آخرین مطالب

کلاسیک

لورم ایپسوم متن ساختگی با تولید سادگی نامفهوم از صنعت چاپ و با استفاده از طراحان گرافیک است.لورم ایپسوم متن ساختگی با تولید سادگی نامفهوم از صنعت چاپ و با استفاده از طراحان گرافیک است.
وضوح-1-269x240-min.jpg
دسامبر 31, 2017

کاملا طبیعی است که کودکان در حین یادگیری تلفظ صداهای جدید، مرتکب اشتباهاتی شوند. هر صدایی در سن مشخصی یاد گرفته می‌شود و در آن سن باید از کودک انتظار داشت که بتواند صدا را به نحو صحیح ادا کند. با اینکه سرعت یادگیری کودکان متفاوت و منحصر به فرد است، اما باز هم مشاهده‌ی پیشرفت آنها زمانی که به نقاط قوت گفتاری می‌رسند می‌تواند مفید باشد. با اطمینان از اینکه صحبت‌های کودک با توجه به سنش نسبتا قابل فهم است، آنها را آماده می‌کنیم تا بیشترین مطلب را از تحصیلات ابتدایی بیاموزند.

[alert type=”custom” close=”false” icon=”fa fa-hand-o-left” color=”#000000″ background_color=”#01bc9f”]

در بسیاری از کودکان، حتی زمانی که کودک شروع به استفاده از لغات برای برقراری ارتباط می‌نماید نیز درک و فهم صحبت‌هایش سخت است. اشتباهاتی که در ادای حروف اتفاق می‌افتند علت مشخصی ندارند، اما ممکن است کودک بدون کمک دیگران نتواند نحوه‌ی صحیح ادای حروف را یاد بگیرد. برخی از کودکان در اثر عفونت مداوم گوش، از دست دادن شنوایی، و اختلالات ژنتیکی یا رشدی در ادای صحیح صداها با مشکل روبرو می‌شوند. به طور کلی، یک فرد بزرگسال باید حدود 25 درصد از صحبت‌های کودک یک ساله ، 50 درصد از صحبت‌های کودک دو ساله؛ 75 از صحبت‌های کودک سه ساله، و تمام صحبت‌های کودک چهار ساله را متوجه شود. اگر کودک به بیماری جدی مبتلا است، می‌توان با استفاده از گفتار درمانی یا دیگر روش‌ها به او کمک کرد. برای اطلاعات بیشتر و یا مشاوره با متخصصین ما می‌توانید با شماره 02166572220 تماس بگیرید.

[/alert]

انواع وضوح گفتار


تولید صدا

اختلال تولید صدا، اختلالی است که در آن فرد با تولید و ترکیب صداها مشکل دارد و معمولا صدایی را جایگزین صدای دیگر می‌کند (wabbit به جای rabbit)، صدایی را حذف می‌کند (ca به جای cat)، یا صدایی را اشتباه ادا می‌کند (shlip به جای sip).

اختلال حرکتی دهان

توانایی استفاده از اجزای مختلف دهان برای تولید گفتار کاربردی یا غذا خوردن مانند جویدن، قورت دادن، یا تولید صداهای خاص.
(جمله بالا از نظر معنایی هیچ ارتباطی با عنوانی که برایش گذاشته شده ندارد. لطفا بررسی شود.)

زبان

اختلال زبانی زمانی اتفاق می‌افتد که کودک در فهم گفتار دیگران (زبان دریافتی)، و یا در میان گذاشتن کامل احساسات، ایده‌ها و افکار خود با دیگران مشکل دارد.

آواشناسی

اختلال آواشناسی یک اختلال گفتاری مبتنی بر زبان است. کودکی که اختلال آواشناسی دارد در یادگیری و سازماندهی صداهای مورد نیاز برای تولید گفتار با مشکل مواجه می‌شود و یا صداهای مورد نیاز برای خواندن و هجی کردن را اشتباه بیان می‌کند.

از دست دادن شنوایی

از دست دادن شنوایی زمانی اتفاق می‌افتد که فرد نتواند مانند دیگران و به خوبی آنها بشنود. ممکن است فرد از زمان تولد ناشنوا باشد (ناشنوایی مادرزادی)، یا در طول زندگی شنوایی خود را از دست بدهد (ناشنوایی اکتسابی). کودکان ناشنوا در کسب نقاط قوت گفتار و زبان بدون کمک دیگران در مراحل اولیه مشکل خواهند داشت.

روانی (لکنت زبان)

فردی لکنت زبان دارد که گفتار او با تکرار غیرارادی و طولانی شدن صداها،هجاها، کلمات یا عبارات و مکث یا وقفه همراه است. فرد مبتلا به لکنت زبان قادر به تولید صدا نیست.

آوا

فردی که اختلال آوایی دارد، در تنظیم تن صدا، بلندی و کیفیت صداهای تولید شده از حنجره (جعبه صدا) مشکل دارد. برای مثال صدای او خشن یا گرفته است.

رزونانس

رزونانس صدا یا تشدید یکی از ویژگی‌های صدا است که توسط لرزش صدا در فضای دهان، بینی و گلو در حین صحبت تعیین می‌شود. اگر مانعی در دهان، بینی یا گلو وجود داشته باشد، رزونانس غیر طبیعی خواهد شد.

علل وضوح گفتار


مشکلات موجود در وضوح گفتار کودکان علل مختلفی دارند، چه مشکل فقط یک اختلال یادگیری باشد و چه مشکل در اثر بیماری‌های جدی مانند ناشنوایی ایجاد شده باشد. برخی از اختلالات تولیدی و تلفظی می تواند در نتیجه یکی از مشکلات زیر باشد:

چه زمانی باید نگران باشیم؟


والدین یا آشنایان کودک بهترین افرادی هستند که می‌توانند علائم اولیه اختلالات گفتاری در کودک را متوجه شوند. می‌توان گفت که اگر درک صحبت‌های کودک برای والدین بسیار مشکل است، اگر کودک برای تولید صدا تلاش بسیاری می‌کند، یا اگر می‌داند که اطرافیان صحبت‌های او را متوجه نمی‌شوند، نیاز به کمک و حمایت بیشتری دارد. در قسمت زیر برخی از مراحل وضوح گفتار آمده است که هرچند تقریبی هستند اما می‌توانند نقطه آغازی برای پیشرفت کودک باشند. این مراحل عبارتند از:

  • در 18 ماهگی، 25 درصد از صحبت‌های کودک باید برای اطرافیان قابل فهم باشد.
  • در 24 ماهگی (2 سالگی)، 50 تا 75 درصد از صحبت‌های کودک باید برای اطرافیان قابل فهم باشد.
  • در 36 ماهگی (3 سالگی)، 75 تا 100 درصد از صحبت‌های کودک باید برای اطرافیان قابل فهم باشد.
  • در سن چهار سالگی، باید تمام صحبت‌های کودک برای تمام افراد، حتی افراد غریبه، قابل فهم باشند.

