردن نیاز خواهد بود.

راه ها و روش های درمان

درمان اسکولیوز  (انحراف ستون فقرات)  همواره آسان نیست. برخی افراد جوان اصلا به درمان نیازی دارند و تنها نیازمند مراقبت و توجه هستند. چنانچه درمان ضروری باشد، گزینه های زیادی شامل کمربند های طبی، فیزیوتراپی، ورزش ، درمان کایروپراکتیک و عمل جراحی می توانند سودمند باشند.

کمربند طبی

چنانچه کودک شما در حال رشد است و به اسکولیوز یا کجی ستون فقرات خفیف دچار است، پزشک ممکن است کمربند طبی یا بریس را توصیه کند. استفاده از کمربند طبی اسکولیوز را درمان نمی کند، بلکه معمولا از تشدید انحراف جلوگیری می کند.

اغلب کمربندهای طبی را باید طی روز و شب استفاده کرد. هرچه زمان استفاده از کمربند طبی در طول شبانه روز بیشتر باشد، تاثیر آن نیز بیشتر خواهد بود. کودکانی که از بریس یا کمربند طبی استفاده می کنند، معمولا می توانند در اغلب فعالیت ها و با محدودیت کم شرکت کنند. در صورت لزوم کودکان می توانند برای ورزش کردن یا انجام یا سایر فعالیت های فیزیکی، کمربند طبی خود را باز کنند.

با توقف رشد استخوان ها دیگر نیازی به بریس نیست. این زمان:
•    تقریبا 2 سال پس از شروع قاعدگی دختران اتفاق می افتد.
•    هنگامی است که پسران نیاز به اصلح روزانه پیدا می کنند.
•    دیگر تغییراتی در قد فرد ایجاد نمی شود.
    
کمربندهای طبی در دو نوع اصلی وجود دارند:

• بریس زیر بغل: این نوع کمربند از مواد پلاستیکی مدرن ساخته شده و طوری طراحی شده که با بدن فرد مطابقت کند. این بریس چسبان تقریبا در زیر لباس دیده نخواهد شد و کاملا زیر بغل و اطراف قفسه ی سینه و باسن را می پوشاند. بریس های زیر بغل برای انحنای ناحیه ی بالایی قفسه ی سینه و گردن مناسب نیست.

• بریس میلواکی: بریس میلواکی یک بریس کامل نیم تنه دارای حلقه ی گردنی و نگهدارنده ی چانه و پشت سر است. به دلیل دست و پا گیر بودن بریس میلواکی، تنها در صورتی از این نوع بریس استفاده می شود که بریس زیر بغل فایده ای نداشته باشد.

ورزش و فیزیوتراپی همراه با استفاده از بریس

در مورد کودکانی که نیاز به استفاده از بریس دارند، یک برنامه ی ورزشی می تواند به بهبود مشکل کودک و همچنین کجی کشکک زانو کمک کند و در مدتی که از بریس استفاده نمی شود، ماهیچه ها را محکم نگه می دارد.

تمرینات ورزشی و فیزیوتراپی موجب بهبود موارد زیر می شود:

•    تحرک قفسه ی سینه

•    تنفس مناسب. تمرینات هوازی می تواند به بهبود و یا جلوگیری از کاهش عملکرد ریه کمک کند.

•    قدرت عضلانی (به خصوص در عضلات شکم)

•    انعطاف پذیری ستون فقرات.افرادی که تمرینات ورزشی به منظور بهبود انعطاف پذیری نیم تنه انجام می دهند، احتمال بهبود خمیدگی و انحراف ستون فقراتشان وجود دارد.

•    وضعیت صحیح بدن. تمرین کردن برای داشتن ژست صحیح مخصوصا جلوی آینه یک بخش بسیار مهم از هر برنامه ی فیزیوتراپی است. فردی که به خمیده بودن ستون فقراتش عادت کرده است، وقتی برای اولین بار به او آموزش داده می شود که چگونه به نحو صحیح باید ستون فقراتش را نگه دارد، ممکن است احساس کند که در این حالت ستون فقراتش کج می باشد. در این صورت با نگاه کردن در آینه می توانید وضعیت صحیح بدن را بررسی کنید.

•    فرد همچنین باید آموزش ببیند که در هنگام استفاده از بریس فعالیت های روزانه اش را انجام دهد.   

عمل جراحی

اسکولیوز (انحراف ستون فقرات) شدید معمولا در طول زمان تشدید می یابد، بنابراین پزشک شما ممکن است روش عمل جراحی، جهت درمان انحراف ستون فقرات (اسکولیوز) را پیشنهاد دهد تا از شدت خمیدگی ستون فقرات بکاهد و از بدتر شدن آن جلوگیری کند. رایج ترین نوع عمل جراحی اسکولیوز (انحراف ستون فقرات)  پیوند ستون مهره ها است.

در عمل جراحی پیوند ستون مهره ها جراح، یک یا چند استخوان ستون فقرات (مهره ها) را به هم متصل می کند، بنابراین این مهره ها دیگر قادر نخواهند بود که به طور مستقل حرکت کنند. قطعاتی از استخوان یا مواد شبیه استخوان در بین مهره ها قرار داده می شوند. میله های فلزی، قلاب یا  پیچ و پلاک معمولا آن قسمت از ستون فقرات را بی حرکت و صاف نگه می دارند، در این حالت مواد استخوانی جدید و استخوان قدیم به هم جوش می خورند. 

معمولا عمل جراحی تا زمانی که رشد استخوان های کودک متوقف شود، به تعویق می افتد. چنانچه اسکولیوز (انحراف ستون فقرات) در سنین پایین به سرعت در حال پیشرفت باشد، جراح می تواند میله های فلزی داخل ستون مهره ها قرار دهد که طول آن با رشد کودک قابل تنظیم باشد.  این میله ی قابل تنظیم به بخش های بالایی و پایینی خمیدگی ستون مهره ها متصل می شود و معمولا طول آن باید پس از گذشت هر 6 ماه افزایش یابد.

برجستگی قفسه سینه (پکتوس کاریناتوم، سینه کبوتری یا سینه کفتری) بدشکلی‌ای در ناحیه قفسه سینه است که در اثر آن غضروف دنده و استخوان جناغ سینه (استرنوم) برآمده می‌شود. موارد خفیف نیازی به درمان ندارد، اما موارد متوسط تا شدید را می‌توان با موفقیت با بریس درمان کرد.


تنگی-کانال-نخاع-کمر-min.jpg
آگوست 2, 2015

یکی از علل رایج درد پا و کمر تنگی کانال نخاعی است.همزمان با بالا رفتن سن، ستون فقرات نیز دچار تغییراتی میشود، این تغییرات فرسایشی ناشی از فرایند طبیعی افزایش سن به تنگی کانال نخاع منجر می‌شود.

تغییرات فرسایشی و تخریبی ستون فقرات در 95 درصد افراد بالای 50 سال به چشم می‌خورد. تنگی کانال نخاع بیشترین میزان شیوع را در میان سالمندان بالای 60 سال دارد. فشار روی ریشه‌های عصب در میان زنان و مردان به یک اندازه رواج دارد.

به گفته بسیاری از متخصصان جراح ستون فقرات تعداد اندکی از بیماران هنگام تولد از مشکلات مادرزادی کمر رنج می‌برند که در نهایت به تنگی کانال نخاعی کمری، از نوع مادرزادی، منجر می شود. تنگی کانال نخاع مادرزادی غالباً در مردان بروز می‌یابد. بیماران معمولاً در سنین بین 30 تا 50 سالگی برای نخستین بار با علائمی مواجه می‌شوند.

علائم و نشانه ها

درد کمر و پشت بدن.  کمر درد از علائم تنگی کانال نخاعی است که تمام بیماران مبتلا آن را تجربه نمی‌کنند، بروز این درد به شدت آرتریت بستگی دارد.

عصب‌های نخاعی حس‌های بخش‌های خاصی از بدن را تقویت می‌کنند، بنابراین فشار روی این عصب‌ها گاهی درد ناحیه‌های تحت پوشش را به دنبال دارد. درد باسن، که در پایین پا منتشر می‌شود و به عارضه سیاتیک موسوم است، نیز ناشی از عوارض تنگی کانال نخاعی است.

