آخرین مطالب

کلاسیک

لورم ایپسوم متن ساختگی با تولید سادگی نامفهوم از صنعت چاپ و با استفاده از طراحان گرافیک است.لورم ایپسوم متن ساختگی با تولید سادگی نامفهوم از صنعت چاپ و با استفاده از طراحان گرافیک است.
ح.-269x240-min.jpg
مارس 9, 2018

چه-افرادی-بیشتر-در-معرض-ریسک-اعتیاد-به-مواد-مخدر-قرار-دارند

تحریک عصب تیبیال خلفی (PTNS) با وارد کردن یک الکترود بسیار کوچک به داخل پوست پا انجام می‌شود. این الکترود به یک محرک الکتریکی (پالس ژنراتور) در خارج از بدن متصل می‌شود. این محرک پالس‌ها را به طرف الکترود ارسال می‌کند که باعث تحریک عصب تیبیال در پا خواهد شد. سپس این جریان الکتریکی بر روی عصب پایین کمر تأثیر می‌گذارد که مثانه و عملکرد کف لگن را کنترل می‌کند. تحریک عصب تیبیال خلفی تقریباً بر روی نیمی از افرادی که از این روش استفاده می‌کنند تأثیر مثبت دارد .

موارد استفاده :

  • دردهای لگن
  • دردهای پروستات
  • درمان انواع بی اختیاری با استفاده از عصب پرونییال
  • تقویت عضله کف لگن
  • افزایش تحمل و قدت عضله کف لگن
  • ریلکسیشن و بهبود جریان خون رسانی عضله کف لگن

این درمان نوین و غیر تهاجمی با تشخیص پزشک بین 4تا 10 جلسه و سه جلسه در هفته امکان پذیر می باشد.

تحریک الکتریکی چگونه برای درمان بی اختیاری ادراری به کار می‌رود؟

تحریک الکتریکی با ارسال یک جریان الکتریکی ملایم به طرف اعصاب پایین کمر و یا عضلات لگن که در روند ادرار کردن دخیل هستند می‌تواند برای درمان بی اختیاری مورد استفاده قرار بگیرد.

تحریک الکتریکی از راه واژن یا مقعد

  • چگونگی تاثیرگذاری تحریک الکتریکی از راه واژن یا مقعد صورت میگیرد. این تحریک ممکن است سبب انقباض عضلات شده و تأثیری مشابه با تمرینات کگل ایجاد کند که با انقباض مکرر عضلات، باعث تقویت آن‌ها می‌شود. این تحریک همچنین ممکن است سبب تحریک رشد سلول‌های عصبی که باعث انقباض عضلات می‌شوند شده باشد. تحریک الکتریکی از راه واژن یا مقعد بیشتر در خانم‌هایی مورد استفاده قرار گرفته که به بی اختیاری فوریتی، اضطرابی و یا مرکب مبتلا هستند. برخی از تحقیقات نشان می‌دهند که این روش می‌تواند باعث کاهش دفعات بی اختیاری ادراری در زنانشود.همچنین از این روش جهت موارد زیر نیز استفاده میگردد
  • تقویت عضله کف لگن در جهت جلوگیری از افتادگی رحم و مثانه
  • بهبود انواع بی اختیاری ادرار
  • بهبود دردهای مقاربتی
  • درمان یبوست و همورویید
  • درمان واژینیسموس
  • درمان بی اختیاری مدفوع

تحریک الکتریکی مثانه

می‌توان با قرار دادن الکترود در زیر پوست در ناحیه‌ی پا و یا پایین کمر، مثانه را نیز به صورت الکتریکی تحریک کرد. این روش معمولاً برای موارد شدید بی اختیاری فوریتی و یا مثانه‌ی بیش‌فعال که با روش‌های دیگر بهبود پیدا نکرده است مورد استفاده قرار می‌گیرد. رویا منصوری


دپارتمان تخصصی بیوفیدبک کلینیک طب فیزیکی و توانبخشی دکتر فروغ

با به‌کارگیری متخصصان آموزش دیده و مجرب درزمینه‌ی طب نوین بیوفیدبک آماده ارائه خدمات بیوفیدبک برای درمان بیماری‌های اسکلتی عضلانی و انواع سردردها و بی اختیاری ادرار ویبوست می‌باشد.

متخصصین ما کمک خواهند کرد تا بر اساس شرایط و وضعیت شما، بهترین شیوه درمانی بیوفیدبک انتخاب گردد. موفقیت درمان بیوفیدبک به چندین عامل بستگی دارد، از جمله تعداد دفعات به‌کارگیری این تکنیک در طول زندگی روزانه شما. جهت کسب اطلاعات بیشتر و گرفتن نوبت از متخصصان ما لطفاً با ما تماس بگیرید.

کلینیک تخصصی دکتر بیژن فروغ : 66572220-021 و 66576421-021

دپارتمان تخصصی بیوفیدبک – خانم منصوری : 09333085238


درمان-اختلالات-صوت-با-گفتار-درمانی-min.jpg
دسامبر 19, 2017

جعبه صدای شما (حنجره) از غضروف، عضلات و غشاهای مخاطی که در بالای نای (قصب الریه) و پایه زبان قرار دارند ساخته شده است. صدا هنگامی ایجاد می‌شود که طناب‌های صوتی شما مرتعش می‌شوند. این لرزش از هوای در حال حرکت از طریق حنجره می‌آید، و طناب‌های صوتی شما را به هم نزدیک می‌کنند. طناب‌های صوتی شما همچنین هنگام بلعیدن به بسته شدن جعبه صدای شما کمک می‌کنند و مانع از ورود غذا یا مایع می‌شود. اختلال صوتی با تولید غیرطبیعی و یا فقدان کیفیت صوتی، زیر و بم صدا، بلندی صدا، پیچش صدا و یا طول، مشخص می‌شود که برای سن و جنسیت فرد مناسب نیست.

اختلال صوتی هرگونه اختلال در سیستم تولید صدا است که موجب تغییر در صدای شما می‌شود که برای شما نامطلوب است. ممکن است علائم متعددی را تجربه کنید یا شاید تنها یک نشانه است که شما را آزار می‌دهد. علائم ممکن است پایدار باشند و یا ممکن است آنها را تنها به طور متناوب تجربه کنید. برخی از استراتژی‌ها برای رسیدگی به این وضعیت وجود دارند.

برای اطلاعات بیشتر و یا مشاوره با متخصصین ما در  کلینیک پروفسور فروغ می‌توانید با شماره 02166572220 تماس بگیرید.

انواع اختلالات صوتی 


تعدادی از سیستم‌های مختلف برای طبقه بندی اختلالات صوتی استفاده می‌شوند. برای اهداف این نوشته، اختلالات صوتی به شرح زیر طبقه‌بندی می‌شوند:

عضوی 

اختلالات صوتی عضوی که در طبیعت وابسته به علم فیزیولوژیک هستند و ناشی از تغییرات در دستگاه تنفسی، حنجره‌ای یا مکانیسم‌های دستگاه صوتی هستند.

  • ساختاری: اختلالات صوتی عضوی که منجر به تغییرات فیزیکی مکانیسم صدا (مثلا تغییرات در بافت‌های تار صوتی مانند ورم یا برآمدگی‌های صوتی، و تغییرات ساختاری در حنجره به دلیل پیری) می‌شوند.
  • نورولوژیک:اختلالات صوتی عضوی ناشی از مشکلات با تقویت پی سیستم عصبی مرکزی یا محیطی به حنجره است که بر عملکرد مکانیسم صوتی تأثیر می‌گذارد (مثلا لرزش صوتی، بد آوایی ، یا فلج تارهای صوتی)

عملکردی 

اختلالات عملکردی صوتی که ناشی از استفاده نامناسب یا ناکارآمد از مکانیسم صوتی است، زمانی که ساختار فیزیکی طبیعی می‌باشد (مثلا: خستگی صوتی، از دست دادن صدا یا بدآوایی تنش عضلانی، صدای دورگه، آوای ونتریکولار).

هنگامی که عوامل استرس‌زا روانشناختی منجر به بی‌صدایی یا دیسفونیای ناهنجار عادتی می‌شوند، کیفیت صدا نیز می‌تواند تحت تاثیر قرار گیرد. اختلالات صوتی ایجاد شده اشاره به اختلالات صوتی روانزاد یا تبدیل بی‌صدایی/ دیسفونیا روانزاد دارد.

دلایل اختلال صوتی 


تولید صدای نرمال به قدرت و جریان هوا که توسط سیستم تنفسی تامین می‌شود؛ قدرت عضلانی حنجره‌ای، تعادل، هماهنگی و استقامت؛ و هماهنگی در میان اینها و ساختارهای تشدید کننده supraglottic (حلق، حفره دهان، حفره بینی)، بستگی دارد.

اختلال در یکی از سه زیرسیستم تولید صوتی (یعنی دستگاه تنفسی، حنجره‌ای و دستگاه صوتی subglottal) یا در تعادل فیزیولوژیکی در سیستم ممکن است منجر به اختلال صوتی شود. اختلالات می‌توانند به علت دلایل عضوی، کارکردی و یا روانزاد باشند.

ساختاری 

دلایل ساختاری عبارتند از موارد زیر:

  • ناهنجاری‌های تار صوتی (مثلا گره‌های صوتی، ورم، تنگی حنجره‌ای، پاپیلومای مجدد تنفسی، کم ماهیچگی یا سارکوپنیا [آتروفی عضلانی همراه با پیری])
  • التهاب حنجره (به عنوان مثال، آرتروز کریکوآریتنوئید یا کریکوتیروئید، التهاب حنجره، ریفلاکس لارنگوفارنکس)
  • تروما یا ضربه به حنجره (برای مثال ناشی از لوله گذاری، آلودگی شیمیایی یا آسیب‌های خارجی)

نورولوژیک یا عصبی 

علل نورولوژیک عبارتند از موارد زیر:

  • فلج عصب حنجره عود کننده
  • دیسفونیا متناوب عضله دور کننده/ نزدیک کننده
  • بیماری پارکینسون
  • اِم‌ اِس یا تصلب بافت چندگانه

عملکردی 

علل عملکردی عبارتند از موارد زیر:

  • ترومای صوتی (به عنوان مثال، فریاد زدن، جیغ کشیدن، پاک کردن زیادی گلو)
  • دیسفونیا تنش عضلانی
  • آوای ونتریکولار
  • خستگی صوتی (به عنوان مثال، به علت تلاش یا استفاده‌ی زیاد)

سایکوژنیک یا روانزاد 

علل اختلالات روانزاد عبارتند از موارد زیر:

  • اختلالات استرسی مزمن
  • اضطراب
  • افسردگی
  • واکنش تغییر (به عنوان مثال، تغییر بی‌صدایی و دیسفونیا)

روابط مکمل بین این تأثیرات عضوی، عملکردی و روانی، اطمینان حاصل می‌کند که در بسیاری از اختلالات صوتی از بیش از یک عامل اتیولوژیک همراه است.

تشخیص وابستگی‌های میان این عوامل همراه با سابقه بیمار ممکن است در شناسایی علل احتمالی اختلال صوتی کمک کند. حتی زمانی که علت آشکار شناسایی و درمان شود، مشکل صوتی ممکن است ادامه یابد. به عنوان مثال، یک عفونت تنفسی فوقانی می‌تواند ناشی از دیسفونیا باشد، اما تکنیک‌های جبران کننده ناکافی یا ضعیف ممکن است موجب ادامه یافتن دیسفونیا شوند، حتی اگر عفونت با موفقیت درمان شده باشد.

علائم اختلال صوتی 


اصطلاح کلی دیسفونیا، علائم ادراک شنوایی اختلالات صوتی را در بر می‌گیرد. دیسفونیا با کیفیت صدای تغییر یافته، زیر و بمی صدا، بلندی صدا، یا تقلای صوتی مشخص می‌شود. علائم دیسفونیا شامل موارد زیر است:

  • زمختی (درک لرزش تار صوتی نابجا)
  • تنفس (درک گریز هوای قابل شنیدن در سیگنال صدا یا بیرون آمدن نفس)
  • خصوصیت یا کیفیت خسته (احساس تقلای افزایش یافته؛ حس تنش یا زننده هنگام صحبت کردن و بالا رفتن در یک زمان)؛
  • کیفیت خفه (مثل صحبت کردن با نفس نگه داشته)
  • زیر و بمی غیر طبیعی (بیش از حد بالا، خیلی پایین، شکستگی اوج، محدوده اوج کاهش یافته)
  • بلندی/ درجه صدای غیر طبیعی (بیش از حد بالا، بسیار کم، محدوده کاهش یافته، درجه صدای متغیر)
  • طنین غیر طبیعی (هایپرنازال)
  • بی‌صدایی (از دست دادن صدا)
  • وقفه‌های آوایی
  • ضعف (صدای ضعیف)
  • صدای گرفته و زمخت (گوش خراش، خش خش قابل شنیدن در صدا)
  • صدای زننده و گوش خراش (بالا، صدای تیز، مثل اینکه فریاد فروکش کرده است)، و
  • صدای لرزش‌دار (صدای لرزان، زیر و بم صدای پر نواخت، و نوسانات بلند)

علائم و نشانه‌های دیگر عبارتند از:

  • تقلا و تلاش صوتی افزایش یافته همراه با صحبت کردن؛
  • کاهش استقامت صوتی یا شروع خستگی با استفاده طولانی مدت از صدا؛
  • کیفیت صوتی متغیر در طول روز و یا در طول صحبت کردن؛
  • به سرعت تمام شدن نفس؛
  • سرفه یا تمیز کردن گلو مکرر (ممکن است با افزایش استفاده از صدا بدتر شود) و
  • حساسیت/ درد/ تنش گلو یا حنجره‌ای بیش از حد.

نشانه‌ها و علائم می‌توانند به صورت تکی یا ترکیبی رخ دهند. با پیشرفت درمان، برخی نشانه‌ها ممکن است از بین بروند، و دیگر نشانه‌ها ممکن است با حذف استراتژی‌های جبران کننده پدیدار شوند.

تشخیص اختلال صوتی 


 تشخیص-اختلال-صوتی-1

اگر  تغییر صدا دارید که به مدت چند هفته ادامه دارد، ارائه دهنده مراقبت‌های بهداشتی ممکن است شما را به یک متخصص گلو که با عنوان متخصص گوش و حلق و بینی نامیده می‌شود بفرستد. یک متخصص گوش و حلق و بینی از شما درباره علائمتان و اینکه چه مدت است که مبتلا به این علائم هستید سوال می‌کند. پزشک ممکن است طناب‌های صوتی و حنجره شما را با استفاده از آزمایش‌های خاص بررسی کند. این آزمایشات ممکن است شامل موارد زیر باشند:

  • لارنگوسکوپی: این اجازه می‌دهد که پزشک گلو را ببیند. با لارنگوسکوپی غیر مستقیم، ارائه دهنده مراقبت‌های بهداشتی یک آینه کوچک در پشت گلو نگه می‌دارد و یک نور بر روی آن می‌تاباند. با لارنگوسکوپی فیبراپتیک، یک اسکوپ نازک و نورانی که لارنگوسکوپ نامیده می‌شود مورد استفاده قرار می‌گیرد. اسکوپ از طریق بینی در گلو قرار می‌گیرد یا به طور مستقیم در گلویتان قرار می‌گیرد.
  • ﻟﻜﺘﺮوﻣﻴﻮﮔﺮاﻓﻲ ﺣﻨﺠﺮه‌اي: این آزمایش فعالیت الکتریکی را در عضلات گلو اندازه‌گیری می‌کند. یک سوزن نازک در بعضی از عضلات گردن قرار داده می‌شود در حالی که الکترودها سیگنال‌هایی را از عضلات به کامپیوتر می‌فرستند. این می‌تواند مشکلات عصبی را در گلو نشان دهد.
  • استروبوسکوپی: این آزمایش از یک استروبسکوپ نوری و دوربین فیلمبرداری استفاده می‌کند تا ببینید که چگونه طناب‌های صوتی در هنگام صحبت کردن ارتعاش دارند.
  • تست‌های تصویربرداری: اشعه‌های ایکس و ام آر آی می‌توانند رشد و یا سایر مشکلات بافت در گلو را نشان دهند.

