آخرین مطالب

کلاسیک

لورم ایپسوم متن ساختگی با تولید سادگی نامفهوم از صنعت چاپ و با استفاده از طراحان گرافیک است.لورم ایپسوم متن ساختگی با تولید سادگی نامفهوم از صنعت چاپ و با استفاده از طراحان گرافیک است.
درمان-های-موثر-برای-حل-مشکلات-و-اختلالات-شنوایی-در-کودکان-min.jpg
نوامبر 30, 2017

کم‌شنوایی یا اصطلاحا اختلال شنوایی به یک نقص جزئی یا کلی در عملکرد شنوایی گفته می‌شود. یک فرد ناشنوا یا کم‌شنوا است یا هیچ صدایی را تشخیص نمی‌دهد. اختلال شنوایی ممکن است در یک یا هر دو گوش بروز کند. همچنین این اختلال می‌تواند موقتی یا دائم باشد. کودکانی که دچار مشکلات شنوایی هستند توانایی یادگیری زبان گفتاری نیز در آنها تحت تاثیر قرار می‌گیرد و در افراد بالغ هم ممکن است دشواری‌های شغلی و کاری را به همراه داشته باشد. کم‌شنوایی در برخی بیماران بخصوص افراد مسن موجب گوشه‌گیری و انزوا می‌گردد.

گاهی اوقات، عفونت گوش، صدمات یا بیماری موجب اختلالات کم شنوایی کودک می‌شود. راه‌های زیادی برای درمان اختلالات شنوایی در کودکان وجود دارد از جمله شست و شوی گوش یا استفاده از سمعک. اگر فرزند شما کم شنوا است، باید از دستگاه شنوایی و دیگر گزینه‌های ارتباطی تا سن ۶ ماهگی استفاده کند. به این دلیل که از این دوران کودکان شروع به یادگیری زبان و گفتار قبل از صحبت کردن می‌کنند، متخصصین ما، با توجه به علت بیماری مناسب‌ترین و موثرترین درمان را برای شما را تجویز می‌کنند. برای اطلاعات بیشتر و یا مشاوره با متخصصین ما می‌توانید با شماره 02166572220 تماس بگیرید.

انواع اختلالات شنوایی در کودکان


اختلالات شنوایی در کودکان زمانی بروز می‌کند که یک یا چند ناحیه از گوش دچار مشکل می‌شود یا آسیب می‌بیند.

  •  افت شنوایی رسانشی: وقتی گوش بیرونی یا میانی شامل مجرای گوش، پرده گوش یا هر یک از سه استخوان گوش به مشکل برمی‌خورند، این اختلال به وجود می‌آید. انسداد یا دیگر مشکلات ساختاری در نحوه انتقال صوت از میان گوش دخالت می‌کنند و درنتیجه از شدت صوت و امواج صدایی کاسته می‌شود. در بسیاری موارد افت شنوایی رسانشی را می‌توان با تجویز دارو یا جراحی درمان کرد.
  •  اختلال شنوایی حسی عصبی: این اختلال در اثر وارد آمدن آسیب به گوش داخلی (بخش حلزونی شکل) یا عصب شنوایی بروز می‌کند. شایع‌ترین نوع این اختلال زمانی ایجاد می‌گردد که عملکرد سلول‌های مویی و بیرونی گوش بر هم می‌خورد. در این شرایط فرد بیمار صداها را به طور واضح نمی‌شوند و قادر به درک کلام دیگران و اصوات گوناگون نیست. این نوع اختلال شنوایی موقتی نمی‌باشد. در بسیاری موارد تجهیزات کمکی می‌تواند به بازگشت قدرت شنوایی به حالت نرمال کمک کند.
  •  اختلال شنوایی دائم: در شدیدترین حالت، هر دو سلول‌های مویی بیرونی و داخلی عملکرد درستی از خود نشان نمی‌دهند. معمولا جراحی کاشت حلزونی کمک زیادی به بیماران می‌کند.
  •  اختلال طیف نوروپاتی شنوایی: در سایر موارد دیده شده سلول‌های مویی بیرونی به درستی عمل می‌کنند، اما سلول‌های مویی داخلی یا عصب از کار می‌افتند. این نوع افت شنوایی را اختلال طیف نوروپاتی شنوایی می‌نامند. در نتیجه این اختلال، انتقال صوت از گوش درونی به مغز نابسامان می‌گردد. با کمک تجهیزات پزشکی و تکنیک‌های ارتباطی بصری می‌توان مهارت‌های ارتباطی و زبانی را در کودکان مبتلا به اختلال طیف نوروپاتی شنوایی بهبود بخشید.
  •  اختلال شنوایی ترکیبی: زمانی اتفاق می‌افتد که فرد بیمار به هر دو مشکلات شنوایی رسانشی و حسی عصبی دچار می‌گردد.
  •  اختلال شنوایی مرکزی: زمانی رخ می‌دهد که ناحیه حلزونی گوش به درستی کار می‌کند اما سایر بخش‌های مغز آسیب می‌بینند. این نوع اختلال شنوایی کمتر بروز می‌کند و درمان آن نیز دشوارتر است.
  •  اختلالات پردازش در شنوایی (APD): در واقع این مورد یک اختلال شنوایی به حساب نمی‌آید چرا که فرد مبتلا معمولا در محیط آرام قدرت شنوایی خوبی دارد. اما اکثر بیماران در محیط پر سروصدا مانند محیط زندگی روزمره دچار مشکل شنوایی می‌شوند. در بیشتر موارد اختلال پردازش در شنوایی را می‌توان با یک روش درمانی صحیح برطرف کرد.