درد سوزشی در باسن یا پاها (سیاتیک) فشار روی عصب‌های نخاعی درد را در ناحیه‌های تحت پوشش این عصب‌ها برمی‌انگیزد. این درد سوزشی معمولاً از باسن شروع می‌شود و در پایین پا منتشر می‌شود و در نهایت به کف پا می‌رسد.

بی‌حسی یا گزگز باسن یا پاها در نتبجه افزایش فشار روی عصب‌ها، بیمار مبتلا به تنگی کانال نخاع علاوه بر درد سوزشی دچار بی‌حسی و گزگز نیز می‌شود. اگرچه تمام بیماران هر دو علامت درد سوزشی و بی‌حسی و گزگز را تجربه نمی‌کنند.

ضعف پاها یا “افتادگی پا” به محض رسیدن فشار به میزان مشخص، یک یا هر دو پا دچار ضعف می‌شود. برخی بیماران با افتادگی پا روبه‌رو می‌شوند یا احساس می‌کنند که پای‌شان هنگام راه رفتن روی زمین کشیده می‌شود.

کاهش درد هنگام نشستن یا رو به جلو خم شدن. بر اساس مطالعات انجام شده بر روی مهره‌های کمری، خم شدن رو به جلو واقعاً فضای در دسترس اعصاب را افزایش می‌دهد. درد بسیاری از بیماران مبتلا به تنگی کانال نخاع با رو به جلو خم شدن، به ویژه در حالت نشسته، کاهش می‌یابد. درد معمولاً هنگام برخاستن و ایستادن و راه رفتن تشدید می‌شود. برخی بیماران گزارش داده‌اند که می‌توانند با تکیه کردن روی چرخ خرید راه بروند یا این که از دوچرخه ثابت استفاده کنند. بااین حال پیاده‌روی در مسافت بیش از دویست یا سیصد متر به  باعث تشدید ضعف یا درد شدید خواهد شد

علت ها و دلایل

تنگی کانال نخاع زمانی رخ می‌دهد که فضای اطراف نخاع تنگ شود در نتیجه نخاع و ریشه‌های اعصاب نخاعی تحت فشار قرار گرفته و بیمار دچار درد، بی‌حسی یا ضعف در پاها می‌شود.

علت ها و دلایل-

آرتریت (بیماری التهاب مفصل) رایج‌ ترین علت تنگی کانال نخاعی کمر است. منظور از آرتریت فرسایش و تخریب مفصل‌های بدن است.

دیسک‌ها در دوران جوانی حاوی مقدار زیادی آب هستند (تصویر سمت چپ)، اما دیسک به موازات افزایش سن، آب خود را از دست می‌دهد و کوتاه‌تر و یا حتی متلاشی می‌شود (تصویر سمت راست). پی‌آمد این تغییرات وارد شدن فشار به مفاصل فاست و ابتلا به آرتریت است. آرتریت ستون فقرات در فرسایش و تخریب دیسک‌ها و از بین رفتن مواد موجود در آن ریشه دارد. دیسک‌های کودکان و جوانان حاوی مقدار زیادی آب است، اما هر چه فرد مسن‌تر می‌شود، آب دیسک نیز کمتر و در نتیجه دیسک ضعیف‌تر می‌شود. این مشکل باعث می‌شود تا فضای دیسک نشست کند و ارتفاع دیسک کاهش یابد.

فرسایش دیسک به نوبه خود به  باعث بروز دو مشکل می شود، نخست آن که وزن به مفصل‌های فاست منتقل می‌شود و دوم این که کانال‌های دربرگیرنده اعصاب کوچک‌تر می‌شود.

مفاصل فاست نیز در نتیجه تحمل فشار مضاعف به تدریج تخریب می‌شوند و مشابه موارد مفصل زانو یا مفصل ران، بیمار مبتلا به آرتریت می‌شود. غضروف پوشش دهنده و محافظ مفصل‌ها نیز فرسوده می‌شود؛ فرسایش کامل غضروف موجب سایش دو استخوان روی یکدیگر می‌شود. بدن در واکنش به از بین رفتن غضروف و برای جبران این نقص و حمایت از مهره‌ها شروع به تشکیل استخوان‌ جدید در مفصل‌های فاست می‌کند. این استخوان اضافی، موسم به خار یا زائده استخوانی، به مرور زمان فضای اختصاص یافته به عبور عصب‌ها را تنگ می‌کند.زائده‌ها یا خارهای استخوانی ناشی از آرتریت کانال نخاعی را تنگ می‌کند.

دیگر واکنش بدن به آرتریت این است که رباط‌های اطراف مفصل‌های ناحیه کمر بزرگ می‌شوند. بزرگ‌تر شدن رباط‌ها نیز فضای مربوط به عصب‌ها را کاهش می‌دهد. زمانی که فضا آن‌ قدر تنگ شود که عصب‌های نخاعی تحریک شوند، علائم دردناک شروع می‌شود.

راه ها و روش های درمان

روش‌ های درمان غیرجراحی تنگی کانال نخاع بر بازیابی سطح عملکرد و تسکین درد متمرکز می‌شود. اگرچه روش‌های غیرجراحی مشکل تنگی کانال نخاع را برطرف نمی‌سازد، علائم بسیاری از بیماران با بهره‌گیری از این روش‌ها برطرف می‌شود. انجام عمل جراحی ستون فقرات برای کمتر از 5 درصد بیماران مبتلا به تنگی نخاع ضرورت می‌یابد.

  • تغییر در حالت اندامی. بیماران مبتلا به تنگی کانال نخاع متوجه می‌شوند که خم کردن رو به جلوی ستون فقرات در زمان راه رفتن علائم‌ آن ها  را برطرف می‌سازد. دراز کشیدن و بالا آوردن زانوها تا قفسه سینه نیز منجر به تسکین علائم می‌شود. در این حالت‌ها فضای در دسترس عصب‌ها بزرگ‌تر می‌شود و در نتیجه بیمار می‌تواند مسافت بیشتری را طی کند.
  • دارو فشار روی عصب‌ها در بعضی موارد از ورمی التهابی نشأت می‌گیرد. مصرف داروهای غیراستروئیدی ضدالتهاب(NSAIDS) مانند آسپرین یا ایبوپروفن باعث تسکین علائم تنگی کانال نخاع می شود
  • استراحت استراحت پس از شروع مجدد تدریجی فعالیت مفید است. انجام تمرین‌های ایروبیک (هوازی) مانند دوچرخه‌سواری یا استفاده از دوچرخه ثابت غالباً پیشنهاد می‌شود.
  • فیزیوتراپی: فیزیوتراپی معمولاً از ترکیبی از درمان غیرفعال و نرمش و حرکت‌های اصلاحی بهره می‌گیرد. درمان غیرفعال شامل کمپرس سرد یا گرم، اولتراسوند، تحریک الکتریکی و ماساژ می‌شود. این درمان‌ها با توجه به شل کردن عضله‌های منقبض و تسکین درد یا ناراحتی، بیمار را برای درمان فعال تنگی کانال نخاع آماده می‌سازد. حرکت‌های اصلاحی نیز تمرین‌های کششی و تجویزی را برای پایدارسازی ستون فقرات، افزایش قدرت، استقامت و انعطاف‌پذیری دربرمی‌گیرد.
  • کشش (ترکشن): ترکشن علیرغم مفید بودن برای برخی بیماران، نتایج بسیار محدودی را به دست می‌دهد.
  • تزریق: تزریق در فضای اپیدورال رایج‌ ترین تزریقی است که برای تسکین علائم تنگی کانال نخاع انجام می‌شود. در این روش که یکی از روش های جراحی بسته ستون فقرات محسوب می شود، دارو (معمولاً استروئید) داخل فضای پیرامون ریشه‌های عصبی خاص (فضای اپیدورال) تزریق می‌شود. تزریق این دارو از روش های درمان تنگی کانال نخاعی است که در کاهش التهاب و درد حاد منتشر شونده در دست‌ها یا پاها مؤثر است. سه تزریق معمولاً ظرف چند هفته انجام می‌شود.
  • طب سوزنی: طب سوزنی تا حدی نه در موارد چندان شدید درد تنگی کانال نخاع را کاهش می‌دهد.
  • کایروپراکتیک (درمان دستی): کایروپراکتیک درمانی است که در آن متخصص به منظور تنظیم و هم‌ راستا کردن استخوان‌ها و بازیابی دامنه حرکتی طبیعی مفاصل به ناحیه معینی فشار وارد می‌کند. حرکت مناسب درد، گرفتگی یا اسپاسم عضلانی را کاهش می‌دهد و عملکرد سیستم عصبی و وضعیت سلامت عمومی را بهبود می‌بخشد.
  • ماساژ. ماساژ مناسب به دلیل شل کردن عضله‌های منقبض و از بین بردن اثر فشار باعث تسکین درد تنگی کانال نخاع می شود

بریس یا گردنبند و کمربند طبی. کمربند یا گردنبند طبی در تنگی کانال نخاعی گردن ، ستون فقرات را ثابت نگه می‌دارد  و حرکت‌های دردناک را محدود می‌سازد.

