آخرین مطالب

کلاسیک

لورم ایپسوم متن ساختگی با تولید سادگی نامفهوم از صنعت چاپ و با استفاده از طراحان گرافیک است.لورم ایپسوم متن ساختگی با تولید سادگی نامفهوم از صنعت چاپ و با استفاده از طراحان گرافیک است.
ارتوزهای-اندام-فوقانی-دست-و-آرنج-min.jpg
اکتبر 14, 2017

اسپلینت شست thumb splint

اسپلینت شست

جهت پیشگیری از عارضه کشیدگی تاندون شست، حمایت از شکستگیهای خفیف و کنترل حرکت بیش از حد شست و درمان اختلالاتی مانند آرتریت مفصل بازیلار شست، انگشت ماشه ای(trigger finger ) و سندروم دکورون کاربرد دارد و درد و التهاب را به طور قابل ملاحظه بهبود می بخشد. در انواع سخت   و نیمه سخت با آتل موجود است.

Cockup splintمچ بند

مچ بند

برای کنترل  ودرمان انواع انحرافات و اختلالات مچ و دست(hand & wrist ) شامل سندروم تونل کارپال(CTS ) یا carpal tunnel syndrome  ، انواع کنترکچر های مفاصل دست، آرتریت روماتوئید(rheumatoid Arthritis ) و شکستگی های دست کاربرد دارد و در انواع بلند و کوتاه بر اساس نیاز بیمار  در دو جنس سخت و نیمه سخت طراحی و ساخته می شود.

anti  spasticity or pan اسپلینت آنتی اسپاسم یا پن

اغلب در بیماران سکته مغزی، فلج مغزی و بیمارانی که در مچ و دست دچار اسپاسم هستند کاربرد دارد و ساپورت کافی برای قوی کف دستی فراهم کرده و به کنترل مفاصل دست و مچ کمک میکند.

اسپلینت داینامیک دست dynamic hand splint

در آسیب های عصب رادیال کاربرد دارد و به صاف شدن مفاصل بین انگشتی کمک کرده و قوس کف دستی را ساپورت کرده و از صاف شدن مفاصل بین کف دست و انگشتان جلوگیری می کند.

اسپلینت انگشت

اسپلینت انگشت

انواع اسپلینهای انگشت با طراحی استاتیک و داینامیک جهت درماندفورمیتی های انگشتان نظیر انگشت چکشی، دفورمیتی swan neck و boutonnièreو clawing انگشتان موجودند.

استرپ تنیس البو

استرپ تنیس البو

این استرپ در بیماری آرنج تنیس بازان (tennis elbow ) که باعث بروز درد موضعی در ناحیه خارج آرنج و فوقانی ساعد میشود کاربرد دارد و با استفاده از مکانیزم ایجاد اوریجین کاذب در عضلات مربوطه درد و التهاب را بهبود می بخشد.

بریس آرنج(elbow cage)

بریس آرنج

به منظور بهبود بافت نرم، اصلاح بدشکلی ها، افزایش یا کاهش دامنه حرکت، تقویت عضلات، کاهش درد، ، بعد از جراحی تعویض مفصل، اختلالات مادرزادی، التهاب اپی کندیل های داخلی و خارجی استخوان بازو(tennis elbow , golf elbow)، استرس های مکرر، آرتروز ، بعد از جراحی پارگی تاندون، سوختگی و سندروم تونل کارپ(CTS) بکار رفته و آرنج را در برابر نیرو های طرفی محافظت کرده و مفاصل آرنج، ساعد، را بی حرکت می کند. در دو نوع سخت و نیمه سخت مو جود است.

ناکل بندر

ناکل بندر

جهت درمان دفورمیتی های ناشی از اسپاستیسیتی و یا آسیب عصب اولنار مانند claw hand  کاربرد دارد.


شکستگی-ترقوه،-شانه-و-کتف-min.jpg
سپتامبر 13, 2015

یک حادثه ی ناگوار می تواند باعث ایجاد شکستگی در گوی و یا کاسه ی مفصل شانه شود. بیشتر این آسیب ها را می توان بدون نیاز به جراحی و با نتایج مناسب و طولانی مدت درمان کرد. اگر چه درمان شکستگی ترقوه و درمان برخی از این شکستگی ها به وسیله ی عمل جراحی بهتر است چرا که می توانند باعث ایجاد آرتروز شانه شوند. برخی از این شکستگی ها نیز در صورت انجام نشدن عمل جراحی بر روی آن ها، ممکن است بهبودی نیافته و یا موقعیت آن ها از حالت عادی خارج شود.
شکستگی ها در دو نوع جا به جا شده و جا به جا نشده دسته بندی می شوند. خوشبختانه نزدیک به 80 درصد از کل شکستگی شانه ، جا به جا نشده اند. این بدین معنی است که استخوان شکسته شده، در نزدیکی محل اصلی خود باقی مانده و درمان آن به ندرت نیازمند استفاده از شکسته بند و حرکت ندادن استخوان تا زمان بهبودی کامل می باشد. بیشتر شکستگی های شانه تا حدود 6 هفته بهبودی می یابند.

آناتومی


آناتومی شانه

شانه از سه استخوان تشکیل شده است :
•    استخوان کتف
•    استخوان ترقوه
•    استخوان بازو

این استخوان ها به منظور تشکیل یک سیستم منظم برای کار کردن بازو، به وسیله ی بافت نرم به یکدیگر متصل اند (رباط ها، تاندون ها، عضلات و کپسول مفصلی).
شانه همچنین از سه مفصل تشکیل شده است :
•    مفصل گلنو هومرال
•    مفصل آکرومیو کلاویکولار
•    مفصل استرنو کلاویکولار
شانه همچنین دارای یک مفصل بوده که محل اتصال استخوان کتف به دیواره ی قفسه ی سینه می باشد.
اصلی ترین مفصل شانه، مفصل گلنو هومرال می باشد. این مفصل از یک گوی (انتهای استخوان بازو) و یک کاسه (قسمتی از استخوان کتف) تشکیل شده است.

انواع شکستگی های شانه

بیشتر شکستگی ها در کودکان، در استخوان ترقوه و در بزرگسالان بیشتر شکستگی ها در قسمت بالایی استخوان بازو (هومروس پروگزیمال) ایجاد می شوند. برخی از انواع این شکستگی ها عبارت اند از :

شکستگی های استخوان ترقوه : این، شایع ترین نوع شکستگی کتف و شانه است که معمولا در اثر زمین خوردن ایجاد می شود.
شکستگی های استخوان کتف : شکستگی ها در این استخوان به ندرت اتفاق می افتند. این شکستگی ها معمولا در اثر حوادث شدید مانند تصادف با یک وسیله ی موتوری یا سقوط از ارتفاع ایجاد می شوند.
شکستگی های قسمت فوقانی استخوان بازو (پروگزیمال هومروس) : شکستگی ها در قسمت فوقانی استخوان بازو، در افراد مسن تر (بالا تر از 65 سال سن) شایع ترند. در برخی مواقع این استخوان تنها ترک خورده و قسمت شکسته ی آن جا به جا نشده و یا زیاد از محل اصلی خود دور نمی شود.

علائم و نشانه های شکستگی ها

نشانه و علائم شکستگی شانه و کتف، به نوع شکستگی یا ترک به وجود آمده  در اون ناحیه بستگی دارند.

علائم عمومی

 درد
تورم و کبودی
عدم توانایی حرکت دادن شانه
ایجاد حس ساییده شدن شانه به هنگام حرکت دادن آن
بدشکلی  “ظاهر شانه، طبیعی به نظر نمی رسد”

علائم شکستگی استخوان ترقوه

علائم شکستگی استخوان ترقوه

ایجاد التهاب و تورم در ناحیه ی میانی ترقوه
ایجاد ناحیه ای در شانه با “برآمدگی” های غیر طبیعی که احتمالا انتهای برجسته ی استخوان شکسته شده می باشند.
محدود شدن دامنه ی حرکتی شانه. البته نه به اندازه ی شکستگی قسمت فوقانی استخوان بازو

علائم شکستگی قسمت فوقانی استخوان بازو

علائم شکستگی قسمت فوقانی استخوان بازو-

تورم و باد کردگی شدید شانه
محدودیت شدید در حرکت شانه
درد بسیار زیاد

علائم شکستگی استخوان کتف

الگو های شکستگی کتف
درد
تورم
کبودی شدید در ناحیه ی کتف

تشخیص

بیشتر شکستگی های ترقوه، شانه و کتف، توسط عکس برداری با اشعه ی ایکس از منطقه ی آسیب دیده و همچنین معاینه ی فیزیکی تشخیص داده می شوند. در برخی موارد، آزمایشات عکس برداری اضافی نیز مانند سی تی اسکن، مورد نیاز می باشند.

راه و روش های درمان

درمان یک شکستگی در استخوان ترقوه، به نوع و شدت آن بستگی دارد. بیشتر شکستگی ها را می توان به وسیله ی روش های بدون جراحی و با استراحت کردن درمان کرد.
ولی شکستگی هایی که باعث جا به جا شدن استخوان ها شده و یا شکستگی هایی که طی آن ها یک استخوان به چندین قسمت تبدیل می شود، برای بهبودی صحیح، نیاز به انجام عمل جراحی خواهند داشت. شکستگی هایی که در طی آن ها، استخوان پوست را سوراخ کرده و از آن خارج می شود، نیاز به درمان فوری و تهاجمی، به منظور کاهش خطر عفونت خواهند داشت.

برای شکستگی هایی که در طی آن ها، استخوان از محل خود خارج نشود، روش های درمانی زیر توضیه می شوند :
یخ : به منظور کاهش درد شانه و تورم ناشی از شکستگی استخوان ترقوه، بسته های یخ را به مدت 2 تا 3 روز پس از ایجاد آسیب، به صورت منظم بر روی منطقه ی آسیب دیده قرار دهید. دقت کنید که نباید یخ به طور مستقیم با پوست در تماس باشد، چرا که می تواند باعث تشدید شدن آسیب گردد.

بستن بازو : پس از ایجاد شکستگی در ترقوه، مهم است که بازو را بدون حرکت نگاه داشت. می توان این کار را به کمک شکسته بند و یا یک باند انجام داد. این کار به کاهش درد و نگه داری استخوان در محل صحیح خود در طول بهبودی، کمک می کند.

دارو درمانی : شانه ی شما برای حدود 2 هفته پس از ایجاد آسیب، بسیار دردناک خواهد بود. قرص های مسکن درد می توانند در این زمینه بسیار کار آمد باشند. در این مورد با پزشک خود مشورت کنید.

فیزیوتراپی : زمانی که دست شما بی حرکت می شود، احتمال کاهش قدرت عضلانی و ازدست دادن دامنه ی حرکتی شانه وجود دارد. زمانی که استخوان ها شروع به بهبودی کردند، شما می بایست تمرینات حرکتی آرامی را شروع کرده تا از خشک شدن دست در شکسته بند جلوگیری شود. زمانی که بهبودی استخوان ها کامل شد، ممکن است پزشک شما یک برنامه ی جامع تر و شدید تر باز توانی را به منظور باز گرداندن قدرت و انعطاف پذیری شانه تجویز کند.

