آخرین مطالب

کلاسیک

لورم ایپسوم متن ساختگی با تولید سادگی نامفهوم از صنعت چاپ و با استفاده از طراحان گرافیک است.لورم ایپسوم متن ساختگی با تولید سادگی نامفهوم از صنعت چاپ و با استفاده از طراحان گرافیک است.
Triggerpunk-Therapie-Physiopraxis-Feidenheimer-Karlsruhe-806x500-806x480-min.jpg
سپتامبر 13, 2015

نقاط ماشه‌‌ای یا تریگر پوینت

یک نقطه ماشه‌ای، تنها یک گره انقباضی در عضله است. این گره به شکل یک نخود قرار گرفته در عمق عضله احساس می‌شود، که البته می‌تواند تا اندازه یک انگشت شست هم بزرگ باشد. این گره باعث انقباض شدیدی در فیبرهای عضلانی متصل به خود می‌شود که این منجر به تشکیل نوار سفتی خواهد شد که آن‌ هم در عضله قابل احساس است. به این نقاط ماشه ای موجود در عضلات و پرده نازک پیرامون هر عضله (که فاشیا نام دارند) نقاط ماشه ای میوفاشیال گفته می‌شود، که با آن دسته از نقاط ماشه‌ای که در سایر بافت‌های نرم مانند، پوست، رباط‌ها (لیگامان‌ها) و تاندون‌ها و همچنین در بافت‌های اسکار رخ می‌دهند متفاوت هستند. کشیدن ماشه یک اسلحه علاوه بر ایجاد صدا در اسلحه باعث بیرون فرستادن یک گلوله هم می‌شود که می‌تواند باعث درد در ناحیه مورد هدف قرار گرفته شود.

اعمال فشار محکم بر نقاط ماشه‌ای در همان نقطه تحت فشار، ایجاد درد کرده و باعث خواهد شد که از جا بپرید و اندام تحت فشار قرار گرفته را پس بکشید. البته نکته مهمتر این است که نقاط ماشه‌ای حساسیت به لمس یا درد (ارجاعی) را به بخش‌های دیگر بدن ارسال می‌کنند، که اغلب بسیار دورتر از خود نقطه ماشه‌ای واقعی هستند. برای مثال، ممکن است دلیل یک سردرد وجود مشکلی در خود سر نباشد، بلکه از یک نقطه ماشه‌ای در کنار گردن به آنجا فرستاده شده باشد. هرگز نباید تصور کنید که منشأ مشکل در محل دردناک است.

آیا نقاط ماشه‌ای همان کشیدگی یا پارگی یا اسپاسم عضلات است ؟

خیر، یک نقطه ماشه‌ای با یک اسپاسم عضلانی یکی نیست. اسپاسم عبارت است از انقباض شدید در کل عضله، در حالی که یک نقطه ماشه‌ای انقباضی است که تنها در یک بخش کوچکی از عضله رخ می‌دهد. در حالت کشیدگی یا پارگی تاندون شانه نیز فیبرهای تاندون یا عضله دچار آسیب فیزیکی می‌شوند، در حالی که بررسی نقاط ماشه‌ای چنین آسیب‌هایی را نشان نمی‌دهد. البته، چنین آسیب‌هایی می‌توانند شرایط را برای ایجاد نقاط ماشه‌ای در مقاطع بعدی فراهم کنند.

علائم و نشانه ها

معمولاً درد ارجاعی ناشی از نقاط ماشه‌ای ثابت، مبهم و آزار دهنده و اغلب عمیق است. ممکن است این درد، در حالت استراحت یا تنها در حال حرکت رخ دهد. درد ارجاعی از یک ناراحتی ناچیز تا درد شدید و ناتوان کننده متغیر است.
نقاط ماشه‌ای علاوه بر درد می‌توانند باعث بی‌حسی، خارش، ضعف یا کاهش دامنه طبیعی حرکت شوند. این نقاط همچنین می‌توانند باعث گوش درد، سرگیجه، گرفتگی سینوس‌ها، تهوع، سوزش سینه و قلب درد غیرواقعی شوند. آن‌ها، در صورت مزمن بودن درد، می‌توانند باعث افسردگی شوند.
چگونه بفهمیم که نقاط ماشه‌ای کجا هستند؟
لازم به یادآوری است که خود نقاط ماشه‌ای درد نمی‌کنند؛ البته به جز در مواقعی که روی خود آن‌ها محکم فشار بیاورید. اکثراً، هنگامی که نقطه بسیار دردناک و سفتی را به بیماران نشان می‌دهم که بسیار دورتر از محل دردی است که خودشان ذکر کرده‌اند، آن‌ها متعجب می‌شوند. معمولاً، آن‌ها حتی از وجود این نقطه سفت و دردناک خبر هم ندارند، چه برسد به اینکه چنین نقطه کوچکی را دلیل تمام درد خود بدانند.

علت ها و دلایل

با بالا رفتن سن، در عضلات همگی ما نوارها (باندهای) سفتی شکل می‌گیرد، اما به دلایل ذکر شده در کادر قرمز رنگی که عنوان آن «عوامل زمینه‌ساز» است، این نوارها در بعضی افراد بیشتر از دیگران تولید می‌شوند و هنگامی که یک یا چند مورد از «عوامل تسریع کننده » بروز کنند، در این نوارهای سفت نقاط ماشه‌ای تشکیل می‌شود. برای مثال، پس از یک کشیدگی حاد عضلانی ناشی از حادثه‌ای مانند یک تصادف رانندگی، زمین خوردن، پیچ‌خوردگی یا شکستگی، یا انجام تمرینات شدید یا غیرمعمول، ممکن است یک نقطه ماشه‌ای تشکیل شود. همچنین به دنبال وارد آمدن فشار بیش از اندازه و طولانی مدت بر عضلات مورد استفاده برای حفظ وضعیت قرارگیری بدن، که ناشی از عادات بد خوابیدن، بد نشستن یا کار کردن به شکل ناصحیح و یا ناشی از انجام مکرر بعضی از کارها است نیز امکان ایجاد نقاط ماشه‌ای وجود دارد.
پایین بودن سطح سلامت عمومی فرد می‌تواند وضعیت نقاط ماشه‌ای را بدتر کند؛ خصوصاً اگر وجود درد طولانی شده باشد، احتمال زیادی دارد که یک یا چند مورد از عوامل تداوم‌بخش  زیر نیز در بیمار وجود داشته باشند:
•    استرس‌های مکانیکی  مانند کوتاهی پا، صافی و درد کف پا، وضعیت ناصحیح قرارگیری بدن، یا عدم تحرک.
•    فشار ریشه عصب، برای مثال بیماری سیاتیک.
•    بیماری‌های داخلی مزمن، و برخی داروهای تجویزی.
•    کمبود مواد مغذی، به خصوص ویتامین‌های سی و ب-کمپلکس و آهن.
•    عدم تعادل هورمونی (پایین بودن سطح هورمون تیروئید، پیش از قاعدگی یا در دوران یائسگی).
•    عفونت‌ها (باکتریایی، ویروسی یا قارچی).
•    آلرژی‌ها (خصوصاً به گندم و لبنیات).
•    نقص در اکسیژن‌رسانی به بافت‌ها (که با بروز تنش، فشار‌های عصبی، عدم تحرک، کم خوابی و سیگار کشیدن تشدید می‌شود).
برای درمان موفقیت‌آمیز یا بهبود طولانی مدت نقاط ماشه‌ای، می‌بایست این علل شناسایی و اصلاح شوند؛ بنابراین پزشک به کمک بیمار، مدتی را برای تعیین و تشخیص این عوامل وقت می‌گذارد. سندرم خستگی مزمن و فیبرومیالژی نیز فرد را مستعد نقاط ماشه‌ای می‌کنند (البته، خود این دو عارضه نیز باعث ایجاد نقاط حساس به لمس بسیاری در بدن بیمار می‌شوند).

راه ها و روش های درمان

بسته به تخصص پزشک یا آموزش‌هایی که دیده است، نقاط ماشه‌ای به روش‌های مختلف قابل درمان هستند. پزشکان معمولاً از بی‌حسی موضعی یا تزریق سالین یا کورتیزون استفاده می‌کنند، البته طب‌سوزنی، استفاده از یک اسپری سرد در حین کشیدن عضلات یا ماساژ نقاط ماشه‌ای هم جواب می‌دهد. بعضی از فیزیوتراپ‌ها یا ماساژورها مهارت و توانایی زیادی در درمان نقاط ماشه ای دارند، و من می‌توانم در زمینه شناسایی آن‌ها شما را راهنمایی کنم. البته، به دلایلی بهتر است ماساژ نقاط ماشه‌ای را خودتان یاد بگیرید. برای مثال، با خوددرمانی دیگر نیازی نیست که در انتظار نوبت بمانید، هر وقت که خواستید می‌توانید خود را ماساژ دهید و نیازی به پرداخت هیچ‌گونه هزینه‌ای ندارید. شما خواهید توانست مثل یک متخصص خود را از دردهایتان خلاص کنید.