جراحی: در صورت موفقیت‌آمیز نبودن دیگر روش‌های درمانی در تسکین درد توصیه می‌شود تا به منظور از بین بردن فشار روی عصب‌های درگیر عمل جراحی تنگی کانال کمری انجام شود.

پیش از بهره‌گیری از هر روش‌ درمانی جدید باید با پزشک مشورت نمود. برای مثال یک داروی گیاهی ممکن است با داروی مصرفی تجویزی یا غیرتجویزی تداخل داشته باشد. مسلم است که هیچ یک از ما درصدد نیستیم تا با خوددرمانی ناآگاهانه به خود صدمه بزنیم، بنابراین باید اطمینان حاصل کنیم که شروع یک روش درمانی جدید بی‌خطر و مفید خواهد بود.


آگوست 2, 2015

علیرغم تشخیص مناسب و انجام یک عمل جراحی موفقیت آمیز، بعضی بیماران هنوز ممکن است با کمر درد پس از جراحی کمر دیسک کمر مواجه شوند. امروزه این درد مزمن یا ماندگاری علائم بیماری به عنوان سندروم کمر درد پس از جراحی کمر شناخته می شود و می تواند بر توانایی انجام فعالیت های روزمره تاثیر گذارد.

در این حالت عدم موفقیت فقط مربوط به خود عمل جراحی نیست، زیرا در بسیاری از مواقع اهداف مورد نظر برای عمل جراحی که می تواند شامل آزاد سازی و تثبیت فضای مورد نیاز برای بخش های آسیب دیده کمر است، تامین گردیده و عمل جراحی به صورت موفقیت آمیز انجام شده است. در این حالت عدم موفقیت فقط می تواند در ارتباط با عدم رفع کامل علائم مشکل باشد و ممکن است هنوز درد بعد از جراحی دیسک کمر وجود داشته باشد.

فاکتورهای متعدد می توانند بر نتایج حاصل از عمل جراحی ستون فقرات تاثیر گذار باشند. یکی از مسائل احتمالی که می تواند باعث کمر درد پس از عمل جراحی دیسک کمر شود این است که آسیب درمان شده تنها دلیل درد بیمار نبوده باشد یا گاهی اوقات مشکل اصلی به طور کامل درمان نشده است. علاوه بر این در موارد نادر آسیب دیدگی می تواند به دلیل خود عمل جراحی ایجاد شده و باعث مشاهده درد پس از عمل جراحی شود.

چسبندگی پس از عمل چیست؟

تشکیل بافت همبند در محل التیام زخم بخشی از فرآیند عادی بهبود بیمار پس از عمل جراحی کمر است. علیرغم اینکه بافت محل التیام زخم می تواند دلیل کمر درد یا درد در ناحیه پا باشد، خود این بافت در موارد نادر دردناک است، زیرا معمولاً عصب در این بافت وجود ندارد. بافت محل التیام زخم معمولاً یکی از دلایل بالقوه درد بیمار در شرایطی است که باعث گرفتار شدن ریشه عصب به خاطر چسبندگی آن پس از عمل جراحی دیسک کمر شده باشد.

علائم عدم موفقیت جراحی و چسبندگی بعد از عمل

معمولاً، علائم فیبروز اپیدورال (تشکیل بافت همبند در محل التیام زخم اطراف ریشه عصب) در حدود 6 تا 12 هفته پس از عمل جراحی کمر در بیمار مشاهده می شود. این دوره معمولاً به عنوان دوره اولیه التیام درد در نظر گرفته می شود و پس از آن به آرامی درد بیمار در ناحیه پا یا ناحیه کمر مجدداً عود می کند. گاهی اوقات، علائم بهبودی بیمار بلافاصله پس از عمل جراحی کمر مشاهده می شود، اما معمولاً آسیب عصبی وارد شده به خاطر پاتولوژی اولیه (در نتیجه درد بیمار)، فرآیند بهبود عصب را آهسته تر نیز می نماید.

معمولاً، در مواردی که بیمار با درد مداوم پا یا کمر درد بلافاصله پس از عمل جراحی درمان دیسک کمر  مواجه شده، اما بهبود وضعیت وی با گذشت سه ماه از عمل جراحی آغاز شود، فرآیند بهبود بیمار پس از این دوره ادامه پیدا می کند. به هر حال، اگر هیچ بهبودی پس از گذشت سه ماه از عمل جراحی در بیمار مشاهده نشد، احتمالاً عمل جراحی موفقیت آمیز نبوده و کمر درد یا درد پای بیمار ادامه خواهد یافت.

دلایل کمر درد پس از عمل جراحی کمر

در این مرحله، پزشک و بیمار نیاز به بررسی دقیق مشکل به منظور تشخیص سایر دلایل احتمالی دارند که می توانند باعث ایجاد درد پس از عمل جراحی کمر شده باشند. برخی از این دلایل به شرح زیر هستند:

انتخاب نامناسب بیمار قبل از عمل جراحی کمر: این مسئله از رایج ترین دلایل کمر درد پس از جراحی کمر می باشد. جراح معمولاً برای درمان علائم درد بیمار، وجود مشکلات آناتومیک در ستون فقرات را بررسی می کند. بعضی از این مشکلات بیشتر از بقیه قابل اتکا هستند. برای مثال، بیماری فرسودگی دیسک کمتر با کمر درد بیمار ارتباط دارد، در حالی که درد پا معمولاً در نتیجه فتق دیسک کمر و فشار ریشه عصب ایجاد می شود. به هر حال همواره ممکن است دلایل دیگری نیز برای درد وجود داشته باشد که از نگاه پزشک هنگام معاینه بیمار دور مانده باشد. برای مثال در این زمینه می توان از سندرم پیریفورمیس، اختلال مفصل خاجی و پاتولوژی لگن (همچون استئو آرتریت لگن) نام برد.

عود مجدد فتق دیسک پس از عمل جراحی ستون فقرات: این شرایط یکی دیگر از دلایل برگشت مجدد کمر درد پس از عمل جراحی دیسککتومی یا میکرو دیسککتومی ستون فقرات است. در این حالت معمولاً می توان مشاهده کرد که درد بیمار در ابتدا پس از عمل جراحی دیسک کمر بطور چشمگیر کاهش پیدا می کند، اما در ادامه مجدداً درد بازگشته و وضعیت بیمار به حالت قبلی باز می گردد. بر خلاف درد ایجاد شده به خاطر بافت محل التیام زخم (فیبروز اپیدورال) که علائم ناراحتی به تدریج ظاهر می شود، علائم عود مجدد فتق دیسک به یکباره و به صورت حاد ایجاد می گردند. علاوه بر این، سابقه پزشکی و توصیف علائم بیماری و نیز استفاده از اسکن ام آر آی می تواند در تشخیص دقیق این مشکلات مفید و سودمند باشند.