پزشک یا فیزیوتراپیست شما، در مورد زمان شروع تمرینات دامنه ی حرکتی و ایمن بودن آن به شما اطلاعاتی را ارائه خواهند داد. این تمرینات در ابتدا فعال و با کمک فیزوتراپیست بوده و سپس خود فرد می تواند آن ها را به تنهایی انجام دهد. همچنین شدت این تمرینات به مرور زمان افزایش پیدا می کند. دقت کنید که هیچ گاه شدت این تمرینات از حد ایمن نباید بالا تر بروند چرا که این امر می تواند باعث اخلال در فرایند بهبودی شانه گردد.

با این که انجام یک سری تمرینات به منظور جلوگیری از خشک شدن شانه ضروری است، ولی اولویت اول شما، کمک به بهبودی شکستگی می باشد. پزشک و فیزیوتراپیست شما در طول بهبودی، شما را راهنمایی خواهند کرد؛ این افراد، در زمینه ی بهبودی شکستگی ها متخصص بوده و به شما کمک می کنند که هر چه زود تر بهبود یافته و بتوانید شانه ی خود را حرکت دهید.

حتی با انجام به موقع و صحیح همه ی تمرینات، شانه ی شما از حالت عادی خود خشک تر خواهد شد. فیزیوتراپیست، بهتر از هر شخص دیگر می تواند به شما بگوید که چه تمرینی را چگونه و چه موقع انجام دهید. به منظور گرفتن بهترین نتیجه در بهبودی یک شکستگی، در اولین زمان به یک فیزیوتراپیست مراجعه کنید (اولین هفته پس از ایجاد آسیب مناسب خواهد بود).

همچنین پس از انجام عمل جراحی، پزشک شما یک برنامه ی درمانی را تجویز خواهد کرد که به شما در بازیابی قدرت و تحرک شانه تان کمک می کند. معمولا این برنامه ها با تمرینات حرکتی آرام شروع شده و با بهبودی بیشتر استخوان، تمرینات تقویتی به آن اضافه می شوند.

تمرینات  و حرکات اصلاحی دامنه ی حرکتی به عنوان بخشی از فرایند بهبودی تجویز شده و به باز گردانی عملکرد کامل شانه و دست کمک خواهند کرد.

حرکت پاندولی دست در حالت دمر

روی یک تخت یا میز به صورت دمر بخوابید به طوری که دست آسیب دیده ی شما از لبه ی آن آویزان باشد. دست شما باید به صورت عمودی به سمت زمین قرار بگیرد. دست خود را به آرامی به عقب و جلو حرکت داده و حرکات رفت و برگشتی طولانی ایجاد نمایید. در همین حال، تمامی عضلات بالا تنه ی خود را شل کنید. اگر در هر نقطه ای احساس درد کردید، تمرین را متوقف کرده و دست خود را طوری تنظیم کنید که تا آن حد به جلو یا عقب نرود. در صورت امکان، این تمرین را هر بار تا 5 دقیقه ادامه دهید.

حرکت پاندولی دست در حالت ایستاده

کمر خود را کم تر از 90 درجه رو به جلو خم کنید. در حالی که دست خود را مستقیم و رو به زمین گرفته اید، به آرامی و مانند تمرین قبلی، آن را به جلو و عقب حرکت دهید. با بهبودی بیشتر آسیب، فیزیوتراپیست ممکن است به شما توصیه کند که در هنگام انجام این تمرین دامنه ی حرکتی، از یک وزنه ی سبک به منظور تقویت عضلات استفاده کنید.
بالا رفتن از دیوار

دست خود را بر روی دیوار قرار داده و سپس با استفاده از دو انگشت خود آن را بالا ببرید؛ درست مانند این که با دست خود در حال راه رفتن بر روی دیوار می باشید. تا جایی که احساس درد نمی کنید بر روی دیوار بالا بروید. از پزشک یا فیزیوتراپیست خود در مورد دفعات انجام این تمرین در روز، سوال کنید.

چرخیدن

یک چرخش داخلی را با بدن دستان خود به پشت و قلاب کردن آن ها به یکدیگر در نزدیکی باسن، شروع کنید. به آرامی دستان خود را بالا و به سمت سر خود برده و سعی کنید تا حد امکان، دست های خود را مستقیم نگه دارید. برای تکمیل یک مرتبه ی این تمرین، دست های خود را دوباره پایین آورده و در محل اصلی خود قرار دهید.

چرخش خارجی، با قلاب کرده دست ها به یکدیگر در پشت گردن و قرار دادن آرنج ها در کنار سر شروع می شود. به آرامی آرنج های خود را به جلوی صورت آورده و دوباره به کنار باز گردانید؛ مانند یک پرنده ی در حال بال زدن. تعداد دفعات مورد نیاز برای تکرار هر تمرین را با پزشک یا فیزیوتراپیست خود هماهنگ کنید.

برای درمان شکستگی شانه و کتف روش آرتروسکوپی (جراحی بسته) نیز وجود دارد.


تنیس-البو-یا-آرنج-تنیس-بازان-min.jpg
سپتامبر 6, 2015

آرنج تنیس بازان یا تنیس البو عارضه‌ای دردناک است که در صورت استفاده مفرط از تاندون‌های آرنج، معمولاً در اثر حرکت‌های مکرر مچ و بازو، رخ می‌دهد.

آرنج تنیس بازان، برخلاف نام آن، محدود به گروه خاصی نمی‌شود و احتمال بروز آن در هر فردی وجود دارد. نقاشی، قصابی، نجاری و لوله کشی از جمله حرفه‌هایی است که اشتغال در آنها به دلیل لزوم انجام حرکت‌های خاص احتمال ابتلا به این عارضه را افزایش می‌دهد.

درد آرنج تنیس بازان  یا تنیس البو در اصل در محلی رخ می‌دهد که تاندون‌های عضله‌های ساعد به برآمدگی استخوانی روی خارج آرنج متصل می‌شود. درد گاهی در مچ و ساعد نیز منتشر می‌شود.بیماری تنیس البو می شود.

علائم و نشانه ها

آرنج تنیس بازان به درد و حساسیت بخش خارجی آرنج می‌انجامد و گاهی با درد ساعد و پشت دست همراه است.

درد آرنج تنیس بازان در بازه‌ای از ناراحتی ملایم در زمان استفاده از آرنج تا درد شدیدی متغیر است که حتی هنگام بی‌حرکت بودن آرنج نیز احساس می‌شود.

این درد غالباً در اثر به کار بردن بازو، به ویژه انجام حرکت‌های پیچشی، تشدید می‌شود. حرکت‌های مکرر مچ دست، مانند کشیدن مچ دست و در دست گرفتن اشیاء، نیز به تشدید درد می‌انجامد.

بیماران مبتلا به آرنج تنیس بازان معمولاً با علائم زیر مواجه می‌شوند:

  • درد بخش خارجی ساعد، دقیقاً زیر آرنج: درد گاهی از ساعد عبور می‌کند و رو به سمت پایین و مچ منتشر می‌شود.
  • درد در زمان بلند کردن یا خم کردن بازو
  • درد هنگام نوشتن یا در دست گرفتن اشیاء کوچک: برای مثال در زمان نگه داشتن خودکار
  • درد هنگام چرخاندن ساعد: برای مثال در زمان چرخاندن دستگیره در یا باز کردن در شیشه مربا
  • بروز درد و گرفتگی هنگام دراز کردن کامل بازو

طول مدت این عارضه معمولاً 6 ماه تا 2 سال است. بااین حال اکثر بیماران، حدود 90 درصد، پس از سپری شدن یک سال کاملاً بهبود می‌یابند.

علت ها

آرنج تنیس بازان غالباً پی‌آمد آسیب دیدگی ناشی از استفاده بیش از اندازه است و زمانی رخ می‌دهد که عضله‌ها و تاندون‌های ساعد به دلیل فعالیت مکرر یا سنگین کشیده یا رگ به رگ شود.

علت تنیس البو یا آرنج تنیس بازان گاهی اوقات نتیجه برخورد یا ضربه دیدن آرنج است.

کشیدگی عضله‌ها و تاندون‌های ساعد، به پارگی جزیی و التهاب در نزدیکی برجستگی استخوانی (اپی‌کندیل خارجی) واقع در بخش خارجی آرنج می‌انجامد.

چنانچه عضله‌های ساعد به انجام فعالیت‌های خاصی، چون باغبانی یا تعمیرات، عادت نداشته باشد، ممکن است انجام چنین کارهایی تنیس آرنج بازان را به دنبال داشته باشد. هر چند حتی اگر عضله‌های ساعد به طور مرتب به کار گرفته شود نیز احتمال آسیب دیدگی آنها وجود دارد.

فعالیت‌های ایجاد کننده آرنج تنیس بازان

انجام هر گونه فعالیت دربرگیرنده حرکت‌های مکرر چرخشی مچ دست و استفاده بیش از حد از عضله‌های ساعد می‌تواند به بروز آرنج تنیس بازان بیانجامد. بعضی از این فعالیت‌ها عبارت‌اند از:

  • ورزش‌های راکتی مانند تنیس، بدمینتون یا اسکواش
  • ورزش‌های پرتابی مانند پرتاب دیسک یا نیزه
  • استفاده از قیچی باغبانی
  • به کار بردن قلم مو یا غلطک نقاشی هنگام تعمیر و تزیین خانه
  • کار جسمی و یدی مانند لوله کشی یا آجرچینی و خشت مالی
  • فعالیت‌هایی مانند استفاده از قیچی یا تایپ کردن که حرکت مکرر و دقیق مچ و دست را ایجاب می‌کند.
  • فعالیت‌های دیگری مانند نواختن ویولون که خم شدن مکرر آرنج را دربرمی‌گیرد.

ورزش‌های راکتی، به ویژه در صورت بازی پس از وقفه‌ای طولانی، احتمال ابتلا به آرنج تنیس بازان را افزایش می‌دهد. بااین حال همان طور که قبلاً اشاره شد، این عارضه مختص تنیس بازان نیست و علی‌رغم نامش تنها 5 درصد بیماران مبتلا به آن در واقع تنیس بازی می‌کنند.

تشخیص

پزشک هنگام معاینه ناحیه آسیب دیده را فشار می‌دهد یا از بیمار می‌خواهد تا آرنج، مچ و انگشتان دست را به روش‌های مختلف حرکت دهد.

سابقه پزشکی و نتایج معاینه در بسیاری از موارد اطلاعات کافی جهت تشخیص آرنج تنیس بازان را در اختیار پزشک می‌گذارد. اما اگر پزشک احتمال دهد که عامل دیگری باعث بروز علائم شده است، دستور انجام پرتونگاری (اشعه ایکس) یا دیگر آزمایش‌های تصویربرداری را خواهد داد.

درمان

آرنج تنیس بازان  یا تنیس البو خود به خود بهبود می یابد و به مرور زمان بدون هیچ درمانی تسکین خواهد یافت.