دلایل


عفونت گوش میانی، شایع‌ترین علت اختلالات شنوایی رسانشی در کودکان و نوجوانان است و این اصطلاح پزشکی اشاره به عفونت گوشی دارد که گوش میانی را دچار مشکل می‌کند. عفونت‌های گوش موجب جمع شدن مایع یا چرک پشت پرده گوش شده و ممکن است مانع از فرآیند انتقال صوت در قسمت گوش میانی گردد. حتی بعد از التیام عفونت، احتمال دارد مایع هفته‌ها یا ماه‌ها در ناحیه گوش میانی باقی بماند و مشکل در شنوایی را به وجود بیاورد. وقتی اجزاء اصلی گوش شامل پرده گوش، مجرای گوش یا استخوانچه‌ها دچار آسیب شوند، شخص به اختلال شنوایی رسانشی مبتلا می‌گردد. برای مثال، یک پارگی یا ایجاد حفره در گوش میانی می‌تواند امکان ارتعاش صحیح در این ناحیه را مختل سازد. این آسیب ممکن است در اثر فرو بردن شیء مانند گوش پاک‌کن به داخل مجرای گوش، انفجار ناگهانی یا صدای ناهنجار، تغییر ناگهانی فشار هوا، صدمه به سر، یا عفونت‌های پیاپی گوش بروز کند. اختلال شنوایی کودکان حسی‌عصبی در نتیجه وارد شدن صدمه به گوش داخلی یا عصب شنوایی رخ می‌دهد. دلایل این اختلالات شنوایی در کودکان عبارتند از:

  •  اختلالات ژنتیکی: برخی اختلالات ژنتیکی (وراثتی) از رشد صحیح گوش داخلی یا عصب شنوایی جلوگیری می‌کنند.
  •  آسیب به گوش یا سر: آسیب‌هایی همچون شکستگی جمجمه می‌تواند به اختلال شنوایی کودک منجر شود.
  •  مشکلات دوران بارداری یا حین تولد: برخی نوزادان به دلیل عفونت‌ها و یا بیماری‌هایی که حین بارداری از مادر به آنها انتقال یافته است، به‌طورمادرزادی به اختلال شنوایی مبتلا می‌شوند و متعاقب آن روند رشد گوش میانی این نوزادان به مشکل بر می‌خورد. نوزادان نارس هم در معرض ریسک بالای ابتلا به کم‌شنوایی قرار دارند.
  •  عفونت‌ها یا بیماری‌ها: بیماریهای خاص مانند عفونت‌های مکرر گوش، اوریون، سرخک، آبله مرغان و تومورهای مغزی ممکن است به ساختارهای گوش داخلی آسیب وارد کنند.
  •  داورها: مصرف برخی داروهای خاص نظیر آنتی بیوتیک‌ها و داروهای شیمی درمانی می‌توانند باعث اختلال شنوایی گردند.
  •  صدای بلند: صدای ناهنجار ناگهانی یا قرار دادن گوش در معرض امواج صوتی بالا (مانند صدای بلند موسیقی) به مرور زمان منجر به آسیب دائمی به سلول‌های مویی ناحیه حلزونی گوش می‌شوند، در نتیجه گوش بیماران دیگر قادر به انتقال موثر صوت مثل قبل نیست.

علائم اختلالات شنوایی کودکان


با مشاهده برخی علائم خاص اختلالات شنوایی در کودکان می‌بایست سریع آنها را نزد یک پزشک متخصص برد. در صورت مشاهده این علائم والدین یا پزشک را آگاه سازید:

  •  اگر گفتگوهای دیگران برایتان مثل حرف‌های زیرلبی است یا سخنان آنها به نظرتان واضح نمی‌آیند، یا اینکه فقط قسمت‌هایی از مکالمات افراد را متوجه می‌شوید.
  •  اغلب از دیگران درخواست می‌کنید گفته‌هایشان را تکرار کنند.
  •  دوستان و یا افراد خانواده مرتب به شما بگویند، به نظر میرسد گوشتان سنگین شده است.
  •  نسبت به تعریف لطیفه‌ها واکنشی نشان نمی‌دهید چون بخش زیادی از آن را نشنیده‌اید.
  •  زمانی که در کلاس درس یا جلسه حضور دارید و مدام مجبور شوید جزئیات مطالب را از دیگران جویا شوید.
  •  دیگران به شما بگویند موسیقی یا تلویزیون را با صدای خیلی بلند گوش می‌دهید.
  •  قادر به شنیدن زنگ تلفن یا درب منزل نباشید.