خطای تکنیکی در طول عمل جراحی ستون فقرات: جراح باید احتمال ایجاد خطای تکنیکی در طول عمل جراحی را در مواردی که درد بیمار پس از عمل جراحی دیسککتومی یا میکرو دیسککتومی یا لامینکتومی ادامه داشته باشد، مورد توجه قرار دهد. برای مثال، آیا یک بخش از فتق دیسک در طول عمل جراحی نادیده گرفته شده یا یک تکه استخوان در کنار عصب باقی مانده است؟ در هر دو حالت، فشار ایجاد شده بر ریشه عصب می تواند باعث ایجاد درد شود. آیا برای عمل جراحی از سطوح مناسب ترمیم استفاده شده است؟ در صورت منفی بودن پاسخ این سوال، دیسک مجاور ممکن است عامل اصلی ایجاد درد باشد. مجدداً، تصویر برداری از ستون فقرات پس از عمل جراحی و بررسی علائم بیمار می تواند به یافتن پاسخ این سوالات کمک موثر کند.

تشخیص عدم موفقیت عمل جراحی

با توجه به اینکه سندروم کمر درد پس از جراحی دیسک کمر یک مشکل مشخص در ارتباط با ستون فقرات نیست، در نتیجه لازم است علائم و سابقه هر بیمار برای تشخیص صحیح و تعیین بهترین روش درمانی مورد توجه پزشک قرار گیرد. در اولین مرحله فرآیند تشخیص، بسیاری از پزشکان تست نوار عصب و عضله و آخرین عکس های ام آر آی (MRI) و سی تی اسکن بیمار را بررسی می نمایند.

تست نوار عصب و عضله (EDX) یک روش رایج مورد استفاده برای بررسی عملکرد عضلات و اعصاب است. این روش توسط پزشکان به منظور تعیین علت کمر درد یا گردن درد، بی حسی یا احساس سوزش و از دست دادن قدرت عضلات استفاده می شود. مشکلاتی که معمولاً در این رابطه توسط پزشک تشخیص داده می شود شامل فشار به عصب، آسیب دیدگی های پیرامون عصب و بیماری عضله است.

تست نوار عصب و عضله از دو بخش تشکیل شده است: در بخش اول اعصاب (در اصطلاح وضعیت هدایت عصبی) بررسی می شود و در بخش دوم وضعیت عضلات (در اصطلاح الکترومیوگرافی) بررسی می گردد. به این ترتیب پزشک می تواند عملکرد عضلات و اعصاب بدن را مورد بررسی قرار دهند. انجام این بررسی می تواند به تشخیص علت های احتمالی کمر درد یا بدن درد و ضعف عضله کمک موثر کند. هزینه نوار عصب و عضله دو اندام 21 k  و چهر اندام 31 k می باشد و عدد k  هر سال توسط وزارت بهداشت و سازمان های بیمه گر به مراکز طرف قرارداد تعلام می شود. در کیلنیک پیشگام جهت رفاه حال بیماران هر سال حدود 20 درصد تخفیف نسبت به تعرفه های مصوب برای بیماران لحاظ می شود.

راه ها و روش های درمان کمر درد پس از جراحی

روش های درمانی قابل استفاده برای درمان عوارض پس از جراحی کمر مانند کمر درد به شرح زیر هستند:

فیزیوتراپی: همه انواع دردهای مشاهده شده در ناحیه کمر پس از عمل جراحی دیسک کمر مشابه نیستند. به همین خاطر لازم است روش درمانی با توجه به علائم و شرایط خاص بیمار انتخاب شوند. هنگامی که معاینات لازم بر روی بیمار بطور کامل انجام شد، متخصص فیزیوتراپی می تواند نتایج حاصل از عمل جراحی را ارزیابی کرده و با توجه به فاکتورهای موثر بر مشکلات خاص کمر، از یک برنامه درمانی مناسب برای رفع مشکل بیمار استفاده کند. روش درمانی انتخاب شده در این حالت می تواند شامل موارد زیر باشد:

درمان دستی شامل تغییر در وضعیت ستون فقرات و بهبود قابلیت حرکت مفاصل و بافت های نرم بدن

انجام تمرین های حرکتی تقویتی و انعطاف پذیری

آموزش بیمار درباره نحوه مراقبت بعد از جراحی دیسک کمر ومراقبت از وضعیت کمر

آموزش بیمار در ارتباط با نحوه صحیح بلند کردن اجسام، خم شدن، و نشستن؛ در ارتباط با فعالیت های عادی روزمره در محل کار و در خانه و در ارتباط با نحوه صحیح خوابیدن

کمک به بیمار جهت اجرای ایمن برنامه فیزیوتراپی بعد از عمل دیسک کمر به نحوی که بتواند سلامت کلی فرد را بهبود بخشد

استفاده از سرما یا گرما درمانی یا تحریک الکتریکی به منظور کاهش درد

انجام تمرین های حرکتی کششی: حرکات کششی در زمان بهبود یافتن مشکل پس از عمل جراحی کمر می تواند احتمال ابتلا به فیبروز اپیدورال را به حداقل برساند. اکثر موارد تشکیل بافت همبند در محل التیام زخم در طول 6 تا 12 هفته پس از عمل جراحی ایجاد می شود. در این حالت فرض بر این است که اگر عصب در طول دوره بهبود بافت زخم در حال حرکت باشد، بیمار به مشکل چسبندگی دچار نمی شود و بافت محل التیام زخم برای بیمار مشکلی ایجاد نخواهد کرد.

برای مثال، انجام حرکت پدال زدن در ناحیه قوزک پا به صورت منظم می تواند باعث کشیده شدن عضله زرد پی شده (بزرگترین عضله ای که در ناحیه پشت هر یک از ران ها امتداد دارد) و باعث حرکت عصب از محل جراحی دیسک در ناحیه کمر شود. به این ترتیب می توان از مشکل چسبندگی و گیر افتادن عصب به خاطر بافت همبند محل التیام زخم پیشگیری کرد.

تکنیک های درمان دستی: استفاده از این تکنیک ها در نواحی آسیب دیده می تواند باعث وارد شدن فشار به مفاصل، عضلات، و رباط ها شده و وضعیت آنها را اصلاح نماید. امروزه شواهد مشخص درباره تاثیرگذاری استفاده از این تکنیک ها بر بهبود وضعیت بیمار وجود دارد.

الکترو درمانی: رایج ترین روش شناخته شده الکترو درمانی روش تحریک الکتریکی عصب از روی پوست (TENS) است. در این روش سعی می شود درد کمر با استفاده از تحریک الکتریکی با ولتاژ پایین کاهش پیدا کند. به هر حال بررسی های تصادفی انجام شده در این حوزه نشان دهنده تاثیر مثبت یا بدون تاثیر بودن این روش درمانی در ارتباط با درمان کمر درد پس از عمل جراحی است.

دارو درمانی: داروهای مسکن درد و سایر داروهای مانند آن در تمام مراحل کمر درد می تواند مورد استفاده قرار گیرد. رایج ترین داروهای موجود برای درد مزمن در ناحیه کمر به شرح زیر هستند:

داروهای مسکن یا تخفیف دهنده درد مثل استامینوفن.

داروهای ضد التهاب غیر استروئید (NSAIDs) شامل آسپیرین، ایبو پروفن، ناپروکسین و بازدارنده های COX-2.

داروهای شل کننده عضلات که برای درمان درد ناشی از اسپاسم عضلات و حمایت از مکانیزم های حرکتی استفاده می شود.

داروهای مخدر که در اکثر موارد به منظور تسکین درد شدید یا درد پس از عمل جراحی برای بیمار تجویز می شود.

داروهای ضد افسردگی و ضد صرع که برای درمان درد ناشی از اختلالات عصبی مورد استفاده قرار می گیرد.

داورهای سیستم عصبی که برای درمان درد های عصبی و عضلانی استفاده می شوند.

تزریق: این روش شامل تزریق مستقیم مواد استروئید یا بی حسی به مفاصل، رباط ها، عضلات، یا اعصاب اطراف آن است. این تزریق ها می توانند باعث تسکین درد (اغلب موقت) شده و برای تایید اینکه محل تزریق علت اصلی ایجاد درد است، مورد استفاده قرار گیرد. تزریق های استروئید می توانند باعث تسکین موقت درد در نواحی بالا تنه و پایین تنه به خاطر گیر افتادن عصب در ستون فقرات شوند.