چگونه می‌توان به افزایش وضوح در گفتار کمک کرد؟


اگر نگران وضوح گفتار کودکتان هستید، باید برای کمک به او زمانی را اختصاص دهید. شما در نقش مراقب کودک بهترین شخص برای تشویق کودک به یادگیری صداهای جدید هستید. در زیر روش‌هایی برای شروع کار آمده است. برای نوزادان:

  • نوزاد را تشویق کنید تا صداهایی شبیه صدای حروف صدادار و ترکیب حروف صدادار و بی صدا تولید کند، مانند “ma”، “da”، و “ba”.
  • با برقراری تماس چشمی، پاسخ گفتاری و تقلید تلفظ صوتی با استفاده از الگوها و تاکید بر آنها، نوزاد را مجبور به تلاش بیشتر کنید. برای مثال، برای نشان دادن حالت سوالی، تن صدای خود را بالا ببرید.
  • حالت‌های صورت و خنده کودک را تقلید کنید.
  • به نوزاد یاد دهید تا کارهای شما، از جمله دست زدن، بوس فرستادن، انجام بازی با انگشت (مثل pat-a-cake، peek-a-boo، و itsy-bitsy-spider) را تقلید کند.

برای کودکان نوپا:

  • از گفتار واضح وساده استفاده کنید تا کودک نیز بتواند همان گفتار را تقلید کند.
  • هرچه کودک می‌گوید را تکرار کنید تا کودک بفهمد که شما گفتار او را متوجه می‌شوید. گفته‌های کودک را تقلید کرده و به آنها مطالبی نیز اضافه کنید. مثلا به کودک بگویید: “آب میوه می‌خواهی؟ من آب میوه دارم. من آب سیب دارم. آیا شما آب سیب می‌خواهی؟”
  • کودک را تائید و تشویق کرده و از تلاش او برای صحبت کردن قدردانی کنید. در صورت امکان با انجام درخواست کودک، به او نشان دهید که تمام لغات و عبارات او را فهمیده‌اید.
  • به جای تاکید بر غلط‌ها، برای صحبت‌های واضح کودک از او قدردانی کنید. به عنوان مثال به کودک بگویید: “این گفته‌ی تو کاملا واضح و عالی بود. من از اینکه تو آرام صحبت می‌کنی و من می‌توانم صحبت‌های تو را بفهمم خوشحالم.”
  • سعی کنید فورا جواب کودک را بدهید، یا اگر در حال صحبت با شخص دیگری هستید، تا جایی که می‌توانید زود جواب کودک را بدهید. اجازه ندهید کودک یک گفتار را چندین مرتبه تکرار کند و نادیده گرفته شود زیرا اگر نادیده گرفتن صحبت‌های کودک چند مرتبه تکرار شود، کودک دست از تلاش برای صحبت کردن برمی‌دارد.
  • زمانی که متوجه صحبت‌های کودک نمی‌شوید، سعی کنید وانمود کنید که بخشی از مشکل از خود شماست، مثلا به کودک بگویید: “متاسفم، امروز گوش‌هایم خوب نمی‌شنوند، ممکن است لطفا دوباره تکرار کنی؟” یا “امروز خوب نمی‌شنوم، باید به من کمک کنی”. اما حداکثر دو مرتبه از کودک بخواهید صحبتش را تکرار کند.
  • قبل از آموزش لغات جدید به کودک، اطمینان حاصل کنید که کودک می‌تواند تک تک صداها را به تنهایی ادا کند. اگر کودک قادر به ادای صداها به طور مجزا نباشد، ادای لغاتی که دارای آن صداها هستند برایش سخت خواهد بود.

درمان زبان گفتاری

در حین ارزیابی زبان و گفتار، یک آسیب شناس، زبان گفتاری کودک را ارزیابی می‌کند تا مهارت‌های زبانی و گفتاری مورد نیاز او برای رسیدن به اهداف درمانی را تعیین کند. درمان‌گر نقاط قوت کودک و نیازهای او را مشخص می‌کند تا یک برنامه منظم درمانی برای او تهیه کند. همچنین آسیب شناس زبان گفتاری به طور دقیق با خانواده و پرستار کودک یا بیمار کار می‌کند. در طول جلسات گفتار درمانی، پاتولوژیست زبان گفتاری یکی یکی یا به صورت گروه‌های کوچک با بیماران کار می‌کند. در حین درمان ممکن است بیمار فعالیت‌های جالبی که برای سن او مناسب است را انجام دهد تا به اهدافی که برایش تعیین شده نزدیک شود. با توجه به سن کودک ممکن است درمان شامل تحریک زبانی، کامپیوتر و یا فعالیت‌های تمرینی و تکراری باشد.

ارزیابی زبان گفتاری

  • تهیه تاریخچه‌ای از موارد زبانی مختلف تولید شده توسط کودک
  • مرور گزارشات و تست‌های قبلی
  • مصاحبه با والدین یا پرستار کودک
  • مشاهده و بررسی کودک
  • انجام معاینات و تست‌های قراردادی که در ابتدا شامل ارزیابی ویژگی‌های حرکتی تولید گفتار که شامل معاینه ساختار فیزیکی دهان، آواها، رزونانس، و سلاست گفتار و سپس شامل ارزیابی جامع زبان، از جمله لغت، درک مطلب، سلاست، گرامر، خواندن و/ یا نوشتن است.
  • ارزیابی غیر قراردادی، که شامل فهرست‌ها، نمونه‌های زبانی و گفتاری، و بررسی‌های اجمالی است.
  • تشخیص و توصیف یافته‌ها
  • مشاوره و ارائه توصیه‌های لازم

درمان موضعی دهان و دندان

Oral Placement Therapy یک روش درمان گفتار است که از ترکیبی از موارد زیر در آن استفاده می‌شود:

  • محرک شنوایی
  • محرک بصری
  • محرک لمسی در دهان برای بهبود وضوح گفتار

OPT یک بخش مهم می‌باشد که اخیرا به روش‌های درمان گفتار برای بیماران مبتلا به اختلالات حرکتی و placement افزوده شده است.
OPT یک روش آموزش لمسی و تحریکی درون عضوی است که همراه با روش‌های قدیمی‌تر استفاده می‌شود. روش‌های قدیمی اصولا شنوایی و بصری بودند. روش لمسی و تحریک درون عضوی برای بیمارانی که مشکلات حسی و حرکتی دارند مفید است زیرا گفتار یک عمل لمسی و شامل تحریک درون عضوی است.