اما بهبود این عارضه غالباً چند هفته یا چند ماه زمان می‌برد، چون تاندون‌ها به آهستگی بهبود می‌یابند. آرنج تنیس بازان در بعضی موارد زودتر از یک سال برطرف نمی‌شود.

با بهره‌گیری از درمان‌هایی ساده می‌توان درد آرنج تنیس بازان را تسکین داد. مهم‌ترین و مفیدترین اقدام برای درمان درد آرنج در  تنیس البو یا آرنج تنیس بازان استراحت دادن به بازوی آسیب دیده و متوقف کردن فعالیت دامن زننده به این عارضه است.

با چند بار در روز قرار دادن کمپرس سرد، برای مثال کیسه نخودفرنگی منجمد پیچیده شده در حوله، روی آرنج، هر بار به مدت چند دقیقه، می‌توان درد را تسکین داد.

تنها در مواجهه با موارد شدید و مقاوم و نتیجه بخش نبودن روش‌های غیرجراحی به درمان‌های تهاجمی مانند جراحی روی آروده می‌شود.

متوقف ساختن یا تعدیل فعالیت‌ها

در صورت ابتلا به آرنج تنیس بازان هستید  برای درمان باید از انجام فعالیت‌هایی خودداری کرد که موجب کشیدگی تاندون‌ها و عضله‌های آسیب دیده می‌شود.

اشخاص شاغل در حرفه‌هایی که انجام وظایف یدی مانند بلند کردن اشیاء را ایجاب می‌کند، باید از چنین فعالیت‌هایی تا زمان بهبود درد بازو دوری کنند.

به عنوان راهی دیگر می‌توان روش انجام این نوع حرکت‌ها را به گونه‌ای تغییر داد که دست و بازو تحت فشار و کشش قرار نگیرد.

بیمار می‌تواند از کارفرما درخواست کند تا فعالیت‌های تشدید کننده درد را از وظایف وی حذف کند یا آنها را تعدیل کند.

مسکن‌ها و داروهای غیراستروئیدی ضدالتهاب

مصرف مسکن‌هایی مانند پاراستامول و داروهای غیراستروئیدی ضدالتهاب مانند ایبوپروفن کاهش درد و التهاب ناشی از آرنج تنیس بازان را به دنبال دارد.

داروهای غیراستروئیدی ضدالتهاب به شکل قرص، پماد و ژل موضعی تولید می‌شود. پمادها و ژل‌ها (داروهای غیراستروئیدی ضدالتهاب موضعی) را می‌توان به صورت مستقیم روی ناحیه مشخصی از بدن، مانند آرنج و ساعد، مالید.

برای رفع عارضه‌های عضلانی ـ اسکلتی، مانند تنیس البو یا آرنج تنیس بازان، غالباً داروهای غیراستروئیدی ضدالتهاب موضعی در عوض قرص توصیه می‌شود؛ چون با مصرف آنها می‌توان بدون تحمل عوارض جانبی‌ای چون حالت تهوع و اسهال درد و التهاب را کاهش داد.

بعضی از داروهای غیراستروئیدی ضدالتهاب را می‌توان بدون نسخه پزشک از داروخانه تهیه کرد، اما فروش بقیه این نوع داروها تنها با نسخه پزشک مجاز است. دکتر داروساز یا پزشک عمومی داروی مناسب را تجویز یا پیشنهاد می‌کند.

فیزیوتراپی

پزشک عمومی گاهی در صورت شدید یا مستمر بودن درد آرنج تنیس بازان، بیمار را به متخصص فیزیوتراپی معرفی می‌کند. متخصص فیزیوتراپی با اتکا به دانش و مهارت خود روش‌های گوناگون را جهت بازیابی حرکت‌های ناحیه‌های آسیب دیده بدن به کار می‌گیرد.

متخصص فیزیوتراپی گاهی روش‌های درمان با دست یا منوال تراپی، مانند ماساژ یا دستکاری، را به منظور کاهش درد و گرفتگی و افزایش جریان خون در بازو به کار می‌گیرد. به علاوه او تمرین‌ها و حرکت‌های اصلاحی مفید را برای متحرک نگه داشتن بازو و تقویت عضله‌های ساعد به بیمار آموزش می‌دهد.

استفاده کوتاه مدت از ارتوزهایی چون مچ بند طبی، بریس، باندهای مخصوص، محافظ یا آتل، نیز مفید است.

تزریق کورتیکواستروئید

تزریق کورتیکواستروئید برای درمان مشکلات عضلانی ـ اسکلتی بسیار دردناک مؤثر است. بااین حال شواهد بالینی اندکی دال بر کارآمد بودن این روش برای درمان آرنج تنیس بازان وجود دارد.

کورتیکواستروئید نوعی دارو حاوی گونه‌های مصنوعی هورمون کورتیزول است.

تزریق کورتیکواستروئید به طور موقت درد آرنج تنیس بازان را کاهش می‌دهد، اما متأسفانه اثر درازمدت آن ناچیز است.

دارو مستقیماً داخل ناحیه دردناک در اطراف آرنج تزریق می‌شود. گاهی پیش از تزریق، ناحیه مورد نظر جهت کاهش درد به طور موضعی بی‌حس می‌شود.

شاک ویو تراپی

شاک ویو تراپی درمانی غیرتهاجمی  در درمان علائم آرنج تنیس بازان است که در آن امواج شوکی با انرژی بالا از پوست عبور می‌کند تا درد کاهش و حرکت ناحیه آسیب دیده افزایش یابد.

تعداد جلسه‌های درمان به شدت درد بستگی دارد. گاهی از بی‌حسی موضعی برای کاهش درد و ناراحتی در طول درمان استفاده می‌شود.

بر اساس مستندات موسسه ملی بهداشت و تعالی بالینی ، شاک ویو تراپی ایمن است، هر چند گاهی با اثرهای جانبی خفیفی چون کبودی و قرمزی پوست ناحیه درمان شده همراه است.

بر اساس پژوهش‌های انجام شده، شاک ویو تراپی درد آرنج تنیس بازان را در بعضی موارد کاهش می‌دهد. البته با توجه به عدم تأثیرگذاری آن در تمام موارد، پژوهش‌های بیشتری باید انجام شود.

جراحی

چنانچه آرنج تنیس بازان موجب درد شدید و دائمی بیمار شود، جراحی به عنوان آخرین روش درمان تنیس البو یا آرنج تنیس بازان در نظر گرفته می‌شود. بخش آسیب دیده تاندون جهت تسکین دادن علائم دردناک برداشته می‌شود.

 


شکستگی-استخوان-مچ-دست-min.jpg
سپتامبر 5, 2015

هنگامی که پزشک به شما می گوید “مچ دستتان شکسته است”، این جمله می تواند چندین معنی داشته باشد و این به تعریف پزشک از واژه ی مچ بستگی دارد. در این مقاله سعی شده که آناتومی مچ به طور خلاصه بررسی و انواع شکستگی های آن به همراه روش های درمان شکستگی مچ دست، توضیح داده شوند.

جراحان دست، مچ را گروهی از استخوان ها تعریف می کنند که در بین ساعد (زند زیرین و زند زبرین) و استخوان های کف دست (متا کارپ) قرار دارند.

استخوان ها از چند لایه تشکیل شده اند – بخش قشری استخوان، استخوان اسفنجی و مغز استخوان.
 
مفصلی که بیشتر افراد (و پزشکان) به عنوان “مچ” از آن یاد می کنند، در محل برخورد استخوان های زند زیرین و زند زبرین با 8 استخوان کوچک مچ قرار دارد.

این استخوان ها به وسیله ی رباط های (بافت های محکمی که یک استخوان را به استخوان دیگر متصل می کنند) قدرتمندی به یکدیگر متصل شده و به نرمی بر روی یکدیگر حرکت کرده و  باعث حرکات  و انعطاف پذیری مچ دست می شوند .

بیشترین تعداد شکستگی استخوان مچ دست ، در استخوان زند زبرین ایجاد می شوند. همان طور که در بالا گفته شد، استخوان زند زبرین، یکی از استخوان های ساعد می باشد.

شایع ترین دلیل شکستگی استخوان زند زبرین، جلوگیری از فشار ناشی از زمین خوردن به کمک دست می باشد. در این موارد، دست و مچ آن در حال جلوگیری از یک آسیب جدی تر به اعضایی از بدن مانند سر، صورت و گردن می باشند.
 
آسیب های دیگری نیز می توانند در اثر زمین خوردن در مچ ایجاد شوند

علائم و نشانه ها

علائم شکستگی مچ دست ممکن است شامل موارد زیر باشند :

•    درد، التهاب و تورم، کبودی و حساسیت نسبت به لمس ناحیه که درست پس از حادثه ایجاد می شود.
•    احساس درد به هنگام دست زدن به ناحیه ی آسیب دیده
•    درد و یا تورم شدید که شما را در استفاده از مچ خود ناتوان کنند
•    ناحیه ای در مچ و یا دست که سرد، رنگ پریده و یا بی حس شده باشد
•    تغییر در شکل و ساختمان کلی مچ

علت ها و دلایل

اصلی ترین علت ایجاد شکستگی مچ دست، زمین خوردن بر روی دست باز می باشد.

پوکی استخوان (عارضه ای که طی آن استخوان ها شکننده و آسیب پذیر شده و خطر ایجاد شکستگی در آن ها بالا می رود) می تواند باعث شود که یک زمین خوردن خفیف و آرام، منجر به ایجاد یک شکستگی در مچ شود. بسیاری از شکستگی های به وجود آمده در افراد مسن و بالای 60 سال سن، به علت زمین خوردن از حالت ایستاده به وجود می آیند.

در صورت قدرتمند بودن نیروی حاصل از حادثه، شکستگی می تواند در استخوان های سالم نیز ایجاد شود. برای مثال، تصادف با خودرو و یا افتادن از روی دوچرخه، می توانند نیروی لازم برای شکستن مچ دست را فراهم کنند.

با این حال سلامت استخوان ها همچنان یک عامل مهم جلوگیری کننده از شکستگی می باشند. مچ بندهای ایمنی می توانند به کاهش شدت شکستگی و جلوگیری از برخی از آن ها کمک کنند ولی نمی توان به کمک این وسایل، به طور کامل از شکستگی مچ دست جلوگیری کرد.

تشخیص

پزشک شما در مورد علائم ایجاد شده و چگونگی به وجود آمدن آسیب، سوالاتی را از شما خواهد پرسید. او همچنین شما را معاینه کرده و ممکن است آزمایشاتی از قبیل آزمایشات زیر را برای شما تجویز کند :

•    عکس برداری از مچ به وسیله ی اشعه ی ایکس
•    سی تی اسکن، که به کمک اشعه ی ایکس و یک رایانه، تصاویر دقیق و با جزئیات بالایی را از استخوان ها ارائه می دهد
•    ام آر آی (MRI)، که در آن از یک میدان مغناطیسی قدرتمند و امواج رادیویی به منظور ارائه ی تصاویر دقیق از استخوان ها، استفاده می شود.