لیزر کم توان: در این روش اعصاب دردناک از طریق گرم کردن با یک سوزن کوچک بی حس می شوند. در صورتی که بیمار به نحو دقیق برای این درمان انتخاب شود، نتایج درمان می تواند برای حدود 60% بیماران موثر بوده و برای ماه ها یا سال ها دوام و ماندگاری داشته باشد.

تکرار عمل جراحی: در صورتی که کمر درد بیمار پس از عمل جراحی دیسک کمر با گذشت چند سال دوباره باز گردد، احتمال اینکه این درد فقط به خاطر بافت همبند محل التیام زخم ایجاد شده باشد، بسیار کم است. در حقیقت بافت های محل زخم نمی توانند برای چند سال پس از عمل جراحی ستون فقرات به رشد خود ادامه دهند و به همین خاطر نمی توانند دلیل بازگشت مجدد درد بیمار باشند. در این حالت احتمالاً عصب مجدداً به خاطر فتق دیسک محدود یا رشد استخوان جدید نزدیک به عصب (تنگ شدن مجرای نخاعی) تحت فشار قرار گرفته شده است.


سرخوردگی-مهره-های-کمر-چیست،-علل،-درمان-ها-800x400-min.jpg
آگوست 1, 2015

اسپوندیلولیستزیس یا سرخوردگی مهره های کمر شرایطی است که در آن یک استخوان در ناحیه کمر (مهره ها) از محل خود می لغزد و روی استخوان زیرین آن قرار می گیرد. این شرایط بیشتر در بخش پایین ستون فقرات ایجاد می شود. در بعضی از موارد، سرخوردگی مهره کمر می تواند باعث وارد شدن فشار به طناب نخاعی یا ریشه های عصبی شود. به این ترتیب فرد با کمر درد و بی حسی یا ضعف در یک یا هر دو پای خود مواجه می شود. در موارد نادر، این شرایط همچنین می تواند باعث از بین رفتن کنترل ادرار یا مدفوع شود. در صورتی که با این وضعیت روبرو شدید، بلافاصله با پزشک خود تماس گرفته و ملاقات نمایید.

گاهی اوقات وقتی یک مهره کمر از محل صحیح خود لغزش پیدا کرده و روی مهره زیرین قرار می گیرد، ممکن بیمار هیچ علائمی در این رابطه در خود مشاهده نکند یا این علائم پس از گذشت چند سال مشاهده گردد. در ادامه، ممکن است بیمار احساس درد در ناحیه پایین کمر یا باسن خود داشته باشد. در این حالت عضلات پا دچار گرفتگی یا ضعف خواهند شد و حتی ممکن است علائم لنگیدن در فرد ایجاد شود.

علت ها و دلایل

استخوان های ستون فقرات در محل مفاصل کوچک به یکدیگر متصل شده و به این ترتیب ستون فقرات تشکیل شده و امکان حرکت آن فراهم می شود. سر خوردگی و جابجایی مهره کمر معمولاً به خاطر مشکلات مربوط به یک یا چند مورد از این مفاصل کوچک ایجاد می شود که این مفاصل حرکت یک استخوان در ستون مهره ها را امکان پذیر می کنند. در این حالت موارد زیر می تواند علت سرخوردگی مهره ها در ستون فقرات باشد:

•    وجود نارسایی مفصل از زمان تولد به صورت مادرزادی
•    آسیب دیدگی مفصل در نتیجه تصادف یا سایر ضربه های وارد شده
•    ترک خوردگی یک مهره در نتیجه فشار وارد شده به خاطر استفاده زیاد از مفصل
•    آسیب دیدگی یک مفصل به خاطر عفونت یا ابتلا به آرتروز

سرخوردن مهره کمر می تواند کودکان و نوجوانان را در فعالیت های ورزشی تهدید کند. بعضی از انواع ورزش ها، مثل ژیمیناستیک یا وزنه برداری، می توانند فشار بیش از حد به استخوان های کمر وارد کرده و باعث شکستگی مهره ها در ستون فقرات و سر خوردگی آنها شود. افراد در سنین بالا نیز ممکن است به خاطر فرسایش مهره های کمر به این مشکل دچار شوند. علاوه بر این سر خوردگی مهره ها می تواند بدون ایجاد شکستگی و فقط در نتیجه فرسایش دیسک کمر و مفصل در افراد مسن مشاهده گردد.

انواع سر خوردگی مهره ها

امروزه انواع مختلفی از سر خوردگی مهره ها وجود دارد که رایج ترین آنها به شرح زیر هستند:

•    سرخوردگی مادرزادی: اصطلاح مادرزادی به معنی وجود نقص در زمان تولد است. سر خوردگی مادرزادی در نتیجه تشکیل غیر عادی استخوان ایجاد می شود. در این مورد، قرارگیری غیر عادی مهره ها در کنار یکدیگر می تواند فرد را در معرض ریسک بالای سرخوردگی و لغزش آنها بر روی یکدیگر قرار دهد.

•    سر خوردگی ایستمیک: این نوع بیماری در نتیجه اسپوندیلولیزیس ایجاد می شود و این مشکل به خاطر شکستگی های ایجاد شده به خاطر فشار در مهره های ستون فقرات مشاهده می شود. در این موارد، ایجاد شکستگی ها می توانند باعث ضعیف شدن استخوان به نحوی شود که مهره ها بر روی یکدیگر لغزش پیدا کرده و سر بخورند.

•    سر خوردگی تخریبی: این شرایط رایج ترین نوع ناهنجاری ایجاد شده می باشد. با بالا رفتن سن، دیسک ها (سطوح بالش مانند بین مهره های کمر) سطح آب خود را از دست می دهند. به این ترتیب حالت متخلخل دیسک از بین رفته و مقاومت آن در برابر حرکت مهره ها از بین می رود.

موارد کمتر رایج ابتلا به سر خوردگی مهره ها به شرح زیر هستند:

•    سر خوردگی ناشی از وارد شدن ضربه: در این حالت ایجاد یک آسیب دیدگی باعث شکستگی مهره ها در ستون فقرات یا لغزش آنها بر روی یکدیگر می شود.

•    سر خوردگی پاتولوژیک: این نوع سر خوردگی در نتیجه ضعیف شدن ستون فقرات به خاطر ابتلا به یک بیماری (همچون پوکی استخوان)، ایجاد عفونت، یا تشکیل تومور در افراد مشاهده می شود.

•    سر خوردگی پس از عمل جراحی: این نوع سر خوردگی مهره ها معمولاً پس از عمل جراحی ستون فقرات ایجاد شده یا وضعیت سر خوردگی پس از انجام جراحی تشدید می شود.

علائم و نشانه ها

علائم سر خوردگی مهره ها می توانند شامل موارد زیر باشند:

•    درد در ناحیه کمر یا باسن
•    درد در ناحیه پایین کمر که به سمت یک یا هر دو پا کشیده می شود
•    بی حسی یا ضعف در یک یا هر دو پا
•    ایجاد مشکل برای راه رفتن
•    درد در ناحیه پا، کمر، یا باسن که در هنگام خم شدن یا پیچ خوردن تشدید می شود
•    از دست دادن کنترل ادرار و مدفوع، در موارد نادر

گاهی اوقات سر خوردگی مهره ها هیچ علائمی را برای بیمار به همراه ندارد.

تشخیص

در صورت مشکوک بودن به ایجاد مشکل سر خوردگی مهره ها، پزشک از عکس برداری رادیولوژی ناحیه کمر برای تایید تشخیص خود استفاده می کند. عکس برداری رادیولوژی می تواند ایجاد هر گونه شکستگی یا ترک خوردگی در مهره ها و نیز لغزش آنها از محل قرارگیری را مشخص کند. علاوه بر این ممکن است برای بیمار از سی تی اسکن یا اسکن ام آر آی (MRI) برای مشخص کردن آسیب وارد شده و کمک به درمان سرخوردن مهره کمر مشکل استفاده شود.