درمان اختلال صوتی 


درمان اختلال صوتی بستگی به علت آن دارد. درمان ممکن است شامل موارد زیر باشد:

تغییرات در سبک زندگی 

برخی از تغییرات در سبک زندگی ممکن است به کاهش یا توقف علائم کمک کنند. این می‌تواند شامل داد نزدن و بلند صحبت نکردن باشد و در صورتی که زیاد حرف می‌زنید یا می‌خوانید، صدایتان را به طور منظم استراحت دهید. تمرینات برای استراحت طناب‌های صوتی و عضلات اطراف آنها می‌تواند در برخی موارد کمک کند. قبل از دوره‌های طولانی صحبت کردن، تارهای صوتی خود را گرم کنید. هیدراته بمانید.

صوت درمانی 

صوت-درمانی-1

صوت درمانی یک فرم بسیار تخصصی از صحبت کردن کلی است. مربیگری صوتی و آموزش صدا ممکن است علاوه بر صوت درمانی مفید و موثر باشد. صوت درمانی تخصصی برای موارد زیر در دسترس است:

  • توان‌بخشی صوتی
  • آموزش برای بهداشت صوتی مناسب
  • درمان برای بیماران قبل از عمل، برای بهبود نتایج جراحی
  • درمان برای بیماران پس از عمل، به منظور بهینه ساختن بهبود زخم
  • نفس کشیدن و کنترل تنفس برای پروژه
  • آموزش بهینه زیر و بمی صدا
  • صدای تراجنسیتی (مرد به زن و زن به مرد)
  • درمان برای صدای با استقامت بالا (انجام دهنده کنسرت یا تور)

داروها 

برخی از اختلالات صوتی ناشی از یک مشکل هستند که می‌توانند با دارو درمان شوند. به عنوان مثال، داروهای آنتی اسیده ممکن است برای بیماری ریفلاکس معده یا هورمون درمانی برای مشکلات با هورمونهای تیروئید یا زنانه مورد استفاده قرار گیرد.

تزریقات 

پزشک شما می‌تواند اسپاسم عضلانی را در گلو با تزریق سم بوتولینوم درمان کند. در برخی موارد، پزشک شما می‌تواند چربی یا سایر ژل‌ها را به طناب‌های صوتی تزریق کند. این می‌تواند به طناب‌های صوتی کمک کند تا بهتر تنگ شوند.

جراحی 

پزشک شما می‌تواند برخی از رشدهای بافت را حذف کند. که شامل موارد زیر است:

  • درمان‌های جراحی اختلالات صوتی در سال‌های اخیر به طور چشمگیری بهبود یافته است.
  • این بهبود به دلیل تغییرات چشمگیر در تکنیک‌های جراحی براساس موارد زیر است:
  • درک بهتر از عملکرد صوتی (فیزیولوژی صدا)
  • درک بهتر از تاثیر اختلالات صوتی در عملکرد صوتی (پاتوفیزیولوژی صدا)
  • ابزار جراحی بهتر
  • درمان‌های پزشکی و صوتی بهتر

اختلالات-گفتار-و-زبان-در-کودکان-min.jpg
نوامبر 12, 2017

اختلال گفتار و زبان نقصی است که به موجب آن فرد نمی‌تواند واژگان مناسب را به راحتی انتخاب کند و جملاتی بامعنی را بیان کند. همچنین بیمار به سهولت متوجه گفته‌های دیگران نمی‌شود. ممکن است کودک گفتار دیگران را نتواند درک کند، افکار خود را نتواند در قالب واژگان بیان کند یا دچار هر دو اختلال باشد. گنجینه لغات کودک دچار اختلالات گفتار و زبان بسیار محدود است، کودک فقط واژگان پایه را بلد است و بنابراین جملاتی کوتاه و ناقص را تولید می‌کند که از نظر دستوری نیز بدون اشتباه نیست. درحالی که هم‌سن و سالان به راحتی با هم صحبت می‌کنند و برای هم داستان و لطیفه تعریف می‌کنند، کودک دچار اختلال زبان نمی‌تواند مکالمات را به خوبی دنبال کند و متوجه جنبه طنزآمیز لطیفه نمی‌شود. همچنین کودک جملاتی دوکلمه‌ای را به زبان می‌آورد و از پاسخ دادن به سوالات ساده درمی‌ماند. نخستین گام موثر برای والدین این گروه از کودکان کسب اطلاعات بیشتر درباره اختلالات گفتار و زبان کودکان است. به این منظور در این مقاله اختلال‌های زبان را به اختصار توضیح می‌دهیم و راهکارهایی را برای کمک به کودکان دچار این اختلال‌ها بیان می‌کنیم.


اختلالات گفتار و زبان کودکان درک مکالمات دیگران و بیان افکار و احساسات از طریق گفتار را برای کودک دشوار می‌سازد. همچنین این اختلال‌ها بر شیوه فراگیری و اجتماعی شدن کودک نیز اثر نامطلوبی به جا می‌گذارد. اگر فرزند شما نیز از اختلال زبان رنج می‌برد، باید بدانید که تنها نیستید، بلکه اختلال زبان مشکلی شایع در میان کودکان محسوب می‌شود و خوشبختانه راه‌های فراوانی برای درمان آن وجود دارد. برای اطلاعات بیشتر و یا مشاوره با متخصصین ما با شماره 02166572220 تماس بگیرید.

انواع اختلال زبان


سه نوع اختلال زبان وجود دارد:

  •  اختلال زبان دریافتی: کودک به خوبی متوجه صحبت‌های دیگران نمی‌شود.
  •  اختلال زبان بیانی: کودک نمی‌تواند افکار و اندیشه‌های خود را به روشنی به زبان بیاورد.
  •  اختلال زبانی مختلط دریافتی بیانی: کودک هم در درک گفتار دیگران و هم در صحبت کردن مشکل دارد.

اختلالات گفتار و تکلم کودکان ممکن است اکتسابی یا رشدی باشد. اختلال زبان اکتسابی، مانند زبان پریشی، پس از آسیب دیدگی یا ابتلا به بیماری عصبی، مانند سکته مغزی یا آسیب دیدن سر، بروز می‌یابد. اختلال زبانی رشدی در میان کودکان شایع‌تر از نوع اکتسابی است. کودکان دچار اختلال‌های زبانی رشدی غالباً دیرتر از هم‌سن و سالان خود شروع به حرف زدن می‌کنند. این تاخیر ارتباطی به میزان هوش کودک ندارد. در واقع کودکان دچار اختلال‌های زبان رشدی معمولاً از بهره هوشی متوسط یا بالاتر برخوردار هستند. کودک معمولاً قبل از 4 سالگی در مهارت‌های دریافتی و اکتسابی به مشکل برمی‌خورد.

علل


متخصصین از علت بروز اختلالات گفتار و زبان کودکان آگاه نیستند. در پژوهشی که با محوریت طیف وسیع‌تری از نقص‌های زبان و گفتار (SLI) انجام شده است، که اختلال‌های زبان و گفتار را نیز دربرمی‌گیرد، علل احتمالی مختلفی برای SLI پیشنهاد شده است:

  •  ژنتیک و وراثت: 40 ـ 20 درصد از کودکان با سابقه خانوادگی نقص زبان و گفتار دچار این نوع اختلالات گفتاری اطفال می‌شوند، حال آن که درصد شیوع اختلال زبان در میان کودکان بدون سابقه خانوادگی SLI حدود 4 درصد است.
  •  تغذیه مادر در دوران بارداری: پژوهش نشان داده است که فرزندان مادرانی که در دوران بارداری مکمل‌های فولیک اسید مصرف می‌کنند، کمتر دچار مشکلات زبانی شدید می‌شوند.
  •  ابتلا به دیگر عارضه‌ها: اختلال طیف اوتیسم، سندرم داون، ناتوانی‌های ذهنی و زایمان زدورس نیز باعث اختلال‌های زبانی می‌شود.

علائم اختلالات گفتار و زبان در کودکان


مشکل در برقراری ارتباط شفاهی شایع‌ترین نشانه اختلال‌های زبان است. کودکان دچار اختلال زبان دریافتی متوجه صحبت‌های دیگران نمی‌شوند. همچنین کودک نمی‌تواند دستورهای ساده را انجام دهد و اطلاعات شنیده شده را سازمان‌دهی کند. تشخیص اختلال‌های دریافتی در خردسالان دشوار است.
تشخیص زودهنگام اختلال‌های زبانی بیانی آسان‌تر است، چون کودک دیر زبان باز می‌کند و نمی‌تواند تا دو سالگی صحبت کند. شاید کودک بتواند در سه سالگی حرف بزند، اما درک گفته‌های او سخت است و مشکل گفتاری تا زمان پیش‌دبستانی ادامه دارد. برای مثال برخی کودکان داستانی را که برایشان تعریف می‌شود، متوجه می‌شوند، اما نمی‌توانند آن را دوباره حتی به زبانی ساده تعریف کنند. دیگر نشانه‌های اختلال زبان بیانی عبارت است از:

  •  گنجینه واژگان محدود در مقایسه با کودکان هم‌سن
  •  کودک مرتب می‌گوید اوم و واژگان معمول را با واژگانی مانند چیز جایگزین می‌کند.
  •  کودک نمی‌تواند واژگان جدید را به راحتی یاد بگیرد.
  •  واژگان اصلی را جا می‌اندازد و زمان افعال را با هم اشتباه می‌گیرد.
  •  هنگام صحبت کردن عبارات خاصی را بارها و بارها تکرار می‌کند.
  •  ناتوانی در برقراری ارتباط با دیگران او را کلافه می‌کند.
  •  کودک زیاد یا مرتب حرف نمی‌زند، اما متوجه منظور دیگران می‌شود.
  •  کودک می‌تواند آواها و واژگان را تلفظ کند، اما جملاتش غالباً بی‌معنی نیست.
  •  کودک ساختارهای دستوری محدودی را هنگام حرف زدن استفاده می‌کند.

عوارض


اختلال‌های زبان و مشکل در حرف زدن در کودکان عوارض گوناگونی را از منظر اجتماعی و آموزشی به دنبال دارد که متداول‌ترین آنها عبارت‌اند از:

  •  درک گفتار دیگران و بیان افکار روشی است که کودک با دیگران ارتباط برقرار می‌کند. کودکی که نمی‌تواند ارتباطی موثر را با اطرافیان برقرار کند، در دوستیابی نیز به مشکل برمی‌خورد و منزوی و خجالتی می‌شود. همچنین کودک مورد آزار و اذیت هم‌سن و سالان زورگوی خود قرار می‌گیرد یا بالعکس چون نمی‌تواند مشکلاتش را به زبان بیاورد، رفتاری خشونت‌آمیز نشان می‌دهد.
  •  پژوهش‌ها نشان می‌دهد که کودکان دچار اختلال‌های زبانی در خواندن نیز به مشکل برمی‌خورند. همچنین برخی کودکان به دلیل دایره واژگان محدود و دشواری در یادگیری دستور زبان از نظر نگارش نیز مشکل دارند.

تشخیص


بسیاری از کودکانی که دیر زبان باز می‌کنند، مشکل خاصی ندارند و خودشان به تدریج به هم‌سن و سالانشان می‌رسند. بااین حال اکثر کارشناسان به والدین توصیه می‌کنند که اگر نگران رشد زبان فرزندشان هستند، حتماً به متخصص مراجعه کنند. بنابراین اگر فکر می‌کنید فرزندتان از برنامه عقب است، با متخصص اطفال مشورت کنید.

نشانه‌های تاخیر در زبان دریافتی عبارت است از:

  •  کودک در 15 ماهگی به افراد یا اشیاء نام برده شده توسط والدین نگاه نمی‌کند یا اشاره نمی‌کند.
  •  کودک در 18 ماهگی دستورات ساده‌ای مانند ژاکتت را بردار را متوجه نمی‌شود.
  •  کودک در 24 ماهگی نمی‌تواند به عکس یا بخش نام برده شده از بدن خود اشاره کند.
  •  کودک سی ماهه با صدای بلند یا با سر تکان دادن جواب نمی‌دهد و سوال نمی‌پرسد.
  •  کودک در 36 ماهگی دستورات دو مرحله‌ای را متوجه نمی‌شود و واژگان کنشی را درک نمی‌کند.

نشانه‌های اختلال زبان بیانی عبارت است از:

  •  کودک در 15 ماهگی از سه واژه استفاده نمی‌کند.
  •  در 18 ماهگی ماما، بابا یا نام‌های دیگر را صدا نمی‌زند.
  •  در 24 ماهگی از حداقل 25 کلمه استفاده نمی‌کند.
  •  در 30 ماهگی از عبارات دو کلمه‌ای، برای مثال عبارت شامل اسم و فعل، استفاده نمی‌کند.
  •  در 36 ماهگی، دایره واژگانی با حداقل 200 لغت ندارد، وقتی چیزی می‌خواهد، نام آن را نمی‌گوید، سوال‌های دیگران را دقیقاً تکرار می‌کند و جواب نمی‌دهد، به نظر می‌آید که بعضی از مهارت‌های زبانی را فراموش کرده است یا این که جملات کامل تولید نمی‌کند.
  •  در 48 ماهگی غالباً لغات را اشتباه به کار می‌برد یا یک لغت مشابه یا مرتبط را به جای لغت صحیح استفاده می‌کند.

درمان اختلالات گفتار و زبان در کودکان


راهکارهای درمان اختلالات گفتار و زبان کودکان شامل موارد زیر می‌شود:

  •  گفتاردرمانی خصوصی، گفتار درمانگر و کودک به تنهایی با هم تمرین می‌کنند تا کودک لغات بیشتری یاد بگیرد و دستور زبان‍ش بهتر شود. همچنین درمانگر به والدین آموزش می‌دهد که چگونه با فرزندشان در منزل تمرین کنند.
  •  اگر کودک به دلیل اختلالات زبان دچار ناراحتی‌های عاطفی شده باشد، بهتر است از روانشناس نیز کمک گرفت.

درمان در خانه

والدین می‌توانند از طریق راهکارهای زیر مهارت‌های زبانی فرزندشان را در خانه بهبود دهند.

  •  تا جایی که می‌توانید با فرزندتان در ارتباط باشید و صحبت کنید: زمانی که فرزندتان هنوز بسیار کوچک است، برایش آواز بخوانید و موسیقی پخش کنید. هنگام رانندگی یا خرید کردن درباره آنچه می‌بینید، با او صحبت کنید. به صحبت‌های فرزندتان گوش دهید. به کودک زمان بدهید تا پاسخ خود را آماده کند، بین حرفش نپرید و جملاتش را کامل نکنید.
  •  مطالعه را به یک تجربه متقابل تبدیل کنید: درباره عکس‌های کتاب با فرزندتان صحبت کنید، اجازه دهید کودک پایان جدیدی را برای داستان تعریف کند یا داستان را با عروسک تعریف کند. برای فرزندتان کتاب بخوانید و ترانه‌های کودکانه را با او تمرین کنید.

دیر-جوش-خوردن-و-جوش-نخوردن-شکستگی-استخوان-ها-min.jpg
سپتامبر 8, 2015

شکستگی استخوان ممکن است به طور کامل و یا جزئی اتفاق بیفتد و به شکل های عرضی، طولی و یا به چندین قطعه بشکند.

انواع شکستگی ها

استخوان از مواد سختی تشکیل شده است، اما در صورت اعمال نیروی خارجی به آن می تواند خم شود، با این حال چنانچه نیروی وارد شده بیش از حد باشد، استخوان خواهد شکست؛ درست مثل خط کش پلاستیکی که در صورتی که زیادی خم شود، بشکند.

شدت شکستگی معمولا به نیرویی که باعث شکستن استخوان می شود، بستگی دارد. شکستگی استخوان ممکن است به صورت ترک یا شکافی ایجاد شده باشد و یا توسط نیروی شدیدتری مثل تصادف اتومبیل یا شلیک گلوله باعث خرد شدن استخوان می شود.