راه ها و روش های درمان

اگر دو طرف شکستگی از جای خود خارج شده و به درستی در رو به روی یکدیگر قرار نداشته باشند، پزشک می بایست ابتدا آن ها را به محل خود باز گرداند (به این عمل جا انداختن شکستگی می گویند). بسته به میزان درد و تورم ایجاد شده در فرد، ممکن است قبل از انجام این عمل، به شل کننده های عضلانی، دارو های مسکن و بی حسی و یا حتی بیهوشی عمومی نیاز باشد.

عدم تحرک

به منظور بهبودی صحیح یک شکستگی در دست و یا مچ شما، بسیار ضروری است که آن استخوان تا مدتی در یک محل ثابت نگه داشته شده و کاملا بی حرکت باشد. بدین منظور، می توان از شکسته بند و یا گچ گرفتن استفاده کرد.

دارو درمانی

به منظور کاهش درد مچ دست ، پزشک شما ممکن است دارو های مسکن درد بدون نیاز به نسخه از قبیل استامینوفن، ایبوپروفن و یا ناپروکسن سدیم را توصیه کند. اگر درد شما بسیار شدید باشد، ممکن است به استفاده از دارو های مخدر نیاز پیدا کنید؛ مانند کدئین.

فیزیوتراپی و باز توانی

پس از باز کردن گچ شکستگی مچ دست، شما به احتمال زیاد به انجام تمرینات باز توانی و یا فیزیوتراپی به منظور باز گرداندن تحرک و کاهش خشکی در مچ و دست خود نیاز خواهید داشت. باز توانی می تواند کمک زیادی بکند، ولی همچنین ممکن است تا چندین ماه  و یا حتی بیشتر از چند ماه برای بهبودی کامل آسیب های شدید زمان نیاز داشته باشد.

جراحی و دیگر روش های درمانی

در صورتی که روش های بدون جراحی مانند عدم تحرک پاسخ گو نباشند، ممکن است فرد نیازمند جراحی بوده و لازم باشد که برای حفظ موقعیت صحیح استخوان ها در طول بهبودی، از پیچ و پلاک کردن آن ها و یا پیوند استخوان استفاده شود. این روش های درمانی نیازمند جراحی، در صورتی لازم خواهند بود که شما یکی از موارد زیر را داشته باشید :
•    شکستگی های متعدد
•    شکستگی جا به جا شده و یا بی ثبات
•    تکه های شل شده ی استخوان که ممکن است وارد یک مفصل شوند
•    آسیب به رباط های مجاور
•    شکستگی هایی که به داخل مفصل نیز وارد شده اند
•    شکستگی هایی که در اثر حوادث شدید ایجاد شده اند.

در برخی موارد، جراح به کمک کار گذاری وسایلی در خارج از بدن، می تواند استخوان شکسته را بدون تحرک نگاه دارد. این وسایل از یک قاب فلزی و دو یا چند پیچ تشکیل شده اند که از یک طرف شکستگی و از طریق پوست وارد استخوان شده و آن را ثابت نگه می دارند.


شکستگی-آرنج-min.jpg
سپتامبر 1, 2015

شکستگی آرنج دست می‌تواند در نتیجه یک تروما (ضربه)، مانند زمین خوردن در حال انجام یک فعالیت ورزشی یا حتی در حین راه رفتن در پیاده‌رو، رخ دهد. آن دسته از شکستگی‌های آرنج که ناشی از زمین خوردن هستند اغلب زمانی رخ می‌دهند که فرد هنگام افتادن دست خود را به حالت کشیده به طرف زمین نگه می‌دارد تا مانع برخورد خود با زمین شود. هنگام برخورد به زمین، نیرو از مچ دست و ساعد می‌گذرد و به آرنج می‌رسد. شکستگی آرنج دست همچنین می‌تواند زمانی رخ دهد که فرد مستقیماً با آرنج به زمین بخورد.
در اینجا سه نوع شکستگی استخوان وجود دارد:

•    نوع 1: شکستگی «بدون جابجایی» که در آن استخوان شکسته شده اما هنوز در وضعیت طبیعی خود قرار دارد.
•    نوع 2: در این نوع شکستگی یک طرف استخوان شکسته شده تغییر جهت داده و از وضعیت طبیعی خود خارج می‌شود.
•    نوع 3: این جدی‌ترین نوع شکستگی است زیرا در آن استخوان از چند جا می‌شکند.

معمولاً، نوع 1 و 2 شکستگی بدون جراحی قابل درمان هستند، اما شکستگی‌های نوع 3 عموماً به عمل جراحی نیاز دارند.

آناتومی آرنج

آرنج یک مفصل لولایی متشکل از سر سه استخوان هومروس (بازو)، رادیوس زند زبرین)و اولنا (زند زیرین) است. لیگامنت‌ها (رباط‌ها) سر این استخوان‌ها را در کنار هم نگه داشته و باعث پایداری مفصل آرنج می‌شوند. عضلات و تاندون‌های آرنج نیز که از استخوان‌های اطراف آرنج شروع شده و به همان استخوان‌ها وارد می‌شوند، نیروی لازم برای حرکت دادن استخوان‌ها و انجام فعالیت‌ها را فراهم می‌کنند. 

شکستگی آرنج چگونه رخ می‌دهد؟

شکستگی‌های آرنج در نتیجه زمین خوردن روی دست کشیده شده، ضربه مستقیم به آرنج یا آسیب ناشی از پیچیدن رخ می‌دهند. در کنار شکستگی ممکن است کشیدگی‌ها، پارگی‌ها یا دررفتگی‌هایی هم رخ دهد.

علائم و نشانه‌ها

در صورت وجود درد، تورم، کبودی و سفتی در آرنج و اطراف آن احتمال شکستگی آرنج وجود دارد. ممکن است در زمان وارد شدن آسیب یک صدای تق یا یک حالت جداشدگی ناگهانی شنیده یا احساس شود. همچنین ممکن استخوان‌ها پوست را پاره کرده و نمایان شوند. تغییر شکل آشکار به وجود آمده در آرنج هم نشان دهنده جابجایی استخوان‌ها یا دررفتگی مفصل آرنج است. البته، همیشه باید احتمال آسیب‌دیدگی اعصاب ویا عروق نیز بررسی شود.

 تشخیص

برای تأیید وجود شکستگی و علائم شکستگی آرنج  و جابجایی استخوان‌ها از عکس‌های رادیولوژی استفاده می‌شود. گاهی اوقات نیز، برای به دست آوردن جزئیات بیشتر، خصوصاً در مورد سطح مفصل، به انجام سیتی‌اسکن نیاز است.

راه ها و روش های درمان

یکی از نگرانی‌های اصلی پس از شکستگی آرنج، سفتی مفصل است. بنابراین، در اینجا درمان شکستگی آرنج دست با هدف به حداکثر رساندن توانایی حرکت دادن آرنج در اولین زمان ممکن پس از بهبودی انجام می‌شود. معمولاً هنگامی که احتمال کمی برای جابجا شدن استخوان‌ها وجود دارد، یا هنگامی که وضعیت فعلی استخوان‌ها قابل قبول است از درمان‌های محافظه‌کارانه  مانند بند دور گردن و گچ استفاده می‌شود. سن هم یکی دیگر از عوامل مهمی است که در هنگام درمان شکستگی‌های آرنج مد نظر قرار می‌گیرد. همچنین، اغلب برای کودکان از گچ استفاده می‌شود، زیرا احتمال سفت شدن مفصل در آن‌ها بسیار کم است؛ در حالی که احتمال سفت شدن آرنج در بزرگ‌سالان خیلی بیشتر است. معمولاً شکستگی‌هایی که در آن‌ها استخوانی جابجا شده یا استخوان‌ها ناپایدار هستند بیش از سایر موارد به جراحی نیاز دارند؛ با استفاده از عمل جراحی قطعات شکسته در وضعیت صحیح خود قرار گرفته و پایدار می‌شوند و گاهی اوقات هم بعضی قطعات استخوان برداشته می‌شوند تا بیمار زودتر بتواند آرنج خود را حرکت دهد. هرگاه شکستگی باز شود (یعنی پوست محل شکستگی توسط استخوان‌ها پاره شود)، باید با انجام فوری جراحی محل شکستگی و استخوان‌ها تمیز شوند تا خطر عفونت عمقی به حداقل برسد.

بهبود شکستگی آرنج

استفاده نرمال از آرنج آسیب دیده

اینکه پس از بهبودی به طور عادی از آرنجتان برای فعالیت‌های روزانه استفاده کنید باعث ایجاد آسیب‌دیدگی بیشتر نمی‌شود. این وضعیت می‌تواند باعث دردناک شدن آرنجتان در مراحل اولیه شود، اما با کاهش بیشتر درد و تورم به تدریج خواهید توانست میزان فعالیت‌های خود را افزایش دهید. دست کم تا 6 هفته بعد از آسیب‌دیدگی و تا زمانی که دردتان رفع نشده است از انجام ورزش‌های پربرخورد خودداری کنید.

تورم و درد

معمولاً بعد از آسیب‌دیدگی، آرنج ورم می‌کند.‌ در چنین وضعیتی، تا جایی که امکان دارد آرنجتان را بالا نگه دارید. این کار تورم را به حداقل می‌رساند (یا دست کم کاهش می‌دهد). برای انجام این کار می‌توانید آرنجتان را روی چند بالش و در جایی بالاتر از سطح قلبتان قرار دهید.

برای تسکین درد و تورم می‌توانید روزی 3 تا 4 بار، و هر بار به مدت تقریباً 15 دقیقه، کمی یخ روی آرنجتان قرار دهید. برای حفظ از پوست یخ را در یک حوله مرطوب بپیچانید.

استفاده از یک بانداژ الاستیک یا یک بانداژ لوله‌ای  به کنترل تورم کمک کرده و باعث می‌شود که احساس کنید آرنجتان ثبات بیشتری دارد. این نوع بانداژها را می‌توانید از اکثر داروخانه‌ها تهیه کنید (البته ممکن است در بیمارستان یکی از آن‌ها را به شما بدهند).
مسکن‌های عمومی هم به شما کمک خواهند کرد. اگر در مورد تسکین درد به اطلاعات بیشتری نیاز دارید می‌توانید با یک پزشک عمومی یا یک دکتر داروساز صحبت کنید.

ورزش

باید در اولین فرصت ورزش دادن به آرنجتان را شروع کنید تا بتوانید دوباره دامنه حرکتی طبیعی آن را به دست آورید. با انجام تمرینات ورزشی، احساس سفتی و درد به تدریج کاهش می‌یابد. ممکن است شانه، مچ دست و مفاصل انگشتان نیز سفت شده باشند، که در این صورت، اگر این مفاصل آسیب ندیده‌اند آن‌ها را هم حرکت دهید. ممکن است به عنوان یک اقدام موقتی به شما یک بند دور گردن داده شده باشند. سعی کنید در اولین فرصت استفاده از آن را کم کنید تا بتوانید باز هم به طور طبیعی از آرنجتان استفاده کنید.
برای گرفتن بهترین نتیجه از تمرینات باید آن‌ها را به طور مرتب انجام دهید. توصیه می‌کنیم تمرینات را روزی 3 تا 4 بار انجام دهید. بهتر است تمرینات را با طول مدت کم و تعداد دفعات زیاد انجام دهید، نه در یک نوبت طولانی مدت. 