راه ها و روش های درمان

روش های درمانی غیر جراحی برای بیماران بزرگسال دچار سر خوردگی مهره ها شبیه روش هایی است که برای بیماران مبتلا به کمر درد و یا درد پا استفاده می شود و می تواند از یک یا ترکیبی از روش های درمانی زیر تشکیل شود:

مصرف دارو

در صورتی که سر خوردگی مهره ها باعث ایجاد درد شود، پزشک ممکن است برای شما داروهای خوراکی مناسب تجویز کرده یا از روش تزریق دارو برای رفع مشکل استفاده نماید.

داروهای قابل استفاده برای مشکل سر خوردگی مهره ها

بخش عمده درد ناشی از سر خوردگی مهره ها را می توان با مصرف دارو کنترل کرد. در این رابطه دو انتخاب اصلی به شرح زیر وجود دارد:

•    داروهای مسکن: این داروها می توانند درد را کنترل کرده و علائم ناراحتی بیمار را کاهش دهند. برای مثال از این داروها می توان از استامینوفن، تیلنول و موارد مانند آن نام برد.

•    داروهای ضد التهاب غیر استروئید (NSAIDs): این داروها می توانند به کاهش التهاب (ورم) بیمار کمک کرده و درد را کنترل نمایند. در صورتی که قصد دارید از این داروها استفاده کنید، انتخاب های زیادی برای شما در این رابطه وجود دارد. برای مثال داروهای ایبو پروفن (آدویل)، آسپیرین، یا آلیو، همگی داروهای ضد التهاب غیر استروئید هستند.

فیزیوتراپی

برنامه فیزیوتراپی می تواند یکی از موثر ترین روش ها برای درمان سرخوردگی مهره ها به 2 دلیل اصلی زیر باشد: (1) این درمان می تواند عضلاتی که از ستون فقرات حمایت می کنند را تقویت نماید، و (2) می تواند به بیمار نحوه مراقبت صحیح از ستون فقرات و پیش گیری از آسیب دیدگی های احتمالی بعدی در آینده را آموزش دهد.
 

روش های فیزیوتراپی شامل هر دوی درمان های فعال و غیر فعال (انفعالی) است.

•  درمان های غیر فعال می تواند به ریلکس کردن بیمار و بدن وی کمک موثر نماید. به این دلیل به این درمان ها غیر فعال گفته می شود که نیازی به مشارکت فعال بیمار در این برنامه های درمانی نیست. در این حالت برنامه فیزیوتراپی احتمالاً با درمان های انفعالی شروع می شود تا به این ترتیب فرصت لازم برای بهبودی را در اختیار بدن شما قرار دهد. این روش بطور خاص زمانی مفید است که دچار ترک خوردگی یا شکستگی پارس اینترآرتیکولاریس شده باشید. روش های درمان انفعالی شامل امواج مافوق صوت، گرما و سرما درمانی، الکترو درمانی با تحریک الکتریکی عصب از روی پوست (TENS)، و ماساژ عمیق بافت است. هدف از این درمان ها دستیابی به مرحله ای از بهبود است که بیمار بتواند از روش های فعال استفاده نماید.

•درمان های فعال مربوط به انجام تمرین های حرکتی هستند که می توانند بدن شما را تقویت کرده و به پیش گیری از برگشت مجدد درد ناشی از سر خوردگی مهره ها کمک موثر کنند. در بخش فعال فیزیوتراپی، فرد متخصص به شما درباره تمرین های مختلف که می توانند انعطاف پذیری، قدرت، ثبات در ناحیه کمر، و دامنه حرکتی را بهبود بخشند، آموزش های لازم را ارائه خواهد کرد. به این ترتیب شما می توانید با نحوه حرکت دادن صحیح مفاصل خود به سادگی آشنا شوید.

درمان دستی

خدمات درمان دستی توسط پزشک متخصص استخوان، فیزیوتراپیست، یا سایر افراد آموزش دیده در این حوزه به افراد متقاضی ارائه می شود و می تواند باعث کاهش درد با دستکاری وضعیت مفصل آسیب دیده و حرکت دادن آن شود.

تزریق

در صورتی که درد بیمار بسیار شدید باشد، تزریق دارو می تواند به رفع مشکل کمک موثر نماید. تزریق های اپیدورال می تواند به کاهش التهاب ایجاد شده در ناحیه آسیب دیده کمک کند. در مورد شکستگی یا ترک خوردگی پارس، تزریق را می توان با لیدوکائین و استروئید به منظور تشخیص بهتر مشکل و نیز تسکین درد بیمار انجام داد.

در صورتی که درد بیمار پس از تزریق لیدوکائین کاهش پیدا کرد، می توان فرض کرد ترک خوردگی یا شکستگی پارس منبع درد بیمار می باشد. علاوه بر این تزریق استروئید که درواقع نوعی جراحی بسته ستون فقرات است می تواند در کاهش التهاب ایجاد شده در اینترآرتیکولاریس پارس مفید باشد و به کاهش درد بیمار کمک کند. به این ترتیب بیمار می تواند شرایط لازم را برای انجام تمرین های حرکتی فیزیوتراپی و استفاده از سایر روش های درمانی غیر جراحی به دست آورد.

استفاده از بریس های کمر

هنگام ایجاد مشکل سر خوردگی مهره ها، به علت اینکه مهره ها در محل مناسب خود قرار نداشته و دچار لغزش شده اند، ممکن است ارائه حمایت کافی از طریق ستون فقرات برای فعالیت های بدن دشوار باشد. به این ترتیب احتمالاً فشار وارد شده به عضلات افزایش پیدا می کند و این فشار باعث خستگی عضلات شده و درد آنها را به همراه دارد. به این ترتیب برای حمایت از عضلات پایین کمر و درمان سرخوردگی مهره های کمر ، پزشک ممکن است از شما بخواهد از یک بریس یا شکم بند برای یک مدت مشخص استفاده کنید.

کودکان یا افراد بزرگسال دچار مشکل سر خوردگی مهره ها می توانند از بریس ها یا شکم بندهای مخصوص به عنوان بخشی از برنامه درمانی غیر جراحی (محافظه کارانه) خود استفاده کنند. استفاده از بریس معمولاً برای بیمارانی پیشنهاد می شود که دچار ترک خوردگی یا شکستگی پارس اینترآرتیکولاریس شده باشند و با حمایت کافی از مهره ها احتمال رفع مشکل به خودی خود وجود داشته باشد.

بریس های ستون فقرات یا شکم بند های مخصوص می توانند به شکم شما فشار وارد شده و به این ترتیب بخشی از فشار وارد شده به ستون فقرات را کاهش دهند. هدف از استفاده این ابزارهای کمکی کاهش بخشی از درد بیمار و حمایت از ستون فقرات تا زمانی است که مشکل ایجاد شده برای بیمار درمان شود.


AboutA_WIH_Back_thumb-min.jpg
جولای 25, 2015

اسپوندیلوز یک نوع خاص از آرتروز است که بر ستون فقرات تاثیر می گذارد. این مفهوم ساده ترین تعریفی است که برای تشریح این بیماری استفاده می شود. اسپوندیلوز یک ناهنجاری ایجاد شده در ستون فقرات به خاطر فرسایش آن است، به این معنی که این بیماری بخشی از فرآیند افزایش سن می باشد. با بالا رفتن سن، بدن ما دچار فرسایش می شود و این موضوع امری تعجب بر انگیز نیست. سال ها استفاده از بدن یا استفاده بیش از حد از ستون فقرات می تواند باعث شود بخش های مختلف ستون فقرات و به خصوص مفاصل، رباط ها، و دیسک های میان مهره ای تغییر کرده و به درستی عمل نکنند.

به هر حال، بالا رفتن سن یک فرآیند تدریجی است که تاثیر آن بر افراد متفاوت می باشد. همانطور که موی بعضی افراد زودتر از بقیه سفید می شود، بعضی افراد نیز تاثیرات افزایش سن (در اکثر موارد درد) را زودتر از بقیه در ستون فقرات خود احساس می کنند. در حقیقت، بعضی افراد ممکن است هیچگاه با چنین دردی مواجه نشوند. همه این موارد بستگی به نحوه ایجاد تغییر در اجزای ستون فقرات دارد و این تغییرات ممکن است بر ستون فقرات یا اعصاب آن تاثیر داشته باشند.