طرز کار OPT چگونه است؟

روش OPT نحوه قرارگیری اجزای مختلف دهانی را به بیمارانی که نمی‌توانند با استفاده از روش‌های بصری یا شنوایی قدیمی صداهای مورد نیاز در گفتار را تولید یا تقلید کنند، آموزش می‌دهد. در مورد این بیماران، صداها باید از آواها و دیگر حرکات دهانی مشابه که بیمار می‌تواند تولید کند، گسترده‌تر شوند. زمانی که بیمار بتواند صدایی را با روش شنوایی قبلی یا داده‌های بصری تولید کند، گفتار درمانی طبق روال معمول پیش خواهد رفت. روش OPT تنها بخش کوچکی از گفتار جامع و برنامه زبانی است و نباید به تنهایی انجام شود. این فعالیت‌ها به طور دقیق انتخاب شده‌اند تا باعث ایجاد حرکات مشابه به حرکاتی که در تولید گفتار مورد نظر استفاده می‌شود، گردند. این فعالیت‌ها را می‌توان به طور کامل در کمتر از 15 دقیقه انجام داد و می‌توان از آنها برای تمرکز مجدد و توجه از دیدگاه پردازش حسی استفاده کرد.


درمان-اختلالات-صوت-با-گفتار-درمانی-min.jpg
دسامبر 19, 2017

جعبه صدای شما (حنجره) از غضروف، عضلات و غشاهای مخاطی که در بالای نای (قصب الریه) و پایه زبان قرار دارند ساخته شده است. صدا هنگامی ایجاد می‌شود که طناب‌های صوتی شما مرتعش می‌شوند. این لرزش از هوای در حال حرکت از طریق حنجره می‌آید، و طناب‌های صوتی شما را به هم نزدیک می‌کنند. طناب‌های صوتی شما همچنین هنگام بلعیدن به بسته شدن جعبه صدای شما کمک می‌کنند و مانع از ورود غذا یا مایع می‌شود. اختلال صوتی با تولید غیرطبیعی و یا فقدان کیفیت صوتی، زیر و بم صدا، بلندی صدا، پیچش صدا و یا طول، مشخص می‌شود که برای سن و جنسیت فرد مناسب نیست.

اختلال صوتی هرگونه اختلال در سیستم تولید صدا است که موجب تغییر در صدای شما می‌شود که برای شما نامطلوب است. ممکن است علائم متعددی را تجربه کنید یا شاید تنها یک نشانه است که شما را آزار می‌دهد. علائم ممکن است پایدار باشند و یا ممکن است آنها را تنها به طور متناوب تجربه کنید. برخی از استراتژی‌ها برای رسیدگی به این وضعیت وجود دارند.

برای اطلاعات بیشتر و یا مشاوره با متخصصین ما در  کلینیک پروفسور فروغ می‌توانید با شماره 02166572220 تماس بگیرید.

انواع اختلالات صوتی 


تعدادی از سیستم‌های مختلف برای طبقه بندی اختلالات صوتی استفاده می‌شوند. برای اهداف این نوشته، اختلالات صوتی به شرح زیر طبقه‌بندی می‌شوند:

عضوی 

اختلالات صوتی عضوی که در طبیعت وابسته به علم فیزیولوژیک هستند و ناشی از تغییرات در دستگاه تنفسی، حنجره‌ای یا مکانیسم‌های دستگاه صوتی هستند.

  • ساختاری: اختلالات صوتی عضوی که منجر به تغییرات فیزیکی مکانیسم صدا (مثلا تغییرات در بافت‌های تار صوتی مانند ورم یا برآمدگی‌های صوتی، و تغییرات ساختاری در حنجره به دلیل پیری) می‌شوند.
  • نورولوژیک:اختلالات صوتی عضوی ناشی از مشکلات با تقویت پی سیستم عصبی مرکزی یا محیطی به حنجره است که بر عملکرد مکانیسم صوتی تأثیر می‌گذارد (مثلا لرزش صوتی، بد آوایی ، یا فلج تارهای صوتی)

عملکردی 

اختلالات عملکردی صوتی که ناشی از استفاده نامناسب یا ناکارآمد از مکانیسم صوتی است، زمانی که ساختار فیزیکی طبیعی می‌باشد (مثلا: خستگی صوتی، از دست دادن صدا یا بدآوایی تنش عضلانی، صدای دورگه، آوای ونتریکولار).

هنگامی که عوامل استرس‌زا روانشناختی منجر به بی‌صدایی یا دیسفونیای ناهنجار عادتی می‌شوند، کیفیت صدا نیز می‌تواند تحت تاثیر قرار گیرد. اختلالات صوتی ایجاد شده اشاره به اختلالات صوتی روانزاد یا تبدیل بی‌صدایی/ دیسفونیا روانزاد دارد.

دلایل اختلال صوتی 


تولید صدای نرمال به قدرت و جریان هوا که توسط سیستم تنفسی تامین می‌شود؛ قدرت عضلانی حنجره‌ای، تعادل، هماهنگی و استقامت؛ و هماهنگی در میان اینها و ساختارهای تشدید کننده supraglottic (حلق، حفره دهان، حفره بینی)، بستگی دارد.

اختلال در یکی از سه زیرسیستم تولید صوتی (یعنی دستگاه تنفسی، حنجره‌ای و دستگاه صوتی subglottal) یا در تعادل فیزیولوژیکی در سیستم ممکن است منجر به اختلال صوتی شود. اختلالات می‌توانند به علت دلایل عضوی، کارکردی و یا روانزاد باشند.

ساختاری 

دلایل ساختاری عبارتند از موارد زیر:

  • ناهنجاری‌های تار صوتی (مثلا گره‌های صوتی، ورم، تنگی حنجره‌ای، پاپیلومای مجدد تنفسی، کم ماهیچگی یا سارکوپنیا [آتروفی عضلانی همراه با پیری])
  • التهاب حنجره (به عنوان مثال، آرتروز کریکوآریتنوئید یا کریکوتیروئید، التهاب حنجره، ریفلاکس لارنگوفارنکس)
  • تروما یا ضربه به حنجره (برای مثال ناشی از لوله گذاری، آلودگی شیمیایی یا آسیب‌های خارجی)

نورولوژیک یا عصبی 

علل نورولوژیک عبارتند از موارد زیر:

  • فلج عصب حنجره عود کننده
  • دیسفونیا متناوب عضله دور کننده/ نزدیک کننده
  • بیماری پارکینسون
  • اِم‌ اِس یا تصلب بافت چندگانه

عملکردی 

علل عملکردی عبارتند از موارد زیر:

  • ترومای صوتی (به عنوان مثال، فریاد زدن، جیغ کشیدن، پاک کردن زیادی گلو)
  • دیسفونیا تنش عضلانی
  • آوای ونتریکولار
  • خستگی صوتی (به عنوان مثال، به علت تلاش یا استفاده‌ی زیاد)

سایکوژنیک یا روانزاد 

علل اختلالات روانزاد عبارتند از موارد زیر:

  • اختلالات استرسی مزمن
  • اضطراب
  • افسردگی
  • واکنش تغییر (به عنوان مثال، تغییر بی‌صدایی و دیسفونیا)

روابط مکمل بین این تأثیرات عضوی، عملکردی و روانی، اطمینان حاصل می‌کند که در بسیاری از اختلالات صوتی از بیش از یک عامل اتیولوژیک همراه است.