چنانچه استخوان به گونه ای بشکند که قطعات شکسته ی استخوان از پوست بیرون بزنند، یا زخم ناشی از جراحت تا استخوان شکسته نفوذ کند، به این نوع شکستگی، شکستگی باز گفته می شود، که بسیار جدی است چون با پاره شدن پوست، احتمال عفونت زخم و استخوان وجود دارد.

انواع شکستگی های استخوان شامل موارد زیر است:

  • شکستگی پایدار. انتهای استخوان شکسته سر جای خود باقی مانده و به ندرت از محل خود جابجا می شود.
  • شکستگی باز. پوست ممکن است توسط استخوان و یا ضربه ای که در زمان شکستگی موجب جراحت پوست می شود، پاره شود. دراین وضعیت استخوان ممکن است نمایان شود.
  • شکستگی عرضی. این نوع شکستگی دارای خط شکست افقی است.
  • شکستگی مورب. الگوی شکستگی در این حالت به صورت زاویه دار است.
  • خرد شدن استخوان. در این نوع شکستگی، استخوان به چندین قطعه تقسیم می شود.

درمان انواع شکستگی ها

همه ی انواع روش های درمانی شکستگی های استخوان از یک اصل کلی تبعیت می کنند: قطعات شکسته ی استخوان باید در جای خود قرار داده شوند و تا زمان بهبودی کامل، باید از حرکت کردن آن ها از سر جای خود، جلوگیری شود. در بسیاری موارد، پزشک، قطعات شکسته ی استخوان را سر جای اصلی خود قرار می دهد. اصطلاح فنی این عمل، جاانداختن نام دارد. انتهای استخوان های شکسته با تشکیل استخوان جدید دورتادور لبه ی قطعات شکسته ی استخوان به هم جوش می خورند. گاهی اوقات برای درمان شکستگی، به عمل جراحی نیاز است. نوع روش درمانی که مورد نیاز است، به شدت شکستگی، باز یا بسته بودن شکستگی و استخوان خاصی که دچار شکستگی شده است، بستگی دارد. برای مثال درمان شکستگی استخوان ستون فقرات (مهره ها) نسبت به درمان شکستگی پا و یا لگن متفاوت خواهد بود.

پزشکان از روش های متفاوتی برای درمان شکستگی ها استفاده می کنند:

  • ثابت کردن استخوان توسط گچ گرفتن
  • استفاده از بریس یا آتل (بریس یا آتل حرکت مفصل های نزدیک به محل شکستگی را کنترل یا محدود می کند)
  • کشش (توسط کشش آرام استخوان ها، آن ها در جای خود تنظیم می کنند.
  • فیکس کردن استخوان شکسته از خارج (در این روش، با استفاده از ابزارهای فلزی مثل پیچ، پلاک، پین و سیم، در بالا و پایین ناحیه ی شکسته، استخوان ها در جای خود بی حرکت می شوند. پین یا پیچ، به یک میله ی فلزی در خارج پوست متصل می شود.
  • جا انداختن به روش باز و فیکس کردن استخوان شکسته از داخل (در این روش، قطعات شکسته ی استخوان ابتدا در جای خود قرار داده می شوند و سپس توسط پیچ های مخصوص یا با اتصال پلاک های فلزی به سطح خارجی استخوان، در کنار یکدیگر نگه داشته می شوند.

   مراحل و مدت زمان جوش خوردن استخوان

روند بهبودی به موارد زیر بستگی دارد:

  • نوع استخوان
  • میزان حرکت در ناحیه ی شکستگی
  • سن
  • سلامت عمومی بدن (برای مثال سیگار کشیدن)
  • تغذیه
  • دارو

5 مرحله ی بهبودی

  1. تشکیل لخته ی خون:در اطراف محل شکستگی، هماتوم (لخته ی خون) تشکیل می شود.
  1. واکنش های ضد التهابی:در عرض 8 ساعت یک واکنش ضد التهابی اتفاق می افتد. این واکنش شامل فعالیت های سلولی است که برای ایجاد پل در محل شکستگی انجام می شود و نیز به آرامی لخته ی خونی را جذب می کند. سپس رگ‌های جدید خونی در محل آسیب دیده تشکیل می‌شود.
  1. تشکیل کالوس:حجم زیادی از سلول‌ها یک پینه یا کالوس را تشکیل می‌دهند که باعث ایجاد محدودیت در حرکت عضو آسیب دیده و پاک سازی قسمت‌های مرده ی استخوان ها می‌شود. معمولاً 4 هفته پس از ایجاد جراحت، محل شکستگی دوباره به هم متصل شده و به اصطلاح، استخوان جوش می‌خورد. در این حالت محل شکستگی به صورت ناقص ترمیم می‌شود و امکان تحمل فشار را ندارد. با گرفتن عکس رادیولوژی می‌توان یک خط شکستگی واضح و یک کالوس باد کرده را در محل آسیب دیده مشاهده کرد. محل شکستگی هنوز حساس و دردناک است.
  1. جوش خوردن:پس از حدود 6 تا 8 هفته، استخوان جدید به استخوان قبلی جوش می خورد و محکم می شود. در این مرحله، استخوان جوش خورده قادر است فشارهای طبیعی را تحمل کند. محل شکستگی دیگر دردناک و حساس نیست و محافظت از آن ضروری نیست.
  1. بازسازی و شکل گیری استخوان:مرحله ی نهایی پس از گذشت چند ماه و یا چند سال پس از شکستگی استخوان انجام می شود. این مرحله اصطلاحا مرحله ی بازسازی نامیده می شود. استخوان طوری بازسازی می شود که بتواند شکل و عملکرد خود را به صورت اولیه ی خود قبل از جراحت، به دست آورد.

جوش نخوردن یا دیر جوش خوردن استخوان ها

روش های درمانی مدرن تقریبا تمامی انواع شکستگی ها را درمان می کند. در موارد نادر، ممکن است یک شکستگی به طور صحیح بهبود نیابد و در نتیجه باعث می شود استخوان جوش نخورد. در برخی موارد دیگر، ممکن است مدت زمان بهبودی شکستگی، بیش از حد طبیعی طول بکشد، در این حالت به آن دیر جوش خوردن استخوان گفته می شود.

جوش نخوردن استخوان باعث ادامه یافتن درد در محل شکستگی، حتی پس از پایان یافتن درد ابتدایی می شود.

درد ناشی از دیر جوش خوردن استخوان، اگر درمان نشود، ممکن است ماه ها و یا حتی سال ها طول بکشد.

علت ها و دلایل

برای بهبودی شکستگی، استخوان باید در جای خود محکم شود که این کار معمولا توسط گچ گرفتن و در برخی موارد با استفاده از پیچ و پلاک یا پین برای نگه داشتن استخوان طی عمل جراحی استفاده می شود. استخوان همچنین به منبع خونرسانی ثابت نیاز دارد. خون اکسیژن، سلول ها و فاکتورهای رشد مورد نیاز برای بهبودی استخوان را به محل شکستگی می آورد. اگر استخوان شکسته شده در جای خود ثابت نشود و خون کافی به آن نرسد، جوش نمی خورد.

عواملی از جمله مصرف تنباکو یا نیکوتین می تواند مانع بهبودی استخوان شود و احتمال جوش نخوردن استخوان را افزایش دهد. افراد مسن و افراد مبتلا به دیابت، آنمی شدید و یا عفونت نیز در صورتی که دچار شکستگی شوند، احتمال جوش نخوردن استخوان های آن ها وجود دارد. مصرف داروهایی مثل داروهای ضد التهاب، شامل آسپیرین، ایبوپروفن و پردنیزون نیز احتمال جوش نخوردن استخوان را افزایش می دهند چون بر جریان خون تاثیر می گذارند.

تغذیه نیز می تواند بر جوش نخوردن استخوان تاثیر بگذارد، چون استخوان ها برای بهبودی کامل به پروتئین، کلسیم، ویتامین C و D و سایر مواد معدنی نیاز دارند.

برخی استخوان ها مثل استخوان انگشتان پا، استقامت خوبی دارند و جریان خون به این ناحیه خیلی خوب است، به همین دلیل هرگز دچار جوش نخوردن نمی شوند. سایر استخوان ها مثل استخوان ران فوقانی (سر استخوان ران و گردن) و استخوان های کوچک مچ، منبع خونی اندکی دارند و در صورت شکستگی، احتمال جوش نخوردن آن ها زیاد است.

تشخیص

در صورت وجود درد مداوم در محل شکستگی و یا شکستگی که در زمان معمول بهبود نیافته باشد، باید به پزشک مراجعه کرد تا از طریق عکسبرداری توسط اشعه ی X، MRI و یا سی تی اسکن احتمال جوش نخوردن استخوان بررسی شود. یک آزمایش خون هم گرفته می شود تا در صورتی که عفونت باعث جوش نخوردن استخوان شده است، تشخیص داده شود.

روش های درمان

درمان بدون جراحی

در برخی موارد جوش نخوردن استخوان، برای درمان جوش نخوردن استخوان نیازی به عمل جراحی نیست. رایج ترین نوع درمان بدون عمل جراحی،  درمان دیر جوش خوردن و جوش نخوردن شکستگی استخوان ها با مگنت یا مگنت تراپی است.

مگنت تراپی یکی از روش های درمانی مود استفاده در فیزوتراپی برای درمان طیفی از مشکلات پزشکی است. در این روش از میدان های مغناطیسی با فرکانس بالا یا پایین استفاده می شود.

با قرار دادن اعضای بدن در برابر امواج مغناطیسی، می‌توان یک واکنش یونی و ملکولی ایجاد کرد که باعث تحریک فرآیندهای شیمیایی در بدن و تسریع آن ها می شود. به این ترتیب سلول‌های در معرض امواج، موثرتر و سریع‌تر عضو آسیب دیده را درمان می‌کنند. امواج مغناطیسی به زیر سطح پوست نفوذ کرده و به استخوان می‌رسد و می‌تواند باعث ترمیم و ساخت مجدد بافت‌های استخوانی در بدن شود.

تأثیرات توانبخشی درمان جوش نخوردن و یا دیر جوش خوردن شکستگی استخوان ها با مگنت، امروزه کاملاً شناخته شده می‌باشد. استفاده از این روش به دلایل زیر برای بیماران توصیه می‌شود:

  • عوارض جانبی ناشی از مگنت درمانی بسیار جزئی است.
  • این روض یکی از معدود روش های الکتروتراپی است که می تواند به عمق مناسبی برای تاثیرگذار بودن، نفوذ کند.
  • ابزارهای تولید کننده ی امواج مغناطیسی با فرکانس بالا و پایین، برای افراد به راحتی قابل تهیه هستند و استفاده از آن‌ها ساده است. این ابزارها بسیار قدرتمند هستند و وزن کمی دارند. به همین خاطر این ابزارها یک راهکار ایده آل برای استفاده ی درمانی در منزل محسوب می‌شوند.
  • پس از گذشت 15 تا 20 جلسه، می توانیم نتایج اسکن تراکم استخوان را مشاهده کنیم. به هر حال پس از گذشت جلسات اندکی، درد و التهاب به طور قابل توجهی کاهش می یابد.

عمل جراحی

در صورتی که روش های بدون عمل جراحی کارآمد نباشد، به عمل جراحی نیاز خواهد بود. همچنین در صورتی که در اولین عمل جراحی با موفقیت روبرو نشدیم، ممکن است به عمل جراحی ثانویه نیاز باشد. عمل جراحی شامل پیوند استخوان، تثبیت استخوان از داخل و یا تثبیت استخوان از خارج می باشد.


بیماری-روماتیسم-مفصلی-min.jpg
سپتامبر 5, 2015

احساس درد در مفاصل یکی از علائم شایع آرتریت می باشد. در آرتریت روماتوئید یا (روماتیسم مفصلی)، پوشش های مفصل متورم شده و به بافت های اطراف فشار وارد می کنند و همچنین با تولید مواد شمیایی به خصوصی، به سطح مفصل حمله کرده و آن را تخریب می کنند.

فرد در هر سنی می تواند به این بیماری مبتلا شود ولی احتمال آن در سنین میانی بیشتر است.

روماتیسم مفصلی ، مفاصل هر دو طرف بدن در دست ها، پا ها، باسن، زانو و آرنج ها را تحت تاثیر قرار می دهد. بدون درمان روماتیسم مفصلی می تواند به یک عارضه ی مزمن و فلج کننده تبدیل شود.

علائم و نشانه ها

درد، گرفتگی های صبحگاهی، تورم و علائم سیستمیک در این بیماری شایع اند. از دیگر علائم روماتیسم مفصلی می تواند به موارد زیر اشاره کرد :

•    التهاب، تورم، درد و گرفتگی در مفصل، حتی هنگامی که از آن استفاده نمی شود
•    احساس گرما در اطراف مفصل
•    بد شکلی و انقباض غیر طبیعی مفصل
•    علائم کلی در بدن مانند تب، کمبود اشتها و خستگی مفرط
•    ضعف به علت تعداد پایین گلبول های قرمز خون (آنمی)
•    برآمدگی و توده های اطراف مفاصل به خصوص در نزدیکی آرنج
•    درد در کف پا، پینه ی پا و انگشت چکشی به همراه دیگر بیماری های طولانی مدت

افراد مبتلا به روماتیسم مفصلی شدید، معمولا چندین مفصل تحت تاثیر قرار گرفته خواهند داشت. این مفاصل ممکن است در دست ها، بازو ها، پا ها، کف پا ها و همچنین ستون فقرات گردنی باشند.

علت ها و دلایل

روماتیسم مفصلی یک بیماری وراثتی نیست. با این حال برخی از محققان عقیده دارند که بعضی از افراد دارای ژن هایی هستند که آن ها را نسبت به این بیماری در خطر بیشتری قرار می دهند. این ژن ها علت روماتیسم زانو  نیستند ؛ بلکه معمولا یک عامل تحریک کننده مانند یک عفونت و یا دیگر عوامل محیطی، علت رماتیسم مفصلی می باشد . هنگامی که بدن در معرض این عامل تحریک کننده قرار می گیرد، دستگاه ایمنی پاسخ نامتناسب نشان خواهد داد و به جای محافظت از مفصل، سیستم ایمنی شروع به ساخت مواد شیمیایی مخصوصی کرده و به مفصل حمله می کند. بدین ترتیب علت روماتیسم ستون فقرات ایجاد می شود.

رباط ها و کپسول های مفصلی، به ساختار های کم کاربردتری تبدیل می شوند. فرسایش غضروف های مفصل به همراه تغییرات رباط ها، باعث بدشکلی و منقبض شدن مفصل می شوند. با پیشرفت کردن این بیماری، درد و بدشکلی افزایش می یابند

تشخیص

روماتیسم مفصلی به کمک بررسی سوابق پزشکی فرد و همچنین معاینه ی فیزیکی او، تشخیص داده می شود. برخی از علائمی که پزشک در فرد به دنبال آن ها خواهد بود عبارت اند از تورم و گرم بودن مفاصل، حرکت همراه با درد، توده های زیر پوستی، بدشکلی در مفاصل و انقباض مفصل ها (عدم توانایی در خم و راست کردن کامل یک مفصل).

آزمایش خون نیز می تواند یک پادتن به نام عامل روماتوئید را شناسایی کند که نشان دهنده ی وجود بیماری آرتریت روماتوئید یا روماتیسم مفصلی در فرد می باشد. عکس برداری با اشعه ی ایکس نیز می تواند میزان پیشرفت بیماری در فرد را مشخص کند.