پیشنهاد می‌کنیم که وضعیت‌های زیر را به مدت 5 ثانیه حفظ کنید و هر کدام را 10 بار تکرار نمایید.

– خم و راست کردن آرنج

در حالت ایستاده:
الف) آرنجتان را به طور کامل خم و راست کنید.
ب) با کمک دست دیگرتان و با فشاری ملایم، آرنج آسیب دیده را خم و راست کنید.


 

– چرخاندن کف دست به سمت بالا و پایین

چرخاندن کف دست به سمت بالا و پایین

در حالت نشسته:
در حالی که کف دستتان رو به پایین است، ساعدتان را روی یک میز قرار دهید. حالا کف دستتان را رو به بالا و سپس رو به پایین بچرخانید، و در همین حال آرنجتان را ثابت نگهدارید.


دررفتگی-مفصل-شانه-min.jpg
سپتامبر 1, 2015

در رفتگی شانه عبارت است از آسیبی که در آن استخوان بازو از کاسه  فنجانی شکلی که بخشی از تیغه شانه است خارج می‌شود. شانه متحرک‌ترین مفصل بدن است، که همین آن را مستعد دررفتگی می‌سازد.

اگر احتمال می‌دهید که شانه‌تان دررفته است جهت درمان دررفتگی و نیمه دررفتگی شانه فوراً به پزشک مراجعه کنید. اکثر افراد طی یک هفته بعد از درمان باز هم می‌توانند به طور کامل از شانه خود استفاده کنند. البته، اگر شانه‌تان یک بار دررفت، ممکن است مفصلش ناپایدار شده و مستعد دررفتگی‌های مکرر شود.

علائم و نشانه ها

علائم و نشانه‌های دررفتگی شانه می‌توانند شامل موارد زیر باشند:
•    از جا بیرون آمدن یا تغییر شکل آشکار شانه
•    تورم یا کبودی
•    درد شدید
•    ناتوانی در حرکت دادن مفصل
دررفتگی شانه می‌تواند باعث بی‌حسی، ضعف یا احساس سوزش در نواحی نزدیک آسیب مانند گردن یا پایین بازویتان شود. ممکن است عضلات شانه‌تان برای محافظت از خود در برابر پارگی دچار اسپاسم شوند، که این اغلب باعث تشدید دردتان می‌شود.

علت ها و دلایل

دررفتگی شانه می‌تواند بعد از یک آسیب‌دیدگی قابل توجه مانند زمین خوردن روی دست کشیده شده یا به دلیل ضربه مستقیم به شانه (دررفتگی تروماتیک) رخ دهد؛ و یا در بیمارانی که دچار سستی ارثی مفاصل  هستند (بیمارانی با مفاصل شل) بدون آسیب‌دیدگی مهمی بروز کند (دررفتگی غیرتروماتیک). در بعضی بیماران مانند ورزشکاران رشته‌های پرتابی، تکرار عمل پرتاب اجسام با نیروی زیاد باعث کشیده شدن کپسول قدامی می‌شود که در نهایت می‌تواند منجر به دررفتگی یا نیمه دررفتگی  (دررفتگی میکرو تروماتیک ) شود.
دررفتگی مکرر یک شانه نشان می‌دهند که این شانه پیشتر هم مکرراً دچار در رفتگی شانه می‌شده است. به شانه‌هایی که مکرراً دچار دررفتگی می‌شوند شانه ناپایدار گفته می‌شود.

پارگی یا جداشدن روتاتورکاف و انقباضات عضلانی شدید ناهماهنگ در طول یک حمله و تشنج جدی نیز از دیگر علل دررفتگی مفصل شانه و کتف است.

علت دررفتگی مکرر شانه

از آنجا که سر استخوان هومروس (گوی) نسبت به کاسه (گلنوئید) که کم عمق است محیط بزرگتری دارد، شانه به طور بالقوه یک مفصل ناپایدار است. بنابراین پایداری شانه به بافت‌های نرم مجاورش مانند لابروم، کپسول و لیگامنت‌ها بستگی دارد.
هنگامی که شانه، به دلیل آسیب‌دیدگی، به طرف جلو در می‌رود، گوی (سر استخوان) با زور از مفصل (کاسه) خارج می‌شود. این باعث پاره شدن لابروم، کپسول و لیگامنت‌ها در جلوی شانه می‌شود. به این وضعیت «ضایعه بانکارت»  گفته می‌شود. در اینجا، سر هومروس (گوی) حرکت کرده و روی لبه جلویی گلنوئید (کاسه) قرار می‌گیرد که این باعث به وجود آمدن یک فرو رفتگی (خوردگی) بر روی گوی می‌شود. به این وضعیت ضایعه «ضایعه هیل ساکس» می‌گویند.

در بعضی از بیماران، ضایعه بانکارت به طور کامل بهبود نمی‌یابد که این باعث می‌شود مفصل ناپایدار شده و در آینده به وسیله آسیب‌هایی با شدت کمتر یا آسیب‌های ناچیز (ترومای جزئی) و حتی بدون آسیب‌دیدگی دچار دررفتگی شود. تحقیقات نشان داده است که هر چه بیمار در زمان اولین دررفتگی بازو و شانه جوان‌تر باشد (کمتر از 25 سال)، احتمال تکرار دررفتگی بیشتر خواهد بود. احتمال بروز مجدد دررفتگی شانه پس از اولین دررفتگی در بیماران جوان (زیر 25 سال) برابر با 70 تا 90% است. با هر دررفتگی طرف جلویی کپسول کشیده و نازک‌تر می‌شود که باعث می‌شود دررفتگی‌های بعدی راحت‌تر و راحت‌تر رخ بدهند.

در همین حال، در بیمارانی که دچار سستی ارثی کپسول مفصل هستند، مفصل جادار  (خیلی شل) است و با یک آسیب جزئی یا در طول فعالیت‌هایی مانند پرتاب اجسام یا پوشیدن یک پیراهن به راحتی در می‌رود.

زمان مراجعه به پزشک

برای درمان شانه‌ای که به نظر می‌رسد از جا رفته سریعاً به اورژانس مراجعه کنید.
در زمانی که منتظر دریافت خدمات درمانی هستید:

•    مفصل را حرکت ندهید. با یک بند دور گردن یا اسپلینت مفصل شانه را در موقعیت فعلی خود ثابت نگهدارید. سعی نکنید شانه‌تان را تکان داده یا آن را جا بیندازید. این کار می‌تواند به مفصل شانه و عضلات، لیگامنت‌ها (رباط‌ها)، عصب‌ها یا رگ‌های خونی اطراف آن آسیب برساند.

•    روی مفصل آسیب دیده یخ بگذارید. گذاشتن یخ روی شانه می‌تواند از طریق کنترل خونریزی داخلی و جمع شدن مایع در درون و اطراف مفصل شانه‌ به کاهش درد و تورم کمک کند.

تست‌ها و تشخیص

در طول معاینه فیزیکی، پزشک ناحیه درگیر را از لحاظ وجود حساسیت به لمس، تورم یا بدشکلی بررسی می‌کند. یک عکس رادیولوژی از مفصل شانه‌تان دررفتگی را نشان داده و می‌تواند وجود هرگونه شکستگی استخوان یا سایر آسیب‌های وارده به مفصل شانه‌تان را مشخص کند.

راه ها و روش های درمان

درمان دررفتگی شانه می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

•    جااندازی بسته. پزشک تلاش می‌کند تا با انجام بعضی مانورهای ملایم استخوان‌های شانه‌تان را به وضعیت مناسبشان برگرداند. بسته به میزان درد یا تورم، ممکن است پیش از دستکاری استخوان‌های شانه‌تان به شل کننده عضلات یا مسکن یا در موارد نادری به یک بیهوشی عمومی نیاز داشته باشید. هنگامی که استخوان‌های شانه جا افتادند، درد شدید موجود فوراً از بین می‌رود.

•    عمل جراحی. اگر لیگامنت‌ها یا مفصل شانه‌تان ضعیف است و با وجود انجام توان‌بخشی و تقویت مناسب ناحیه مفصل باز هم دررفتگی شانه مکرراً رخ می‌دهد، باید به جراح شانه مراجعه کرده و به عمل جراحی نیاز خواهید داشت. در موارد نادر، ممکن است عصب‌ها یا رگ‌های خونی‌تان آسیب دیده باشند که در آن صورت نیز به عمل جراحی نیاز خواهید داشت.

•    ثابت نگه‌داشتن. پزشک می‌تواند با استفاده از یک بند دور گردن یا اسپلینت مخصوص شانه‌تان را به مدت چند روز تا سه هفته ثابت نگه دارد. طول مدت استفاده از بند یا اسپلینت به نوع دررفتگی شانه و اینکه چه مدت پس از دررفتگی شروع به استفاده از اسپلینت کرده‌اید بستگی دارد.

•    دارو. پزشک برایتان داروهای مسکن یا شل کننده عضلات تجویز می‌کند تا در دوره بهبودی‌تان احساس ناراحتی نکنید.

•    فیزیوتراپی. پس از برداشته شدن بند یا اسپلینت شانه‌تان، به تدریج یک برنامه توان‌بخشی را شروع خواهید کرد که برای بازیابی دامنه‌ حرکت، قدرت و پایداری مفصل شانه‌تان طراحی شده است.
فیزیوتراپی برای سرعت دادن به فرایند بهبود دررفتگی شانه و همچنین برای تضمین گرفتن بهترین نتیجه از درمان بسیار مهم است. این روش می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

•    ماساژ بافت‌های نرم

•    بستن شانه با نوارچسب‌های محافظ مخصوص

•    متحرک‌سازی مفاصل (ستون فقرات سینه‌ای یا گردن)

•    طب سوزنی

•    الکتروتراپی (مانند اولتراسوند و تحريک الکتريکی از راه پوست)

•    انجام تمرینات پیشرونده  برای تقویت عضلات گرداننده شانه، افزایش پایداری تیغه شانه، تقویت شانه، و بهبود قابلیت انعطاف، وضعیت قرارگیری و پایداری مرکزی  شانه.

•    توصیه‌هایی برای اصلاح نحوه انجام فعالیت‌ها

اگر دچار یک دررفتگی شانه نسبتاً ساده و بدون آسیب عمده به عصب و بافت‌ها شده‌اید، به احتمال زیاد مفصلتان در طول چند هفته بهبود می‌یابد، اما خطر بروز مجدد دررفتگی در آینده برای شما زیاد خواهد بود. اگر بعد از دررفتگی شانه بدون سپری کردن دوره بهبودی به فعالیت‌های روزمره‌تان برگردید ممکن است شانه‌تان آسیب دیده یا دوباره دچار دررفتگی شود.


دررفتگی-مفصل-آرنج-دست-min.jpg
آگوست 27, 2015

دررفتگی مفصل آرنج زمانی رخ می رهد که استخوان های تشکیل دهنده ی مفصل آرنج، از جای خود خارج شوند. این اتفاق معمولا زمانی می افتد که فرد با دست باز به زمین بخورد. مفصل آرنج در بزرگسالان پس از مفصل شانه دومین مفصل با شانس بالای دررفتگی بوده و در کودکان اولین مفصل می باشد.