تشخیص


تشخیص اختلال شنوایی در نوزادان و کودکان دشوار است برای اینکه هنوز مهارت‌های ارتباطی در آنها به‌خوبی رشد پیدا نکرده است. به منظور تشخیص وجود اختلال شنوایی تمامی نوزادان تازه به دنیا آمده را قبل از ترک بیمارستان مورد معاینه قرار می‌دهند. بعضی‌مواقع والدین متوجه می‌شوند نوزاد واکنشی به صداهای بلند یا صحبت‌های آنها نشان نمی‌دهد یا دیر شروع به حرف زدن می‌کند.
پزشک در مواقع ضروری گوش بیمار را معاینه خواهد کرد و ممکن است بیمار مبتلا به این نوع علائم را نزد یک گوش پزشک ارجاع دهد، متخصصی که در زمینه تشخیص و درمان اختلالات شنوایی تخصص دارد. گوش‌پزشک یک سری معاینات را بر روی عملکرد شنوایی بیمار انجام خواهد داد تا از این طریق بتواند مکان دقیق عارضه را تشخیص دهد.

درمان اختلالات شنوایی در کودکان


نحوه درمان اختلالات شنوایی به علت و علائم آنها بستگی دارد.

  •  ممکن است فرآیند درمانی مستلزم خارج کردن چرک گوش یا درمان عفونت اصلی باشد.
  •  درصورتی که آسیب یا مشکلات ساختاری در ناحیه گوش میانی یا استخوانچه‌ها تایید شود، ممکن است از عمل جراحی برای درمان عارضه استفاده شود.
  •  اگر مشکل به بخش حلزونی یا عصب شنوایی گوش مربوط باشد، ممکن است سمعک یا جراحی کاشت حلزونی به بیمار پیشنهاد شود. سمک‌ها در اشکال گوناگون و متناسب با بخش داخلی یا عقبی گوش طراحی می‌شوند و وظیفه‌شان تقویت صدا است. تنظیمات این نوع سمک‌ها توسط پزشک متخصص صورت می‌گیرد طوری‌که امواج و صداها به اندازه‌ای تقویت می‌شوند که فرد بیمار آنها را به‌وضوح بشوند.
  •  بعضی‌مواقع اختلال شنوایی آنقدر شدید است که قوی‌ترین تجهیزات پزشکی و سمک‌ها نیز نمی‌توانند صدا را در حد قابل‌قبول تقویت کنند. در این گونه موارد جراحی کاشت حلزونی به بیمار توصیه می‌گردد. در این نوع جراحی یک ابزار مصنوعی پزشکی حلزونی‌شکل در گوش کار گذاشته می‌شود و سیگنال‌های صوتی از طریق این ابزار به جای گوش داخلی آسیب‌دیده مستقیما به عصب شنوایی ارسال می‌شوند.یک میکروفن کوچک در پشت گوش وظیفه دریافت امواج صوتی و ارسال آنها به گیرنده‌ای که زیر پوست کار گذاشته شده است، بر عهده دارد. سپس این گیرنده امواج صوتی را مستقیما به عصب شنوایی ارسال می‌کند. شخص بیمار این سیگنال‌ها را به صورت صدا دریافت می‌کند و عملکرد شنوایی حاصل می‌گردد.
    خواه نوزادی با اختلال شنوایی متولد شود (ناشنوایی مادرزادی) یا قدرت شنوایی خود را در مراحل بعدی زندگی از دست بدهد (بعد از کسب توانایی شنوایی و گفتاری که به ناشنوایی پس‌زبانی هم معروف است)، متخصصان بالینی مشخص خواهند کرد بیمار برای استفاده بهتر و موثرتر از ایمپلنت حلزونی تا چه حد به درمان نیاز دارد. بسیاری از بیماران که از ایمپلنت استفاده می‌کنند نحوه شنیدن بهتر صداها و حتی استفاده از تلفن را می‌آموزند.

پیشگیری


به منظور کاهش خطر آسیب دائمی به عملکرد شنوایی نکات زیر را رعایت کنید:

  •  ولوم صدای استریو، تلویزیون و به خصوص هدست موزیک پلیرها را کم کنید.
  •  درصورتی‌که قصد رفتن به کنسرت یا مکان‌های مشابه را دارید، از گوشگیر استفاده کنید (همچنان صدای موسیقی را خواهید شنید). اگر قصد استفاده از ماشین چمن‌زنی یا دستگاه برف‌روب را دارید، یا اگر در مکان‌های خاص مانند پیست اتومبیل‌رانی حضور دارید، استفاده از گوشگیرهای محافظ گوش ایده خوبی است (فرو بردن پنبه خیلی از گوش محافظت نمی‌کند).