اسپوندیلوز یا آرتروز کمر می تواند تمام نواحی ستون فقرات را تحت تاثیر خود قرار دهد و نواحی آسیب دیده می توانند نقش تعیین کننده در علائم مشاهده شده برای بیماری در فرد داشته باشند. در این حالت فرد ممکن است به اسپوندیلوز گردن (آسیب دیدگی مهره های گردن)، قسمت میانه کمر (بخش قفسه سینه)، یا قسمت پایین کمر (آسیب دیدگی در ناحیه ستون فقرات کمر) مبتلا شود.

علائم و نشانه ها

علائم آرتروز ستون فقرات شما به ناحیه آسیب دیده ستون فقرات در نتیجه اسپوندیلوز (که به آن استئو آرتریت ستون فقرات نیز گرفته می شود) بستگی دارد. این علائم می توانند ملایم یا شدید باشند و امکان مشاهده آن در فرد به صورت مزمن نیز وجود دارد. همچنین این علائم گاهی اوقات می توانند باعث ناتوانی فرد شوند. علائم ابتلا به آرتروز ستون فقرات به شرح زیر هستند:

  • دردی که گه گاه احساس می شود
  • دردی که به شانه ها، بازوها، دست ها، یا انگشت ها کشیده می شود
  • سفت شدن گردن یا شانه در زمان بیدار شدن از خواب یا ایجاد محدودیت در دامنه حرکتی پس از خارج شدن از رخت خواب
  • حساسیت یا بی حسی گردن یا شانه
  • ضعیف شدن یا احساس سوزش در ناحیه گردن، شانه ها، بازوها، دست ها، یا انگشت ها
  • سر درد در ناحیه پشت سر
  • از دست دادن تعادل
  • ایجاد مشکل بلع (این مسئله در موارد نادر ایجاد می شود، اما در زمانی که ستون فقرات تحت فشار قرار گرفته باشد، امکان مشاهده آن در فرد وجود دارد)

بخش میانی کمر (ستون فقرات قفسه سینه)

  • ایجاد درد در بخش های بالا و میانه کمر
  • احساس درد در زمان خم شدن و کشیدن عضلات بدن
  • سفت شدن بخش میانی کمر بعد از خواب شبانه

بخش پایین کمر (ستون فقرات کمر)

  • ایجاد درد گاه و بی گاه در این ناحیه
  • سفت شدن بخش پایین کمر بعد از خواب شبانه
  • دردی که با استراحت و انجام فعالیت های حرکتی کاهش پیدا می کند
  • حساسیت یا بی حسی قسمت پایین کمر
  • درد عصب سیاتیک (درد ملایم یا شدید در ناحیه پا)
  • ضعیف شدن، بی حسی، یا احساس سوزش در قسمت پایین کمر، ران ها، یا پاها
  • ایجاد مشکل برای راه رفتن
  • مشکلات مربوط به ادرار و مدفوع (این مسئله در موارد نادر ایجاد می شود، اما در زمانی که ستون فقرات تحت فشار قرار گرفته باشد، امکان مشاهده آن در فرد وجود دارد).

علت ها و دلایل

بالا رفتن سن از دلایل اصلی اسپوندیلوز است که به عنوان علت آرتروز ستون فقرات نیز شناخته می شود. انسان ها در فعالیت های روزمره خود حجم زیادی از فشار و کشیدگی را به بدن خود وارد می کنند و این فشار با گذشت زمان می تواند باعث ایجاد تغییر در ساختارهای مختلف ستون فقرات شود. در این حالت حتی قبل از مشاهده علائم اسپوندیلوز (برای مثال درد و سفتی در ناحیه کمر)، ممکن است مفاصل و سایر ساختارهای ستون فقرات دچار فرسایش شده و توانایی خود را به تدریج از دست بدهند.

فرسایش دیسک

معمولاً، اولین ناحیه ستون فقرات که دچار فرسایش می شود عبارت از دیسک های بین مهره ای است. در حقیقت تغییرات ناشی از این بیماری از دیسک ها شروع می شوند، اما فرآیند بالا رفتن سن می تواند سایر بخش های ستون فقرات را نیز تحت تاثیر خود قرار دهد. در فرآیند تخریب، دیسک خاصیت اسفنجی خود را از دست داده و نازک تر می شود. ایجاد یک دیسک نازک به معنی این است که فضای بین مهره های بالا و پایین دیسک کمتر و کمتر می شود و به این ترتیب یک مشکل جدید برای فرد ایجاد می شود که مربوط به مفاصل فاست است. این مفاصل به تثبیت ستون فقرات کمک می کنند و اگر دیسک سطح ارتفاع خود را از دست بدهد، در نحوه حرکت مفاصل فاست تغییر ایجاد می شود. در ادامه غضروفی که مسئولیت حفاظت از مفاصل فاست را بر عهده دارد دچار فرسایش می گردد و این شرایط می تواند باعث التهاب و آسیب ریشه های عصب در ستون فقرات شود. بدون وجود غضروف، مفاصل فاست به مقدار بیش از حد حرکت می کنند و این شرایط مشکلات بعدی را برای ستون فقرات به همراه دارد.

حرکت غیر عادی ستون فقرات

همانطور که گفته شد، حرکت بیش از حد مفاصل فاست می تواند در وضعیت ستون فقرات تغییر ایجاد کنند. در حقیقت ستون فقرات سعی می کند این حرکت بیش از حد را با رشد بخش های کوچک استخوانی به نام زائده های استخوانی متوقف کند (استئوفیت). متاسفانه، زائده های استخوانی گاهی اوقات باعث وارد شدن فشار و گاز گرفتن ساختار های عصبی می شوند و در نتیجه این شرایط درد در ناحیه آسیب دیده احساس می شود. علاوه بر این زائده های استخوانی می توانند فضای مربوط به طناب نخاعی و اعصاب را تنگ کنند که در اصطلاح به این مشکل تنگی نخاع گفته می شود.

 ژنتیک

 ژنتیک نیز می توانند باعث ابتلای فرد به اسپوندیلوز شود. در این شرایط فرد ممکن است از قبل مستعد فرسایش بیش از حد مفصل و دیسک باشد. بنابراین اگر یک نفر از اعضای خانواده شما به این مشکل دچار شده است، شما نیز ممکن است به این مشکل در ناحیه کمر یا گردن خود مبتلا شوید.

 نحوه زندگی

در نهایت، نحوه زندگی فرد می تواند باعث ابتلای وی به اسپوندیلوز شود. برای مثال سیگار کشیدن دارای تاثیر نامناسب بر دیسک کمر است و می تواند باعث از بین رفتن سریع تر آن شود.

تشخیص

بهترین روش برای تشخیص و درمان آرتروز ستون فقرات تهیه عکس رادیولوژی است. در این حالت پزشک سابقه بیماری شما را دریافت کرده و از معاینات فیزیکی برای بررسی درد، حساسیت، و کاهش احتمالی دامنه حرکتی گردن یا قسمت پایین کمر استفاده می کند. علاوه بر این در هنگام معاینه علائم ثانویه مربوط به درگیر شدن عصب همچون ضعف، تغییر در وضعیت رفلکس بدن، یا از دست دادن احساس نیز مورد توجه پزشک قرار می گیرد.

پزشک و متخصص ستون فقرات ممکن است از آزمایش های مشخص برای کمک به تشخیص استئو آرتریت ستون فقرات استفاده کند. این آزمایش ها شامل موارد زیر هستند:

  • عکس برداری رادیولوژی از استخوان آسیب دیده، زائده های استخوانی، و نیز غضروف یا دیسک. به هر حال عکس برداری رادیولوژی نمی تواند وارد شدن آسیب در مراحل اولیه را نشان دهد.
  • آزمایش خون برای تشخیص ابتلای فرد به سایر بیماری های احتمالی
  • تصویر برداری ام آر آی ستون فقرات (دستگاه MRI) برای بررسی آسیب های احتمالی وارد شده به دیسک یا تنگ شدن نواحی خاصی که اعصاب ستون فقرات در آنها وجود دارد.