در کودکان تازه به راه افتاده نیز این عارضه شایع است و زمانی اتفاق می افتد که فردی بخواهد کودک را با گرفتن ساعد او جابه جا کند.

اگر شما یا کودکتان دچار دررفتگی مفصل آرنج شده اید، بلافاصله به پزشک مراجعه کنید. در صورتی که آرنج در رفته سریعا درمان نشود ممکن است عوارضی چون گیر افتادگی و فشار به رگ های خونی و اعصاب اطراف را ایجاد کند.

آرنج در رفته را معمولا می توان بدون انجام جراحی جا انداخت ولی در مواردی که در آرنج شکستگی به وجود آمده باشد، جراحی نیز لازم است.

علائم و نشانه ها

علائم و نشانه های دررفتگی مفصل آرنج عبارت اند از :

  • درد آرنج شدید
  • بدشکلی واضح مفصل آرنج

کودکان دچار دررفتگی مفصل آرنج، معمولا زمانی که آرنج آن ها حرکت داده شود احساس درد می کنند. کودک در این مواقع از استفاده از دست خود خودداری کرده و آن را کنار بدون خود نگه می دارد.

در برخی مواقع، آرنج فقط به صورت جزئی در رفته است. در رفتگی جزئی به دلیل کشیدگی و پاره شدن رباط ها می تواند باعث درد و کبودی شود.

علت ها و دلایل

در بزرگسالان شایع ترین علل دررفتگی آرنج عبارت اند از :

  • زمین خوردن : زمین خوردن با دست باز می تواند استخوان بازو را از مفصل آرنج خارج کند.
  • تصادف : برخوردی مشابه مورد بالا در این مورد نیز وجود دارد؛ هنگامی که مسافران به جلو پرتاب شده و با دست خود سعی می کنند ضربه را کاهش دهند.

در کودکان یا نوجوانان افتادن بر روی یک دست باز نیز یکی از علل شایع دررفتگی و نیمه دررفتگی آرنج می باشد.

در کودکان نو پا، این اتفاق زمانی می افتد که یک نیرو ی غیر قابل تحمل به آرنج باز وارد شود. علل این اتفاق عبارت اند از :

  • بلند کردن ناگهانی کودک : بلند کردن یا تاب دادن کودک با گرفتن دست او می تواند باعث دررفتگی  مفصل آرنج شود.
  • کشیدن ناگهانی : گرفتن دست کودک به هنگامی که او از روی پله یا گهواره به پایین می پرد ممکن است باعث کشیده شدن ناگهانی دست او شده و منجر به دررفتگی گردد.

عوامل خطر

  • سن : آرنج کودکان نسبت به بزرگسالان از انعطاف پذیری بالا تری برخوردار می باشد. بنابراین دررفتگی مفصل آرنج در افراد جوان شایع تر از بزرگسالان خواهد بود.
  • وراثت : برخی از افراد ، به صورت مادر زادی با رباط های شل تر از حالت عادی به دنیا می آیند.
  • شرکت در فعالیت های ورزشی : بسیاری از در رفتگی های آرنج در اثر فعالیت های ورزشی ایجاد می شوند، به خصوص ورزش هایی که در آن ها آرنج وزن زیادی را متحمل می شود، مانند ژیمناستیک، می توانند خطر زیادی برای در رفتگی داشته باشند

زمان مراجعه به پزشک

اگر خود شما یا فرزندتان از درد شدید رنج برده و یا بدشکلی واضحی در مفصل آرنج او وجود دارد، بلافاصله به پزشک مراجعه کنید.

تشخیص

پزشک شما به دقت مفصل آسیب دیده را بررسی کرده و می بیند که دست آسیب دیده سرد یا بی حس نشده باشد (این می تواند علامت فشار آمدن به یک رگ خونی و یا عصب باشد). به منظور تشخیص شکستگی های احتمالی به وجود آمده در مفصل آرنج، احتمالا نیاز به عکس برداری با اشعه ی ایکس خواهید داشت.

راه ها و روش های درمان

دررفتگی مفصل آرنج نیاز به جا انداختن سریع توسط یک فرد آموزش دیده دارد. پس از جا انداختن آن، یخ و دارو به منظور کاهش التهاب و درمان درد آرنج لازم خواهند بود. در برخی موارد نمی توان به کمک دست، در رفتگی را جا انداخت و جراحی لازم خواهد بود. پس از جا انداختن برای مدتی باید آرنج را بسته و از حرکت دادن آن خودداری کرد. پس از این عمل، مهم است که به فیزیوتراپیست مراجعه کرده و تمرینات تقویتی و کششی را به طور کامل انجام داد و دامنه ی حرکتی عادی آرنج را به آن باز گرداند. در فیزیوتراپی همچنین از روش های متعددی برای تسریع فرایند بهبودی و کاهش درد و التهاب استفاده می شود. این تمرینات را می توان در خانه و یا همراه با فیزیوتراپیست انجام داد. در موارد نادر، برای تعمیر رباط های آرنج و جلوگیری از در رفتگی های دوباره، عمل جراحی مورد نیاز خواهد بود.

دارو درمانی

قبل از جا انداختن دررفتگی، ممکن است به شما یا کودک تان دارو هایی برای کاهش درد و شل شدن عضلات بدهند.

فیزیوتراپی

پس از قرار گرفتن دوباره ی استخوان ها در محل خود، شما به انجام تمرینات فیزیوتراپی به منظور بهبودی دامنه حرکتی مفصل و تقویت آن ، نیاز خواهید داشت.

در زیر تعدادی از روش های درمانی فیزیوتراپی برای درمان در رفتگی آرنج آورده شده اند که ممکن است تعدادی از آن ها به طور همزمان روی فرد اجرا شوند :

تحریک الکتریکی اعصاب از روی پوست (TENS)

فراصوت

باز توانی مفصل آرنج

تمرینات فیزیوتراپی

تمرینات مربوط به دامنه ی حرکتی

تمرینات کششی و انعطاف پذیری

تمرینات تقویتی

آگاه سازی بیمار

توصیه های مربوط به باز توانی در محل کار ، فعالیت های روزانه ، ورزش

نوع برنامه ی درمانی تجویز شده برای شما، به وضعیت مشکل آرنج شما، مرحله ی بهبودی و اهداف شما بستگی دارد. روش های درمانی مذکور در بالا، در یک جلسه ی درمانی اجرا نخواهند شد. فیزیوتراپیست، به شما کمک خواهد کرد تا بهترین و مناسب ترین برنامه ی درمانی را برای خود انتخاب کنید.

عمل جراحی

شما ممکن است به جراحی نیاز داشته باشید اگر :

  • هر کدام از استخوان های در رفته، دچار شکستگی نیز شده باشند.
  • رباط های پاره شده نیاز به اتصال داشته باشند.
  • رگ های خونی و اعصاب آسیب دیده نیاز به ترمیم داشته باشند.

دررفتگی-مچ-دست-min.jpg
آگوست 27, 2015

در رفتگی مچ دست و احتمالا ایجاد شکستگی در آن، در ورزشکارانی که در فعالیت هایی مانند ژیمناستیک شرکت می کنند دیده می شود. این عوارض می توانند فرد را به مدت چند ماه از ورزش دور نگاه دارند.

علائم و نشانه ها

  • ایجاد درد شدید به هنگام حادثه که ادامه خواهد داشت
  • عدم توانایی حرکت مچ و دست
  • استخوان های دست ممکن است پیچیده و بد شکل شده باشند.
  • حساسیت و دردناکی نواحی اطراف مچ و دست نسبت به لمس
  • تورم که تقریبا بلافاصله ایجاد می شود
  • هنگام استفاده از دست، بی حسی در آن ایجاد می شود

علت ها و دلایل

دررفتگی مچ دست معمولا به علت زمین خورد با دست باز ایجاد می شود که معمولا زمانی که فرد می خواهد با دست خود ضربه ی ناشی از افتادن را کاهش دهد، اتفاق می افتد. زمین خوردن می تواند در اثر وزن زیاد بدن، فشار و سرعت بالایی داشته باشد که می تواند باعث کشیدگی مچ دست شود. به این ترتیب دست دچار دررفتگی به همراه شکستگی استخوان ناوی خواهد شد .زمین خوردن هایی از این قبیل، معمولا در طول ورزش های تماسی مانند فوتبال و راگبی و به علت برخورد های شدید اتفاق می افتند در حالی که در رفتگی تنها، در ورزش هایی مانند ژیمناستیک و به علت حالت بغرنج مچ دست در برخی حرکات ایجاد می شود. هر ورزشی با خطر بالای افتادن از ارتفاع، مانند اسکی، دوچرخه سواری و اسب سواری نیز، می تواند باعث آسیب شود.

راه ها و روش های درمان

درمان دررفتگی مچ در ابتدا نیاز به کمک های اولیه داشته و سپس با توجه به این که جراحی لازم است یا خیر می توان روش های درمانی متعددی را به کار گرفت. شایان ذکر است که نباید اجازه داد بیمار در اثر درد ناشی از حادثه، وارد شوک شود. حرکت مچ دست باید در اولین فرصت متوقف شود. در برخی از موارد در رفتگی مچ دست می توان آن را جا انداخت ولی در موارد شدید تر، برای قرار گرفتن استخوان ها در محل صحیح، جراحی لازم است. به منظور کاهش درد و ناراحتی نیز، دارو هایی تجویز خواهند شد.

از یخ و کمپرس سرد استفاده کنید : استفاده از یخ در محل ایجاد آسیب، می تواند به کاهش التهاب، تورم و خونریزی داخلی کمک کند. عمل یخ گذاری باید هر چه زود تر پس از ایجاد آسیب عملی شود. این عمل باید به مدت حداقل دو روز و در هر بار 20 دقیقه، انجام شود. کمپرس یعنی اعمال فشار به منظور جلوگیری از ایجاد تورم. کمپرس سرد یا بسته های یخ، می توانند با ترکیب یخ و فشار، التهاب، تورم و درد مچ دست را محدود کنند.

مچ دست را استراحت داده و آن را بالا نگه دارید :استراحت دادن مچ دست آسیب دیده اولین قدم برای درمان آن می باشد. ادامه ی استفاده از یک مچ آسیب دیده، می تواند باعث وارد شدن فشار بیشتر به آن و در نتیجه آسیب های بعدی شود. این کار باعث طولانی تر شدن مدت بهبودی در رفتگی و همچنین سخت تر و درناک تر شدن درمان آن خواهد شد. همچنین باید بلافاصله پس از ایجاد آسیب، مچ دست را بالا ببرید. بالا تر نگه داشتن مچ از سطح قلب تا حد امکان، برای 24 ساعت اول پس از آسیب، می تواند التهاب و خونریزی داخلی را کاهش دهد و باعث بهبودی سریع تر مچ گردد.