بیماری_-های-نورولوژیک-و-مغز-و-اعصاب-min.jpg
نوامبر 14, 2017

اصطلاح اختلالات نورولوژیکی برای هر بیماری که به دلیل اختلال عملکردی در بخشی از مغز یا سیستم عصبی ایجاد شده باشد و علائم روانی و فیزیکی داشته باشد اطلاق می‌شود. رشد مغز انسانی در دوران بارداری شروع شده و در دوران جنین، کودکی و بلوغ ادامه می‌یابد. بیشتر سلول‌های مغزی قبل از مغز شکل می‌گیرند اما تریلیون‌ها اتصال یا کانکشن بین این سلول‌های عصبی (نورون‌ها) تا قبل از دوران جنینی رشد نمی‌کنند. مغز شامل ماده‌ای خاکستری رنگ (نورون‌ها و اتصالات داخلی) و ماده‌ای سفید رنگ (آکسون ها اطراف غشای میلین) است. یک نورون متحرک (بالا) پالس‌هایی را از طرف مغز حمل می‌کند. مغز خود تنظیم کننده است. مغز اطلاعات را انتخاب کرده تا رشد و توسعه خود را پیش ببرد و همچنین با محیط خود را سازگار می‌کند. تجربه محیطی از طریق حس لامسه، بویایی، بینایی، چشایی و شنوایی، اتصالاتی در مغز تولید می‌کند. برخی علائم بیماری‌های نورولوژیکی به خصوص اگر تحت درمان قرار نگیرند می‌توانند باعث ناتوانی‌های شدید و کاهش کیفیت زندگی شود مشابه آن چیزی که به دلیل بیماری اتفاق می‌افتد.

همه اختلالات نورولوژیکی مغز، ستون فقرات و عصب‌ها را در برمی‌گیرند. علائم به محل آسیب‌دیدگی بستگی دارند. قسمت‌هایی که حرکات، ارتباطات، بینایی، شنوایی یا تفکر را کنترل می‌کنند ممکن است دچار آسیب‌دیدگی شوند و با توجه به اینکه در اختلالات نورولوژیکی آسیب وارده فیزیکی یا ذهنی است روش‌های درمان مناسب مانند درمان‌های فیزیکی و یا درمان روانپزشکی تجویز می‌شود.

برای اطلاعات بیشتر و یا مشاوره با متخصصین ما می‌توانید با شماره 02166572220 تماس بگیرید.

انواع بیماری‌های نورولوژیکی


بیماری‎های نورولوژیکی و بیماری‌های مغز و اعصاب انواع مختلفی دارند که برخی از آنها عبارتند از:

  •  بیماری آلزایمر: یک بیماری نورولوژیکی است که باعث مرگ سلول‌های مغزی شده و فرد مبتلا، حافظه خود را از دست و داده و قوه شناختی او کاهش می‌یابد.
  •  صرع: یک بیماری سیستم اعصاب مرکزی است که در آن فعالیت‌های مغز غیرعادی بوده و باعث ایجاد تشنج یا رفتارها، احساسات و در برخی موارد از دست رفتن هوشیاری دوره‌ای غیرعادی می‌شود.
  •  ام اس: یک بیماری پیش‌رونده مزمن است که باعث آسیب‌دیدگی غلاف سلول‌های عصبی در مغز و نخاع می‌شود و علائم آن شامل بیحسی، اختلالات گفتاری و ناهماهنگی عضلانی، تاری دید و احساس خستگی شدید می‌شود.
  •  بیماری پارکینسون: پارکینسون یک بیماری دیژنراتیو مزمن است که در آن سیستم اعصاب مرکزی را دچار آسیب‌دیدگی کرده و بر سیستم حرکتی فرد مبتلا تأثیر می‌گذارد.
  •  میگرن: میگرن نوعی سر درد است که با عودهای مکرر شناخته شده و ممکن است خفیف تا شدید باشد. معمولاً سر درد بر نیمی از مغز اثر گذاشته و ماهیت آن ضربان دار بوده و ممکن است از 2 تا 72 ساعت طول بکشد.

علل


علل برخی اختلالات ممکن است بسیار متنوع باشد. هم مغز و هم نخاع با غشاهای متعددی احاطه شده‌اند که ممکن است بر آنها نیرو یا فشار وارد شود. عصب‌های محیطی در عمق پوست قرار داشته و مستعد آسیب‌دیدگی هستند. اختلالات نورولوژیکی ممکن است بر همه مسیرهای نورولوژیکی یا یک نورون تنها آسیب وارد کنند. حتی یک اختلال کوچک در مسیر ساختاری نورون ممکن است باعث ایجاد اختلال شود. در نتیجه ممکن است بیماری‌های نورولوژیکی به دلایل متعددی ایجاد شوند که برخی از این دلایل عبارتند از:

  •  عوامل مرتبط با سبک زندگی
  •  عفونت‌ها
  •  عوامل ژنتیکی
  •  عوامل مرتبط با تغذیه
  •  تأثیرات محیطی
  •  آسیب‌دیدگی‌های فیزیکی

علائم نورولوژیک


علائم عاطفی

در حالی که بسیاری از افراد غالباً در وهله اول به دنبال علائم فیزیکی این اختلالات هستند اما باید نسبت به علائم عاطفی این بیماری نیز آگاه بود. برای مثال، ممکن است شما دچار نوسانات خلقی شده یا به طور ناگهانی تغییر حال بدهید. افراد مبتلا به بیماری‌های نورولوژی ممکن است احساس افسردگی یا توهم نیز داشته باشند. این نکته باید درک شود که این علائم ممکن است نشان‌دهنده ابتلا به بیماری‌ها و مشکلات دیگر نیز باشند.