تزریق

یک تزریقِ نقطه ماشه‌ای (TPI) تزریقی است برای کنترل درد که مستقیماً در نقطه ماشه‌ای انجام می‌شود. این تزریق می‌تواند شامل یک تزریق بی‌حسی مانند لیدوکائین (گزیلوکائین) یا بوپیواکائین (مارکائین)، یا مخلوطی از مواد بی‌حس کننده و یا یک کورتیکواستروئیدِ (داروی کورتیزون) تنها یا مخلوط با لیدوکائین باشد. گاهی اوقات هم بدون هیچ‌گونه تزریقی، تنها یک سوزن به درون نقطه ماشه‌ای فرو برده می‌شود. این روش که «طب سوزنی» نام دارد می‌تواند مفید واقع شود. با استفاده از تزریق، نقطه ماشه‌ای غیرفعال شده و درد تسکین می‌یابد.

ماساژ

ماساژ درمانیِ نقاط ماشه‌ای مشخصاً برای تسکین منبع درد از طریق سیکل‌های مجزایی از فشار و رها‌سازی طراحی شده است. در این نوع ماساژ که مخصوص درمان تریگرپوینت است، دریافت کننده ماساژ از طریق تنفس عمیق و همچنین تعیین محل دقیق و شدت ناراحتی، مشارکت فعالی در درمان دارد.
نتیجه و مزیت ماساژ نقاط ماشه‌ای عبارت است از رهاسازی مناطق گرفته و سفت شده و در نتیجه کاهش درد آن‌ها. پس از یک جلسه درمان، کاهش درد قابل توجهی را تجربه خواهید کرد. دریافت مرتب ماساژ برای درمان نقاط ماشه‌ای می‌تواند به کنترل طبیعی درد و استرس ناشی از آسیب‌های مزمن کمک کند.
ماساژ به چند طریق به درمان کمک می‌کند:

•    گردش خون که به دلیل انقباض فیبرهای عضله، در ناحیه اطراف نقطه ماشه‌ای محدود شده است را افزایش می‌دهد تا اکسیژن و مواد مغذی به طرف این نقطه جریان پیدا کنند.
•    مستقیماً فیبرهای عضله گره شده را که همان نقطه ماشه‌ای  تحت کشش قرار می‌دهد.

کشش

فیزیوتراپ با راهنمایی و هدایت کردن شما در انجام تمرینات کششی ملایم، به کاهش درد در عضلات درگیرتان کمک می‌کند. اگر در هنگام کشش در نقطه ماشه‌ای احساس درد کنید، فیزیوتراپ می‌تواند یک محلول بی‌حس کننده را روی پوستتان اسپری کند.

التراسوند

در این نوع درمان برای افزایش گردش خون و گرما، که باعث تسریع در بهبود عضلات درگیر سندرم درد میوفاشیال می‌شوند، از امواج صوتی استفاده می‌شود.

مدت زمان لازم برای تسکین درد

در مورد آن دسته از نقاط ماشه‌ای که اخیراً شکل گرفته‌اند، اغلب تنها طی چند دقیقه علائم و نشانه ها به طور چشمگیری تسکین می‌یابند، و اکثر مشکلات حاد را می‌توان طی 3 تا 10 روز رفع کرد. اما عارضه‌های مزمنی که عمر بیشتری دارند پیچیده‌تر بوده و کمتر به درمان پاسخ می‌دهند. با این حال، اگر درمان را به طور مرتب ادامه دهید و اگر عوامل تداوم‌بخشی که پیشتر ذکر شدند تصحیح کنید، حتی خواهید توانست برخی از این مشکلات را نیز رفع کنید.


شکستگی-ترقوه،-شانه-و-کتف-min.jpg
سپتامبر 13, 2015

یک حادثه ی ناگوار می تواند باعث ایجاد شکستگی در گوی و یا کاسه ی مفصل شانه شود. بیشتر این آسیب ها را می توان بدون نیاز به جراحی و با نتایج مناسب و طولانی مدت درمان کرد. اگر چه درمان شکستگی ترقوه و درمان برخی از این شکستگی ها به وسیله ی عمل جراحی بهتر است چرا که می توانند باعث ایجاد آرتروز شانه شوند. برخی از این شکستگی ها نیز در صورت انجام نشدن عمل جراحی بر روی آن ها، ممکن است بهبودی نیافته و یا موقعیت آن ها از حالت عادی خارج شود.
شکستگی ها در دو نوع جا به جا شده و جا به جا نشده دسته بندی می شوند. خوشبختانه نزدیک به 80 درصد از کل شکستگی شانه ، جا به جا نشده اند. این بدین معنی است که استخوان شکسته شده، در نزدیکی محل اصلی خود باقی مانده و درمان آن به ندرت نیازمند استفاده از شکسته بند و حرکت ندادن استخوان تا زمان بهبودی کامل می باشد. بیشتر شکستگی های شانه تا حدود 6 هفته بهبودی می یابند.

آناتومی


آناتومی شانه

شانه از سه استخوان تشکیل شده است :
•    استخوان کتف
•    استخوان ترقوه
•    استخوان بازو

این استخوان ها به منظور تشکیل یک سیستم منظم برای کار کردن بازو، به وسیله ی بافت نرم به یکدیگر متصل اند (رباط ها، تاندون ها، عضلات و کپسول مفصلی).
شانه همچنین از سه مفصل تشکیل شده است :
•    مفصل گلنو هومرال
•    مفصل آکرومیو کلاویکولار
•    مفصل استرنو کلاویکولار
شانه همچنین دارای یک مفصل بوده که محل اتصال استخوان کتف به دیواره ی قفسه ی سینه می باشد.
اصلی ترین مفصل شانه، مفصل گلنو هومرال می باشد. این مفصل از یک گوی (انتهای استخوان بازو) و یک کاسه (قسمتی از استخوان کتف) تشکیل شده است.

انواع شکستگی های شانه

بیشتر شکستگی ها در کودکان، در استخوان ترقوه و در بزرگسالان بیشتر شکستگی ها در قسمت بالایی استخوان بازو (هومروس پروگزیمال) ایجاد می شوند. برخی از انواع این شکستگی ها عبارت اند از :

شکستگی های استخوان ترقوه : این، شایع ترین نوع شکستگی کتف و شانه است که معمولا در اثر زمین خوردن ایجاد می شود.
شکستگی های استخوان کتف : شکستگی ها در این استخوان به ندرت اتفاق می افتند. این شکستگی ها معمولا در اثر حوادث شدید مانند تصادف با یک وسیله ی موتوری یا سقوط از ارتفاع ایجاد می شوند.
شکستگی های قسمت فوقانی استخوان بازو (پروگزیمال هومروس) : شکستگی ها در قسمت فوقانی استخوان بازو، در افراد مسن تر (بالا تر از 65 سال سن) شایع ترند. در برخی مواقع این استخوان تنها ترک خورده و قسمت شکسته ی آن جا به جا نشده و یا زیاد از محل اصلی خود دور نمی شود.

علائم و نشانه های شکستگی ها

نشانه و علائم شکستگی شانه و کتف، به نوع شکستگی یا ترک به وجود آمده  در اون ناحیه بستگی دارند.

علائم عمومی

 درد
تورم و کبودی
عدم توانایی حرکت دادن شانه
ایجاد حس ساییده شدن شانه به هنگام حرکت دادن آن
بدشکلی  “ظاهر شانه، طبیعی به نظر نمی رسد”

علائم شکستگی استخوان ترقوه

علائم شکستگی استخوان ترقوه

ایجاد التهاب و تورم در ناحیه ی میانی ترقوه
ایجاد ناحیه ای در شانه با “برآمدگی” های غیر طبیعی که احتمالا انتهای برجسته ی استخوان شکسته شده می باشند.
محدود شدن دامنه ی حرکتی شانه. البته نه به اندازه ی شکستگی قسمت فوقانی استخوان بازو

علائم شکستگی قسمت فوقانی استخوان بازو

علائم شکستگی قسمت فوقانی استخوان بازو-

تورم و باد کردگی شدید شانه
محدودیت شدید در حرکت شانه
درد بسیار زیاد

علائم شکستگی استخوان کتف

الگو های شکستگی کتف
درد
تورم
کبودی شدید در ناحیه ی کتف

تشخیص

بیشتر شکستگی های ترقوه، شانه و کتف، توسط عکس برداری با اشعه ی ایکس از منطقه ی آسیب دیده و همچنین معاینه ی فیزیکی تشخیص داده می شوند. در برخی موارد، آزمایشات عکس برداری اضافی نیز مانند سی تی اسکن، مورد نیاز می باشند.

راه و روش های درمان

درمان یک شکستگی در استخوان ترقوه، به نوع و شدت آن بستگی دارد. بیشتر شکستگی ها را می توان به وسیله ی روش های بدون جراحی و با استراحت کردن درمان کرد.
ولی شکستگی هایی که باعث جا به جا شدن استخوان ها شده و یا شکستگی هایی که طی آن ها یک استخوان به چندین قسمت تبدیل می شود، برای بهبودی صحیح، نیاز به انجام عمل جراحی خواهند داشت. شکستگی هایی که در طی آن ها، استخوان پوست را سوراخ کرده و از آن خارج می شود، نیاز به درمان فوری و تهاجمی، به منظور کاهش خطر عفونت خواهند داشت.