دارو های مسکن درد :دارو های ضد التهاب غیر استروئیدی (NSAIDs) می توانند درد و التهاب را کاهش دهند. دارو هایی مانند ایبوپروفن و ناپروکسن، از دارو های تاثیر گذاری هستند که نیازی به نسخه ی پزشک نداشته و می توانید برای در رفتگی مچ خود، آن ها را مصرف کنید. برای موارد شدید تر مانند پیچ خورگی و در رفتگی های حاد که بعضا منجر به شکستگی می شوند، ممکن است دارو های مسکن مخدر تجویز شوند.

جا انداختن و ترمیم مچ دست :هنگامی که استخوان های مچ از جای خود خارج شدند، لازم است که آن ها را به جای خود باز گردانده و به اصطلاح آن ها را جا انداخت. یک پزشک متخصص ، استخوان های در رفته را در جای خود قرار داده و به بهبودی مچ کمک می کند. در صورت ایجاد شکستگی، ممکن است جراحی مورد نیاز باشد تا بتوان به کمک آن استخوان های مچ دست را در محل خود قرار داده و مفصل و رباط های آن را تعمیر کرد. برای بهبودی موثر مچ دست، تمامی اجزای آن باید درست در محل خود قرار بگیرند.

فیزیوتراپی :با پیش رفتن فرایند بهبودی مچ، توصیه می شود که از فیزیوتراپی به منظور باز گردانی عملکرد کامل مچ، استفاده شود. پس از ایجاد آسیب، عدم تحرک، درمان و استراحت مچ، قدرت آن کم تر از چیزی خواهد بود که به یاد دارید. تمرینات درمانی به منظور کمک به تقویت مفصل و باز گردانی محدوده ی حرکتی مچ انجام می شوند تا فرد بتواند پس از بهبودی، از مچ خود به طور طبیعی استفاده کند.

در شرایط نیمه دررفتگی که از آسیب دیدگی‌های متداول محسوب می‌شود ، معمولاً  مچ دست چند هفته‌ای گچ گرفته شود و پس از آن با مچ بند طبی بی‌حرکت نگه داشته شود.


43426-min.jpg
آگوست 13, 2015

 خشکی یا شانه منجمد (یخ زده)، نام عارضه ای است که طی آن شانه دردناک و خشک می شود. همچنین تحرک شانه کاهش می یابد و ممکن است کاملا متوقف شود. این عارضه بدون درمان هم بهبود می یابد که البته 2 تا 3 سال زمان خواهد برد. تعداد زیادی روش های درمانی برای کاهش درد و افزایش تحرک موجودند.

علائم و نشانه ها

علائم عمومی عبارت اند از درد، گرفتگی و محدودیت حرکتی. علائم این عارضه معمولا سه مرحله دارند :

  • اول مرحله دردناک و در حال یخ زدن : این مرحله معمولا 2 تا 9 ماه طول کشیده و اولین علائم آن، درد و پس از آن گرفتگی و محدودیت در حرکت می باشند. درد معمولا در طول شب و یا هنگام خوابیدن روی شانه ی آسیب دیده، شدید تر می شود.
  • دوم – مرحله خشک و یخ زده : این مرحله معمولا 4 تا 12 ماه طول می کشد که طی آن ممکن است درد کاهش یابد ولی گرفتگی و محدودیت در حرکت باقی مانده و می توانند بد تر شوند. تمامی حرکات شانه، طی این عارضه تحت تاثیر قرار می گیرند، با این حال، حرکتی که بیشتر از همه محدود می شود، بالا بردن بازو است. همچنین ممکن است در اثر عدم استفاده از ماهیچه های اطراف شانه، این ماهیچه ها اندکی تحلیل بروند.
  •  سوم -مرحله یخ در حال ذوب و بهبودی : این مرحله معمولا بین 1 تا 3 سال زمان می برد. طی این مرحله درد و گرفتگی به تدریج کاهش یافته و حرکات شانه به حالت عادی و یا نزدیک به حالت عادی، باز می گردند.

علائم این عارضه معمولا کار های روزمره از جمله رانندگی، لباس پوشیدن و یا خوابیدن را مختل می کنند. حتی ممکن است خاراندن پشت و یا قرار دادن دست در جیب پشتی شلوار غیر ممکن شوند. همچنین ممکن است شغل شما نیز مختل شود.

تفاوت بسیار زیادی در شکل و مدت زمان ایجاد علائم وجود دارد. بدون انجام درمان مناسب، علائم به طور میانگین حدود 2 تا 3 سال باقی می مانند که البته در برخی موارد این مدت زمان بسیار کوتاه تر خواهد بود. در تعداد کمی از موارد ممکن است علائم تا چندین سال از بین نروند.

علت ها و دلایل

درد و خشکی شانه هنگامی به وجود می آید که کیسه پوشاننده ی مفصل شانه، که به نام کپسول شناخته می شود، ضخیم شده و ورم کند. علت خشکی شانه هنوز به درستی مشخص نیست.

شانه یک مفصل گوی و کاسه ای است. انتهای استخوان بازوی شما (هومروس) درون جایگاهی کاسه مانند در درون استخوان کتف قرار می گیرد.

کپسول شانه به هنگام بالا بردن بازو به بالای سر، کشیده ترین حالت خود را خواهد داشت و هنگام پایین بودن بازو، مانند یک کیسه ی کوچک می باشد.

در شانه ی یخ زده، لایه هایی از بافت اسکار مانند در درون کپسول شانه شکل می گیرند و باعث ضخیم شدن، تورم و سفتی آن می گردند. این امر باعث کاهش فضای موجود در درون کپسول برای استخوان بازو شده و منجر به محدودیت های حرکتی می گردد.

افراد در معرض ابتلا

علت به وجود آمدن شانه ی یخ زده به درستی مشخص نیست با این حال عواملی وجود دارند که ممکن است احتمال به وجود آمدن این عارضه را افزایش دهند. این عوامل عبارت اند از :

سن : بیشتر افرادی که تحت تاثیر شانه ی یخ زده قرار می گیرند، 40 تا 60 سال سن دارند. همچنین احتمال وقوع این عارضه در زنان بالا تر از مردان است.

آسیب قبلی به شانه و یا عمل جراحی : یخ زدگی شانه ممکن است پس از وارد شدن آسیب به شانه یا بازو مانند شکستگی، و یا پس از انجام یک عمل جراحی در ناحیه ی شانه، ایجاد شود.
بخشی از این ممکن است به دلیل تکان ندادن بازو و شانه در مدت زمان بهبودی باشد. کپسول شانه ی شما ممکن است به دلیل عدم استفاده سفت شود و به همین دلیل، ضروری است که به آسیب های دردناک در ناحیه ی شانه بی توجهی نشده و درمان های پزشکی مناسب صورت بگیرند.

دیابت : اگر شما به دیابت مبتلا هستید، خطر ابتلا به خشکیدگی شانه در شما بالا تر خواهد بود. علت دقیق این امر هنوز معلوم نیست.

شانه ی یخ زده ممکن است بعضا به همراه دیگر عارضه های شانه ایجاد شود. مانند موارد زیر :

تاندونیت کلسیفیه – که طی آن مقادیر کمی کلسیم در تاندون های شانه انباشته می شوند.

پارگی در روتاتورکاف – روتاتورکاف عبارت است از تعدادی عضله که حرکات شانه را باعث می شوند.

عدم تحرک : تحرک نداشتن برای مدت زمان طولانی نیز، می تواند خطر ایجاد شانه ی یخ زده را افزایش دهد. این ممکن است بعضا به هنگام بستری بودن در بیمارستان، اتفاق بیفتد.

تشخیص

تشخیص یخ زدگی شانه، معمولا با معاینه ی پزشک انجام می شود. همچنین ممکن است از عکس برداری به کمک اشعه ی ایکس و یا اسکن MRI مفاصل شانه استفاده شود. این آزمایشات هنگامی صورت خواهند گرفت که تشخیص پزشک واضح نبوده و نیاز باشد احتمال برخی عارضه های دیگر رد شوند. بنابراین بسیاری از افراد نیازی به هیچ گونه آزمایشی ندارند.

راه ها و روش های درمان

هدف از درمان، کاهش درد ،خشکی و گرفتگی عضلات گردن و شانه و همچنین حفظ محدوده ی حرکتی به بهترین شکل خود، می باشد. یک یا چند مورد از موارد زیر ممکن است برای کاهش یا پیشگیری از علائم، توصیه شوند :

دارو

مسکن های معمولی :اولین داروی توصیه شده برای کنترل درد شانه منجمد ممکن است پاراستامول باشد. همچنین کدئین یک مسکن قوی تر است که ممکن است به عنوان جایگزین و یا همراه با پاراستامول مصرف شود. یبوست یکی از عوارض جانبی متداول کدئین می باشد. از مسکن ها می تواند به عنوان یک مکمل برای دیگر راه های درمانی، استفاده کرد.

مسکن های ضد التهاب :چند نمونه از مسکن های ضد التهاب عبارت اند از ایبوپروفن، دیکلوفناک و ناپروکسن. نحوه ی کار این دارو ها به صورت کاهش درد و همچنین کاهش هرگونه تورم و التهاب در شانه، می باشد. برند های مختلفی این نوع دارو ها را تولید می کنند، بنابراین در صورت مناسب نبودن یکی، می توان از دیگری استفاده کرد. دارو های مسکن ضد التهاب ممکن است عوارض جانبی داشته باشند. همیشه قبل از استفاده از دارو، برگ راهنمای درون بسته بندی آن را مطالعه کرده و از موارد احتیاطی و عوارض جانبی آن مطلع شوید.

ورزش دادن شانه

این تمرینات به شدت توصیه می شوند و هدف آن ها جلوگیری از خشک شدن و گرفتگی شانه و حفظ محدوده ی حرکتی آن، می باشد. برای نتیجه ی بهتر، می بایست این تمرینات را همان طور که پزشک یا فیزیوتراپیست تجویز کرده و به صورت منظم، انجام داد.

فیزیوتراپی

بسیاری از افراد به فیزیوتراپیست معرفی می شوند. او می تواند توصیه های حرفه ای در زمینه ی انجام تمرینات مناسب ارائه داده و همچنین از دیگر تکنیک های تسکین درد استفاده کند. مانند بسته های گرمایشی سرمایشی و یا تحریک الکتریکی عصب از روی پوست (TENS).

تزریق استروئید

در برخی موارد، تزریق استروئید به درون یا اطراف مفصل شانه، می تواند علائم  شانه یخ زده را تا چند هفته ناپدید کند.استروئید ها التهاب را کاهش می دهند و از آن جایی که علائم پس از انجام تزریق به صورت تدریجی باز می گردند، نمی توان آن را یک درمان دائمی دانست. با این حال بسیاری از افراد از آن به دلیل از بین بردن علائم، استقبال می کنند.

عمل جراحی

در صورت کار ساز نبودن دیگر روش های درمانی، جراحی در نظر گرفته می شود. تکنینک هایی که به کار می روند عبارت اند از

مانیپولاسیون. طی این عملیات، با بی حس بودن بیمار، جراح شانه اقدام به چرخاندن شانه به اطراف می کند.

آزاد کپسول مفصل شانه به کمک آرتروسکوپ . این یک جراحی به نسبت کوچک است در این عمل که معمولا طی در یک روز انجام می شود، به کمک یک پروپ مخصوص کپسول مفصل شانه را آزاد می کنند.