علائم فیزیکی

برخی علائم فیزیکی ابتلا به بیماری‌های نورولوژیکی عبارتند از:

  •  فلج موضعی یا کلی
  •  ضعف عضلانی
  •  فقدان احساس موضعی یا کلی
  •  تشنج
  •  ناتوانی در خواندن و نوشتن
  •  ضعف در توانایی‌های شناختی
  • درد بدون دلیل
  •  کاهش هوشیاری

عواملی که احتمال ابتلا به اختلالات نورولوژیکی را افزایش می‌دهند


برخی عواملی که ممکن است باعث افزایش احتمال ابتلا به بیماری‌های نورولوژیکی شوند عبارتند از:

  •  ابتلا به اختلالات یا بیماری‌های نورولوژی مانند صرع، میگرن یا اختلالات حرکتی
  •  آسیب‌دیدگی‌های فیزیکی یا روحی شدید یا استرس زیاد
  •  ابتلا به بیماری‌های روانی مانند اختلالات خلقی یا اضطراب، اختلالات تضادی یا برخی اختلالات شخصیتی
  •  ابتلا یکی از اعضای خانواده به بیماری‌های نورولوژی
  •  احتمالاً داشتن سابقه آسیب‌دیدگی‌های فیزیکی یا سوءاستفاده‌های جنسی یا بی‌توجهی در دوران کودکی

زنان بیش از مردان در معرض ابتلا به بیماری‌های نورولوژیکی هستند.

تشخیص


برخی روش‌های اسکن مغزی عبارتند از:

  • توموگرافی کامپیوتری (سی تی): این یک روش عکس‌برداری به وسیله اشعه ایکس از مغز است. در این روش قسمت‌های رشدنیافته، قسمت‌های آسیب‌دیده، تومورها، ضایعات و عفونت‌های مغز مشخص می‌شوند.
  • تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (ام آر آی): در ام آر آی از میدان مغناطیسی و امواج رادیویی قوی برای تصویربرداری کامپیوتری از ساختار مغز استفاده می‌شود. در این روش تصاویر شفاف و مفصلی از مغز گرفته می‌شوند که می‌توان به کمک آنها انواع مختلف ناهنجاری‌های مغزی را تشخیص داد
  • توموگرافی انتشار پوزیترون (پی‌ای تی): در این روش تصاویری از مغز گرفته می‌شد که فعالیت‌های عملکردی مغز را منعکس کرده و فقط ساختارها را نشان می‌دهد. یک ماده رادیواکتیو در جریان خون بیمار تزریق می‌شود که با روش‌های اسکن خاصی می‌توان آنها را شناسایی کرد. این روش به خصوص برای تشخیص و بررسی تشنج، مشکلات بینایی، تومورها و فرایندهای متابولیکی بسیار مؤثر واقع می‌شود.

روش‌های دیگر ارزیابی تغییرات فیزیکی

روش‌های دیگر که می‌توانند برای ارزیابی کودکان برای تشخیص بیماری‌های نورولوژی زمینه‌ای به کار برده شوند عبارتند از:

  •  آزمایش خون
  •  اسکن سونوگرافی یا اولتراسوند
  •  مطالعات کروموزومی
  •  آزمایش‌های رشد
  •  الکتروانسفالوگرام (ای‌ای جی)
  •  الکترومایوگرافی (ای‌ام جی)
  •  معاینه شنوایی
  •  آزمایش ژنتیک
  •  مشاوره ژنتیکی
  •  معاینه بینایی
  •  اشعه ایکس

اقدامات درمانی


اقدامات درمانی به نوع اختلال نورولوژیکی عملکردی و علامت و نشانه‌های آن بستگی دارد. برای برخی افراد ممکن است به حضور یک تیم متخصص شامل متخصص مغز و اعصاب، روانپزشک یا متخصص سلامت روانی، متخصص گفتاردرمانی و متخصص درمان‌های شغلی نیاز باشد. بسته به نیازهای شما، روش‌های درمانی ممکن است شامل موارد زیر باشند:

  •  درمان‌های شغلی و فیزیکی: کار کردن با متخصصین درمان‌های شغلی یا درمان‌های فیزیکی علائم حرکتی را بهبود داده و از بروز عوارض بعدی پیشگیری می‌کند. برای مثال، در صورتی که شما به فلج یا ناتوانایی‌های حرکتی مبتلا شوید ممکن است حرکات معمول دست‌ها یا پاها به دلیل گرفتگی‌ها یا ضعف‌های عضلانی تحت تأثیر قرار گیرند. افزایش تدریجی تمرین‌ها ممکن است توانایی‌های عملکردی شما را افزایش دهد.
  •  گفتاردرمانی: اگر علائم شما باعث اختلال در تکلم یا بلع شد می‌توانید از یک متخصص گفتاردرمانی کمک بگیرید.
  •  کاهش استرس یا تکنیک‌های حواس‌پرتی: روش‌های کاهش استرس عبارتند از روش‌هایی مانند شل کردن پیش‌رونده عضلات، تمرینات تنفسی، فعالیت‌های فیزیکی و ورزش درمانی. تکنیک‌های حواس‌پرتی عبارتند از گوش دادن به موسیقی، صحبت با یک فرد دیگر یا تغییر مسیرهای عمدی در هنگام پیاده‌روی یا حرکت.
  •  طب سوزنی: استفاده از طب سوزنی در درمان برخی بیماری‌های نورولوژیکی مانند سندرم تونل کارپال، سر درد، پارکینسون و نورالوژی تریگمینال مؤثر واقع می‌شود.