برای تایید وجود روماتیسم مفصلی در فرد، وجود حداقل 4 مورد از 7 مورد زیر در فرد ضروری است :

•    گرفتگی های صبحگاهی در اطراف مفصل که حداقل یک ساعت طول بکشد
•    وجود آرتروز در سه مفصل یا بیشتر، برای مدت حداقل 6 هفته
•    وجود آرتروز در مفاصل دست، برای مدت حداقل 6 هفته
•    وجود آرتروز در مفاصل هر دو طرف بدن، برای مدت حداقل 6 هفته
•    برجستگی های روماتوئید در زیر پوست
•    عوامل روماتوئید موجود در آزمایش خون
•    مدارکی مبنی بر وجود روماتیسم مفصلی، در عکس های گرفته شده با اشعه ی ایکس

راه ها و روش های درمان

با این که علاج دائمی برای روماتیسم مفصلی وجود ندارد، تعدادی از روش های درمان روماتیسم مچ پا به منظور کاهش درد و افزایش عملکرد مفاصل، در دسترس می باشند. برنامه ی درمانی، به نیاز ها و الگوی زندگی فرد بستگی دارد. روماتیسم مفصلی معمولا توسط یک تیم از پزشکان متخصص درمان می شود.

 درمان بدون دارو

روش های درمان رماتیسم ستون فقرات بدون استفاده از دارو، اساس درمان تمامی افراد دارای روماتیسم مفصلی می باشند.

استراحت

زمانی که مفصل دچار التهاب شده است، خطر ایجاد آسیب در آن و در ساختار های بافت نرم مجاور (مانند تاندون ها و رباط ها) بسیار بالاست. به همین دلیل، مفاصل ملتهب باید استراحت داده شوند. همچنین تناسب اندام عمومی نیز باید تا حد امکان برقرار شود. در همین حال، حفظ دامنه ی حرکتی مفاصل به همراه تناسب اندام عمومی، می تواند برای مقابله با جنبه های سیستمیک این بیماری مفید باشد.

تمرین و ورزش

درد و گرفتگی ناشی از روماتیسم مفصلی، معمولا افراد را بی تحرک و غیر فعال می کنند. در این صورت و با ادامه ی بی تحرکی، فرد تحرک مفاصل و قدرت عضلات خود را از دست داده و دچار گرفتگی می شود که این امر در آینده باعث کاهش پایداری مفصل و فرسودگی بیشتر آن خواهد شد.

انجام منظم تمرینات به کمک فیزیوتراپیست و یا متخصص کار درمانی، می تواند از ایجاد این آثار جلوگیری کرده و آن ها را تا حد امکان کاهش دهد. انواع تمریناتی که مفید بودن آن ها در این زمینه به اثبات رسیده است عبارت اند از تمرینات دامنه ی حرکتی به منظور حفظ تحرک مفاصل، تمرینات تقویتی و تمرینات استقامت (قدم زدن، شنا کردن و دوچرخه سواری)

فیزیوتراپی و کار درمانی

فیزیوتراپی و کار درمانی می توانند در بیماران مبتلا به روماتیسم مفصلی، درد و التهاب را کاهش داده و ساختار و عملکرد مفاصل را حفظ کنند.

انواع مختلفی از روش های درمانی، برای اثرات متفاوت روماتیسم مفصلی طراحی شده اند :

•    اعمال گرما و سرما می تواند درد و گرفتگی را کاهش دهد.
•    استفاده از فراصوت به منظور کاهش التهاب در غلاف های پوشاننده ی تاندون ها (تنوسینوویت).
•    تمرینات فعال و انفعالی به منظور حفظ دامنه ی حرکتی مفاصل
•    استراحت دادن و بستن مفاصل به منظور کاهش درد و بهبود در عملکرد آن ها
•    استفاده از اسپلینت های دست و دیگر وسایل طبی به منظور جلوگیری از ایجاد بدشکلی ها و بهبود عملکرد دست.
•    تکنیک های آرامش بخشی و ریلکسیشن به منظور رهایی از گرفتگی های ثانویه ی عضلانی

متخصصین کار درمانی نیز با تمرکز بر روی مراقبت های ویژه و حفظ عملکرد مناسب دست ها و بازو ها، به افراد دچار روماتیسم مفصلی کمک می کنند تا این افراد بتوانند در فعالیت های روزمره و تفریحی شرکت کنند.

تغذیه و درمان های غذایی

در افراد چاق و دارای اضافه وزن، به منظور کاهش فشار وارد شده به مفاصل دچار التهاب، کاهش وزن توصیه می شود.

افراد مبتلا به روماتیسم مفصلی دارای شانس بالا تری برای ابتلا به عارضه های رگ کرونر قلبی می باشند. کلسترول بالای خون نیز یکی دیگر از عوامل دخیل در بیماری های رگ کرونر است که می توان با تغییر در رژیم غذایی آن را اصلاح کرد. متخصص تغذیه می تواند به شما بگوید که چه غذایی هایی را مصرف کرده و از چه غذا هایی دوری کنید تا به سطح مطلوب کلسترول خون برسید.

تغییرات رژیم غذایی یک راه درمان برای روماتیسم مفصلی می باشند. اگر چه تا کنون رژیم غذایی که بتواند روماتیسم مفصلی را درمان کند طراحی نشده است، ولی با ایجاد تغییر در رژیم غذایی می توان تا حدودی علائم ناشی از این بیماری را کاهش داد.

عمل جراحی

زمانی که آسیب وارد شده به استخوان ها در اثر آرتروز بسیار زیاد شده و یا کنترل درد به کمک دارو ها امکان پذیر نیست، جراحی یک گزینه برای باز گردانی عملکرد به یک مفصل آسیب دیده می باشد.

روش های جلوگیری از تخریب استخوان ها

بیماری های التهابی مثل روماتیسم مفصلی می توانند باعث تخریب استخوان ها بشوند که منجر به ایجاد پوکی استخوان خواهد شد. استفاده از پردنیزون به خصوص در زنان یائسه، می تواند منجر به تخریب بیشتر استخوان ها گردد. به همین منظور در طی درمان بسیار مهم است که تمامی ریسک ها و خطرات بررسی و ارزیابی شده و عوامل خطر برطرف گردند تا از تخریب استخوان ها تا حد امکان جلوگیری شود.

بیماران می توانند به منظور کاهش تخریب استخوان ها در اثر استفاده از استروئید، از روش های زیر استفاده کنند :

•    استفاده از پایین ترین دوز ممکن گلوکوکورتیکوئید برای کوتاه ترین زمام ممکن، تا حد امکان، برای کاهش دادن تخریب استخوان ها
•    مصرف مقادیر کافی از کلسیم و ویتامین D یا در رژیم غذایی و یا با استفاده از قرص
•    استفاده از دارو هایی که می توانند تخریب استخوان ها را از جمله تخریب در اثر گلوکوکورتیکوئید را کاهش دهند.
•    کنترل کردن خود بیماری به وسیله ی دارو های تجویز شده توسط پزشک

دارو درمانی

دارو های بسیار زیادی برای کاهش درد، تورم و التهاب مفاصل و خوشبختانه جلوگیری و یا کاهش میزان پیشرفت بیماری وجود دارند. نوع دارو هایی که پزشک شما تجویز خواهد کرد، به شدت آرتروز شما و همچنین نوع پاسخ بدن شما به این دارو ها بستگی دارد.

این دارو ها عبارت اند از :

• دارو های ضد التهاب غیر استروئیدی (NSAIDs – از جمله آسپرین، ایبوپروفن و ناپروکسن)
• کورتیکو استروئید ها (در انواع خوراکی و تزریقی)
• مهار کننده های COX – 2 (سلکوکسیب)
• دارو های ضد روماتوئید تغییر دهنده ی روند بیماری (DMARDs) از جمله هیدروکسی کلروکین، متوترکسات، سولفاسالازین و لفلونومید.

بهبودی در علائم، نیازمند یک دوره ی درمانی 4 تا 6 هفته ای با متو ترکسات می باشد. بهبودی بیماری همچنین نیازمند یک دوره ی 1 تا 2 ماهه ی مصرف سولفا سالازین و یا 2 تا 3 ماه مصرف هیدروکسی کلروکین می باشد.

• عوامل بیولوژیکی از جمله اینفیلیکسی ماب، اتانرسپت، آدالیمو ماب، سرتولیزو ماب، گولیمو ماب، توسیلیزو ماب، ریتوکسی ماب، آباتاسپپت، آناکینرا و توفاسیتینیب

سرعت عمل این عوامل بیولوژیکی بالاست و برای برخی از آن ها 2 هفته زمان برای ظاهر شدن اثرات کافی بوده و برای برخی دیگر 4 تا 6 هفته زمان نیاز است. این عوامل بیولوژیکی ممکن است به تنهایی استفاده شده و یا به صورت ترکیبی با دیگر دارو های DMARDs استفاده شوند. این دارو های معمولا برای بیمارانی استفاده می شوند که به دارو های DMARDs پاسخ مناسب و کافی نشان نداده و یا استفاده از این دارو ها بر روی آن ها مجاز نیست.

زمانی که دارویی برای شما تجویز می شود، مهم است که به صورت مرتب به پزشک خود مراجعه کنید تا او بتواند هر گونه عوارض جانبی به وجود آمده را در اسرع وقت تشخیص دهد.

با وجود این که هنوز درمان قطعی برای آرتروز روماتوئید پیدا نشده است، ولی می توان به کمک روش های متعددی درد و التهاب ناشی از آن را کاهش داده و تا حد زیادی جلوی پیشرفت بیماری را گرفت. تشخیص به موقع و درمان مناسب از اهمیت بالایی در این زمینه برخوردارند.


سوختگی-های-سطحی-و-شدید-min.jpg
سپتامبر 5, 2015

سوختگی باعث وارد شدن آسیب به پوست شده و به همین خاطر می تواند بسیار دردناک باشد. پزشکان انواع مختلف سوختگی را بر اساس شدت آنها به سه دسته به شرح زیر طبقه بندی می نمایند:

  • سوختگی درجه یک: به عنوان سوختگی خفیف در مقایسه با سایر سوختگی ها تعریف می شود. این نوع سوختگی باعث ایجاد درد و قرمز شدن سطح خارجی پوست (اپیدرم) می گردند.
  • سوختگی درجه دو: بر سطح خارجی پوست و لایه زیر آن تاثیر می گذارد. این نوع سوختگی باعث ایجاد درد، قرمزی، ورم و تاول بر روی پوست می شود.
  • سوختگی درجه سه: از لایه میانی پوست رشد شده و بافت های عمیق تر را تحت تاثیر خود قرار می دهد. این نوع سوختگی باعث سفید یا سیاه شدن پوست، ذغالی شدن پوست و گاهی اوقات بی حس شدن پوست محل سوختگی می شوند.

علائم

علائم اصلی سوختگی های سطحی و شدید شامل موارد زیر هستند:

  • تاول زدن
  • درد: میزان درد در این حالت ارتباطی با شدت سوختگی ندارد، زیرا اکثر سوختگی های جدی می توانند بدون درد باشند.
  • پوست انداختن
  • قرمزی پوست
  • شوک زده شدن: علائم در این حالت شامل سفید و سرد شدن پوست، ضعف، رنگ پریدگی لب ها و ناخن ها، و کاهش هوشیاری می باشد.
  • ورم
  • سفید شدن یا ذغالی شدن پوست

عوارض

آسیب دیدگی ناشی از سوختگی های سطحی یا شدید می تواند باعث وارد شدن فشار به بدن شود. به این ترتیب قلب و ریه ها ممکن است به خوبی قبل فعالیت خود را انجام ندهند و استخوان ها نیرومندی خود را از دست می دهند. به خاطر داشته باشید که در این حالت عضلات به علت استفاده نشدن ضعیف یا کوتاه می شوند. در حقیقت استراحت کردن در رخت خواب می تواند باعث ضعیف شدن بعضی از عضلات بدن شود. به این ترتیب، برای هر یک روز استراحت فرد 1 درصد از قدرت عضله خود را از دست می دهد.

علاوه بر این، با بهبود سوختگی، فرد ممکن است با احساس سفت شدن پوست مواجه شود. در این شرایط بیمار احتمالاً نمی تواند مفاصل خود را به مانند قبل، آزادانه حرکت دهد. این سفتی و کاهش حرکت ممکن است انجام فعالیت های عادی روزمره همچون دوش گرفتن، لباس پوشیدن، و غذا خوردن را برای فرد دشوار نماید. به هر حال امکان استفاده از روش های فیزیوتراپی به منظور کاهش این مشکلات در طول برنامه توان بخشی سوختگی های سطحی و شدید وجود دارد.

درمان

روش درمان سوختگی های سطحی و شدید بستگی به نوع آن دارد. سوختگی های درجه یک ممکن است با ریختن آب سرد متداوم بر روی محل سوختگی، پوشاندن محل سوختگی با سلفون و استفاده از داروهای مسکن درد همچون پاراستامول و ایبو پروفن درمان شوند. سوختگی های درجه دو را می توان با کرم آنتی بیوتیک یا سایر کرم ها و پمادهای تجویز شده توسط پزشک درمان کرد.

درمان سوختگی درجه سه ممکن است نیازمند پیوند پوست یا استفاده از پوست مصنوعی باشد. سوختگی های شدید که بخش های بزرگی از بدن را تحت تاثیر خود قرار می دهند، ممکن است نیازمند درمان های پیشرفته تر همچون تزریق آنتی بیوتیک به رگ به منظور جلوگیری از عفونت یا سرم زدن به منظور جایگزینی آب از دست رفته بدن در هنگام ایجاد سوختگی باشند.

درد ناشی از سوختگی های سطحی و شدید می تواند یکی از شدید ترین و طولانی ترین نوع دردها باشد. کنترل درد سوختگی دشوار است زیرا این نوع درد ویژگی های منحصر به فرد و الگوهای متغیری دارد. علاوه بر این، درمان سوختگی های سطحی و شدید نیز با درد همراه است، زیرا در این شرایط محل زخم باید تمیز شده و پوشش آن بطور منظم عوض شود.

 

فیزیوتراپی و ریکاوری

فیزیوتراپی ممکن است برای بیمارانی لازم باشد که از سوختگی در نواحی بزرگ بدن یا مفاصل اصلی آن رنج می برند. سوختگی های عمیق و شدید می تواند باعث سفت شدن پوست، باقی ماندن جای زخم، و سایر تغییراتی شود که حرکت دادن اندام های مختلف بدن را دشوار می نماید. در طول دوره درمان سوختگی در فیزیوتراپی ، پزشک می تواند به بیمار برای ایجاد درک بهتر درباره بهترین روش برای انجام تمرین های حرکتی و حفظ وضعیت عضلات به منظور ریکاوری از سوختگی کمک نماید.

امروزه جنبه های خاص از فیزیوتراپی را می توان به منظور کاهش درد ناشی از سوختگی و آسیب دیدگی پوست به خاطر آن مورد استفاده قرار داد. فیزیوتراپی یک بخش اصلی از ریکاوری بیمارانی است که دچار سوختگی شدید شده اند. بیمارانی که قصد شروع برنامه فیزیوتراپی را دارند، باید از نظر سلامتی در وضعیت با ثبات قرار داشته باشند.

تمرین های حرکتی خاص

بافتی که پس از سوختگی به محل آسیب دیدگی پیوند زده می شود، بطور بالقوه ممکن است بسیار سفت شده و بطور جدی باعث ایجاد محدودیت در دامنه حرکتی مورد نیاز فرد شود. در این حالت از تمرین های کشش و بهبود دامنه حرکت برای بیمار استفاده شده و این تمرین ها می بایست در بعضی موارد هر ساعت به منظور اجتناب از سفت شدن پوست و انقباض مفاصل توسط بیمار انجام شوند.

ماساژ بافت محل زخم و تمرین های دامنه حرکت می توانند برای ماه ها پس از ایجاد سوختگی ادامه پیدا کنند. در این شرایط بهتر است تا حد ممکن فعالیت های عادی فرد انجام شود تا به این ترتیب بازگشت فرد به فعالیت های عادی و بازیابی قدرت و انعطاف پذیری لازم برای انجام فعالیت های روزانه امکان پذیر گردد. در این شرایط لازم است بیمار به برنامه حرکتی تجویز شده خود در خانه پایبند باشد تا به این ترتیب بتواند از بهترین نتایج در ارتباط با برنامه توان بخشی خود برخوردار شود.