با این که درصد موفقیت جراحی بالاست، ولی نمی توان در همه ی موارد از آن استفاده کرد.

نکته : جلوگیری از بی تحرک کردن شانه، بسیار حائز اهمیت است  برای مثال گچ گرفتن یا استفاده از شکسته بند. این امر در حقیقت باعث سخت تر شدن فرایند بهبودی و افزایش طول مدت آن می شود.


سندرم-تونل-کارپال-min.jpg
آگوست 3, 2015

سندروم تونل کارپ یکی از بیماری های دست است که موجب بی حسی ، خواب رفتن و گزگز دست و سایر علائم می شود. این سندرم بر اثر گیر افتادگی عصب ها درمچ دست ایجاد می شود.

عوامل بسیاری از جمله آناتومی طبیعی بدن شما ، سایر بیماری های دست یا نحوه استفاده از دست ها ، می تواند باعث بروز سندروم تونل کارپال شود

تونل کارپ درواقع یک گذرگاه عصبی در سمت داخلی مچ دست است که توسط استخوان ها و رباط ها احاطه شده است . عصب های اصلی دست که به تاندون های دست میرسند و موجب خم و راست کردن انگشتان می شوند ، از این تونل یا گذرگاه عیور می کنند.فشار وارد شدن به این عصب ها موجب بی حسی یا گزگز دست ها و نهایتا ضعف و ناتوانی دست ها میشود که به این بیماری سندرم تونل کارپال گفته می شود.خوشبختانه برای اکثر افراد در صورت اقدام به موقع برای درمان ، با روش های بدون جراحی می توان این مشکل را حل کرد و بی حسی و گزگز انگشتان دست را درمان کرد و عملکرد نرمال دست را به آن بازگرداند.

علائم و نشانه ها

علائم سندرم تونل کارپال با بی حسی و گزگز شست دست و انگشت سبابه و انگشت وسط شروع می شود ، این علائم به تدریج بروز می کنند و ممکن است به صورت دوره ای شدت پیدا کنند و ازبین بروند.

در نظر داشته باشید که بی حسی و گزگز انگشتان دست ممکن است بر اثر عامل دیگری مانند قرار گیری مچ دست در حالت نامناسب، باشد. علائم شایع سندروم تونل مچ دستبه قرار زیر هستند :

  • گزگز و بی حسی انگشتان دست : شخص در کف دست و انگشتان احساس گزگز و بی حسی می کند. این حالت خصوصا در انگشت شست، انگشت سبابه و انگشت میانی و گاها در انگشت حلقه به وجود می آید اما هیچ وقت در انگشت کوچک به وجود نمی آید. این حالت معمولا بعد از گرفتن فرمان اتومبیل ، گوشی تلفن یا در دست گرفت چیزی مانند روزنامه و در اکثر اوقات بعد از بیدار شدن از خواب به وجود می آید. برخی افراد برای از بین بردن گزگز و خواب رفتگی ، دست خود را تکان می دهند و کم کم گزگز دست از بین می رود. اما با پیشرفت بیماری گزگز و خواب رفتن دست بیشتر ماندگار است.
  • ضعف دست ها : ممکن است شخص در دست خود احساس ضعف داشته باشد و حس کند اشیا از دست خود میخواهند بیفتند. این حالت به دلیل خواب رفتگی دست یا ضعف انگشت شست در گرفتن اشیا باشد.

علت ها و دلایل

سندرم تونل کارپال براثر فشار به عصب میانی دست به وجود می آید .

عصب میانی از ساعد شروع می‌شود و درون گذرگاهی در مچ دست (تونل کارپال) امتداد می‌یابد. این عصب موجب حس‌دار شدن سمت کف دست شست و انگشتان دیگر به جز انگشت کوچک می‌شود، و همچنین سیگنال‌های عصبی را برای به حرکت درآوردن عضله‌های پیرامون پایه‌ی شست (عملکرد حرکتی) منتقل می‌کند.

در مجموع هر آنچه که باعث به هم فشردگی، تحریک یا فشار وارد شدن به عصب میانی در فضای تونل کارپال شود به سندروم تونل کارپ منجرخواهد شد. برای مثال، شکستن مچ دست یا تورم و التهاب ناشی از آرتروز مچ دست، کاهش احتمالی عرض تونل کارپال و تحریک را به دنبال دارد.

در بسیاری از موارد، علت عارضه صرفاً محدود به یک عامل نمی‌شود، بلکه ترکیبی از عامل‌های خطر در بروز آن نقش دارد.

تشخیص

احتمالاً پزشک برای تشخیص تونل کارپال ، یک یا چند مورد از آزمایش‌های زیر انجام خواهد داد:

  • سابقه پزشکی بیمار. پزشک علائم را بررسی خواهد کرد. تعیین الگوی یروز نشانه‌ها و علائم در پی بردن به علت بروز آنها کمک کننده است. برای مثال از آنجایی که عصب مدیان انتقال دهنده‌ی حس به انگشت کوچک نیست، بروز علائم در این انگشت می‌تواند بیانگر وجود مشکلی به جز سندرم تونل کارپال باشد.

راهنمای تشخیصی دیگر زمان‌بندی علائم است. معمولاً علائم ناشی از سندروم تونل کارپال هنگام نگه داشتن گوشی تلفن یا روزنامه، گرفتن فرمان خودرو یا بیدار شدن در طول شب آشکار می‌شوند.

  • معاینه بدنی. پزشک هنگام انجام معاینه بدنی حس انگشتان و قدرت عضله‌های دست را آزمایش خواهد کرد.

وارد آمدن فشار بر روی عصب مدیان مچ دست در نتیجه خم کردن مچ، ضربه دیدن عصب یا صرفاً فشار آمدن بر عصب به بروز علائم سندرم تونل کارپال در بسیاری از افراد می‌انجامد.

  • اشعه ایکس (پرتونگاری). برخی از پزشکان انجام پرتونگاری مچ آسیب دیده را جهت حذف علل دیگر درد مچ دست، برای مثال آرتروز یا شکستگی، لازم می‌دانند.
  • الکترومیوگرافی (تست نوار عصبی و عضله). در تست نوار عصب و عضله تخلیه‌های الکتریکی بسیار کوچک تولید شده در عضله‌ها اندازه گرفته می‌شود. پزشک حین انجام این آزمایش الکترود بسیار باریکی را درون عضله‌های معین قرار می‌دهد. این آزمایش فعالیت الکتریکی عضله‌ها را هنگام منقبض و شل بودن ارزیابی می‌کند و معین می‌گردد که آیا عضله آسیب دیده است یا خیر. الکترومیوگرافی همچنین احتمال ابتلا به عارضه‌های دیگر نیز مورد استفاده قرار می‌گیرد.
  • بررسی هدایت عصبی. در گونه‌ی دیگری از الکترومیوگرافی دو الکترود بر پوست ضربه می‌زند. شوک کوچکی از عصب مدیان می‌گذرد تا مشخص گردد که آیا تکانه‌های الکتریکی در تونل کارپال آهسته می‌شوند یا خیر. این آزمایش برای تشخیص این سندرم و حذف عارضه‌های دیگر مورد استفاده قرار می‌گیرد.

راه ها و روش های درمان

لازم است سندروم تونل کارپال در کوتاهترین زمان پس از مشاهده علائم ، درمان شود. در صورت تشخیص به موقع تونل کارپال ، روش های درمانی غیر جراحی می توانند موفقیت آمیز باشند و می توان از نیاز به انجام جراحی جلوگیری کرد . برخی روش های درمان سندرم تونل کارپال عبارتند از :

  • داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی :مانند ایبوبوفن ، آدویل ، موترین و غیره . در ابتدای درمان برای کاهش درد و التهاب از این داروها استفاده می شود .
  • فیزیوتراپی : روش های درمانی فیزیوتراپی در اکثر مواقع برای درمان سندرم تونل کارپال موثر است. فیزیوتراپیست کارهای زبر را انجام می دهد :
  • – درمان دستی استخوان های مچ دست برای باز کردن تونل کارپ
    – تمریناتی کششی برای تاندون ها و عصب ها برای اطمینان از حرکت آزادانه آن ها
    – تمرینات کششی برای افزایش قابلیت کشش بافت نرم و عضله
    – بررسی مهره‌های سینه‌ای و گردنی برای اصلاح هر گونه درد ارجاعی از گردن یا ستون فقرات
    -افزایش توان عضلانی دست در گرفتن اشیا و تقویت عضلات ساعد
    -تقویت کامل عضلات دست و انجام تمریناتی برای افزایش دامنه حرکتی
    – اصلاح عادات حرکتی بیمار

مچ بند طبی مخصوص : استفاده از مچ بند طبی مخصوص یا آتل یکی از مهم ترین روش های درمان سندروم تونل کارپال می باشد. این اسپلینت ها مچ دست را در حالت طبیعی آن و به صورتی که به عصب های دست فشار نیاورد نگه می دارند. مچ بند طبی مچ دست را در حالت صاف نگه می دارد چرا که مچ دست در حالت خمیده فشار بیشتری به تونل کارپ وارد می کند. با کاهش فشار به تونل کارپ و کاهش فشار عصبی به عصب های میانب مچ دست علائم ناشی از بیماری بهبود میابند

تزریق کورتیزون : ممکن است پزشک برای تسکین درد و التهاب ناشی از سندروم تونل کارپال به داخل مچ دست یک داروی کورتیکاستروئیدی مانند کورتیزون تزریق کند . کورتیزون التهاب و تورم مچ دست را از بین می برند و از این طریق از فشار وارد شده به عصب میانی مچ دست می کاهند. البته کورتیزون به صورت خوراکی نیز قابل استفاده است اما استفاده از آن به صورت خوراکی بسیار کمتر از تزریق آن به مچ دست موثر است.

عمل جراحی : در صورتی که درد بیمار پس از انجام روش های درمانی غیر جراحی بهبود نیافت ممکن است روش جراحی برای درمان سندرم تونل کارپال در نظر گرفته شود. در روش جراحی با برش دادن رباطی که بر روی عصب ها فشار وارد می کند ، عصب ها آزاد می شوند. این عمل به دو روش گوناگون انجام می شود.در مورد روش جراحی و مزایا و معایب آن با پزشک خود باید مشورت کنید. عوارض احتمالی جراحی شامل آزاد نشدن عصب ها ، عفونت ، باقی ماندن جای زخم و آسیب عصبی است.


آمار بازدید

درباره پروفسور بیژن فروغ

من در سال ۱۳۶۱ از دبیرستان خوارزمی تهران فارغ التحصیل شدم .سال ۱۳۶۸ در رشته پزشکی از دانشگاه شیراز فارغ التحصیل شدم بمدت دوسال دوره تخصصی پاتولوژی را گذراندم …. ادامه

تماس با ما

بزرگراه چمران، ابتدای باقرخان غربی، پلاک 89 قدیم، 26 جدید، طبقه دوم

تلفن:

02166572220

02166576421

02166576423

02166576424

تمام حقوق سایت برای کلینیک طب فیزیکی و توانبخشی محفوظ است