درمان‌های روانی

 

با این که همه علائم نورولوژیکی عملکردی در سر نیست اما احساسات و روشی که شما در مورد مسائل فکر می‌کنید می‌تواند در علائم و فرایند بهبودی شما مؤثر باشد. برخی روش‌های روانپزشکی عبارتند از:

  •  درمان‌های رفتار شناختی (سی بی تی): یک نوع روان درمانی سی بی تی است که می‌تواند در آگاهی نسبت به افکار منفی یا نادرست کمک کند تا شما بتوانید وضعیت خود را واضح‌تر دیده و به روش‌های مؤثرتری نسبت به آن واکنش نشان دهید. سی بی تی ممکن است به آموزش چگونگی مدیریت بهتر استرس در موقعیت‌های مختلف نیز مؤثر باشد. این روش به خصوص اگر علائم شامل تشنج‌های ناشی از صرع نباشد مفید خواهد بود. انواع دیگر روان درمانی ممکن است در صورتی که شما مشکلات شخصیتی یا سابقه آسیب‌دیدگی و سوءاستفاده داشته باشید مفید و مؤثر واقع می‌شوند.
  •  درمان بیماری‌های روانی دیگر: اضطراب، افسردگی یا مشکلات و بیماری‌های روانی دیگر ممکن است علائم اختلالات نورولوژیکی عملکردی را تشدید کنند. درمان بیماری‌های روانی همراه با اختلالات نورولوژیکی عملکردی می‌تواند به فرایند بهبودی کمک کند.
  •  هیپنوتیزم: زمانی که یک متخصص که با اختلالات نورولوژیکی عملکردی آشنا است و آموزش دیده است انجام شود، افراد مبتلا به علائم اختلالات نورولوژیکی عملکردی مانند فقدان احساس یا مشکلات گفتاری پیشنهادات آنها را در هنگام هیپنوتیزم می‌پذیرند.

اختلالات-گفتار-و-زبان-در-کودکان-min.jpg
نوامبر 12, 2017

اختلال گفتار و زبان نقصی است که به موجب آن فرد نمی‌تواند واژگان مناسب را به راحتی انتخاب کند و جملاتی بامعنی را بیان کند. همچنین بیمار به سهولت متوجه گفته‌های دیگران نمی‌شود. ممکن است کودک گفتار دیگران را نتواند درک کند، افکار خود را نتواند در قالب واژگان بیان کند یا دچار هر دو اختلال باشد. گنجینه لغات کودک دچار اختلالات گفتار و زبان بسیار محدود است، کودک فقط واژگان پایه را بلد است و بنابراین جملاتی کوتاه و ناقص را تولید می‌کند که از نظر دستوری نیز بدون اشتباه نیست. درحالی که هم‌سن و سالان به راحتی با هم صحبت می‌کنند و برای هم داستان و لطیفه تعریف می‌کنند، کودک دچار اختلال زبان نمی‌تواند مکالمات را به خوبی دنبال کند و متوجه جنبه طنزآمیز لطیفه نمی‌شود. همچنین کودک جملاتی دوکلمه‌ای را به زبان می‌آورد و از پاسخ دادن به سوالات ساده درمی‌ماند. نخستین گام موثر برای والدین این گروه از کودکان کسب اطلاعات بیشتر درباره اختلالات گفتار و زبان کودکان است. به این منظور در این مقاله اختلال‌های زبان را به اختصار توضیح می‌دهیم و راهکارهایی را برای کمک به کودکان دچار این اختلال‌ها بیان می‌کنیم.


اختلالات گفتار و زبان کودکان درک مکالمات دیگران و بیان افکار و احساسات از طریق گفتار را برای کودک دشوار می‌سازد. همچنین این اختلال‌ها بر شیوه فراگیری و اجتماعی شدن کودک نیز اثر نامطلوبی به جا می‌گذارد. اگر فرزند شما نیز از اختلال زبان رنج می‌برد، باید بدانید که تنها نیستید، بلکه اختلال زبان مشکلی شایع در میان کودکان محسوب می‌شود و خوشبختانه راه‌های فراوانی برای درمان آن وجود دارد. برای اطلاعات بیشتر و یا مشاوره با متخصصین ما با شماره 02166572220 تماس بگیرید.

انواع اختلال زبان


سه نوع اختلال زبان وجود دارد:

  •  اختلال زبان دریافتی: کودک به خوبی متوجه صحبت‌های دیگران نمی‌شود.
  •  اختلال زبان بیانی: کودک نمی‌تواند افکار و اندیشه‌های خود را به روشنی به زبان بیاورد.
  •  اختلال زبانی مختلط دریافتی بیانی: کودک هم در درک گفتار دیگران و هم در صحبت کردن مشکل دارد.