کمپرس درمانی

در طول دوره ی بهبود سوختگی های شدید، اغلب فیبرهای کلاژن بیش از حد تجمع کرده و باعث ایجاد كلوييد یا جای زخم هيپرتروفيک در محل سوختگی می شوند. این شرایط در نتیجه برآمدگی پوست به خاطر فعالیت فیبرهای کلاژن ایجاد شده و می تواند باعث کشیدگی اعصاب در محل آسیب دیدگی ناشی از سوختگی شدید شوند.

در این حالت اسکار یا جای زخم هیپرتروفیک به سایر نقاط سالم پوست توسعه پیدا نمی کند، اما کلویید می تواند به سایر نقاط پوست نیز توسعه پیدا کرده و احساس خارش یا درد را برای بیمار به همراه داشته باشد. کلویید و اسکار یا جای زخم هیپرتروفیک می توانند در دامنه حرکتی بیمار محدودیت ایجاد کنند. به این ترتیب برای رفع این مشکل در کمپرس درمانی از بانداژهای سفت که بطور خاص به منظور وارد کردن فشار به محل سوختگی و جلوگیری از ایجاد کلویید و اسکار  یا جای زخم هیپرتروفیک طراحی شده، می توان استفاده کرد.

اسپلینت

اسپلینت می تواند از جمع شدن پوست یا سفت شدن آن پس از ترمیم سوختگی جلوگیری نماید. اسپلینت می تواند از حرکت کردن بخش های مختلف بدن در هنگام حرکت دادن سایر اعضای بدن جلوگیری نماید. استفاده از اسپلینت می تواند در طول انجام تمرین های حرکتی توان بخشی در درمان سوختگی های سطحی و شدید  مفید و سودمند باشد.

مدالیتی های قابل استفاده در توانبخشی سوختگی

مودالیتی های خاص مورد استفاده در کلینیک های درمانی توان بخشی در درمان سوختگی های سطحی و شدید دارای تاثیرات مفید در بهبود سوختگی هستند. این مودالیتی ها به شرح زیر می باشند:

  • تحریک الکتریکی: در این روش از الکتریسیته جاری به منظور درمان چسبندگی تاندون به بافت محل زخم استفاده می شود. تحریک الکتریکی یک روش درمانی مفید برای انواع مشکلات مختلف درد و به خصوص دردی است که در نتیجه قرار دادن شانه در موقعیت نامناسب برای مدت طولانی ایجاد شده باشد.
  • درمان امواج مافوق صوت: از این روش برای درمان مفاصل دردناک و بهبود وضعیت تحمل تمرین های دامنه حرکتی استفاده می شود. این روش همچنین به همراه ماساژ درمانی برای کاهش درد ناشی از اسکار هیپرتروفیک بکار می رود. در یک مطالعه انجام شده به صورت تصادفی، اثر بخشی درمان مافوق صوت به همراه روش های کشش غیر فعال در مقابل امواج مافوق صوت غیر واقعی (ظاهری) با روش های کشش غیر فعال مورد بررسی قرار گرفته است. نتایج این مقایسه هیچ تفاوتی را در دامنه حرکت یا کاهش درد بین این دو گروه نشان نمی دهد. این نتایج نشان می دهد علیرغم استفاده گسترده از این روش، امواج مافوق صوت ممکن است تاثیری بر بهبود عملکرد بافت های جمع شده نداشته باشند.
  • دستگاه های فشرده سازی متناوب یا سایر دستگاه های مانند آن ابزارهای ارزشمندی در کاهش تورم هستند و بطور خاص از این روش برای ورم دست ها استفاده می شود. ورم ایجاد شده در دست ها به خاطر سوختگی در ناحیه ساعت، دست هایی که دچار دیستروفی رفلکسی سمپاتیک شده اند، و دست هایی که با سندرم ایسکمیک مواجه شده اند، معمولاً به نحو مناسب نسبت به این روش درمانی واکنش نشان می دهند. ورم دائمی در این حالت می تواند باعث ایجاد آسیب دیدگی های جدی و ایجاد مشکل دست یخ زده شود.
  • دستگاه های حرکت انفعالی مداوم (CPM) نمی توانند هیچگاه جای درمان های دستی متخصص فیزیوتراپی را بگیرند. با این وجود گاهی اوقات، استفاده از این دستگاه ها برای بیمارانی که از برنامه درمانی پزشک و درد ناشی از آن می ترسند، برای کودکانی که آرامش بیشتری در هنگام استفاده از این روش احساس می کنند، و افرادی که به درمان های اضافی دامنه حرکت برای نواحی خاص بدن نیاز دارند، و نیز برای بیمارانی که عمل جراحی بریدن استخوان سازی نابجا را انجام داده اند، مناسب می باشد.

فیزیوتراپی و بهبود احساسی

فیزیوتراپی و از بین بردن جای سوختگی می تواند به افراد بیمار برای ریکاوری از سوختگی های حاد از نظر احساسی و نیز فیزیکی کمک کند. فرد معالجه کننده در برنامه های ریکاوری می تواند به بیمار احساس قدرت بدهد و به وی جهت مبارزه با تاثیرات روانی ناشی از سوختگی، جراحت های باقیمانده از آن و نیز محدودیت های حرکتی ایجاد شده کمک موثر نماید. فیزیوتراپی می تواند در بهترین حالت در ترکیب با کار درمانی برای ریکاوری ناشی از سوختگی استفاده شود.

 


سر-و-گردن-به-جلو-min.jpg
سپتامبر 4, 2015

امروزه تاثیر حالت بدن بر روی سلامتی آشکار تر شده است. کمر درد، سر درد، خلق و خوی، فشار خون، ضربان قلب و ظرفیت ریه ها از جمله مواردی هستند که به راحتی تحت تاثیر حالت بدن قرار می گیرند. همچنین بسیاری از دردها را می توان با بهبود حالت بدن، به کلی از بین برد و یا آن ها را کاهش داد.

یکی از شایع ترین مشکلات در حالت بدن، سر و گردن به جلو (FHP) می باشد. از آن جایی که تعاملات ما با دنیای اطرافمان در جلوی صورت انجام می گیرند، استفاده ی مکرر از رایانه، تماشای تلویزیون، انجام بازی های ویدیویی، حادثه و یا استفاده از کوله پشتی می توانند سر را به سمت جلو متمایل کنند. حرکت مکرر بدن در یک جهت خاص، می تواند اعصاب و ماهیچه ها را برای حرکت در آن جهت آماده کرده و باعث آمادگی بیشتر بدن برای حرکت در آن جهت خواهد شد. برای مثال می توان به انجام راحت تر حرکات ژیمناستیک پس از انجام مقدار زیادی تمرین اشاره کرد. حالت سر و گردن به جلو نیز زمانی در بدن ایجاد می شود که فرد سر خود را زیاد به سمت جلو حرکت داده و حالت کلی بدن او نیز نامناسب باشد، البته اتفاقات و حوادث نیز می توانند در ایجاد این عارضه موثر باشند.

دلایل و علت ها

کوله پشتی

امروزه کودکان برای بردن وسایل خود به مدرسه از کوله پشتی استفاده می کنند که در کمال تعجب وزن برخی از آن ها به 15 تا 20 کیلوگرم می رسد. این امر باعث جلو رفتن سر و کجی گردن به منظور ایجاد تعادل در وزن بدن شده که منجر به وارد کردن فشار غیر طبیعی به دیسک ها، مفاصل و اعصاب گردن، شانه ها و پشت خواهد شد.

حالت نامناسب بدن به هنگام استفاده از رایانه

پایین قرار دادن بیش از حد صفحه ی نمایش رایانه به همراه جلو بردن مکرر سر به منظور خواندن متون، اصلی ترین علت ایجاد عارضه ی سر و گردن رو به جلو می باشد.

حالت نامناسب بدن به هنگام استفاده از رایانه

بازی های کامپیوتری و تماشای تلویزیون

حالت بدن بسیاری از کودکان به هنگام انجام بازی های کامپیوتری و تماشای تلویزیون، نامناسب است. نشستن در یک حالت نامناسب برای مدت زمان های طولانی می تواند بدن را به این حالت عادت بدهد.

حوادث آسیب زا

زمین خوردن و دیگر حوادث شدید و ناگهانی می توانند باعث عدم تعادل در ماهیچه ها شده و منجر به کشیده شدن ستون فقرات و در نتیجه جلو رفتن گردن بشوند.

عوارض

در حالت ایده آل، سر باید مستقیما بر روی گردن و شانه ها قرار گرفته باشد، درست مانند توپ گلف بر روی پایه ی آن.

وزن سر انسان، به توپ بولینگ نسبت به توپ گلف شباهت بیشتری دارد بنابراین جلو نگه داشتن آن می تواند به گردن و عضلات پشتی، فشار زیادی وارد کند. نتیجه ی این فشار می تواند خستگی گردن و در نتیجه درد همیشگی و یا غالب گردن باشد.عضلات گردن و شانه که مجبورند تمام روز این وزن را تحمل کنند، دارای یک انقباض ایزومتریک شده و در نتیجه خون خود را از دست می دهند، آسیب می بینند، خسته می شوند و در آخر دچار کشیدگی، درد، احساس سوزش و فیبرومیالژیا خواهند شد.

هنگامی که ساختار های ستون فقرات نیز به مدت طولانی تحت تاثیر وزن زیاد قرار می گیرند، حالت خود را از دست داده و دچار بدشکلی می شوند؛ این بدشکلی ها ممکن است دائمی شوند. به همین دلیل، درمان سر و گردن به جلو، زمان زیادی خواهد برد.

علاوه بر این، عارضه ی سر و گردن به جلو باعث صاف شدن خمیدگی طبیعی گردن و در نتیجه آسیب به دیسک ها می شود که ممکن است باعث ایجاد آرتروز  گردن زودرس گردد. این عارضه همچنین می تواند به وجود آورنده ی سر درد هایی ملقب به “سر درد های سرطان زا” نیز باشد.

این مشکل همچنین می تواند باعث فشار آمدن به مفصل فک (TMJ) شده که باعث درد، سر درد و مشکلات دیگر خواهد شد. برخی از شواهد نشان می دهند که حالت بدن می تواند با تاثیر بر روی میزان جریان خون در نخاع، بر روی بافت عصبی تاثیر بگذارد.

افرادی که مبتلا به خم شدن سر به جلو بوده و آن را درمان نکنند، ممکن است به عارضه های مزمن و ناخوشایند دیگری مانند پینچ عصبی و یا پینچ رگ های خونی، سندرم خروجی توراسیک، درد بافت عضلانی، سندرم هایی مانند فیبرومیالژیا، کشیدگی مزمن بافت ها، تخریب و انحطاط بافت ها و همچنین آرتروز مبتلا شوند.

 

اگر وزن سر برابر 5 کیلوگرم فرض شده و وسط گوش ها درست در وسط شانه واقع شود، فشار وارد بر ستون فقرات و بافت های آن، برابر 5 کیلوگرم خواهد بود. با این حال، در صورتی که سر به سمت جلو کشیده شود، به ازای هر دو و نیم سانتی متر، 5 کیلوگرم به فشار وارد شده به ستون فقرات افزوده خواهد شد. در این صورت، اگر وسط گوش ها، 8 سانتی متر از وسط شانه جلو تر قرار بگیرد، فشار وارد شده از طرف سر بر روی ستون فقرات، دیسک ها، مفاصل و اعصاب آن، برابر 15 کیلوگرم خواهد بود!

تشخیص

تشخیص سر و گردن رو به جلو نسبتا ساده است. از شخص مورد نظر بخواهید که به سقف، سپس زمین و پس از آن مستقیم نگاه کند. وسط شانه ها را پیدا کرده و یک خط فرضی مستقیم رو به بالا رسم کنید. این خط باید درست از وسط سوراخ گوش ها عبور کند. هر گونه جلو بودن سر و گردن، باید بلافاصله توسط متخصص طب فیزیکی و باز توانی بررسی شود.

پزشک عمومی، این گونه عارضه ها را درمان نخواهد کرد. به یاد داشته باشید که عارضه های مربوط به حالت بدن مانند سر و گردن رو به جلو، در صورتی که درمان نشوند می توانند باعث ایجاد آسیب در ستون فقرات و اعصاب شده که علائم ناشی از آن معمولا دیر ظاهر می شوند.

 

راه ها و روش های درمان

اگر شما از عارضه ی سر و گردن رو به جلو رنج می برید، باید توسط یک متخصص طب فیزیکی و باز توانی معاینه شده و ستون فقرات شما از نظر تراز بودن بررسی شود.

اولین قدم در جهت درمان سر و گردن رو به جلو، معاینه شدن توسط متخصص طب فیزیکی و باز توانی و انجام عکس برداری با اشعه ی ایکس به منظور تعیین میزان پیشرفت عارضه می باشد. پس از انجام این موارد، یک برنامه ی درمانی مخصوص برای سر و گردن رو به جلو به شما داده می شود که شامل تمرینات مخصوص و دیگر روش های درمانی است.

متخصص طب فیزیکی و باز توانی همچنین به شما حالات غلط بدن که می توانند منجر به جلو افتادگی سر و گردن شوند را گوشزد کرده و راه حل های عملی برای اصلاح آن ها ارائه می کند.

برخی از این گزینه های درمانی عبارت اند از :

  • تمرینات کششی و تقویتی : متخصص طب فیزیکی و باز توانی، تمریناتی را به منظور شل کردن ماهیچه های سفت شده در جلوی گردن و سینه ارائه می کند. اگر این عضلات از ماهیچه های پشت و شانه قوی تر باشند، انجام تمرینات تقویتی برای ماهیچه های پشتی کمر می تواند این بی تعادلی در ماهیچه ها را بر طرف کرده و سر و گردن را به جای خود باز گرداند.
  • استفاده از بریس مخصوص (کمر بند، قوز بند و …) : یکی دیگر از روش های درمانی، استفاده از بریس های حمایت کننده ی حالت مناسب بدن می باشد. شانه بند های قابل تنظیم و کمر بند های حمایتی می توانند شانه ها را عقب ، سینه را جلو و شکم را رو به داخل نگه داشته و حالت بدن را متعادل کنند.
  • ماساژ درمانی
  • تنظیم تراز گردن به وسیله ی متخصص طب فیزیکی و باز توانی
  • کشش ستون فقرات

ورزش و حرکات اصلاحی

تمرینات زیادی به منظور اصلاح سر و گردن رو به جلو وجود داشته و توسط متخصص طب فیزیکی و باز توانی تجویز می شوند که می توانند موقعیت صحیح و مناسب سر و گردن شما را باز گردانده و همچنین بسیاری  یا همه ی علائم ایجاد شده توسط این عارضه را از بین ببرند.
یکی از این تمرینات، کشیدن کمر است که در زیر به توضیح آن خواهیم پرداخت. کشیدن کمر که اجرای آن تنها 10 دقیقه زمان برده و روزانه 2 مرتبه به انجام آن نیاز است، می تواند به بازگشتن سر شما به موقعیت طبیعی خود کمک کند.

مرحله ی 1

  1. به پشت خود روی زمین بخوابید در حالی که کف پاهای شما بر روی زمین بوده و زانو هایتان خم باشند.
  2. به آرامی لگن خود را کج کنید تا کمر شما به صورت مسطح بر روی زمین قرار بگیرد.
  3. چانه ی خود را به آرامی به پایین و بالا برده و بدین صورت گردن خود را کوتاه و بلند کنید. با کج کردن لگن و حرکت دادن چانه، باید یک کشش ضعیف در کل ستون فقرات خود احساس کنید.

مرحله ی 2

  1. بازو های خود را بالا بیاورید به طوری که به صورت عمود بر سطح زمین قرار بگیرند.
  2. بازو های خود را تا حدی بالا بکشید که کتف های شما از روی زمین بلند شوند.