برای شکستگی هایی که در طی آن ها، استخوان از محل خود خارج نشود، روش های درمانی زیر توضیه می شوند :
یخ : به منظور کاهش درد شانه و تورم ناشی از شکستگی استخوان ترقوه، بسته های یخ را به مدت 2 تا 3 روز پس از ایجاد آسیب، به صورت منظم بر روی منطقه ی آسیب دیده قرار دهید. دقت کنید که نباید یخ به طور مستقیم با پوست در تماس باشد، چرا که می تواند باعث تشدید شدن آسیب گردد.

بستن بازو : پس از ایجاد شکستگی در ترقوه، مهم است که بازو را بدون حرکت نگاه داشت. می توان این کار را به کمک شکسته بند و یا یک باند انجام داد. این کار به کاهش درد و نگه داری استخوان در محل صحیح خود در طول بهبودی، کمک می کند.

دارو درمانی : شانه ی شما برای حدود 2 هفته پس از ایجاد آسیب، بسیار دردناک خواهد بود. قرص های مسکن درد می توانند در این زمینه بسیار کار آمد باشند. در این مورد با پزشک خود مشورت کنید.

فیزیوتراپی : زمانی که دست شما بی حرکت می شود، احتمال کاهش قدرت عضلانی و ازدست دادن دامنه ی حرکتی شانه وجود دارد. زمانی که استخوان ها شروع به بهبودی کردند، شما می بایست تمرینات حرکتی آرامی را شروع کرده تا از خشک شدن دست در شکسته بند جلوگیری شود. زمانی که بهبودی استخوان ها کامل شد، ممکن است پزشک شما یک برنامه ی جامع تر و شدید تر باز توانی را به منظور باز گرداندن قدرت و انعطاف پذیری شانه تجویز کند.

پزشک یا فیزیوتراپیست شما، در مورد زمان شروع تمرینات دامنه ی حرکتی و ایمن بودن آن به شما اطلاعاتی را ارائه خواهند داد. این تمرینات در ابتدا فعال و با کمک فیزوتراپیست بوده و سپس خود فرد می تواند آن ها را به تنهایی انجام دهد. همچنین شدت این تمرینات به مرور زمان افزایش پیدا می کند. دقت کنید که هیچ گاه شدت این تمرینات از حد ایمن نباید بالا تر بروند چرا که این امر می تواند باعث اخلال در فرایند بهبودی شانه گردد.

با این که انجام یک سری تمرینات به منظور جلوگیری از خشک شدن شانه ضروری است، ولی اولویت اول شما، کمک به بهبودی شکستگی می باشد. پزشک و فیزیوتراپیست شما در طول بهبودی، شما را راهنمایی خواهند کرد؛ این افراد، در زمینه ی بهبودی شکستگی ها متخصص بوده و به شما کمک می کنند که هر چه زود تر بهبود یافته و بتوانید شانه ی خود را حرکت دهید.

حتی با انجام به موقع و صحیح همه ی تمرینات، شانه ی شما از حالت عادی خود خشک تر خواهد شد. فیزیوتراپیست، بهتر از هر شخص دیگر می تواند به شما بگوید که چه تمرینی را چگونه و چه موقع انجام دهید. به منظور گرفتن بهترین نتیجه در بهبودی یک شکستگی، در اولین زمان به یک فیزیوتراپیست مراجعه کنید (اولین هفته پس از ایجاد آسیب مناسب خواهد بود).

همچنین پس از انجام عمل جراحی، پزشک شما یک برنامه ی درمانی را تجویز خواهد کرد که به شما در بازیابی قدرت و تحرک شانه تان کمک می کند. معمولا این برنامه ها با تمرینات حرکتی آرام شروع شده و با بهبودی بیشتر استخوان، تمرینات تقویتی به آن اضافه می شوند.

تمرینات  و حرکات اصلاحی دامنه ی حرکتی به عنوان بخشی از فرایند بهبودی تجویز شده و به باز گردانی عملکرد کامل شانه و دست کمک خواهند کرد.

حرکت پاندولی دست در حالت دمر

روی یک تخت یا میز به صورت دمر بخوابید به طوری که دست آسیب دیده ی شما از لبه ی آن آویزان باشد. دست شما باید به صورت عمودی به سمت زمین قرار بگیرد. دست خود را به آرامی به عقب و جلو حرکت داده و حرکات رفت و برگشتی طولانی ایجاد نمایید. در همین حال، تمامی عضلات بالا تنه ی خود را شل کنید. اگر در هر نقطه ای احساس درد کردید، تمرین را متوقف کرده و دست خود را طوری تنظیم کنید که تا آن حد به جلو یا عقب نرود. در صورت امکان، این تمرین را هر بار تا 5 دقیقه ادامه دهید.

حرکت پاندولی دست در حالت ایستاده

کمر خود را کم تر از 90 درجه رو به جلو خم کنید. در حالی که دست خود را مستقیم و رو به زمین گرفته اید، به آرامی و مانند تمرین قبلی، آن را به جلو و عقب حرکت دهید. با بهبودی بیشتر آسیب، فیزیوتراپیست ممکن است به شما توصیه کند که در هنگام انجام این تمرین دامنه ی حرکتی، از یک وزنه ی سبک به منظور تقویت عضلات استفاده کنید.
بالا رفتن از دیوار

دست خود را بر روی دیوار قرار داده و سپس با استفاده از دو انگشت خود آن را بالا ببرید؛ درست مانند این که با دست خود در حال راه رفتن بر روی دیوار می باشید. تا جایی که احساس درد نمی کنید بر روی دیوار بالا بروید. از پزشک یا فیزیوتراپیست خود در مورد دفعات انجام این تمرین در روز، سوال کنید.

چرخیدن

یک چرخش داخلی را با بدن دستان خود به پشت و قلاب کردن آن ها به یکدیگر در نزدیکی باسن، شروع کنید. به آرامی دستان خود را بالا و به سمت سر خود برده و سعی کنید تا حد امکان، دست های خود را مستقیم نگه دارید. برای تکمیل یک مرتبه ی این تمرین، دست های خود را دوباره پایین آورده و در محل اصلی خود قرار دهید.

چرخش خارجی، با قلاب کرده دست ها به یکدیگر در پشت گردن و قرار دادن آرنج ها در کنار سر شروع می شود. به آرامی آرنج های خود را به جلوی صورت آورده و دوباره به کنار باز گردانید؛ مانند یک پرنده ی در حال بال زدن. تعداد دفعات مورد نیاز برای تکرار هر تمرین را با پزشک یا فیزیوتراپیست خود هماهنگ کنید.

برای درمان شکستگی شانه و کتف روش آرتروسکوپی (جراحی بسته) نیز وجود دارد.


تعویض-مفصل-لگن-و-ران-min.jpg
سپتامبر 8, 2015

آرتروز لگن

آرتروز لگن-

پس از عمل جراحی تعویض مفصل لگن و ران، یکی از مهمترین مواردی که باید به آن بپردازید، بازیابی حرکت مفصل لگن شما است که قبلا در اثر آرتروز لگن ، در آن اختلال ایجاد شده بود. علاوه بر استراحت کافی و کنترل درد پس از عمل جراحی، باید با تقویت عضلات چهار سر ران و مسیر بهبودی کامل پس از عمل تعویض مفصل زانو وزا ران ورزش های سبک و روش های فیزیوتراپی می شود که به بهبودی شما پس از عمل جراحی کمک می کند و معمولا عوارض تعویض مفصل زانو بسیار نادر است.

به منظور دست یابی به موفقیت بلند مدت در بهبودی پس از عمل تعویض مفصل ران، بسیار مهم است که در فرآیند بهبودی شرکت کنید و از دستورالعمل هایی که توسط جراح و فیزیوتراپ به شما ارائه می کنند، به طور کامل پیروی کنید.

ریکاوری

استراحت

استراحت کافی، یک بخش مهم پس از عمل جراحی است. از انجام حرکات و فعالیت هایی که درد شما را افزایش می دهند، خودداری کنید. اگر در هنگام انجام یک حرکت یا فعالیت احساس درد داشتید، آن را متوقف کنید. حتما از واکر یا عصایی استفاده کنید که مورد تایید جراح شما قرار دارد. همچنین مقدار وزنی که بر روی پایتان وارد می کنید نیز باید مورد تایید جراح قرار گرفته باشد.

استفاده از کمپرس سرد و گرم

تنها در صورتی از کمپرس گرم استفاده کنید که پزشک به شما توصیه کرده باشد. بر روی ناحیه ی آسیب دیده کمپرس گرم را به مدت 15 تا 20 دقیقه قرار دهید و این کار را بیش از 4 بار در روز انجام دهید. استفاده از حوله ی گرم و مرطوب کیف آب جوش و حمام آب گرم می تواند به کاهش درد کمک کند. گرما باعث می شود رگ های خونی بزرگتر شوند و در نتیجه جریان خون افزایش یابد. افزایش جریان خون مواد شیمیایی که ایجاد درد می کنند را می راند. همچنین اکسیژن و مواد مغذی موثر در بهبودی را به محل آسیب دیده می رساند. بهتر است هنگام خواب از کیف آب جوش برقی استفاده نکنید.