اختلالات گفتار و تکلم کودکان ممکن است اکتسابی یا رشدی باشد. اختلال زبان اکتسابی، مانند زبان پریشی، پس از آسیب دیدگی یا ابتلا به بیماری عصبی، مانند سکته مغزی یا آسیب دیدن سر، بروز می‌یابد. اختلال زبانی رشدی در میان کودکان شایع‌تر از نوع اکتسابی است. کودکان دچار اختلال‌های زبانی رشدی غالباً دیرتر از هم‌سن و سالان خود شروع به حرف زدن می‌کنند. این تاخیر ارتباطی به میزان هوش کودک ندارد. در واقع کودکان دچار اختلال‌های زبان رشدی معمولاً از بهره هوشی متوسط یا بالاتر برخوردار هستند. کودک معمولاً قبل از 4 سالگی در مهارت‌های دریافتی و اکتسابی به مشکل برمی‌خورد.

علل


متخصصین از علت بروز اختلالات گفتار و زبان کودکان آگاه نیستند. در پژوهشی که با محوریت طیف وسیع‌تری از نقص‌های زبان و گفتار (SLI) انجام شده است، که اختلال‌های زبان و گفتار را نیز دربرمی‌گیرد، علل احتمالی مختلفی برای SLI پیشنهاد شده است:

  •  ژنتیک و وراثت: 40 ـ 20 درصد از کودکان با سابقه خانوادگی نقص زبان و گفتار دچار این نوع اختلالات گفتاری اطفال می‌شوند، حال آن که درصد شیوع اختلال زبان در میان کودکان بدون سابقه خانوادگی SLI حدود 4 درصد است.
  •  تغذیه مادر در دوران بارداری: پژوهش نشان داده است که فرزندان مادرانی که در دوران بارداری مکمل‌های فولیک اسید مصرف می‌کنند، کمتر دچار مشکلات زبانی شدید می‌شوند.
  •  ابتلا به دیگر عارضه‌ها: اختلال طیف اوتیسم، سندرم داون، ناتوانی‌های ذهنی و زایمان زدورس نیز باعث اختلال‌های زبانی می‌شود.

علائم اختلالات گفتار و زبان در کودکان


مشکل در برقراری ارتباط شفاهی شایع‌ترین نشانه اختلال‌های زبان است. کودکان دچار اختلال زبان دریافتی متوجه صحبت‌های دیگران نمی‌شوند. همچنین کودک نمی‌تواند دستورهای ساده را انجام دهد و اطلاعات شنیده شده را سازمان‌دهی کند. تشخیص اختلال‌های دریافتی در خردسالان دشوار است.
تشخیص زودهنگام اختلال‌های زبانی بیانی آسان‌تر است، چون کودک دیر زبان باز می‌کند و نمی‌تواند تا دو سالگی صحبت کند. شاید کودک بتواند در سه سالگی حرف بزند، اما درک گفته‌های او سخت است و مشکل گفتاری تا زمان پیش‌دبستانی ادامه دارد. برای مثال برخی کودکان داستانی را که برایشان تعریف می‌شود، متوجه می‌شوند، اما نمی‌توانند آن را دوباره حتی به زبانی ساده تعریف کنند. دیگر نشانه‌های اختلال زبان بیانی عبارت است از:

  •  گنجینه واژگان محدود در مقایسه با کودکان هم‌سن
  •  کودک مرتب می‌گوید اوم و واژگان معمول را با واژگانی مانند چیز جایگزین می‌کند.
  •  کودک نمی‌تواند واژگان جدید را به راحتی یاد بگیرد.
  •  واژگان اصلی را جا می‌اندازد و زمان افعال را با هم اشتباه می‌گیرد.
  •  هنگام صحبت کردن عبارات خاصی را بارها و بارها تکرار می‌کند.
  •  ناتوانی در برقراری ارتباط با دیگران او را کلافه می‌کند.
  •  کودک زیاد یا مرتب حرف نمی‌زند، اما متوجه منظور دیگران می‌شود.
  •  کودک می‌تواند آواها و واژگان را تلفظ کند، اما جملاتش غالباً بی‌معنی نیست.
  •  کودک ساختارهای دستوری محدودی را هنگام حرف زدن استفاده می‌کند.

عوارض


اختلال‌های زبان و مشکل در حرف زدن در کودکان عوارض گوناگونی را از منظر اجتماعی و آموزشی به دنبال دارد که متداول‌ترین آنها عبارت‌اند از:

  •  درک گفتار دیگران و بیان افکار روشی است که کودک با دیگران ارتباط برقرار می‌کند. کودکی که نمی‌تواند ارتباطی موثر را با اطرافیان برقرار کند، در دوستیابی نیز به مشکل برمی‌خورد و منزوی و خجالتی می‌شود. همچنین کودک مورد آزار و اذیت هم‌سن و سالان زورگوی خود قرار می‌گیرد یا بالعکس چون نمی‌تواند مشکلاتش را به زبان بیاورد، رفتاری خشونت‌آمیز نشان می‌دهد.
  •  پژوهش‌ها نشان می‌دهد که کودکان دچار اختلال‌های زبانی در خواندن نیز به مشکل برمی‌خورند. همچنین برخی کودکان به دلیل دایره واژگان محدود و دشواری در یادگیری دستور زبان از نظر نگارش نیز مشکل دارند.