مرحله ی 3

  1. بازو ها را از روی یکدیگر عبور دهید و سعی کنید آن ها را بالا تر بکشید.
  2. آرنج های شما باید در وسط بدن قرار گرفته باشند.
  3. بازو های خود را آویزان کرده ولی خود را بغل نکنید.

در همین حالت به مدت 10 تا 15 دقیقه استراحت کنید. در حالت ایده آل، تمرین کشش کمر را دو مرتبه در روز انجام دهید.

پس از اتمام استراحت 10 تا 15 دقیقه ای شما، به آرامی به پهلوی خود چرخیده و از جای خود بلند شوید. سپس به مدت چند دقیقه به آرامی قدم زده و ماهیچه های خود را شل کنید.

توصیه هایی برای اصلاح سر و گردن به جلو

  1. برای کار اداری و یا انجام بازی های ویدیویی، صفحه ی نمایش رایانه ی خود را در ارتفاعی قرار دهید که یک سوم فوقانی صفحه، مستقیما در مقابل چشمان شما قرار گرفته باشند. همچنین فاصله ی صفحه ی نمایش از چشمان شما باید بین 50 تا 60 سانتی متر باشد. به علاوه، حمایت از کمر را فراموش نکنید.
  2. اگر کودکان برای تماشای تلویزیون بر روی زمین نشسته و به سمت بالا نگاه می کنند، از آن ها بخواهید از یک صندلی راحتی استفاده کرده و مستقیم بنشینند.
  3. هر 20 تا 30 دقیقه از جای خود بلند شده و سر و گردن خود را به پشت شانه ها ببرید. در این حالت تا عدد 3 بشمارید و این حرکت را 15 تا 20 مرتبه تکرار کنید. همچنین می توانید پشت به یک دیوار بایستید، یک بالش را پشت کمر خود قرار دهید و سپس سعی کنید که سر خود را به دیوار برسانید. در این حالت نیز تا عدد 3 شمرده و این تمرین را 20 تا 25 بار تکرار کنید.
  4. همیشه در هنگام نشستن و یا رانندگی کردن از یک بالش در پشت کمر خود استفاده کنید. با حمایت کردن از کمر، سر و گردن به صورت خود به خودی به جای اصلی خود باز می گردند.
  5. زمانی که در خانه هستید، به صورت دمر خوابیده و سر و گردن و شانه های خود را به عقب بکشید، در همین حال استخوان کتف های خود را به یکدیگر فشار دهید. در این حالت نیز تا عدد 3 شمرده و این تمرین را 15 تا 20 مرتبه تکرار کنید.
  6. کوله  پشتی : حداکثر وزن مجاز برای یک کوله پشتی، 15 درصد از وزن کودک می باشد. هیچ گاه از کوله پشتی هایی که دارای یک بند بوده استفاده نکرده و از انداختن کوله بر روی یکی از شانه های خود به تنهایی، خودداری کنید. همیشه به منظور خنثی سازی فشار وارد شده از طرف کوله، از کمر بند مخصوص کوله استفاده کنید و در صورت وجود، بند مخصوص سینه ی آن را نیز ببندید. بدن استفاده از این بند ها، بدن به منظور جبران فشار وارد شده از طرف کوله پشتی، سر و گردن را به جلو می فرستد.

فیبرومیالژیا-min.jpg
آگوست 13, 2015

فیبرومیالژیا اختلالی است که مشخصه اصلی آن درد منتشر اسکلتی عضلانی همراه با خستگی مزمن، اختلال‌‌های خواب، حافظه و خلق و خو است. پژوهشگران بر این باوراند که فیبرومیالژیا حس درد را با تأثیرگذاری بر نحوه پردازش سیگنال‌های درد توسط مغز تقویت می‌کند.

علائم گاهی اوقات پس از وارد شدن ضربه یا تروما، جراحی، عفونت یا فشار روانی قابل ملاحظه شروع می‌شود. اما علائم در موارد دیگر به تدریج و به مرور زمان انباشته می‌شود و در نهایت در اثر وقوع حادثه‌ای بروز می‌یابد.

زنان بیش از مردان مستعد ابتلا به بیماری فیبرومیالژیا هستند. بسیاری از بیماران مبتلا به فیبرومیالژیا از سردردهای تنشی، اختلال مفصل فکی ـ گیجگاهی (TMJ)، سندرم روده تحریک‌پذیر، اضطراب و افسردگی نیز رنج می‌برند.

اگرچه فیبرومیالژیا غیرقابل معالجه است، اما می‌توان با مصرف داروهای گوناگون علائم را تحت کنترل درآورد. ورزش، آرام‌سازی و کاهش استرس و فشار روانی نیز به بیمار کمک می‌کند.

علائم و نشانه ها

فیبرومیالژیا علائم متعددی دارد که معمولاً برای هر بیمار متفاوت با دیگری است. در هر حال علامت اصلی درد گسترده و منتشر است.

شدت علائم بسته به عامل‌هایی مانند میزان استرس و فشار روانی، تغییرات جوی و میزان فعالیت جسمی در دوره‌هایی کمتر یا بیشتر می‌شود.

چنانچه احتمال می‌دهید که به فیبرومیالژیا مبتلا شده‌اید، به پزشک عمومی مراجعه کنید تا به کمک وی علائم را با درمان‌های موجود کاهش دهید؛ البته متأسفانه بعید است که بتوان علائم را برای همیشه و به طور کامل از بین برد.

در ادامه به بررسی علائم اصلی فیبرومیالژیا می‌پردازیم.

درد منتشر شونده

یکی از علائم اصلی فیبرومیالژیا درد منتشر شونده است. این درد در سراسر بدن احساس می‌شود، اما در ناحیه‌های خاصی مانند کمر و پشت بدن یا گردن شدیدتر است. این درد معمولاً مداوم است، اما شدت آن در زمان‌های مختلف کمتر یا بیشتر می‌شود. درد ناشی از فیبرومیالژیا می‌تواند سوزشی یا تیز و خنجری باشد.

حساسیت مفرط

بیمار در اثر ابتلا به فیبرومیالژیا نسبت به درد سراسر بدن حساسیتی بیش از اندازه پیدا می‌کند و حتی کوچک‌ترین تماس یا لمس کردن را دردناک می‌یابد. درد ناشی از هر نوع آسیب‌دیدگی، حتی جزیی مانند خوردن انگشت شست پا به در، بیش از حالت معمول و طبیعی دوام دارد.

متخصصان از دانش‌واژه‌های پزشکی زیر برای توصیف این عارضه استفاده می‌کنند:

  • هایپرآلژیزیا ـ حساسیت بیش از اندازه به درد
  • آلودینیا ـ شعله‌ور شدن احساس درد در اثر عاملی که اصلاً دردناک نیست، مانند لمس بسیار ملایم.

بیمار نسبت به مواردی چون دود، غذاهای خاص و نورهای درخشان نیز حساسیت پیدا می‌کند. قرار گرفتن در معرض چیزی که نسبت به آن حساسیت ایجاد شده است، دیگر علائم فیبرومیالژیا را نیز برمی‌انگیزد.

خشکی و گرفتگی

فیبرومیالژی باعث خشکی و گرفتگی می‌شود. این علامت هنگامی بیشترین شدت را دارد که بیمار مدت طولانی در یک حالت قرار گرفته باشد، برای مثال خشکی و گرفتگی صبح‌ها پس از بیدار شدن از خواب شبانه تشدید می‌شود.

فیبرومیالژیا موجب اسپاسم و گرفتگی عضلانی، انقباض توأم با درد عضلات، نیز می‌شود.

خستگی مزمن

فیبرومیالژیا ضعف و خستگی مزمن را نیز به دنبال دارد. این احساس می‌تواند در هر نقطه از پیوستار خستگی ملایم تا از پا افتادن و خستگی مزمن، احساسی شبیه به ناتوانی حاصل از ابتلا به بیماری آنفلوانزا، قرار بگیرد.

ممکن است بیمار ناگهان به شدت دچار خستگی شود و دیگر انرژی انجام کوچک‌ترین کارها را نیز نداشته باشد.

اختلال‌های خواب

فیبرومیالژی گاهی بر خواب نیز تأثیر می‌گذارد. بیمار غالباً، حتی پس از استراحت کافی، با احساس خستگی از خواب بیدار می‌شود. علت این امر آن است که فیبرومیالژیا گاهی اوقات مانع از آن می‌شود که خواب آن‌قدر عمیق شود تا بیمار پس از بیدار شدن احساس سر زندگی و نشاط داشته باشد. از این علامت با اصطلاح “خواب بدون خاصیت نیروبخشی” یاد می‌کنند.

مشکلات شناختی

منظور از مشکلات شناختی، مسائل مرتبط با فرایندهای ذهنی مانند تفکر و یادگیری است. ابتلا به فیبرومیالژیا گاهی با بروز علائم زیر همراه است:

  • دشواری در به یاد آوردن و یادگیری مسائل جدید
  • دشواری در تمرکز و توجه
  • آهسته شدن سرعت گفتار یا گفتار به‌هم ریخته و بی‌معنا

سردرد

چنانچه بیمار در اثر ابتلا به فیبرومیالژیا دچار درد و گرفتگی گردن و شانه شده باشد، احتمالاً از سردردهای مکرر نیز رنج خواهد برد. این سردردها در گستره‌ای از سردرد ملایم تا میگرن شدید متغیراند و گاهی به علائم دیگری چون حالت تهوع نیز دامن می‌زنند.

سندرم روده تحریک‌پذیر (IBS)

برخی از بیماران مبتلا به فیبرومیالژیا دچار سندرم روده تحریک‌پذیر نیز می‌شوند. این سندرم عارضه گوارشی متداولی است که درد و نفخ شکم را به دنبال دارد و گاهی باعث یبوست یا اسهال نیز می‌شود.

علائم دیگر

علائم دیگری که بیماران مبتلا به فیبرومیالژیا گاهی اوقات با آنها مواجه می‌شوند، عبارت‌اند از:

  • سرگیجه و بی‌دست و پایی
  • احساس گرما یا سرمای بیش از حد داشتن ـ علت بروز این علامت ناتوانی بیمار در تنظیم مناسب دمای بدن است.
  • سندرم پای بی‌قرار (تمایل غیرقابل مقاومت برای تکان دادن پا)
  • گزگز، بی‌حسی، احساس تیر کشیدن یا سوزش دست و پا (پارستزی)
  • تحمل درد شدید و غیرعادی در عادت‌های ماهانه (مختص بانوان)
  • اضطراب
  • افسردگی

افسردگی

فیبرومیالژی گاهی با افسردگی همراه است؛ چرا که کنار آمدن با این بیماری ومدیریت آن دشوار است و میزان هورمون‌های مشخص کاهش می‌یابد.

افسردگی به نوبه خود با علائم متعددی چون موارد زیر همراه است:

  • احساس ناراحتی و دلتنگی مداوم
  • احساس ناامیدی و تنهایی
  • بی‌علاقگی به اموری که پیش از این جالب بوده‌اند.

چنانچه احساس افسردگی می‌کنید، حتماً به پزشک عمومی یا متخصص درمان فیبرومیالژیا مراجعه کنید.

علت ها و دلایل

پزشکان از علت ابتلا به فیبرومیالژیا آگاهی ندارند، اما به احتمال زیاد بروز این بیماری نتیجه ترکیبی از عوامل متعددی چون موارد زیر است:

  • ژنتیک. از آنجایی که فیبرومیالژیا معمولاً ارثی است، احتمالاً جهش‌های ژنی خاصی فرد را مستعد ابتلا به این اختلال می‌سازد.
  • عفونت. ظاهراً بعضی بیماری‌ها موجب بروز یا تشدید فیبرومیالژیا می‌شوند.
  • ضربه روحی یا جسمی. اختلال‌های فشاری پس از وارد شدن ضربه‌های جسمی و روحی را در ابتلا به فیبرومیالژیا مؤثر می‌دانند.

پژوهشگران معتقداند که تحریک مکرر عصبی تغییرات مغزی بیماران مبتلا به فیبرومیالژیا را به دنبال دارد. این دگرگونی افزایش غیرطبیعی میزان مواد شیمیایی خاص در مغز، موسوم به انتقال دهنده‌های عصبی، را در پی دارد. به علاوه گیرنده‌های درد مغز نیز گونه‌ای خاطره درد را ایجاد می‌کنند و حساس‌تر می‌شوند، به این معنا که نسبت به سیگنال‌های درد واکنشی غیرطبیعی و شدیدتر از معمول نشان می‌دهند.

تشخیص

پزشکان در گذشته 18 نقطه معین بدن را محکم فشار می‌دادند تا مشخص شود که کدام یک از آنها نسبت به درد حساس‌اند. اما در راهبردهای نوین نیازی به بررسی نقاط ماشه‌ای نیست، در عوض چنانچه بیمار بیش از 3 ماه است که از درد منتشر، بدون ابتلا به هیچ عارضه مشخص دامن زننده به این درد رنج می‌برد، بیماری وی فیبرومیالژیا تشخیص داده می‌شود.

اگرچه هیچ تست آزمایشگاهی برای تأیید تشخیص فیبرومیالژیا وجود ندارد، پزشک گاهی به منظور تشخیص افتراقی و رد احتمال ابتلا به عارضه‌های با علائم مشابه دستور انجام آزمایش‌هایی مانند موارد زیر را می‌دهد:

  • CBC یا شمارش کامل خون
  • سرعت رسوب اریتروسیت یا گلبول‌های قرمز
  • آزمایش عملکرد غده تیروئید

راه ها و روش های درمان

فیبرومیالژیا قابل معالجه نیست، اما به منظور کاهش درد، بهبود عملکرد مفاصل و عضلات و پیشگیری از تشدید علائم درمان‌هایی وجود دارد. اگرچه درمان اولیه معمولاً تجویز دارو است، رویکردهای دیگری نیز معرفی شده‌اند که بهره‌گیری از آنها یا به اندازه مصرف دارو مؤثر است یا دست‌کم در مدیریت علائم سودمند است. این درمان‌های غیردارویی بر پیشگیری از عود علائم متمرکز می‌شوند. اکثر بیماران مبتلا به فیبرومیالژیا از ترکیبی از چند روش درمانی بهره می‌گیرند.

دارو

داروهای گوناگونی برای درمان فیبرومیالژیا مصرف می‌شود. بعضی از این داروها درد را کاهش می‌دهند، شماری دیگر عضله‌های منقبض را شل می‌کنند، بعضی اختلال‌های خواب را برطرف می‌کنند و تعدادی نیز عدم تعادل‌های عصبی شیمیایی (نوروشیمیایی) را اصلاح می‌کنند. بسیاری از بیماران برای تسکین علائم چند دارو مصرف می‌کنند. یافتن مجموعه داروهای مناسب برای هر بیمار قدری زمان می‌برد و نیازمند آزمون و خطا است. داروهایی که معمولاً برای فیبرومیالژیا تجویز می‌شوند عبارت‌اند از:

  • مسکن‌ها یا ضددردها برای تسکین درد و التهاب
  • داروهای مخدر برای درد شدید
  • داروهای ضدتشنج جهت جلوگیری از حمله صرع
  • شل کننده‌های عضلانی برای کاهش درد عضلات
  • بنزودیازپین‌ها جهت کاهش اضطراب
  • خواب‌آورها
  • ضدافسردگی‌ها
  • بازدارنده‌های بازجذب سروتونین و نورپینفرین (SNRIs)

تزریق در نقاط ماشه‌ای

پزشک در مواجهه با درد شدید داروهای بی‌حسی موضعی مانند لیدوکائین را مستقیماً درون نقاط ماشه‌ای دردناک تزریق می‌کند. این عمل درد را به میزان چشمگیری کاهش می‌دهد، اما متأسفانه اثر آن پس از حداکثر 3 تا 4 هفته از بین می‌رود.

ورزش

ورزش‌های ملایمی مانند پیاده‌روی یا شنا استرس و فشار عصبی را کاهش می‌دهد. کشش و تقویت عضلات نیز در تسکین درد مؤثر است. البته نباید زیاده‌روی کرد و از حد متوسط فراتر رفت، چون تقلای جسمی بیش از اندازه علائم فیبرومیالژیا را تشدید می‌کند.