از کمپرس یخ بر روی محل آسیب دیده به مدت 10 تا 15 دقیقه و بیش از 4 بار در روز استفاده کنید. یخ باعث می شود رگ های خونی تنگ تر شوند و در نتیجه جریان خون کاهش یابد. این امر به کنترل التهاب و کاهش درد ناشی از آن کمک می کند. برای این کار می توانید از کیسه های حاوی یخ استفاده کنید.یک حوله بین کیسه ی یخ و پوستتان قرار دهید.

ورزش

ورزش کردن به منظور بهبودی تعادل، دامنه ی حرکتی و قدرت بدن می تواند به شما برای کنترل درد و بازگشت به فعالیت های عادی روزانه کمک کند. همچنین به شما کمک می کند در آینده با مشکلی مواجه نشوید. فیزیوتراپ شما به دقت به شما آموزش خواهد داد که چگونه به طور صحیح ورزش ها را انجام دهید تا بدون آسیب به لگن، آن را تقویت کنید. برخی از ورزش هایی که فرا می گیرید می تواند شامل مواردی از جمله بالا آوردن زانو، حرکت پا به آرامی به یک سمت، حرکت پا به آرامی به پشت و کشش های ران باشد. از دستورات پزشک در مورد محدودیت در بلند کردن اجسام سنگین پیروی کنید.

فیزیوتراپی

در 6 هفته ی اول پس از عمل جراحی تعویض مفصل لگن، فیزیوتراپی بسیار مهم است. انجام حرکات فیزیوتراپی حرکت لگن را بهبود می بخشد و به شما آموزش می دهد که طی دوره ی بهبودی، چطور حرکت کنید تا به مفصل جدید اجازه ی بهبودی دهید. بیمارانی که تمرینات فیزیوتراپی تعویض مفصل لگن را انجام می دهند، خیلی سریع تر بهبود می یابند.

حتما در مورد بلند کردن وسایل سنگین با پزشک و فیزیوتراپ خود صحبت کنید. توصیه های آنان به نوع پیوند و سایر عوامل در مورد وضعیت شما بستگی دارد.

مراقبت های بعد از عمل

طی 12 هفته پس از عمل جراحی بیشترین میزان از بافت نرم بهبود می یابد. در طول این مدت هرگز ورزش هایی که توسط پزشک یا فیزیوتراپ به شما توصیه نشده است را انجام ندهید. در غیر این صورت انجام این ورزش ها ممکن است ایجاد آسیب کند و خطر دررفتگی را افزایش دهد.

برای بازگشت به فعالیت های عادی قبلی، لگن شما باید به طور کامل بهبود یابد. به این منظور باید اقدامات احتیاطی خاص را به کار گیرید و به طور منظم ورزش کنید تا به بهبودی صحیح و کامل خود کمک کنید.

توصیه های و مراقبتهای تعویض مفصل لگن (حداقل به مدت 12 هفته)

  • تنها در دامنه ی حرکتی که توسط پزشک توصیه شده است، فعالیت کنید.
  • هنگام نشستن، زانوهای شما باید پایین تر از لگن قرار گیرد.
  • لگن خود را بیش از 90 درجه خم نکنید.
  • از توالت فرنگی استفاده کنید.
  • هنگام نشستن در اتومبیل، از یک بالش استفاده کنید.
  • همواره بر روی یک صندلی سفت و بلند بنشینید که هم سطح زانوها و یا بالاتر از آن ها باشد.
  • در حالت نشسته، برای برداشتن چیزی و یا پوشیدن کفش، به جلو خم نشوید. در صورت لزوم از پاشنه کش کفش استفاده کنید.
  • در حالت ایستاده، برای چرخیدن، پاهایتان را حرکت دهید. هرگز تنه ی خود را نچرخانید.
  • از چرخاندن پا، زانو و لگن خودداری کنید.
  • به حالت چهار زانو ننشینید.
  • هنگام خوابیدن به یک سمت در تخت خواب و یا هنگام انجام حرکات ورزشی در حالت خوابیده، یک بالش بزرگ بین پاهایتان قرار دهید.
  • هنگام خوابیدن به پشت، مچ پاهایتان را روی هم قرار ندهید.

توجه: تنها حرکاتی را انجام دهید که توسط فیزیوتراپ به شما توصیه شده است.

انجام روزانه ی این تمرینات به بهبودی دامنه ی حرکتی، افزایش قدرت عضلات و افزایش تحرک شما کمک می کند. تعداد حرکاتی که انجام می دهید را یادداشت کنید.

کنترل درد

اگر پس از انجام حرکات ورزشی، درد و تورم افزایش یافت و بیش از 2 ساعت ادامه داشت، به پزشک مراجعه کنید و فعالیت خود را کاهش دهید. اگر درد باعث ایجاد مشکل شد، از داروهایی که توسط پزشک تجویز شده است، مصرف کنید.

راه رفتن

در ابتدا، از راه رفتن بر روی سطوح شیب دار و ناصاف، خودداری کنید. هر روز به تدریج مسافت پیاده روی را افزایش دهید، اما در یک روز این مسافت را بیش از 20% زیاد نکنید. تا زمانی که جراح یا فیزیوتراپ به شما توصیه کرده است، برای راه رفتن از عصا یا واکر استفاده کنید و حتما کفش مناسب بپوشید.

ورزش و حرکات اصلاحی

در زیر لیستی از ورزش هایی که باید در منزل انجام دهید، آورده شده است.

فیزیوتراپ به شما خواهد گفت که کدام یک از این تمرینات را انجام دهید و در صورت لزوم، در برنامه ی ورزشی تان تغییراتی ایجاد خواهد کرد.

  • شما باید مجموعه ای از تمرینات ورزشی را 3 بار در روز انجام دهید.
  • هر تمرین ورزشی را 10 بار تکرار کنید. پس در هر روز 3 ست از هر تمرین را با 10 بار تکرار انجام دهید. بین هر ست استراحت کنید.
  • اگر انجام یک ورزش خاص برای شما مشکل است و یا ایجاد درد می کند، آن را متوقف کنید و به پزشک خود اطلاع دهید.
  • همه ی حرکات باید به آرامی و تحت کنترل انجام شوند. هنگام انجام حرکات، نفستان را حبس نکنید.
  • اگر ورزشی باعث درد می شود، آن را انجام ندهید. درد، پیام بدن شماست و به شما می گوید که باید استراحت کنید.
  • طبیعی است که پس از انجام حرکات ورزشی، کمی احساس درد عضله داشته باشید. معمولا گذاشتن کمپرس یخ بر روی لگن به مدت 10 دقیقه به کاهش درد کمک می کند. چنانچه درد بیش از 48 ساعت طول کشید، به جراح یا فیزیوتراپ اطلاع دهید.

تقویت عضلات پشت

انجام این حرکت، عضلاتی که موجب استقامت پشت می شوند را تقویت می کند، بنابراین این ناحیه، هنگام انجام حرکات پا، محافظت می شود.

خوابیدن به عرض شکم

به پشت بخوابید، در حالی که زانوها خمیده است و کف پا بر روی زمین قرار دارد. با کشیدن شکم به داخل ستون فقرات، عضلات شکم را منقبض کنید. به طور طبیعی نفس بکشید.

دامنه ی حرکتی

انجام این حرکات ورزشی، حرکت مفصل لگن را افزایش می دهد.

خم شدن مفصل لگن و لغزاندن پاشنه ی پا

به پشت بخوابید. یکی از زانوها را به سمت قفسه ی سینه بالا بیاورید. بیش از 90 درجه آن را خم نکنید. می توانید از یک حوله یا ملافه برای پشت خود استفاده کنید.

 

دور کردن لگن از محور مرکزی بدن

به پشت بخوابید. شکمتان را به داخل جمع کنید. پاهایتان را صاف کنید. پای عمل شده را به به یک سمت روی زمین بکید. انگشتان پا و کشکک زانو باید به سمت سقف قرار گیرند. به حالت اولیه بازگردید.

 کشش مفصل لگن

به پشت بخوابید در حالی که هر دو زانو خم است و کف پاها صاف هستند. پایی که عمل نشده را به سمت قفسه ی سنه بالا بیاورید. همزمان به آرامی پای عمل شده را به تخت فشار دهید.

تمرینات استقامتی

انجام این تمرینات به تقویت عضلات شما کمک می کند و باعث حفاظت از مفصل جدید لگن می شود.

خم کردن مفصل ران (در حالت خوابیده)

به پشت بخوابید. یک پاشنه را به آرامی به سمت بالا روی زمین بکشید و پا را به آرامی از روی زمین بالا بیاورید. (مفصل ران تا 60 درجه باید خم شود).