تشخیص وابستگی‌های میان این عوامل همراه با سابقه بیمار ممکن است در شناسایی علل احتمالی اختلال صوتی کمک کند. حتی زمانی که علت آشکار شناسایی و درمان شود، مشکل صوتی ممکن است ادامه یابد. به عنوان مثال، یک عفونت تنفسی فوقانی می‌تواند ناشی از دیسفونیا باشد، اما تکنیک‌های جبران کننده ناکافی یا ضعیف ممکن است موجب ادامه یافتن دیسفونیا شوند، حتی اگر عفونت با موفقیت درمان شده باشد.

علائم اختلال صوتی 


اصطلاح کلی دیسفونیا، علائم ادراک شنوایی اختلالات صوتی را در بر می‌گیرد. دیسفونیا با کیفیت صدای تغییر یافته، زیر و بمی صدا، بلندی صدا، یا تقلای صوتی مشخص می‌شود. علائم دیسفونیا شامل موارد زیر است:

  • زمختی (درک لرزش تار صوتی نابجا)
  • تنفس (درک گریز هوای قابل شنیدن در سیگنال صدا یا بیرون آمدن نفس)
  • خصوصیت یا کیفیت خسته (احساس تقلای افزایش یافته؛ حس تنش یا زننده هنگام صحبت کردن و بالا رفتن در یک زمان)؛
  • کیفیت خفه (مثل صحبت کردن با نفس نگه داشته)
  • زیر و بمی غیر طبیعی (بیش از حد بالا، خیلی پایین، شکستگی اوج، محدوده اوج کاهش یافته)
  • بلندی/ درجه صدای غیر طبیعی (بیش از حد بالا، بسیار کم، محدوده کاهش یافته، درجه صدای متغیر)
  • طنین غیر طبیعی (هایپرنازال)
  • بی‌صدایی (از دست دادن صدا)
  • وقفه‌های آوایی
  • ضعف (صدای ضعیف)
  • صدای گرفته و زمخت (گوش خراش، خش خش قابل شنیدن در صدا)
  • صدای زننده و گوش خراش (بالا، صدای تیز، مثل اینکه فریاد فروکش کرده است)، و
  • صدای لرزش‌دار (صدای لرزان، زیر و بم صدای پر نواخت، و نوسانات بلند)

علائم و نشانه‌های دیگر عبارتند از:

  • تقلا و تلاش صوتی افزایش یافته همراه با صحبت کردن؛
  • کاهش استقامت صوتی یا شروع خستگی با استفاده طولانی مدت از صدا؛
  • کیفیت صوتی متغیر در طول روز و یا در طول صحبت کردن؛
  • به سرعت تمام شدن نفس؛
  • سرفه یا تمیز کردن گلو مکرر (ممکن است با افزایش استفاده از صدا بدتر شود) و
  • حساسیت/ درد/ تنش گلو یا حنجره‌ای بیش از حد.

نشانه‌ها و علائم می‌توانند به صورت تکی یا ترکیبی رخ دهند. با پیشرفت درمان، برخی نشانه‌ها ممکن است از بین بروند، و دیگر نشانه‌ها ممکن است با حذف استراتژی‌های جبران کننده پدیدار شوند.

تشخیص اختلال صوتی 


 تشخیص-اختلال-صوتی-1

اگر  تغییر صدا دارید که به مدت چند هفته ادامه دارد، ارائه دهنده مراقبت‌های بهداشتی ممکن است شما را به یک متخصص گلو که با عنوان متخصص گوش و حلق و بینی نامیده می‌شود بفرستد. یک متخصص گوش و حلق و بینی از شما درباره علائمتان و اینکه چه مدت است که مبتلا به این علائم هستید سوال می‌کند. پزشک ممکن است طناب‌های صوتی و حنجره شما را با استفاده از آزمایش‌های خاص بررسی کند. این آزمایشات ممکن است شامل موارد زیر باشند:

  • لارنگوسکوپی: این اجازه می‌دهد که پزشک گلو را ببیند. با لارنگوسکوپی غیر مستقیم، ارائه دهنده مراقبت‌های بهداشتی یک آینه کوچک در پشت گلو نگه می‌دارد و یک نور بر روی آن می‌تاباند. با لارنگوسکوپی فیبراپتیک، یک اسکوپ نازک و نورانی که لارنگوسکوپ نامیده می‌شود مورد استفاده قرار می‌گیرد. اسکوپ از طریق بینی در گلو قرار می‌گیرد یا به طور مستقیم در گلویتان قرار می‌گیرد.
  • ﻟﻜﺘﺮوﻣﻴﻮﮔﺮاﻓﻲ ﺣﻨﺠﺮه‌اي: این آزمایش فعالیت الکتریکی را در عضلات گلو اندازه‌گیری می‌کند. یک سوزن نازک در بعضی از عضلات گردن قرار داده می‌شود در حالی که الکترودها سیگنال‌هایی را از عضلات به کامپیوتر می‌فرستند. این می‌تواند مشکلات عصبی را در گلو نشان دهد.
  • استروبوسکوپی: این آزمایش از یک استروبسکوپ نوری و دوربین فیلمبرداری استفاده می‌کند تا ببینید که چگونه طناب‌های صوتی در هنگام صحبت کردن ارتعاش دارند.
  • تست‌های تصویربرداری: اشعه‌های ایکس و ام آر آی می‌توانند رشد و یا سایر مشکلات بافت در گلو را نشان دهند.

درمان اختلال صوتی 


درمان اختلال صوتی بستگی به علت آن دارد. درمان ممکن است شامل موارد زیر باشد:

تغییرات در سبک زندگی 

برخی از تغییرات در سبک زندگی ممکن است به کاهش یا توقف علائم کمک کنند. این می‌تواند شامل داد نزدن و بلند صحبت نکردن باشد و در صورتی که زیاد حرف می‌زنید یا می‌خوانید، صدایتان را به طور منظم استراحت دهید. تمرینات برای استراحت طناب‌های صوتی و عضلات اطراف آنها می‌تواند در برخی موارد کمک کند. قبل از دوره‌های طولانی صحبت کردن، تارهای صوتی خود را گرم کنید. هیدراته بمانید.