فیزیوتراپی و کاردرمانی

فیزیوتراپی از طریق کشش و دیگر روش‌های تمرینی مخصوص تقویت عضلات و بهبود حرکت درد عضلانی را کاهش می‌دهد. کاردرمانی نیز روش‌های نوین انجام وظایف روزانه با پرهیز از انجام حرکت‌های دردناک را به بیماران آموزش می‌دهد.

ماساژ

ماساژ عضله‌های دردناک را تسکین می‌دهد، درد را فرومی‌نشاند و خواب بیمار را بهبود می‌بخشد. در ماساژ درمانی فیبرومیالژیا غالباً کشش ملایم و دیگر روش‌های فیزیوتراپی نیز به کار برده می‌شود.


علائم-و-درمان-پوکی-استخوان-min.jpg
آگوست 8, 2015

کاهش تراکم استخوان و از دست رفتن بافت استخوان، که منجر به ضعیف و شکننده شدن استخوان می‌شوند، مشخصات بارز بیماری پوکی استخوان هستند. اگر مبتلا به پوکی استخوان هستید، خطر شکستگی استخوان‌ها، خصوصاً در نواحی باسن، ستون فقرات و مچ دست، بیش از دیگران شما را تهدید می‌کند. اغلب پوکی استخوان به عنوان عارضه‌ای شناخته می‌شود که توانایی ساخت استخوان‌های جدید در زنان سالخورده را تضعیف می‌کند. البته، عوامل پوکی استخوان بسیار زودتر از چنین سنینی آغاز می‌شوند. از آنجا که تراکم استخوان تقریباً در 25 سالگی به اوج خود می‌رسد، باید تا پیش از این سن به استخوان‌ها استحکام بخشید، تا در دوره‌های بعدی زندگی نیز همچنان قوی و محکم باقی بمانند. مصرف کافی کلسیم، یکی از عوامل اصلی دستیابی به استخوان‌هایی محکم است.

علائم و نشانه ها

 از علایم پوکی استخوان میتوان گفت معمولاً پوکی استخوان در مراحل اولیه هیچ‌گونه نشانه‌ای ندارد. اما بعدها باعث درد مبهمی در استخوان‌ها یا عضلات می‌شود، به خصوص در گردن و قسمت پایینی پشت. در مراحل بعدی بیماری، بروز درد های شدید و ناگهانی از علائم پوکی استخوان است که معمولاً به نواحی دیگر گسترش نمی‌یابد؛ اما با انجام فعالیت‌هایی که بر روی ناحیه دردناک فشار وزنی وارد می‌کنند بدتر می‌شود، و ممکن است با حساسیت به لمس همراه شود، ولی به طور کلی در عرض یک هفته کمتر میشوند. معمولاً وجود درد بیش از سه ماه طول می‌کشد.

مبتلایان به پوکی استخوان حتی ممکن است افتادن یا هرگونه ضربه دیگری که باعث شکستن استخوانی از آن‌ها مثل استخوان‌ ستون فقرات یا مچ پایشان می‌شود را به خاطر هم نیاورند. شکستگی‌های کمپرشن در ستون فقرات  منجر به کاهش قد و قوز کمر می‌شوند.

معمولاً، دلیل شکستگی‌های جاهای دیگر بدن، که بیشتر در باسن و استخوان‌های مچ دست رخ می‌دهند، افتادن است.

علت ها و دلایل

پوکی استخوان هنگامی رخ می‌دهد که تعادل میان تشکیل استخوان جدید و بازجذب استخوان قدیمی از بین برود. در این وضعیت، یا بدن نمی‌تواند به اندازه کافی استخوان جدید تولید کند، یا آنکه مقدار بیش از اندازه‌ای از استخوان‌های قدیمی را بازجذب می‌کند، و یا هر دو حالت باهم اتفاق می‌افتد. کلسیم و فسفات دو ماده معدنی ضروری برای تشکیل استخوان‌هایی نرمال هستند. کلسیم عنصری اساسی برای عملکرد مناسب قلب، مغز و سایر اندام‌ها است. برای آنکه این اندام‌ها بتوانند به کار خود ادامه دهند، بدن کلسیم ذخیره شده در استخوان‌ها را بازجذب می‌کند تا بتواند سطح کلسیم خون را حفظ کند. اگر میزان مصرفی کلسیم کافی نباشد، یا اگر بدن به اندازه کافی از رژیم غذایی کلسیم جذب نکند، تولید استخوان و بافت استخوان‌ها دچار اشکال می‌شود. در این حالت، استخوان‌ها ضعیف‌تر می‌شوند، که این امر باعث می‌شود استخوان‌ها ترد و شکننده شده و به راحتی بشکنند.

معمولاً، از دست رفتن استخوان طی یک دوره طولانی چندین ساله رخ می‌دهد. اغلب، افراد به علت یک شکستگی استخوان به پزشک مراجعه کرده و تازه متوجه وجود بیماری پوکی استخوان در خود می‌شوند که معمولاً تا آن موقع، بیماری به مراحل پیشرفته خود رسیده و آسیب وارده به استخوان‌ها جدی شده است.

دلیل اصلی بروز پوکی استخوان کمبود برخی هورمون‌ها، خصوصاً استروژن در زنان و اندروژن در مردان، است. این بیماری در زنان، و خصوصاً در سنین بالاتر از 60 سال، شایع است. یائسگی با کاهش سطح استروژن همراه بوده و خطر ابتلای زنان به پوکی استخوان را افزایش می‌دهد. سایر عواملی که در از دست رفتن استخوان در این گروه سنی نقش دارند عبارتند از کافی نبودن میزان مصرف کلسیم و ویتامین D، انجام ندادن تمرینات تحمل وزن  و سایر تغییرات ناشی از افزایش سن در عملکرد غدد درون‌ریز (علاوه بر کمبود استروژن).

عوامل و عارضه‌های دیگری که می‌توانند منجر به بروز پوکی استخوان شوند عبارتند از مصرف بیش از اندازه کورتیکواستروئیدها (سندرم کوشینگ)، مشکلات تیروئید، استفاده ناکافی از عضلات، سرطان استخوان، برخی اختلالات ژنتیک، استفاده از برخی داروهای به خصوص، و مشکلاتی مانند کمبود کلسیم در رژیم غذایی.

موارد زیر، عوامل افزایش دهنده خطر ابتلا به پوکی استخوان هستند:

•    خطر ابتلای زنان به این بیماری بیشتر از مردان است، خصوصاً زنان لاغر، ریزاندام و مسن.

•    زنان سفیدپوست یا اهل شرق آسیا، به خصوص آن‌هایی که سابقه خانوادگی ابتلا به پوکی استخوان دارند، در مقایسه با سایر زنان بیشتر در معرض ابتلا به این بیماری هستند.

•    زنان یائسه، به خصوص زنانی که یائسگی زودرس داشته یا یائسگی ناشی از اعمال جراحی داشته‌اند، و یا زنانی که دوره پریودشان غیرطبیعی است یا قطع شده، در معرض خطر بیشتری هستند.

•    سیگار کشیدن نیز می تواند علت پوکی استخوان باشد، همچنین اختلالات خوردن مانند بی‌اشتهایی عصبی یا پرخوری عصبی، کم بودن میزان کلسیم موجود در رژیم غذایی، مصرف بالای الکل، نداشتن فعالیت کافی و استفاده از بعضی داروها مانند کورتیکواستروئیدها و داروهای ضدتشنج نیز از عوامل خطرزا هستند.

•    آرتریت روماتوئید، خود یکی از عوامل افزایش خطر ابتلا به پوکی استخوان است.

•    داشتن پدر یا مادر مبتلا به پوکی استخوان نیز یک عامل خطرزا برای فرزندان است. 

تشخیص

معاینات و آزمایش‌ها

معمولاً در ابتدا پزشک از شما می‌خواهد که تاریخچه پزشکیتان را به دقت بازگو کنید تا بتواند مشخص کند که شما به پوکی استخوان دچار شده‌اید یا در خطر دچار شدن به آن قرار دارید. سؤالات مختلفی در مورد  نحوه زندگیتان و سایر عارضه‌هایی که ممکن است داشته باشید از شما پرسیده می‌شود. پزشک همچنین می‌پرسد که آیا سابقه پوکی استخوان در خانواده شما وجود دارد یا قبلاً دچار شکستگی استخوان شده‌اید. اغلب از آزمایش خون برای سنجش مقدار کلسیم، فسفر، ویتامین D، تستسترون و عملکرد تیروئید و کلیه‌ها استفاده می‌شود.

ممکن است پزشک بر مبنای معاینه‌ای که انجام داده است، انجام یک آزمایش تخصصی به نام آزمایش تراکم مواد معدنی استخوان را پیشنهاد دهد که می‌توان با آن تراکم استخوان‌های نقاط مختلف بدن را اندازه‌گیری کرد. یک آزمایش تراکم مواد معدنی استخوان می‌تواند پیش از بروز شکستگی، پوکی استخوان را تشخیص داده و شکستگی‌های آتی را پیش‌بینی کند. همچنین می‌توان با تکرار این آزمایش با فواصل یک ساله یا بیشتر، از میزان تأثیر درمان مطلع شده و نرخ از دست رفتن استخوان را هم تعیین کرد.

راه ها و روش های درمان

درمان زود هنگام پوکی استخوان بسیار مهم است. هر چه بیمار برنامه درمانی را زودتر شروع کند نتایج بهتری به دست خواهد آمد.در درمان پوکی استخوان بر کاهش سرعت یا توقف از دست رفتن مواد معدنی، افزایش تراکم استخوان، پیشگیری از شکستگی استخوان‌ها، و کنترل درد ناشی از این بیماری تمرکز می‌شود.پزشک، بر مبنای برآورد میزان قرار داشتن شما در معرض خطر شکستگی استخوان طی 10 سال آینده، که با استفاده از اطلاعاتی مانند آزمایش تراکم استخوان انجام می‌شود، توصیه‌های درمانی خود را ارائه می‌دهد. معمولاً اگر خطر شکستگی بالا نباشد، در درمان پوکی استخوان از دارو استفاده نشده و در عوض بر شیوه زندگی، ایمنی و اصلاح عوامل افزایش دهنده خطر از دست رفتن استخوان تمرکز می‌شود.

دارو

بیشترین داروهای پوکی استخوان، که هم برای زنان و هم برای مردانی که در معرض خطر بالای شکستگی‌ها قرار دارند، تجویز می‌شوند بیس‌فسفات‌ها  هستند که نمونه‌هایی از آن‌ها عبارتند از:
•    آلندرونات (فوزاماکس)
•    رزیدرونات (آکتونل، آتلویا )
•    ایباندرونات (بونیوا)
•    زولدرونیک اسید (رکلاست)

هورمون درمانی

استروژن، به خصوص هنگامی که سریعاً بعد از شروع یائسگی تجویز شود، می‌تواند به حفظ تراکم استخوان کمک کند.

در مردان، معمولاً پوکی استخوان ناشی از کاهش تدریجی سطح تستسترون است که با بالا رفتن سن رخ می‌دهد. تستوسترون درماني جايگزين  به افزایش تراکم استخوان کمک می‌کند.

سایر داروهای پوکی استخوان: اگر توانایی تحمل درمان‌های معمول‌تر پوکی استخوان را ندارید (یا اینکه چندان تأثیری برای شما ندارند) پزشکتان می‌تواند داروهای زیر را توصیه کند:

•    دنوسوماب (پرولیا). در مقایسه با بیوفسفات‌ها، دنوسوماب نتایج مشابه یا بهتری را در زمینه افزایش تراکم استخوان نشان داده و احتمال بروز انواع شکستگی‌ها را کاهش می‌دهد.

•    تری‌پاراتید (فورتئو). این داروی قدرتمند مشابه هورمون پاراتیروئید و محرک رشد استخوان جدید است. بیمار آن را طریق تزریق زیر پوست دریافت می‌کند.

ورزش و حرکات اصلاحی

انجام مرتب حرکات ورزشی و اصلاحی برای جلوگیری از پوکی استخوان ضروری است. افراد بالغ بین 19 تا 64 سال می‌بایست هر هفته دست کم به مدت 150 دقیقه (معادل 2 ساعت و 30 دقیقه) تمرینات هوازی (ایروبیک) مانند دوچرخه‌سواری یا پیاده‌روی سریع انجام دهند.

انجام تمرین تحمل وزن و تمرینات استقامتی برای بهبود تراکم استخوان و کمک به پیشگیری و درمان پوکی استخوان بسیار مهم است.

افراد بین 9 تا 64 سال همچنین باید دو یا چند روز در هفته را در قالب تمرینات تقویت عضله به ورزش دادن تمامی گروه‌های اصلی عضلات، از جمله پاها، باسن، پشت، سینه، شانه‌ها و بازوها، اختصاص دهند.

اگر تشخیص داده شده که شما به پوکی استخوان مبتلا هستید، پیش از آغاز یک برنامه تمرینی جدید با یک پزشک یا یک متخصص بهداشت  صبحت کنید تا مطمئن شوید که آن برنامه مناسب شما است.

مغناطیس درمانی (مگنت تراپی یا مگنتیک تراپی)

درمان حمایتی برای حفظ کیفیت بافت استخوان‌ها و کاهش درد در مبتلایان به پوکی استخوان عبارت است از مغناطیس درمانی بیومگ با پالس‌های فرکانس پایین ، که به پروسه‌های متابولیک در استخوان‌ها کمک کرده و منجر به همکاری بهتر عوامل سازنده استخوان و کاهش چشمگیر درد می‌شود. مغناطیس درمانی، در مبتلایان به پوکی استخوان، سرعت پروسه بهبود را به طور چشمگیری افزایش می‌دهد، چون این روش محرک تشکیل استخوان‌های جدید بوده (به ساخت بافت استخوان و کلسیفیکاسیون سرعت می‌بخشد) و باعث افزایش حساسیت به هورمون پاراتیروئید می‌شود.

استفاده از مغناطیس درمانی در درمان پوکی استخوان:

برای پوکی استخوان، ابتدا فرکانس‌های ضد درد 4 تا 6 هرتزی اعمال می‌شود، و هنگامی که درد کاهش یافت، می‌توان از فرکانس‌های درمانی  در محدوده 36 تا 44 هرتز استفاده کرد.

رژیم غذایی

حتی اگر به پوکی استخوان مبتلا شده‌اید، باز هم می‌توانید از مزایای یک رژیم غذایی که به طور روزانه برای پشتیبانی از سلامت استخوان‌های شما ویتامین D و کلسیم کافی فراهم می‌کند بهره‌مند شوید. به یاد داشته باشید:

•    کلسیم مورد نیاز خود را می‌توانید، علاوه بر محصولات لبنی، از سبزیجات سبز، بروکلی و لوبیا و همچنین از مکمل‌ها و غذاهایی که به آن‌ها کلسیم اضافه شده است، مثل برخی از انواع غلات صبحانه و آب پرتقال، به دست آورید.

•    ویتامین D به جذب کلسیم کمک می‌کند، برای همین اگر به اندازه کافی از غذاها یا نور خورشید ویتامین D دریافت نمی‌کنید باید از مکمل‌ها استفاده کنید. برای جذب کافی ویتامین D از نور خورشید باید روزانه بدنتان دست کم 15 دقیقه مستقیماً در معرض نور خورشید قرار گیرد.
•    تلاش کنید مصرف بعضی از نوشیدنی‌ها و خوردنی‌ها که توانایی بدنتان در فرآوری  کلسیم را دچار اختلال می‌کنند، مانند نوشیدنی‌های کربناته یا دارای کافئین، الکل بیش از اندازه، و مقدار بسیار زیادی از پروتئین، کاهش دهید.