کشش لگن (در حالت خوابیده)

به پشت بخوابید و یک حوله را بین زانوهایتان قرار دهید. زانوهایتان را خم نگه دارید و کمی با فاصله از هم قرار دهید.

شکمتان را به داخل جمع کنید، به باسن فشار آورده و لگن را از روی تخت بلند کنید.

کشش مفصل لگن

کشش زانو با استفاده از حوله ی رول شده

یک حوله ی رول شده را مطابق شکل زیر پای عمل شده قرار دهید. با انقباض عضلات جلوی ران، زانویتان را بکشید. پشت زانو را به حوله ی رول شده فشار دهید.

کشش زانو با استفاده از حوله ی رول شده

تمرینات قدرتی

دور کردن مفصل لگن از محور مرکزی (در حالت ایستاده)

بر روی پای عمل نشده بایستید. بدنتان را صاف بگیرید و شکمتان را به داخل جمع کنید. دستتان را به یک صندلی یا میز برای حفاظت بگیرید. با حفظ سطح لگن و در حالی که کشکک زانو و انگشتان پا به سمت جلو قرار دارند، پای عمل شده را به سمت کنار بدن حرکت دهید. در هنگام بالا بردن پا، به یک سمت خم نشوید. پایتان را به سمت مرکز برگردانید.

خم کردن زانو (در حالت ایستاده)

بر روی پای عمل نشده بایستید. برای حفاظت یک صندلی یا میز را بگیرید. در حالی که لگن شما با پای دیگر در یک راستا قرار دارد، پای عمل شده را خم کرده و به سمت باسن بالا بیاورید.

کشش ساق پا در حالت ایستاده

 

 تمرینات کششی

انجام این حرکات به انعطاف پذیری عضلات اطراف لگن کمک می کند. حتما باید این حرکات را بعد از حرکات استقامتی و به آرامی انجام دهید.

کشش عضله ی همسترینگ

پشتتان را صاف بگیرید و به آرامی یک زانو را صاف کنید تا جایی که در پشت رانتان احساس کشش کنید.

کشش عضله ی همسترینگ

کشش ساق پا

بایستید و جلوی یکی از پاها را بر روی 2 یا 3 کتاب قرار دهید. در حالی که پاشنه ی پا با زمین در تماس است، به آرامی به جلو خم شوید تا جایی که در ساق پایتان احساس کشش کنید.

کشش ساق پا

کشش عضلات چهار سر ران

روی شکمتان و بر روی یک بالش دراز بکشید. یک حوله ی تا شده را زیر پیشانی تان قرار دهید. شکم و رانتان را منقبض کنید. با استفاده از یک پارچه یا طناب دور مچ پا، یک زانو را خم کنید تا پایتان به سمت پشت شما بالا بیاید. این کار را تا جایی ادامه دهید که در جلوی ران احساس کشش کنید.

کشش عضلات چهار سر ران

تمرینات تعادلی و پیشرفته

تعادل

در حالتی بایستید که پاها جدا از هم قرار گیرند و نسبت به هم قرینه باشند. یک صندلی یا میز را با دست بگیرید.

تعادل

در صورت لزوم، وزنتان را از یک پا به پای دیگر منتقل کنید. این کار را تا جایی که بتوانید به مدت 10 ثانیه بر روی یک پا بایستید، ادامه دهید.


دیر-جوش-خوردن-و-جوش-نخوردن-شکستگی-استخوان-ها-min.jpg
سپتامبر 8, 2015

شکستگی استخوان ممکن است به طور کامل و یا جزئی اتفاق بیفتد و به شکل های عرضی، طولی و یا به چندین قطعه بشکند.

انواع شکستگی ها

استخوان از مواد سختی تشکیل شده است، اما در صورت اعمال نیروی خارجی به آن می تواند خم شود، با این حال چنانچه نیروی وارد شده بیش از حد باشد، استخوان خواهد شکست؛ درست مثل خط کش پلاستیکی که در صورتی که زیادی خم شود، بشکند.

شدت شکستگی معمولا به نیرویی که باعث شکستن استخوان می شود، بستگی دارد. شکستگی استخوان ممکن است به صورت ترک یا شکافی ایجاد شده باشد و یا توسط نیروی شدیدتری مثل تصادف اتومبیل یا شلیک گلوله باعث خرد شدن استخوان می شود.

چنانچه استخوان به گونه ای بشکند که قطعات شکسته ی استخوان از پوست بیرون بزنند، یا زخم ناشی از جراحت تا استخوان شکسته نفوذ کند، به این نوع شکستگی، شکستگی باز گفته می شود، که بسیار جدی است چون با پاره شدن پوست، احتمال عفونت زخم و استخوان وجود دارد.

انواع شکستگی های استخوان شامل موارد زیر است:

  • شکستگی پایدار. انتهای استخوان شکسته سر جای خود باقی مانده و به ندرت از محل خود جابجا می شود.
  • شکستگی باز. پوست ممکن است توسط استخوان و یا ضربه ای که در زمان شکستگی موجب جراحت پوست می شود، پاره شود. دراین وضعیت استخوان ممکن است نمایان شود.
  • شکستگی عرضی. این نوع شکستگی دارای خط شکست افقی است.
  • شکستگی مورب. الگوی شکستگی در این حالت به صورت زاویه دار است.
  • خرد شدن استخوان. در این نوع شکستگی، استخوان به چندین قطعه تقسیم می شود.

درمان انواع شکستگی ها

همه ی انواع روش های درمانی شکستگی های استخوان از یک اصل کلی تبعیت می کنند: قطعات شکسته ی استخوان باید در جای خود قرار داده شوند و تا زمان بهبودی کامل، باید از حرکت کردن آن ها از سر جای خود، جلوگیری شود. در بسیاری موارد، پزشک، قطعات شکسته ی استخوان را سر جای اصلی خود قرار می دهد. اصطلاح فنی این عمل، جاانداختن نام دارد. انتهای استخوان های شکسته با تشکیل استخوان جدید دورتادور لبه ی قطعات شکسته ی استخوان به هم جوش می خورند. گاهی اوقات برای درمان شکستگی، به عمل جراحی نیاز است. نوع روش درمانی که مورد نیاز است، به شدت شکستگی، باز یا بسته بودن شکستگی و استخوان خاصی که دچار شکستگی شده است، بستگی دارد. برای مثال درمان شکستگی استخوان ستون فقرات (مهره ها) نسبت به درمان شکستگی پا و یا لگن متفاوت خواهد بود.

پزشکان از روش های متفاوتی برای درمان شکستگی ها استفاده می کنند:

  • ثابت کردن استخوان توسط گچ گرفتن
  • استفاده از بریس یا آتل (بریس یا آتل حرکت مفصل های نزدیک به محل شکستگی را کنترل یا محدود می کند)
  • کشش (توسط کشش آرام استخوان ها، آن ها در جای خود تنظیم می کنند.
  • فیکس کردن استخوان شکسته از خارج (در این روش، با استفاده از ابزارهای فلزی مثل پیچ، پلاک، پین و سیم، در بالا و پایین ناحیه ی شکسته، استخوان ها در جای خود بی حرکت می شوند. پین یا پیچ، به یک میله ی فلزی در خارج پوست متصل می شود.
  • جا انداختن به روش باز و فیکس کردن استخوان شکسته از داخل (در این روش، قطعات شکسته ی استخوان ابتدا در جای خود قرار داده می شوند و سپس توسط پیچ های مخصوص یا با اتصال پلاک های فلزی به سطح خارجی استخوان، در کنار یکدیگر نگه داشته می شوند.

   مراحل و مدت زمان جوش خوردن استخوان

روند بهبودی به موارد زیر بستگی دارد:

  • نوع استخوان
  • میزان حرکت در ناحیه ی شکستگی
  • سن
  • سلامت عمومی بدن (برای مثال سیگار کشیدن)
  • تغذیه
  • دارو

5 مرحله ی بهبودی

  1. تشکیل لخته ی خون:در اطراف محل شکستگی، هماتوم (لخته ی خون) تشکیل می شود.
  1. واکنش های ضد التهابی:در عرض 8 ساعت یک واکنش ضد التهابی اتفاق می افتد. این واکنش شامل فعالیت های سلولی است که برای ایجاد پل در محل شکستگی انجام می شود و نیز به آرامی لخته ی خونی را جذب می کند. سپس رگ‌های جدید خونی در محل آسیب دیده تشکیل می‌شود.
  1. تشکیل کالوس:حجم زیادی از سلول‌ها یک پینه یا کالوس را تشکیل می‌دهند که باعث ایجاد محدودیت در حرکت عضو آسیب دیده و پاک سازی قسمت‌های مرده ی استخوان ها می‌شود. معمولاً 4 هفته پس از ایجاد جراحت، محل شکستگی دوباره به هم متصل شده و به اصطلاح، استخوان جوش می‌خورد. در این حالت محل شکستگی به صورت ناقص ترمیم می‌شود و امکان تحمل فشار را ندارد. با گرفتن عکس رادیولوژی می‌توان یک خط شکستگی واضح و یک کالوس باد کرده را در محل آسیب دیده مشاهده کرد. محل شکستگی هنوز حساس و دردناک است.
  1. جوش خوردن:پس از حدود 6 تا 8 هفته، استخوان جدید به استخوان قبلی جوش می خورد و محکم می شود. در این مرحله، استخوان جوش خورده قادر است فشارهای طبیعی را تحمل کند. محل شکستگی دیگر دردناک و حساس نیست و محافظت از آن ضروری نیست.
  1. بازسازی و شکل گیری استخوان:مرحله ی نهایی پس از گذشت چند ماه و یا چند سال پس از شکستگی استخوان انجام می شود. این مرحله اصطلاحا مرحله ی بازسازی نامیده می شود. استخوان طوری بازسازی می شود که بتواند شکل و عملکرد خود را به صورت اولیه ی خود قبل از جراحت، به دست آورد.