صوت درمانی 

صوت-درمانی-1

صوت درمانی یک فرم بسیار تخصصی از صحبت کردن کلی است. مربیگری صوتی و آموزش صدا ممکن است علاوه بر صوت درمانی مفید و موثر باشد. صوت درمانی تخصصی برای موارد زیر در دسترس است:

  • توان‌بخشی صوتی
  • آموزش برای بهداشت صوتی مناسب
  • درمان برای بیماران قبل از عمل، برای بهبود نتایج جراحی
  • درمان برای بیماران پس از عمل، به منظور بهینه ساختن بهبود زخم
  • نفس کشیدن و کنترل تنفس برای پروژه
  • آموزش بهینه زیر و بمی صدا
  • صدای تراجنسیتی (مرد به زن و زن به مرد)
  • درمان برای صدای با استقامت بالا (انجام دهنده کنسرت یا تور)

داروها 

برخی از اختلالات صوتی ناشی از یک مشکل هستند که می‌توانند با دارو درمان شوند. به عنوان مثال، داروهای آنتی اسیده ممکن است برای بیماری ریفلاکس معده یا هورمون درمانی برای مشکلات با هورمونهای تیروئید یا زنانه مورد استفاده قرار گیرد.

تزریقات 

پزشک شما می‌تواند اسپاسم عضلانی را در گلو با تزریق سم بوتولینوم درمان کند. در برخی موارد، پزشک شما می‌تواند چربی یا سایر ژل‌ها را به طناب‌های صوتی تزریق کند. این می‌تواند به طناب‌های صوتی کمک کند تا بهتر تنگ شوند.

جراحی 

پزشک شما می‌تواند برخی از رشدهای بافت را حذف کند. که شامل موارد زیر است:

  • درمان‌های جراحی اختلالات صوتی در سال‌های اخیر به طور چشمگیری بهبود یافته است.
  • این بهبود به دلیل تغییرات چشمگیر در تکنیک‌های جراحی براساس موارد زیر است:
  • درک بهتر از عملکرد صوتی (فیزیولوژی صدا)
  • درک بهتر از تاثیر اختلالات صوتی در عملکرد صوتی (پاتوفیزیولوژی صدا)
  • ابزار جراحی بهتر
  • درمان‌های پزشکی و صوتی بهتر

کودک-مبتلا-به-اوتیسم-چیست-min.jpg
دسامبر 11, 2017

اوتیسم ناتوانی پیشروی کننده است که برای تمام عمر ادامه دارد و بر شناخت کودکان از محیط و نحوه ارتباط با دیگران تأثیر می‌گذارد.

کودکان اوتیسمی جهان را نسبت به سایرین متفاوت می‌بینند، می‌شنوند و احساس می‌کنند. اگر فرد مبتلا به اوتیسم باشد او در تمام عمر این اختلال را خواهد داشت. اوتیسم بیماری نیست و نمی‌تواند درمان شود. اغلب کودکان اوتیسمی دچار خیال‌پردازی و توهم هستند و این ویژگی اساسی هویت آن‌هاست.

اوتیسم اختلال طیفی است. به عبارت دیگر، علائم و ویژگی‌های آن می‌توانند در طیف گسترده‌ای از ترکیبات یعنی از خفیف تا شدید نمایان شوند. همه کودکان مبتلا به اوتیسم مشکلات خاصی را متحمل می‌شوند اما اوتیسم آن‌ها را به روش‌های مختلف تحت تأثیر قرار می‌دهد. برخی افراد مبتلا به اوتیسم دارای مشکل یادگیری،مسائل مربوط به‌ سلامت روانی یا سایر اختلالات هستند و این به این معنی است که بچه‌ها نیاز به حمایت‌های مختلف دارند. همه بچه‌های مبتلا به اوتیسم یاد می‌گیرند و رشد می‌کنند. باحمایت‌های مناسب و درست،همه آن‌ها می‌توانند زندگی پربار را با انتخاب خود داشته باشند.

اکثر کودکان مبتلا به اوتیسم همیشه با دیگران مشکلات ارتباطی دارند. اما تشخیص و کنترل زودهنگام به کودکان مبتلا به اوتیسم کمک می‌کند تا از پتانسیل خود به‌صورت کامل‌تر برای داشتن زندگی بهتر استفاده کنند.

برای اطلاعات بیشتر یا مشاوره با متخصصین ما در کلینیک پروفسور فروغ می‌توانید با شماره 02166572220 تماس بگیرید.

علل اوتیسم


اوتیسم در افرادی که یکی از اعضای خانواده به آن مبتلا بوده‌اند دیده می‌شود، بنابراین متخصصان فکر می‌کنند که احتمالاً اختلالی ارثی است. دانشمندان تلاش می‌کنند دقیقاً مشخص کنند که کدام ژن ممکن است مسئول انتقال اوتیسم به خانواده‌ها باشد.

مطالعات دیگر به دنبال پی بردن به این پرسش است که آیا اوتیسم می‌تواند به علت سایر مشکلات پزشکی یا چیزی در محیط اطراف کودک باشد.

ادعاهای دروغین برخی از والدین را درباره ارتباط میان اوتیسم و واکسن نگران کرده است اما مطالعات هیچ ارتباطی بین واکسن و اوتیسم پیدا نکرده‌اند. اطمینان حاصل کنید که کودک شما تمام واکسن‌های دوران کودکی را دریافت می‌کند زیرا آن‌ها کودک شما را از ابتلا به بیماری‌های جدی که می‌تواند باعث آسیب و یا حتی مرگ شود دور نگه می‌دارند.

علائم اوتیسم


علائم تقریباً همیشه قبل از اینکه کودک 3 ساله شود شروع می‌شوند. معمولاً والدین ابتدا متوجه می‌شوند که کودک نوپا هنوز صحبت نکرده است و مانند دیگر کودکان در سن مشابه عمل نمی‌کند. اگرچه برای کودک مبتلا به اوتیسم معمول نیست که هم‌زمان با دیگر کودکان درهمان سن شروع به حرف زدن کند و سپس مهارت‌های زبانی خود را از دست بدهد.

علائم اوتیسم عبارتند از:

  • تأخیر در صحبت کردن یا عدم صحبت. به نظر می‌رسد کودک ناشنوا باشد حتی اگر آزمون شنوایی طبیعی است.
  • رفتارها،علایق و بازی‌های تکراری و بیش‌ازحد. مثال‌ها شامل تکان دادن مکرر بدن، دل‌بستگی غیرمعمول به اشیاء و ناراحت شدن شدید در هنگام تغییر رویه‌ها است.

هیچ شخصی به‌عنوان اوتیسمی معیار وجود ندارد. بچه‌ها می‌توانند انواع مختلفی از رفتارها را از خفیف تا شدید داشته باشند. والدین اغلب می‌گویند که فرزند اوتیسمی آن‌ها ترجیح می‌دهد که به‌تنهایی بازی کند و با افراد دیگر تماس چشمی نداشته باشد.