تشخیص


بسیاری از کودکانی که دیر زبان باز می‌کنند، مشکل خاصی ندارند و خودشان به تدریج به هم‌سن و سالانشان می‌رسند. بااین حال اکثر کارشناسان به والدین توصیه می‌کنند که اگر نگران رشد زبان فرزندشان هستند، حتماً به متخصص مراجعه کنند. بنابراین اگر فکر می‌کنید فرزندتان از برنامه عقب است، با متخصص اطفال مشورت کنید.

نشانه‌های تاخیر در زبان دریافتی عبارت است از:

  •  کودک در 15 ماهگی به افراد یا اشیاء نام برده شده توسط والدین نگاه نمی‌کند یا اشاره نمی‌کند.
  •  کودک در 18 ماهگی دستورات ساده‌ای مانند ژاکتت را بردار را متوجه نمی‌شود.
  •  کودک در 24 ماهگی نمی‌تواند به عکس یا بخش نام برده شده از بدن خود اشاره کند.
  •  کودک سی ماهه با صدای بلند یا با سر تکان دادن جواب نمی‌دهد و سوال نمی‌پرسد.
  •  کودک در 36 ماهگی دستورات دو مرحله‌ای را متوجه نمی‌شود و واژگان کنشی را درک نمی‌کند.

نشانه‌های اختلال زبان بیانی عبارت است از:

  •  کودک در 15 ماهگی از سه واژه استفاده نمی‌کند.
  •  در 18 ماهگی ماما، بابا یا نام‌های دیگر را صدا نمی‌زند.
  •  در 24 ماهگی از حداقل 25 کلمه استفاده نمی‌کند.
  •  در 30 ماهگی از عبارات دو کلمه‌ای، برای مثال عبارت شامل اسم و فعل، استفاده نمی‌کند.
  •  در 36 ماهگی، دایره واژگانی با حداقل 200 لغت ندارد، وقتی چیزی می‌خواهد، نام آن را نمی‌گوید، سوال‌های دیگران را دقیقاً تکرار می‌کند و جواب نمی‌دهد، به نظر می‌آید که بعضی از مهارت‌های زبانی را فراموش کرده است یا این که جملات کامل تولید نمی‌کند.
  •  در 48 ماهگی غالباً لغات را اشتباه به کار می‌برد یا یک لغت مشابه یا مرتبط را به جای لغت صحیح استفاده می‌کند.

درمان اختلالات گفتار و زبان در کودکان


راهکارهای درمان اختلالات گفتار و زبان کودکان شامل موارد زیر می‌شود:

  •  گفتاردرمانی خصوصی، گفتار درمانگر و کودک به تنهایی با هم تمرین می‌کنند تا کودک لغات بیشتری یاد بگیرد و دستور زبان‍ش بهتر شود. همچنین درمانگر به والدین آموزش می‌دهد که چگونه با فرزندشان در منزل تمرین کنند.
  •  اگر کودک به دلیل اختلالات زبان دچار ناراحتی‌های عاطفی شده باشد، بهتر است از روانشناس نیز کمک گرفت.

درمان در خانه

والدین می‌توانند از طریق راهکارهای زیر مهارت‌های زبانی فرزندشان را در خانه بهبود دهند.

  •  تا جایی که می‌توانید با فرزندتان در ارتباط باشید و صحبت کنید: زمانی که فرزندتان هنوز بسیار کوچک است، برایش آواز بخوانید و موسیقی پخش کنید. هنگام رانندگی یا خرید کردن درباره آنچه می‌بینید، با او صحبت کنید. به صحبت‌های فرزندتان گوش دهید. به کودک زمان بدهید تا پاسخ خود را آماده کند، بین حرفش نپرید و جملاتش را کامل نکنید.
  •  مطالعه را به یک تجربه متقابل تبدیل کنید: درباره عکس‌های کتاب با فرزندتان صحبت کنید، اجازه دهید کودک پایان جدیدی را برای داستان تعریف کند یا داستان را با عروسک تعریف کند. برای فرزندتان کتاب بخوانید و ترانه‌های کودکانه را با او تمرین کنید.

آمار بازدید

درباره پروفسور بیژن فروغ

من در سال ۱۳۶۱ از دبیرستان خوارزمی تهران فارغ التحصیل شدم .سال ۱۳۶۸ در رشته پزشکی از دانشگاه شیراز فارغ التحصیل شدم بمدت دوسال دوره تخصصی پاتولوژی را گذراندم …. ادامه

تماس با ما

بزرگراه چمران، ابتدای باقرخان غربی، پلاک 89 قدیم، 26 جدید، طبقه دوم

تلفن:

02166572220

02166576421

02166576423

02166576424

تمام حقوق سایت برای کلینیک طب فیزیکی و توانبخشی محفوظ است