جوش نخوردن یا دیر جوش خوردن استخوان ها

روش های درمانی مدرن تقریبا تمامی انواع شکستگی ها را درمان می کند. در موارد نادر، ممکن است یک شکستگی به طور صحیح بهبود نیابد و در نتیجه باعث می شود استخوان جوش نخورد. در برخی موارد دیگر، ممکن است مدت زمان بهبودی شکستگی، بیش از حد طبیعی طول بکشد، در این حالت به آن دیر جوش خوردن استخوان گفته می شود.

جوش نخوردن استخوان باعث ادامه یافتن درد در محل شکستگی، حتی پس از پایان یافتن درد ابتدایی می شود.

درد ناشی از دیر جوش خوردن استخوان، اگر درمان نشود، ممکن است ماه ها و یا حتی سال ها طول بکشد.

علت ها و دلایل

برای بهبودی شکستگی، استخوان باید در جای خود محکم شود که این کار معمولا توسط گچ گرفتن و در برخی موارد با استفاده از پیچ و پلاک یا پین برای نگه داشتن استخوان طی عمل جراحی استفاده می شود. استخوان همچنین به منبع خونرسانی ثابت نیاز دارد. خون اکسیژن، سلول ها و فاکتورهای رشد مورد نیاز برای بهبودی استخوان را به محل شکستگی می آورد. اگر استخوان شکسته شده در جای خود ثابت نشود و خون کافی به آن نرسد، جوش نمی خورد.

عواملی از جمله مصرف تنباکو یا نیکوتین می تواند مانع بهبودی استخوان شود و احتمال جوش نخوردن استخوان را افزایش دهد. افراد مسن و افراد مبتلا به دیابت، آنمی شدید و یا عفونت نیز در صورتی که دچار شکستگی شوند، احتمال جوش نخوردن استخوان های آن ها وجود دارد. مصرف داروهایی مثل داروهای ضد التهاب، شامل آسپیرین، ایبوپروفن و پردنیزون نیز احتمال جوش نخوردن استخوان را افزایش می دهند چون بر جریان خون تاثیر می گذارند.

تغذیه نیز می تواند بر جوش نخوردن استخوان تاثیر بگذارد، چون استخوان ها برای بهبودی کامل به پروتئین، کلسیم، ویتامین C و D و سایر مواد معدنی نیاز دارند.

برخی استخوان ها مثل استخوان انگشتان پا، استقامت خوبی دارند و جریان خون به این ناحیه خیلی خوب است، به همین دلیل هرگز دچار جوش نخوردن نمی شوند. سایر استخوان ها مثل استخوان ران فوقانی (سر استخوان ران و گردن) و استخوان های کوچک مچ، منبع خونی اندکی دارند و در صورت شکستگی، احتمال جوش نخوردن آن ها زیاد است.

تشخیص

در صورت وجود درد مداوم در محل شکستگی و یا شکستگی که در زمان معمول بهبود نیافته باشد، باید به پزشک مراجعه کرد تا از طریق عکسبرداری توسط اشعه ی X، MRI و یا سی تی اسکن احتمال جوش نخوردن استخوان بررسی شود. یک آزمایش خون هم گرفته می شود تا در صورتی که عفونت باعث جوش نخوردن استخوان شده است، تشخیص داده شود.

روش های درمان

درمان بدون جراحی

در برخی موارد جوش نخوردن استخوان، برای درمان جوش نخوردن استخوان نیازی به عمل جراحی نیست. رایج ترین نوع درمان بدون عمل جراحی،  درمان دیر جوش خوردن و جوش نخوردن شکستگی استخوان ها با مگنت یا مگنت تراپی است.

مگنت تراپی یکی از روش های درمانی مود استفاده در فیزوتراپی برای درمان طیفی از مشکلات پزشکی است. در این روش از میدان های مغناطیسی با فرکانس بالا یا پایین استفاده می شود.

با قرار دادن اعضای بدن در برابر امواج مغناطیسی، می‌توان یک واکنش یونی و ملکولی ایجاد کرد که باعث تحریک فرآیندهای شیمیایی در بدن و تسریع آن ها می شود. به این ترتیب سلول‌های در معرض امواج، موثرتر و سریع‌تر عضو آسیب دیده را درمان می‌کنند. امواج مغناطیسی به زیر سطح پوست نفوذ کرده و به استخوان می‌رسد و می‌تواند باعث ترمیم و ساخت مجدد بافت‌های استخوانی در بدن شود.

تأثیرات توانبخشی درمان جوش نخوردن و یا دیر جوش خوردن شکستگی استخوان ها با مگنت، امروزه کاملاً شناخته شده می‌باشد. استفاده از این روش به دلایل زیر برای بیماران توصیه می‌شود:

  • عوارض جانبی ناشی از مگنت درمانی بسیار جزئی است.
  • این روض یکی از معدود روش های الکتروتراپی است که می تواند به عمق مناسبی برای تاثیرگذار بودن، نفوذ کند.
  • ابزارهای تولید کننده ی امواج مغناطیسی با فرکانس بالا و پایین، برای افراد به راحتی قابل تهیه هستند و استفاده از آن‌ها ساده است. این ابزارها بسیار قدرتمند هستند و وزن کمی دارند. به همین خاطر این ابزارها یک راهکار ایده آل برای استفاده ی درمانی در منزل محسوب می‌شوند.
  • پس از گذشت 15 تا 20 جلسه، می توانیم نتایج اسکن تراکم استخوان را مشاهده کنیم. به هر حال پس از گذشت جلسات اندکی، درد و التهاب به طور قابل توجهی کاهش می یابد.

عمل جراحی

در صورتی که روش های بدون عمل جراحی کارآمد نباشد، به عمل جراحی نیاز خواهد بود. همچنین در صورتی که در اولین عمل جراحی با موفقیت روبرو نشدیم، ممکن است به عمل جراحی ثانویه نیاز باشد. عمل جراحی شامل پیوند استخوان، تثبیت استخوان از داخل و یا تثبیت استخوان از خارج می باشد.


ورزش-های-اصلاحی-گودی-کمر-min.jpg
سپتامبر 8, 2015

لوردوز یا گودی و قوس زیاد کمر وضعیتی است که در آن ستون فقرات داخلی بدن دچار انحنا می شود. ستون فقرات به طور طبیعی دارای انحنا است که میزان آن بسیار جزئی است و به عملکرد صحیح ستون فقرات کمک می کند. این انحنای طبیعی به دلیل شکل قرار گیری مهره هایی که ستون فقرات را تشکیل می دهند، ایجاد شده است.چنانچه این انحنای ستون فقرات افزایش یابد، در این صورت فشار یا کشش زیادی بر روی سایر نواحی ستون فقرات اعمال می شود و در نتیجه ایجاد درد می کند.

علت ها و دلایل

سندرمی وجود دارد با عنوان سندرم ضربدری تحتانی که در آن عضلات اطراف لگن، سفت شده و یا ضعیف و یا کشیده می شوند. تمامی این حالت ها موجب عدم توازن ماهیچه ای می شوند. عضلاتی که اغلب سفت می شوند، شامل عضلات صاف کننده ی تنه، عضلات خم کننده ی ران (خصوصا عضله ی ایلیوسواس) می باشند. این عضلات نیازمند کشش هستند.

عضلاتی که معمولا ضعیف و کشیده می شوند، شامل عضلات شکمی (راست شکمی، مورب داخلی و مایل خارجی) و عضلات باز کننده ی مفصل ران (همسترینگ و گلوتئوس ماکسیموس) می شوند.

علائم و نشانه ها

معمولا افرادی که به گودی کمر مبتلا هستند، علامتی به غیر از انحنای زیاد ستون فقرات ندارند. سایر علائم گودی کمر که ممکن است با توجه به شدت انحنا ایجاد شوند، شامل موارد زیر می شوند:

  • درد کمر
  • درد ممکن است تا ناحیه ی پاها کشیده شود.
  • تغییرات درروده و مثانه، هرچند نادر است.
  • چنانچه فرد به مشکلاتی علاوه بر قوس زیاد کمر دچار باشد، در این صورت ممکن است دیسپلازی پیشرفته ی ران، دیستروفی عضلات و یا مشکلات عصبی- عضلانی را تجربه کنند.