اوتیسم ممکن است شامل مشکلات دیگر نیز باشد:

  • بسیاری از کودکان مبتلا به اوتیسم دارای هوش زیر حد نرمال هستند.
  • نوجوانان مبتلا به اوتیسم اغلب افسرده هستند و اضطراب زیادی دارند، به‌ویژه اگر آن‌ها دارای هوش متوسط یا بالاتر از حد متوسط باشند.
  • بعضی از کودکان در سال‌های نوجوانی اختلال تشنج مانند صرع را تجربه می‌کنند.

تشخیص


دستورالعمل‌هایی وجود دارد که پزشک برای تشخیص علائم اوتیسم فرزند شما مورد استفاده قرار می‌دهد. دستورالعمل‌ها علائم را دسته‌بندی می‌کنند مانند:

  • تعاملات اجتماعی و روابط: به‌عنوان مثال کودک ممکن است مشکل ایجاد تماس چشمی داشته باشد. درک احساسات دیگران، مانند درد و ناراحتی، برای افراد مبتلا به اوتیسم ممکن است دشوار باشد.
  • ارتباطات کلامی و غیرکلامی: کودک ممکن است هرگز صحبت نکند یا اغلب یک جمله خاص را دائماً تکرار کند.
  • علایق محدود به فعالیت‌ها و بازی: بچه‌های جوان‌تر اغلب بر روی بخشی از اسباب‌بازی و نه بازی با کل اسباب‌بازی تمرکز می‌کنند. کودکان و بزرگ‌سالان ممکن است جذب موضوعات خاصی مانند کارت بازی‌های معاملاتی یا مشاغل شوند.

کودک شما همچنین ممکن است یک آزمون شنوایی و برخی آزمایش‌های دیگر داشته باشد تا اطمینان حاصل شود که مشکلات ایجاد شده ناشی از اختلالات دیگری نیست.

درمان اوتیسم


درمان اوتیسم شامل آموزش رفتاری ویژه می‌شود. آموزش رفتاری باعث ایجاد رفتار مناسب در کودک و تدریس نحوه برقراری ارتباط و نحوه‌ی کمک به خود فرد اوتیسمی با افزایش سن می‌شود.

با انجام درمان اولیه اکثر کودکان مبتلا به اوتیسم یاد می‌گیرند با دیگران ارتباط برقرار کنند. آن‌ها یاد می‌گیرند هم‌زمان با افزایش سن خود با دیگران ارتباط برقرار کنند و کارهایشان را انجام دهند.

بسته به کودک درمان ممکن است شامل مواردی مانند گفتاردرمانی یا درمان فیزیکی باشد. دارو گاهی برای درمان مشکلات مانند افسردگی و رفتارهای وسواسی- اجباری استفاده می‌شود.

نوع درمان دقیق موردنیازکودک شما بستگی به علائم دارد که برای هر کودک متفاوت است و ممکن است در طول زمان تغییر کند. ازآنجاکه افراد مبتلا به اوتیسم خیلی متفاوت هستند، چیزی که به یک فرد کمک می‌کند ممکن است به دیگران کمک نکند. بنابراین اطمینان حاصل کنید که به همراه همه‌کسانی که در آموزش و پرورش فرزندتان مشغول به کار هستید بهترین راه برای مدیریت علائم را پیدا می‌کنید.

 رفتار خانواده با کودک مبتلا به اوتیسم

ذغع6دذ

 بخش مهمی از برنامه مراقبت از کودک شما این است که اطمینان حاصل کنید که سایر اعضای خانواده در مورد اوتیسم و نحوه مدیریت علائم آن آموزش می‌بینند. آموزش می‌تواند استرس خانواده را کاهش دهد و به بهبود عملکرد فرزند شما کمک کند. بعضی از خانواده‌ها نیاز به کمک بیشتری نسبت به دیگران دارند. از مزایای هر نوع کمکی که می‌توانید پیدا کنید، استفاده کنید. با پزشک خود نیز در مورد امکانات محل زندگی صحبت کنید. خانواده، دوستان، سازمان‌های دولتی و سازمان‌های اوتیسم همه منابع در دسترس ممکن هستند.

این نکات را به یاد داشته باشید:

  • زمان استراحت مشخص کنید. مراقبت روزانه از کودک مبتلا به اوتیسم می‌تواند باعث خستگی شود. وقفه‌های برنامه‌ریزی‌شده به تمام خانواده کمک خواهد کرد.
  • هنگامی‌که فرزند شما بزرگ‌تر می‌شود کمک اضافی دریافت کنید. سال‌های نوجوانی می‌تواند برای کودکان مبتلا به اوتیسم بسیار سخت باشد.
  • با خانواده‌های دیگر که فرزند مبتلا به اوتیسم دارند ارتباط برقرار کنید. شما می‌توانید در مورد مشکلات خود صحبت کنید و با افرادی که درک خواهند کرد مشاوره کنید.

پرورش کودک مبتلا به اوتیسم کار سختی است. اما با پشتیبانی و آموزش، خانواده شما می‌توانند یاد بگیرند که چگونه با آن روبرو شوند.

مزایای گفتاردرمانی برای افراد اوتیسمی

هنگامی که اوتیسم تشخیص داده می‌شود، گفتار درمانگران بهترین راه‌ها را برای بهبود ارتباطات و ارتقاء کیفیت زندگی فرد می‌دانند. گفتاردرمانی می‌تواند ارتباط کلی را بهبود بخشد و باعث می‌شود بچه‌های مبتلا به اوتیسم بتوانند توانایی خود برای ایجاد روابط و بهبود عملکرد در زندگی روزمره را فراهم کنند.

اهداف خاص گفتاردرمانی عبارتند از کمک به فرد مبتلا به اوتیسم تا:

  • کلمات را خوب بخوانند
  • ارتباط زبانی و غیرزبانی برقرار کنند
  • ارتباطات کلامی و غیرکلامی را درک کنند، مقصود دیگران را درک کنند
  • بدون تشویق دیگران شروع به برقراری ارتباط کنند
  • زمان و مکان مناسب برای ارتباط را بداند؛ برای مثال زمان گفتن “صبح‌به‌خیر” را بداند
  • مهارت‌های مکالمه‌ای را توسعه دهد
  • تبادل ایده‌ داشته باشد
  • راه‌های برقراری ارتباط را بداند
  • لذت بردن از برقراری ارتباط، بازی و تعامل با همسالان
  • خود یادگیری داشته باشد

 پیشگیری از اوتیسم


اگرچه نمی‌توانید از داشتن کودک مبتلا به اختلال اوتیسم جلوگیری کنید اما با ایجاد برخی تغییرات در شیوه زندگی می‌توانید برخی خطرها را کاهش دهید:

  • زندگی سالم: معاینه منظم، خوردن وعده‌های متعادل و ورزش منظم. اطمینان حاصل کنید که مراقبت‌های زایمانی مناسب داشته باشید و همه توصیه‌ها را رعایت کنید.
  • در دوران بارداری از داروها استفاده نکنید: قبل از مصرف هر دارو از پزشک خود مشورت بگیرید. این توصیه به‌ویژه برای برخی از داروهای ضد تشنج مهم است.
  • درمان برای بیماری‌های پزشکی فعلی: اگر شما مبتلا به بیماری سلیاکو یا PKU هستید به دنبال مشاوره پزشک برای کنترل آن باشید.