علت-خواب-رفتن-min.jpg
آگوست 1, 2015

گزگز ، خواب رفتن و بی‌حسی دست و پا ، ضعف رفتن ساق پا و  علامتی بسیار رایج و آزار دهنده است که گاهی اوقات بی‌خطر و موقتی است و برای مثال درد مچ دست می‌تواند ناشی از این باشد که هنگام  خواب رفتن دستتان را زیر سرتان گذاشته‌ اید و در نتیجه به عصب‌ های دست فشار وارد شده است یا این که در اثر مدت طولانی پا روی پا انداختن اعصاب پا تحت فشار قرار گرفته‌ اند. یا در مواردی مانند کیست مچ دست به صورت مزمن شاهد علائم ذیل خواهید بود. پارگی دیسک گردن موجب بروز درد در گردن، انتشار درد به بازو، درد شانه، گزگز و بی‌حسی بازو و دست می‌شود.

با این حال گزگز پا و یا دست در بسیاری موارد شدید، دوره‌ای یا مزمن و گاه همراه با علائمی چون درد، خارش، بی‌حسی و تحلیل عضلات است. گزگز و خواب رفتن دست و پا در چنین حالت‌هایی نشانه آسیبی عصبی است که می‌تواند پی‌آمد علل گوناگونی چون ضربه دیدن یا صدمه‌های فشاری مکرر، بیماری‌های سیستمیک مانند دیابت، قرار گرفتن در معرض مواد سمی و عفونت‌های ویروسی یا باکتریایی باشد.

گزگز ،خواب رفتن و بی حسی دست و پا جزء علائم شایعی است که در مراجعه کنندگان مشاهده می شود . احساس گزگز و بی حسی ممکن است همزمان در دست ها و پاها باشد و یا ممکن است فقط در دست ها یا پاهای شخص حس شود . در هرکدام از این موارد علل ممکن متفاوت هستند. در این مقاله به بررسی دلایل بروز هر کدام از این حالت ها پرداخته شده است .لازم است در صورت احساس خواب رفتگی ، گزگز و سوزن شدن دست و یا پا حتما به پزشک متخصص مراجعه کنید تا پس از تشخیص دقیق علت بروز این نشانه ها نسبت به درمان به موقع آن اقدام کند

علت ها و دلایل

نوروپاتی محیطی: منظور از نوروپاتی محیطی اختلال‌های تأثیرگذار بر عصب‌های خارج از مغز و نخاع است. آسیب دیدگی فیبرهای حرکتی،  نیز بی‌حسی، گزگز، سوزش، درد یا ضعف دست و پا یا سوزن سوزن شدن زانو را به دنبال خواهد داشت.

شماری از علت‌های نوروپاتی محیطی ، علت خواب رفتن دست و پا  همراه با گزگز یا بی‌حسی دست یا پا عبارتند از:

1.     نوروپاتی محیطی دیابتی (در بیماران مبتلا به دیابت نوع 1 یا 2)

2.     نوروپاتی الکلی: نوشیدن مشروبات الکلی به مقدار زیاد و برای مدت طولانی

3.     روماتیسم مفصلی (آرتریت روماتوئید): بیماری سیستمیک همراه با تورم و داغ شدن مفاصل دست و یا پا، خشکی و گرفتگی صبحگاهی و بی‌حسی

4.     کمبود ویتامین B12 و اسید فولیک (فولات)

5.     اورمی (پی‌آمد ازکارافتادگی کلیه)

6.     بیماری لیم (نوع منتشر)

7.     هپاتیت C

8.     پلی نوروپاتی دمیلینه کننده التهابی مزمن (CIDP)

9.     آمیلوئیدوز

اختلال‌های نخاع و مغز: یکی از این اختلال‌ها ام اس یا فلج چندگانه است که باعث بی‌حسی و گزگز دست و پا وقسمت‌های مختلف بدن می‌شود، که البته این علامت به ندرت دارای الگویی متقارن است. اختلال دیگر سکته مغزی است که با بی‌حسی ناگهانی یک سمت بدن، برای مثال دست و پای چپ، همراه است.

اختلال‌های گردش خون: شماری از علل بروز اختلال‌ در گردش خون که باعث گزگز بین انگشتان پا یا بی‌حسی دست و یا پا می‌شود عبارتند از:

1.     بیماری عروقی محیطی: تنگ شدن شریان‌ها به دلیل رسوب کلسیم (تصلب شرایین یا آترواسکلروز) باعث گزگز دست و پا می گردد .

2.     بیماری برگر: این بیماری معمولاً در مردان سیگاری 20 تا 40 ساله بروز می‌یابد و موجب درد، بی‌حسی و گزگز شدن دست و پا بیمار و سوزن سوزن شدن پا می‌شود؛ علائم در اثر ورزش و فعالیت آغاز و با استراحت کردن برطرف می‌شود.

3.     یخ‌ زدگی و سرمازدگی

اختلال‌های نخاعی: اختلال‌های نخاعی یا ستون فقرات (ستون مهره‌ها) که باعث بی‌حسی و گزگز دست و یا پا می‌شود عبارت‌اند از:

1.     صدمه دیدن نخاع

2.     تومور نخاعی

3.     سیرنگومیلی: وجود کیست (سیرینکس) در نخاع

4.     کیست عنکبوتی نخاعی: وجود کیست حاوی مایع مغزی ـ نخاعی اطراف نخاع

مسمومیت: مسومیت‌های زیر باعث گزگز دست و پا می‌شود:

1.     مسمومیت با ماهی یا صدف

2.     مسمومیت با سم آرسنیک

علل بی‌حسی و گزگز انگشتان پا

انداختن پاها روی یکدیگر در زمان نشستن: روی هم انداختن پاها هنگام نشستن، نشستن روی پا، چمباتمه زدن یا نشستن طولانی مدت یا گذاشتن کیف پول در جیب عقب گاهی باعث وارد شدن فشار به شریان‌ها یا عصب‌های پا می‌شود و در نتیجه باعث گزگز و خواب رفتگی و مور مور شدن دست و پا  می شود

فتق دیسک کمر: بیرون‌زدگی یا فتق دیسک مهره‌های کمر، عموماً بین مهره‌های چهارم و پنجم کمر(دیسک بین مهره‌ ای L4–L5)، یا بین مهره پنجم کمر و مهره اول خاجی(دیسک بین مهره ای S1-L5)، به ریشه‌های عصب سیاتیک فشار می‌آورد. بیماری فرسایشی دیسک (DDD) یکی از علل رایج بروز فتق دیسک است. فتق دیسک  کمر می‌تواند تدریجی یا ناگهانی باشد و غالباً پس از بلند کردن جسمی سنگین از روی زمین رخ می‌دهد. علائم فتق دیسک کمری بسته به اینکه فتق دیسک در کجا اتفاق می افتد، متفاوت است. طیف وسیعی از درمان های غیر جراحی وجود دارند که میتوانند در درمان سیاتیک موثر بوده و اکثر انواع فتق دیسک تسکین دهند.

تنگ شدن مجرای نخاعی: این عارضه گاهی ارثی است، اما معمولاً پی‌آمد رشد بیش از اندازه استخوان مهره در اثر افزایش سن است.

سرخوردگی مهره یا اسپوندیلولیستزی: در عارضه سرخوردگی مهره، مهره ستون فقرات به سمتی (معمولاً رو به جلو) می‌لغزد. این اختلال گاهی مادرزادی است و گاهی از تخریب و فرسایش مرتبط با افزایش سن، وارد شدن ضربه یا آسیب پس از عمل جراحی نشأت می‌گیرد. نخست، به منظور کمک به التیام شکستگی، انجام فعالیت‌های ورزشی باید متوقف شوند. اولین درمان سرخوردگی مهره کمر ممکن است شامل دارو، استراحت، ورزش درمانی، انجام تمرینات، آب درمانی، استفاده از کمربند طبی و مدیریت درد باشد.

سندرم پیریفورمیس: گرفتگی و اسپاسم عضله پیریفورمیس، واقع در بخش پایینی ستون فقرات، باعث فشردگی عصب سیاتیک و در نتیجه کمر درد می‌شود.

عفونت و تومور نخاعی: تومورهای موجود در نخاع یا ستون فقرات و التهاب ناشی از عفونت‌هایی مانند سل نخاعی به عصب سیاتیک فشار می‌آورد و موجب بروز عارضه سیاتیک و کمر درد می‌شود.

بارداری: رحم در دوران بارداری، به ویژه در زمان دراز کشیدن یا راه رفتن، گاهی به عصب سیاتیک فشار وارد می‌کند و در نتیجه مادر دچار کمر درد و گزگز یک یا هر دو پا می‌شود. بیرون‌زدگی یا فتق دیسک کمر نیز یکی از علل رایج به شمار می‌رود. در زمان بارداری افراد باید بسیار مراقب سلامت خود باشند تا دچار درد از قبیل: درد سیاتیک، ورم پا در بارداری و موارد دیگر نشوند.

بی‌حسی پا پس از جراحی: بیمار گاهی پس از جراحی فیوژن (الحاق یا خشک کردن) مهره‌های کمر دچار درد و بی‌حسی پا می‌شود.

سندرم تونل تارس: این عارضه از فشردگی عصب درشت نی خلفی قرار گرفته در امتداد داخل مچ ناشی می‌شود. راه رفتن طولانی مدت یا پوشیدن کفش نو، صدمه دیدن، تورم تاندون‌ها در بیماری روماتیسم مفصلی و… از علل بروز این عارضه به شمار می‌رود و علائم آن عبارت است از: پا درد، بی‌حسی، گزگز یا سوزش کف پا یا اطراف مچ که در اثر ایستادن یا راه رفتن تشدید می‌شود و تا حدی در اثر استراحت کردن بهبود می‌یابد.

سندرم پای بی‌قرار (RLS): این سندرم اختلالی عصبی با دلیل نامشخص است که بیمار به موجب آن تمایلی غیرقابل مقاومت به تکان دادن پا حس می‌کند. آهسته حرکت کردن، کشیدن پا، احساس خارش یا کشیدگی در پا از علائم این عارضه هستند که در زمان استراحت کردن تشدید می‌شوند و در نتیجه حرکت دادن پا به طور کامل یا جزیی از بین می‌روند.

علل بی‌حسی و گزگز دست

فشار روی دست: وارد شدن فشار به رگ‌ها یا عصب‌های دست که باعث بی‌حسی، گزگز یا فلج موقت دست می‌شود، می‌تواند ناشی از موارد زیر باشد:

  • قرار دادن دست زیر سر هنگام خوابیدن
  • انداختن دست پشت صندلی هنگام نشستن
  • بستن بند (ساعت، دستبند و…) دور دست یا حمل کیف و کوله پشتی
  • باد کردن مچ دست در زمان اندازه‌گیری فشار خون

بالا بردن دست بالاتر از قلب: نگه داشتن دست(ها) در سطح بالای قلب در زمان کار یا خوابیدن باعث می‌شود تا خون کافی به دست نرسد و با بی‌حسی، گزگز یا فلج موقت دست(ها) به مدت چند دقیقه مواجه شوید.

سندرم دیسک گردن: بیماری دیسک فرسایشی یا صدمه‌هایی مانند کشش بیش از اندازه در اثر بروز سانحه رانندگی (حرکت سریع سر به سمت عقب) بیرون‌زدگی یا فتق دیسک گردن را به دنبال دارد، که به نوبه خود موجب وارد شدن فشار به عصب‌های نخاعی گردن و در نتیجه گزگز دست می‌شود.

اسپوندیلوز گردن: این عارضه بدشکلی مرتبط با سن مهره‌های گردن است. دیسک‌ها یا مهره‌های تغییر شکل داده به نخاع یا ریشه‌های عصبی فشار می‌آورند و به بروز علائم مزمن دامن می‌زنند.

آسیب دیدگی: بسیاری از آسیب دیدگی‌های دست و گردن باعث ضعف عضله، اختلال مفصل و فشردگی عصب‌های بالای بازو یا آرنج یا مچ می‌ود که به نوبه خود به گزگز دست و بازو منجر می‌شود.

سندرم تونل کارپ(CTS) : این سندرم یکی از عارضه‌های دردناک دست، انگشتان و مچ دست است که از استفاده مکرر از مچ دست یا ورم بافت‌های مچ دست ناشی می‌شود و باعث فشردگی عصب میانی می‌شود. سندرم تونل کارپ یکی از مشکلات رایج کارگران خط مونتاژ، کاربران رایانه، موسیقی‌دان‌ها، مکانیک‌ها و تنیس بازان است.

کیست گانگلیون: این کیست برجستگی نرمی است که معمولاً در پشت دست برخی افراد 20 تا 40 ساله ایجاد می‌شود. این کیست کیسه غیرسرطانی پر از مایعی است که به دلیل ناشناخته روی صفحه‌های تاندون یا کپسول مفصل تشکیل می‌شود.

تشخیص

سابقه بی‌حسی دست: آگاهی از دوره زمانی خواب رفتگی دست و پا و گزگز یا بی‌حسی و ضعف احتمالی دست، درگیر بودن سر یا پاها، سابقه آسیب دیدگی گردن یا دست، استفاده مکرر از آرنج یا مچ دست، واکنش به سرما، کم‌کاری غده تیروئید، دیابت و یائسگی می‌تواند در تشخیص علت این عارضه راهگشا باشد.

آزمایش عصب‌شناختی: آزمایش حساسیت بر روی درماتوم مشخص دست، عصب‌های درگیر را تعیین می‌کند.

تصویربرداری: در تصاویر اشعه ایکس (پرتونگاری) آرتریت (التهاب مفصلی) مهره‌های گردن یا شکستگی استخوان مشخص می‌شود. به کمک میلوگرافی نیز فتق دیسک یا تنگی مجرای نخاع تشخیص داده می‌شود و بافت‌های نرمی مانند تومور در ام.آر.آی. و سی.تی. اسکن دیده می‌شود.

الکترومیوگرافی یا عضله‌نگاری برقی (EMG) و بررسی هدایت عصبی: ماهیت آسیب عصبی به کمک این آزمایش‌ها تعیین می‌شود. بهره‌گیری از این دو روش در کنار تصویربرداری در ارزیابی میزان صدمه وارد شده به شبکه عصبی بازو و دست اهمیت بسیار دارد.‌

آزمایش خون: ابتلا به دیابت، غیرطبیعی بودن میزان سرم قندی (دیابت)، کلسیم، پتاسیم، سدیم، منیزم، ویتامین B6 یا B12، تیروکسین (کم‌کاری تیروئید)، هورمون‌های جنسی (یائسگی) در آزمایش خون مشخص می‌شود.

آزمایش شبیه‌سازی سرما: ابتلا به پدیده یا بیماری رینود با انجام این آزمایش مشخص می‌شود.

راه ها و روش های درمان

پزشکان معمولاً در مواجهه با علائم اشاره شده و درمان گزگز دست و پا مسکن یا داروی ضدالتهاب تجویز می‌کنند. بااین حال ارزیابی دقیقی باید پیش از تجویز دارو جهت بررسی احتمال ابتلا به عارضه‌های جدی انجام شود. تعیین علت دامن زننده به این حس ناخوشایند و معالجه آن بهترین روش درمان سوزن سوزن شدن پا است

  • اصلاح عضله، استخوان یا ستون فقرات
  • بهبود وضعیت تغذیه
  • کنترل بیماری‌های خودایمنی
  • کنترل سوءمصرف الکل

طب فیزیکی و توانبخشی راهبردهای سودمندی را متناسب با شرایط خاص هر بیمار برای درمان خواب رفتن دست و پا ارائه می‌دهد.


آمار بازدید

درباره پروفسور بیژن فروغ

من در سال ۱۳۶۱ از دبیرستان خوارزمی تهران فارغ التحصیل شدم .سال ۱۳۶۸ در رشته پزشکی از دانشگاه شیراز فارغ التحصیل شدم بمدت دوسال دوره تخصصی پاتولوژی را گذراندم …. ادامه

تماس با ما

بزرگراه چمران، ابتدای باقرخان غربی، پلاک 89 قدیم، 26 جدید، طبقه دوم

تلفن:

02166572220

02166576421

02166576423

02166576424

تمام حقوق سایت برای کلینیک طب فیزیکی و توانبخشی محفوظ است