تشخیص

اغلب، گودی و قوس زیاد کمر توسط معاینات فیزیکی تشخیص داده می شود. معمولا به منظور تعیین شدت دقیق انحنای کمر، از اشعه ی X و یا تصویربرداری MRI ستون فقرات استفاده می شود.

MRI یا سی تی اسکن همچنین هر گونه تاثیرات عصبی که انحنای ستون فقرات ایجاد می کند را نشان می دهد.

میزان انحنای ستون فقرات مانند درجه بندی زاویه اندازه گیری می شود. زاویه ی انحنا و همچنین علایم موجود، تعیین می کند که کدام روش درمانی مناسب است.

درمان

  • چنانچه گودی کمر جزئی باشد، معمولا نیازی به درمان ندارد.
  • چنانچه فرد به علت گودی کمر، دچار عوارض و ناراحتی است، باید به منظور تقویت عضلات و افزایش دامنه ی حرکتی، اقدام به انجام تمرینات فیزیوتراپی کند. این تمرینات باید تحت نظارت متخصص فیزیوتراپی انجام گیرد.
  • اگر در دوران کودکی گودی کمر تشخیص داده شود، در این صورت باید به منظور جلوگیری از پیشرفت این وضعیت از کمربند طبی استفاده شود.
  • در موارد شدید گودی کمر که درمان های بالا بر روی آن نتیجه بخش نیست، به عمل جراحی نیاز است و در درمان گودی کمر مؤثر خواهد بود. طی این عمل جراحی، ستون فقرات توسط میله های فلزی یا پیچ و پلاک صاف می شود. همچنین در طول عمل جراحی ممکن است پیوند استخوان انجام شود تا رشد و استحکام ستون فقرات را بهبود بخشد.

در زیر تمریناتی در مورد گودی کمر ارائه شده است. اما ابتدا باید توجه داشته باشید که این تمرینات حتما باید تحت نظارت پزشک و یا پس از مشاوره با متخصص فیزیوتراپ انجام شود.

ورزش و حرکات اصلاحی

ورزش های کششی

توصیه می شود که قبل از انجام هر حرکت ورزشی اصلاحی با پزشکتان مشورت کنید.

کشش فلکسور ران

  • عضله ی ایلیوسواس قوی ترین عضله ی فلکسور ران است و این حرکت ورزشی

موجب کشش این عضله می شود.

  • یکی از زانوها را بر روی زمین قرار دهید.
  • در حالی که کمر صاف است، ران ها به آرامی به سمت جلو برده می شوند.
  • در عضله تان احساس کشش خواهید داشت.
  • به مدت 20 تا 30 ثانیه این کشش را حفظ کنید.
  • این کار را چندین بار در روز و هر بار 3 تا 5 مرتبه تکرار کنید.

 

کشش عضلات کمر

  • به پشت بخواهید در حالی که زانوهایتان خمیده است.
  • زانوهای تان را تا حدی که احساس راحتی کنید، به سمت پشت ببرید.
  • این حالت را به مدت 20 تا 30 ثانیه حفظ کنید.
  • این حرکت را چندین بار در روز و هر بار 3 تا 5 مرتبه تکرار کنید.

ورزش های استقامتی

دراز و نشست (ساده)

  • به پشت بخوابید در حالی که زانوها خم است.
  • دست ها را بالای زانوها قرار دهید و سر و شانه ها را از روی زمین بلند کنید.
  • این تمرین را تا جایی که ماهیچه های شکم خسته شوند، ادامه دهید.
  • به مدت یک دقیقه استراحت کنید.
  • سعی کنید این تمرین را در دو یا 3 مرحله انجام دهید.

دراز و نشست (مشکل)

سطح سختی این ورزش را می توان با قرار دادن دست ها به طور متقاطع بر روی سینه یا در مجاورت سر افزایش داد. هرگز دست ها را در پشت سر قرار ندهید، چون این کار باعث ایجاد فشار بر روی گردن می شود.

دراز و نشست متقاطع یا چرخشی

  • به پشت بخوابید در حالی که زانوها خم است و پاها محکم بر روی زمین قرار دارند.
  • دست ها را در کنار سر قرار دهید.
  • سر و شانه ها را از زمین بلند کنید و در حین این کار بخش بالایی بدن را به طوری بچرخانید که بازوی راست مستقیما به سمت زانوی چپ باشد.
  • به حالت آغازین بازگردید.
  • این ورزش را با تغییر حالت از راست به چپ تکرار کنید.
  • در ابتدا این عمل را در 2 مرحله ی 10 تایی آغاز کنید و به تدریج تا 3 مرحله ی 20 تایی افزایش دهید.

حرکت پل

پل

  • به پشت بخوابید در حالی که زانوها خم است و پاها بر روی زمین قرار دارند.
  • به آرامی باسن را بالا برده و کمر را از روی زمین بلند کنید.
  • سعی کنید تا جای ممکن باسن را بالا بیاورید. می توانید حس کنید که عضلات این ناحیه به سختی در حال فعالیت هستند.
  • به مدت 5 تا 10 ثانیه در این حالت بمانید.
  • استراحت کنید.
  • تکرار کنید.
  • در ابتدا این عمل را در دو مرحله ی 10 تایی انجام دهید و به تدریج تا 3 مرحله ی 30 تایی افزایش دهید.
  • به منظور افزایش سطح سختی این ورزش، می توان این حرکت را بر روی یک پا انجام داد.

درمان-فلج-بل-min.png
سپتامبر 8, 2015

فلج بل چیست؟

فلج بل(فلج صورت)، به فلج موقتی عصب صورت گفته می شود که در نتیجه ی آسیب به اعصاب صورت ایجاد می شود. عصب صورت با عنوان عصب هفتم مغزی نیز شناخته می شود، از یک کانال استخوانی باریک (کانال فالوپین) درون جمجمه، از زیر گوش ها تا ماهیچه های هر سمت صورت کشیده می شود. در اغلب مسیر، این عصب درون این محافظ استخوانی احاطه شده است.

هر عصب صورت به ماهیچه های یک سمت از صورت، شامل اعصابی که باز و بسته کردن چشم را کنترل می کنند، و انواع حالات صورت مثل خنده و اخم را باعث می شوند، پیام رسانی می کند.

به علاوه عصب صورت ضربات عصبی را به غدد لاکریمال یا اشکی، غدد بزاقی و ماهیچه های استخوان کوچک گوش میانی که رکابی نامیده می شود، می رساند.عصب صورت همچنین احساس طعم را از زبان منتقل می کند.

وقتی فرد به فلج بل یا فلج عصب صورت دچار می شود، عملکرد عصب صورت مختل می شود و در نتیجه موجب اختلال در انتقال پیام از طریق مغز به عضلات صورت می شود. این اختلال موجب ضعف یا فلج عضله و بی حسی صورت می شود.

فلج بل به افتخار جراح اسکاتلندی قرن 19، سر چارلز بل، که عصب صورت را توصیف کرد و ارتباط آن با این بیماری را توضیح داد، نام گذاری شده است. این اختلال که به سکته مغزی مربوط نیست، رایج ترین علت فلج صورت است. به طور کلی، فلج بل فقط یکی از جفت عصب های صورت و یک سمت از صورت را تحت تاثیر قرار می دهد، با این حال در موارد نادر، می تواند هر دو طرف صورت را تحت تاثیر قرار دهد.

علائم و نشانه ها

به دلیل این که عصب صورت عملکردهای زیادی دارد و بسیار پیچیده است، آسیب به عصب یا اختلال در عملکرد آن، می تواند مشکلات زیادی ایجاد کند. علائم فلج بل می تواند از فردی به فرد دیگر متفاوت باشد و شدت آن از ضعف جزئی تا فلج کامل فرق می کند. علایم این بیماری می تواند شامل مواردی از جمله کشش، ضعف و فلج یک سمت صورت و یا به ندرت هر دو سمت صورت باشد.

سایر علایم این بیماری شامل افتادگی پلک و کج شدن گوشه ی دهان، سرازیر شدن آب دهان، خشکی چشم یا دهان، اختلال چشایی و وجود بیش از حد اشک در یک چشم می باشد. اغلب این علایم، که معمولا ناگهانی شروع می شود و ظرف 48 ساعت به اوج خود می رسد، باعث کج شدن قابل توجهی در صورت می شود.

سایر علایم فلج بل یا عصب صورت می تواند شامل مواردی از جمله درد و ناراحتی اطراف فک و پشت گوش، سوت کشیدن یک یا هر دو گوش، سردرد، از دست دادن حس چشایی، حساسیت بیش از حد به صدا در سمت آسیب دیده، اختلال در تکلم، گیجی و اختلال در خوردن یا آشامیدن باشد.

علت ها و دلایل

فلج بل زمانی اتفاق می افتد که عصبی که عضلات صورت را کنترل می کند، متورم یا ملتهب شود و یا تحت فشار قرار گیرد. در نتیجه موجب ضعف یا فلج می شود. به هر حال علت دقیق این آسیب ناشناخته است.