راه ها و روش های درمان

درمان بدون جراحی

 این بیماری غیر قابل برگشت است، اما استفاده از روش های درمانی مناسب می تواند فرآیند پیشرفت بیماری را آهسته کرده، به کنترل درد کمک کند، و تمام یا بعضی از حرکت های عادی ستون فقرات را بازیابی نماید. خوش بختانه، اکثر افراد مبتلا به استئو آرتریت ستون فقرات نیازی به عمل جراحی ندارند. در این حالت می توان از تعداد زیادی روش های غیر جراحی برای درمانی بیمار استفاده کرد که مهمترین آنها به شرح زیر هستند:

استراحت کردن: در مواردی که بیماری اسپوندیلوز شدید باشد، ممکن است نیاز به استراحت برای مدت زمان مشخص از 1 تا 3 روز وجود داشته باشد. به این دلیل در این حالت لازم است از استراحت طولانی مدت اجتناب شود که ممکن است بیمار به خاطر آن در معرض ریسک ترومبوز وریدی عمقی (DVT، ایجاد لخته های خونی در پاها) قرار گیرد.

مصرف دارو برای درمان استئو آرتریت: قبل از تصمیم گیری درباره مصرف یک داروی خاص، لازم است سبک زندگی فرد، شدت درد، و سابقه درمانی بیمار مورد توجه قرار گیرد. علاوه بر این هنگام مصرف دارو باید به تاثیرات احتمالی و تاثیر متقابل آن با سایر داروها و مکمل های ویتامین نیز توجه شود. داروهای مسکن درد، همچون استامینوفن (یک جزء فعال در تیلنول)، دارای عوارض جانبی به نسبت ناچیز هستند و مصرف آنها می تواند باعث کاهش درد شود، اما این داروها تاثیری بر کاهش التهاب ایجاد شده ندارند.

داروهای ضد التهاب غیر استروئید (NSAIDs) می توانند برای کنترل درد ملایم تا شدید بیمار به همراه کاهش ورم و التهاب مورد استفاده قرار گیرند. برای مثال از این داروها می توان از آسپیرین، ایبوپروفن، (برای مثال آدویل)، ناپروکسین (برای مثال آلیو) یا بازدارنده های cox-2 (مثل سلبرکس) نام برد. علاوه بر این بیمار می تواند از داروهای موضعی مثل کرم ها، اسپری ها، ژل ها و موارد مانند آن بطور مستقیم روی پوست در محل آسیب دیدگی مفصل استفاده کند.

استفاده از بریس ها: استفاده موقت از بریس ها (برای یک هفته) می تواند به کاهش علائم بیماری کمک کند، اما استفاده بلند مدت از بریس می تواند تاثیر منفی بر مشکل شما داشته باشد. در صورت استفاده بلند مدت، بریس ها می توانند باعث ضعیف شدن عضلات ستون فقرات و افزایش درد بیمار شوند. در این حالت استفاده از روش های فیزیوتراپی کمردرد می تواند نقش مناسب تر در تقویت عضلات ستون فقرات داشته باشند.

درمان دستی: در روش های درمان دستی این اعتقاد وجود دارد که یک سیستم عصبی سالم می تواند با یک بدن سالم مترادف و هم معنی باشد. در این حالت جابجایی ستون فقرات یا عدم قرارگیری آن در وضعیت مناسب می تواند باعث وارد شدن فشار به سیستم عصبی و ایجاد درد کمر و گردن درد شود. در حقیقت درمان دستی از دارو یا عمل جراحی برای بیماری استفاده نمی کند. بلکه به جای استفاده از این روش ها سعی می کند از روش هایی مثل سرما یا گرما درمانی، امواج مافوق صوت، ماساژ، اصلاح سبک زندگی، و اصلاح ستون فقرات برای درمان بیمار و بهبود علائم وی استفاده کند که در اصطلاح به این روش ها، دستکاری ستون فقرات نیز گفته می شود.

فیزیوتراپی: در این حالت ترکیبی از روش های درمانی انفعالی به همراه تمرین های حرکتی برای بیمار استفاده می شود. روش های درمانی انفعالی شامل سرما یا گرما درمانی، امواج مافوق صوت و تحریک الکتریکی است که برای بهبود اسپاسم و درد عضلات به کار می رود. علاوه بر این با استفاده از تمرین های حرکتی به بیمار آموزش داده می شود چگونه انعطاف پذیری و دامنه حرکتی عضلات خود را بهبود بخشیده و بطور همزمان آنها را تقویت کند. در این حالت بیماران نباید ترسی از این تمرین های حرکتی داشته باشند. در حقیقت حتی بیمارانی که با درد و مشکلات فراوان در ارتباط با حرکت عضلات خود مواجه شده اند نیز می توانند با انجام این حرکت ها تاثیر مثبت در وضعیت خود مشاهده نمایند.

تزریق برای درمان استئو آرتریت ستون فقرات: امروزه دو نوع مختلف تزریق برای درمان درد شدید ناشی از استئو آرتریت ستون فقرات استفاده می شود که عبارت از تزریق استروئید و تزریق اسید هیالورونیک است. هدف از تزریق استروئید کاهش ورم و بهبود سفتی و درد کمر است. این شرایط در حالی است که هدف از تزریق اسید هیالورونیک روان کردن مفاصل فاست است، زیرا اسید هیالورونیک می تواند عملکرد مایع مفصلی را که بطور طبیعی مفصل فاست را روان می کند، شبیه سازی نماید.

ماساژ: ماساژ درمانی می تواند به کاهش درد ناشی از استئو آرتریت کمک کرده و فرآیند گردش خون در بدن را بهبود بخشد. علاوه بر این ماساژ درمانی می تواند اسپاسم، گرفتگی عضلات و خشکی کمر را از بین ببرد. در این حالت بهتر است از خدمات افراد حرفه ای دارای دانش و تجربه کافی در درمان افراد مبتلا به آرتروز ستون فقرات برای ماساژ درمانی استفاده شود.

طب سوزنی: طب سوزنی یک روش مناسب برای کمک به تسکین درد در ناحیه کمر و درد مهره گردن است. در این روش سوزن های ریز به اندازه تقریبی یک موی انسان به نقاط خاص بدن وارد می شود. در ادامه ممکن است سوزن در محل چرخش داده شود یا از محرک الکتریکی و یا گرم کردن برای بهبود اثر درمانی آن استفاده گردد. محققان اعتقاد دارند طب سوزنی می تواند باعث بهبود فرآیند تولید مواد شیمیایی خاص در بدن شود که نقش موثر در کاهش درد بیمار و درمان آرتروز کمر دارند.

 عمل جراحی

تعداد بسیار کمی از بیماران مبتلا به اسپوندیلوز برای درمان نیاز به عمل جراحی دارند. هنگامی که نیاز به استفاده از این روش برای بیمار توسط پزشک تشخیص داده شود، در موارد بسیار نادر نیاز به انجام اورژانسی عمل جراحی وجود دارد. به این ترتیب ابتدا سعی می شود با استفاده از روش های درمانی غیر جراحی مشکل بیمار بر طرف شود. در این رابطه معمولاً پزشک سعی می کند ترکیبی از دو یا چند روش درمانی غیر جراحی را برای بیمار استفاده کند تا به این ترتیب بتواند در کوتاه ترین زمان ممکن حداکثر تاثیر درمانی مورد نظر را برای بیمار ایجاد نماید. لازم به ذکر است که در اکثر موارد این روش های درمانی می توانند مشکل بیمار را بر طرف کنند و در نتیجه نیازی به انجام عمل جراحی بر روی بیمار نیست.


آمار بازدید

درباره پروفسور بیژن فروغ

من در سال ۱۳۶۱ از دبیرستان خوارزمی تهران فارغ التحصیل شدم .سال ۱۳۶۸ در رشته پزشکی از دانشگاه شیراز فارغ التحصیل شدم بمدت دوسال دوره تخصصی پاتولوژی را گذراندم …. ادامه

تماس با ما

بزرگراه چمران، ابتدای باقرخان غربی، پلاک 89 قدیم، 26 جدید، طبقه دوم

تلفن:

02166572220

02166576421

02166576423

02166576424

تمام حقوق سایت برای کلینیک طب فیزیکی و توانبخشی محفوظ است