درمان-اختلال-بلع-در-بزرگسالان-با-ورزش-و-تحریکات-الکتریکی-عصبی-عضلانی-min.jpg
دسامبر 4, 2017

بزرگسالان به طور معمول صدها بار در روز برای خوردن مواد غذایی جامد، نوشیدن مایعات، و فرو بردن عادی بزاق و مخاطی که بدن تولید می کند، عمل بلع را انجام می دهند. یکی از اختلالات مربوط به بلع یا دیسفاژی، حرکت ناامن و ناکارآمد غذاها و یا مایعات از دهان به معده است. هنگامی که مواد غذایی یا مایع در زیر سطح تارهای صوتی قرار می گیرند و به جای مری وارد مجاری هوایی (تراکئا) و سپس ریه ها می شوند، اختلال در بلع صورت می گیرد؛ این حالت به عنوان آسپیراسیون شناخته می شود.

اختلال در بلع در میان همه گروه های سنی، به ویژه بزرگسالان و سالخوردگان، رایج است. واژه دیسفاژی به احساس دشواری انتقال مواد غذایی یا مایع از دهان به معده اشاره دارد. اختلال در بلع ممکن است توسط بسیاری از عوامل ایجاد شود، که بیشتر آنها موقتی هستند و تهدید محسوب نمی شوند. اختلال بلع به ندرت نشان دهنده یک بیماری جدی تر مانند تومور یا یک اختلال پیشرفته بیماری عصبی است. هنگامی که اختلال در بلع به طور خود به خود در مدت زمان کوتاهی از بین نمی رود، باید به پزشک مراجعه نمایید زیرا روش های زیادی برای درمان اختلال بلع وجود دارد. برای اطلاعات بیشتر و یا مشاوره با متخصصین ما می‌توانید با شماره 02166572220 تماس بگیرید.

علل اختلالات بلع در بزرگسالان


بسیاری از شرایط پزشکی وجود دارند که ممکن است موجب بروز اختلال در بلع شوند. شرایط پزشکی را می توان به دو دسته گسترده تقسیم کرد: شرایط نورولوژیک یا عصبی و شرایط ساختاری.

شرایط عصبی

شرایط عصبی عبارتند از:

  • سکته مغزی، آسیب به مغز، آسیب مغزی بسته، تومور مغزی، فلج مغزی
  • بیماری های عصبی پیشرونده – پارکینسون، ام اس، ای ال اس
  • بیماری های مربوط به یادگیری و ذهن، آلزایمر

شرایط موجب اختلال در بلع به دلیل کاهش در عملکرد موتور (حرکتی)، حس گر (حسی) یا هر دو می باشد. عملکرد حرکتی مربوط به عملکرد عضلات فرد است. عملکرد حسی به توانایی فرد در احساس غذا در طی عبور از دهان و گلو اشاره دارد.

شرایط ساختاری

اختلالات ساختاری به دلیل اختلال مکانیکی در مکانیسم بلعیدن موجب اختلال در عمل بلع می گردد. این اختلالات ساختاری ممکن است شامل موارد زیر باشند:

  • مشکلات ساختاری موضعی: لارنژکتومی، تومورهای سر و گردن، تراکئوستومی، گلوسکتومی
  • اختلالات حرکتی: اسکلرودرما
  • انسداد مکانیکی: پپتیک استریکچر، سرطان بارت مری یا سرطان مری

رادیوتراپی و شیمی درمانی سرطان سر و گردن نیز تأثیرات مضری روی عملکرد بلع دارند.

علائم بیماری اختلال در بلع بزرگسالان


بیماری ها و شرایط متعدد یا مداخلات جراحی می توانند باعث بروز اختلال در عمل بلع شوند. علائم عمومی اختلال در بلع ممکن است شامل موارد زیر باشند:

  • سرفه کردن بلافاصله پس از غذا خوردن یا نوشیدن مایعات
  • صدای مرطوب یا صدای ناهنجار در طول خوردن یا نوشیدن یا پس از آن
  • نیاز به اعمال تلاش اضافی یا افزایش زمان مورد نیاز برای جویدن یا بلعیدن
  • نشت مواد غذایی یا مایع از دهان و یا گیر کردن مواد در دهان
  • پنومونی عود کننده یا احتقان قفسه سینه پس از خوردن غذا
  • از دست دادن وزن یا از دست دادن آب بدن به دلیل عدم توانایی در خوردن به اندازه کافی

در نتیجه بزرگسالان ممکن است دچار مشکلات زیر گردند:

  • فقر تغذیه ای یا کم آبی بدن
  • خطر آسپیراسیون (ورود مواد غذایی یا مایع به داخل مجاری تنفسی)، که می تواند منجر به بروز پنومونی و بیماری مزمن ریه شود
  • لذت بردن کمتر از خوردن یا نوشیدن
  • خجالت یا انزوا در هنگام غذا خورد در جمع

مراحل


اختلالات بلع ممکن است در طی مراحل مختلف فرآیند بلع رخ دهند:

  • مرحله اورال یا دهانی: مکیدن، جویدن و انتقال مواد غذایی یا مایعات به گلو
  • مرحله فارنژیال یا گلو: شروع رفلکس بلع، فشرده شدن غذا به گلو و بستن مجاری هوایی برای جلوگیری از ورود مواد غذایی یا مایعات به این مجاری (آسپیراسیون) یا جلوگیری از خفگی
  • مرحله ازوفاژیال یا مری: فشردن و باز شدن حفره های بالا و پایین لوله گوارشی در گلو (مری) و فشرده شدن غذا از طریق مری و ورود آن به داخل معده

تشخیص


زمانی که پزشک به اختلال در بلع مشکوک می شود، پاتولوژیست گفتاری- زبانی فرد را برای تعیین شدت اختلال در بلع و ارزیابی اینکه چه جنبه هایی از مکانیزم بلعیدن تحت تاثیر قرار گرفته است، معاینه می کند. چگونه می توان اختلال در بلع را تشخیص داد؟ علائم و نشانه‌های اختلال بلع عبارتند از:

  • کاهش توانایی ذهنی، آگاهی و یا وضعیت ادراکی
  • دیسفونیای شدید، اختلال شدید در تنفس، سختی در تنفس یا خفگی
  • صداهای ناهنجار و مرطوب در تارهای صوتی پس از بلع
  • کاهش سرفه های اختیاری
  • سرفه کردن یا اختلال در بلع در طول یا بعد از خوردن غذا
  • کاهش صدای حنجره یا ضعیف شدن آن
  • وضعيت ضعيف
  • عدم توانایی در خوردن مواد غذایی به صورت مناسب: فرد بیمار نمی تواند غذا را در دهان نگه دارد و ترشح بزاق و ریزش آن از دهان افزایش می یابد
  • خوردن آهسته یا سخت
  • باقی ماندن غذا در دهان پس از بلع
  • احساس چسبیدن غذا به گلو و یا ناراحتی در هنگام بلع
  • برگشت غذا از دهان یا بینی یا رفلکس
  • از دست دادن اشتها، عدم تمایل به خوردن برخی از مواد غذایی به صورت مداوم
  • کاهش وزن بدون علت
  • تاریخچه داشتن یک یا چند پنومونی آسپیراسیون

درمان اختلال در بلع غذا در بزرگسالان


اطلاعاتی که از ارزیابی های بالینی به دست می آید برای ارائه توصیه های مربوط به ماهیت غذای مورداستفاده، نحوه غذا خوردن یا نحوه تغذیه فرد مورد استفاده قرار می گیرند. نوع غذا که به معنای رژیم غذایی است، برای رفع نیازهای فرد برای فراهم آوردن یک بلع مناسب تجویز می گردد. ماهیت مایعات می تواند از رقیق تا غلیظ باشد. جامدات می توانند به صورت معمولی، خرد شده، جامد یا پوره باشند. راه غذا خوردن است که متخصص پاتولوژی گفتار ممکن است توصیه کند، این است که فرد از موقعیت های درمانی و یا مانورهایی استفاده کند تا به صورت مناسبی عمل بلع را انجام دهد. روش های درمانی احتمالی عبارتند از: موقعیت ها، طریقه ی قرار گرفتن بدن، مانورهای غذا خوردن و تغییرات در سبک تغذیه.

موقعیت یا مکان

موقعیت ها یا مکان های رایج برای قرار دادن بدن عبارتند از:

  • پایین آوردن چانه: چانه در هنگام بلع به سمت قفسه سينه پایین آورده می شود.
  • چرخش سر: سر در هنگام بلع به سمت قسمت ضعیف تر چرخانده می شود.
  • شیب سر: سر به سمت ناحیه ای که مشکل ندارد متمایل می شود.
  • خم کردن سر به سمت پشت: سر در طول جویدن به سمت پشت خم می شود.

عکس العمل‌ها

اکثر عکس العمل معمول عبارتند از:

  • بلع سخت: بلع با تلاش زیاد
  • دو بار بلعیدن: دو بار بلعیدن در هر بار که غذا می خورید.
  • بلع سوپراگلوتیک: غذا را بجوید، نفس خود را نگه دارید، غذا را ببلعید، گلوی خود را صاف کنید و سپس دوباره عمل بلع را انجام دهید.
  • حنجره خود را (سیب آدم) تا زمانی که می توانید در طول عمل بلع و بعد از آن نگه دارید.

درمان اختلال بلع


درمان اختلال بلع توسط متخصص پاتولوژی گفتاری زبانی (اس ال پی) پنج بار در هفته انجام می شود. این درمان ممکن است شامل هر یک از روش هایی باشد که در بالا توضیح داده شده است تا اختلال در بلع را بهبود بخشد. این روش ها همچنین می توانند در رابطه با تمرین های فیزیوتراپی حرکتی اورال انجام شوند که در ادامه توضیح داده شده اند.

تمرینات

تمرینات ویژه درمان اختلال بلع روی گروه های عضلانی خاص مانند لب، گونه ها و زبان تمرکز می کنند. تمرینات باید از لحاظ تکرار و یا مدت زمان لازم به تدریج افزایش یابند. تمرکز اول باید بر روی قدرت و پس از آن بهبود دامنه حرکت و هماهنگی باشد. اگر بیمار قدرت نداشته باشد، این مشکل دامنه حرکت و هماهنگی را تحت تاثیر قرار خواهد داد.

ابزار عملکردی اورال آیووا

ابزار عملکردی اورال آیووا (آی او پی آی) برای سنجش زبان و لب ها جهت رشد قدرت و پیشرفت درمان مورد استفاده قرار می گیرد.

الکترومیوگرافی سطح

الکترومیوگرافی سطحی یا EMG برای اندازه گیری فعالیت الکتریکی عضلات مورد استفاده قرار می گیرد. همزمان با انقباض عضلات، سیگنال های الکتریکی سطح میکرووولت به دست آمده را می توان از سطح پوست اندازه گیری کرد. الکترومیوگرافی در واقع مطالعه فعالیت عضلانی از طریق اندازه گیری این سیگنال های الکتریکی است. یک SLP ممکن است در طی یک جلسه درمانی از الکترومیوگرافی سطحی استفاده کند تا ارزیابی دقیق تری از عملکرد و فعالیت عضله و بیوفیدبک بیمار در هنگام تلاش برای انجام تمرین یا مانورهای درمانی داشته باشد.

تحریک الکتریکی عصبی عضلانی

تحریک الکتریکی عصبی عضلانی (NMES) برای آموزش مجدد عضله جهت بهبود مکانیسم بلع مورد استفاده قرار می گیرد. تحریک الکتریکی عصبی عضلانی تحت عنوان E-Stim یاVital Stim ™ ® نیز شناخته می شود. این درمان شامل استفاده از امواج الکتریکی خارجی است که به صورت خارجی برای ایجاد پاسخ فیزیولوژیکی به کار گرفته می شوند. تحریک الکتریکی عصبی عضلانی یک شکل از تحریک الکتریکی سطحی پوستی است که در طی آن الکترودها روی سطح پوست قرار می گیرند (در محدوده ی مثلث ساب مندیبولار ،ناحیه عضله‌ی سوپراهیوئید اینفراهیوئید) و ایمپالس‌ها از طریق بافت به اعصاب محیطی منتقل می شوند و یک پتانسیل عمل را بوجود می آورند. به عبارت دیگر، تحریک الکتریکی عصبی عضلانی یک محرک خارجی است که به اعصاب شما می گوید که دستور حرکت را به عضلات بدهند (آموزش مجدد عضلات).


آمار بازدید

درباره پروفسور بیژن فروغ

من در سال ۱۳۶۱ از دبیرستان خوارزمی تهران فارغ التحصیل شدم .سال ۱۳۶۸ در رشته پزشکی از دانشگاه شیراز فارغ التحصیل شدم بمدت دوسال دوره تخصصی پاتولوژی را گذراندم …. ادامه

تماس با ما

بزرگراه چمران، ابتدای باقرخان غربی، پلاک 89 قدیم، 26 جدید، طبقه دوم

تلفن:

02166572220

02166576421

02166576423

02166576424

تمام حقوق سایت برای کلینیک طب فیزیکی و توانبخشی محفوظ است