اغلب دانشمندان معتقدند که عفونت های ویروسی مانند مننژیت ویروسی یا ویروس عامل سرماخوردگی (هرپس سیمپلکس) می تواند این بیماری را ایجاد کند. آن ها معتقدند که عصب صورت در پاسخ به عفونت، متورم و ملتهب می شود و به کانال فالوپین فشار وارد می کند و در نتیجه موجب ایسکمی (محدودیت اکسیژن رسانی و خون رسانی به سلول های عصبی) می شود. در برخی موارد جزئی (که بهبودی سریع حاصل می شود)، تنها به غلاف میلین عصب آسیب وارد شده است. غلاف میلین یک پوشش از جنس چربی است که به عنوان عایق بر روی رشته های عصبی در مغز عمل می کند.

این بیماری همچنین با بیماری هایی از جمله آنفولانزا یا بیماری مشابه آنفولانزا، سردرد، عفونت مزمن گوش میانی، فشار خون بالا، دیابت، سارکوئیدوز، بیماری لایم، تومور و آسیب هایی از جمله شکستگی جمجمه یا جراحت صورت همراه بوده است.

افراد در معرض ابتلا

فلج بل هر ساله 40 هزار آمریکایی را مبتلا می کند. این بیماری مردان و زنان را به یک میزان تحت تاثیر قرار می دهد و می تواند در هر سنی اتفاق بیفتد، اما در افراد با سنین زیر 15 سال و بالای 60 سال کمتر رایج است. فلج بل به طور نامتناسبی، افرادی را مورد هدف قرار می دهد که به دیابت یا بیماری های تنفسی فوقانی مثل آنفولانزا یا سرماخوردگی مبتلا هستند.

تشخیص

تشخیص فلج بل بر اساس تظاهرات بالینی انجام می شود که شامل کج شدن صورت، عدم توانایی در حرکت دادن عضلات سمت آسیب دیده ی صورت و رد کردن سایر بیماری های ایجاد کننده ی فلج صورت می باشد. هیچ آزمایش بالینی مخصوصی برای تشخیص این بیماری وجود ندارد.

به طور معمول، پزشک ضعف فوقانی و پایینی صورت فرد را معاینه می کند. در اغلب موارد، این ضعف به یک سمت صورت محدود می شود و یا گاهی اوقات به پیشانی، پلک و دهان می رسد. آزمایشی با عنوان الکترومیوگرافی (EMG) می تواند آسیب به عصب را تشخیص دهد و شدت و وسعت درگیری اعصاب را تعیین می کند. آزمایشات خونی می تواند گاهی اوقات به تشخیص سایر مشکلات همزمان از جمله دیابت و عفونت های خاص کمک کند. با استفاده از عکسبرداری های MRI و سی تی اسکن می توانیم ساختارهایی که بر روی عصب صورت فشار وارد می کنند را تشخیص داده و از بین ببریم.

راه ها و روش های درمان

تقریبا 75% از بیماران مبتلا به فلج بل یا عصب صورت در مدت زمان کمی به بهبودی کامل دست می یابند. 35% بقیه در عرض کمتر از یک سال بهبود می یابند. یک روش درمانی مخصوص برای تمام انواع این بیماری وجود ندارد، با این حال پزشک ممکن است برای تسریع بهبودی شما فیزیوتراپی و مصرف داروهای خاص توصیه کند. عمل جراحی به ندرت در مورد بیماری فلج بل یا عصب صورت انجام می شود.

داروها

داروهای رایج برای درمان فلج صورت یا عصب صورت شامل موارد زیر است:

  • کورتیکواستروئیدها:مثل Prednisone عوامل ضد التهاب قدرتمندی هستند. اگر این داروها بتوانند ورم عصب صورت را کاهش دهند، در نتیجه عصب قادر خواهد بود به راحتی درون کانال استخوانی که آن را احاطه کرده است، جای گیرد. کورتیکواستروئیدها در صورتی که طی چند روز اول پس شروع علایم مصرف شوند، کارآیی بهتری خواهند داشت.
  • داروهای ضد ویروس: نقش داروهای ضد ویروس مشخص نیست. داروهای ضد ویروس به تنهایی فایده ای ندارند. اثربخش بودن آنتی ویروس هایی که به استروئیدها اضافه شده باشند نیز بعید به نظر می رسد.

با این وجود، داروی آنتی ویروس والاسیکلوویر (Valtrex)  گاهی اوقات به همراه Prednisone برای بیمارانی که به فلج حاد صورت مبتلا هستند، تجویز می شود.

فیزیوتراپی

عضلات فلج شده، کوچک تر و منقبض می شوند که موجب انقباض دایمی آن ها می شود. متخصص فیزیوتراپی به شما آموزش می دهد که چگونه عضلات صورت خود را ماساژ دهید و چه تمرینات ورزشی انجام دهید تا از این اتفاق جلوگیری کنید.

فیزیوتراپ شما در ابتدا حرکات عضلات صورت شما را بررسی می کند تا بتواند برنامه ی درمانی مخصوص شما را طراحی کند. این برنامه ی درمانی می تواند شامل موارد زیر باشد:

  • ورزش های کششی به منظور بازیابی توانایی بالابردن ابرو و حرکت گوشه ی دهان.
  • برنامه ی ورزشی برای انجام حرکاتفعال و غیر فعالبه منظور افزایش عملکردعضلات.
  • تحریک الکتریکی برای حفظ بخش عمده ای از ماهیچه های صورت و جلوگیری از آتروفی.
  • با اعمال ماساژ بر روی عضلات فلج شده، می توان انعطاف پذیری و کشسانی عضله را حفظ کرد. ماساژ همچنین باعث حفظ جریان خون به ناحیه ی آسیب دیده می شود و از انقباض آن جلوگیری می کند.
  • انجام حرکاتی در طول عضلات که موجب بهبود در حس هایی مثل لمس، ضربه زدن و نوازش کردن می شود.

عمل جراحی

در گذشته  برای درمان فلج بل یا عصب صورت عمل جراحی به منظور کاهش فشار وارد بر روی عصب عضله ی صورت، توسط باز کردن مسیرهای استخوانی که عصب از درون آن رد می شد، صورت می گرفت. امروزه این نوع عمل جراحی توصیه نمی شود. آسیب عصب صورت و از دست دادن موقت حس شنوایی از خطرات احتمالی این روش هستند.

مراقبت در منزل

  • مراقبت چشم:چنانچه نمی توانید به طور کامل چشم هایتان را ببندید، ممکن است چشمتان دچار خشکی شود. خشکی چشم می تواند موجب زخم شدن آن و ایجاد بسیاری مشکلات بینایی شود. برای حفاظت از چشم و مرطوب نگه داشتن آن:

در طول روز دائما با انگشت خود پلکتان را باز و بسته کنید. از قطره های چشمی (اشک مصنوعی) یا پماد چشمی استفاده کنید. قطره های چشمی حاوی متیل سلولز گزینه ی مناسبی هستند و نیازی به تجویز توسط پزشک ندارند.

می توانید از قطره های چشمی در طول روز و از پماد چشمی شب هنگام موقع خواب استفاده کنید. از پزشکتان بپرسید که چند وقت یک بار باید از این قطره ها استفاده کنید. در هنگام شب از چشم بند استفاده کنید و در سایر ساعات شبانه روز از عینک معمولی یا عینک ایمنی استفاده کنید.

  • مراقبت از دهان: اگر در یک ناحیه از زبانتان حسی ندارید و یا در این ناحیه بزاق کمی وجود ندارد، ممکن است در این قسمت غذا گیر کند و در نتیجه موجب پوسیدگی دندان و بیماری لثه شود. برای جلوگیری از این مشکلات به دفعات زیاد در روز مسواک بزنید و از نخ دندان استفاده کنید. برای جلوگیری از مشکلات بلع، به آرامی غذا بخورید و غذایتان را به خوبی بجوید. خوردن غذاهای نرم مثل ماست نیز می تواند کمک کننده باشد.
  • استفاده از حرارت مرطوب: یک لیف یا پارچه را در آب گرم خیس کنید و چندین بار در روز آن را بر روی صورتتان قرار دهید تا درد را کاهش دهید.
  • انجام حرکات فیزیوتراپی: ماساژ دادن و انجام حرکات ورزشی بر روی عضلات صورت با توجه به توصیه های فیزیوتراپ، می تواند باعث شل شدن و جلوگیری از انقباض و گرفتگی عضلات صورت  و درمان فلج بل یا عصب صورت شود.

درمان-شکستگی-استخوان-مچ-پا-min.jpg
سپتامبر 8, 2015

شکستگی  استخوان مچ پا یک آسیب شایع است. ممکن است تاکنون در اثر تصادف، زمین خوردن و یا قدم اشتباه، دچار شکستگی مچ پا شده باشید. شدت شکستگی مچ پا متفاوت است. انواع شکستگی می تواند از یک مو برداشتن ساده تا شکستگی هایی که موجب سوراخ شدن پوست می شود، متفاوت باشد.

درمان شکستگی استخوان مچ پا به محل دقیق شکستگی و شدت شکستگی بستگی دارد. در شکستگی شدید، ممکن است به عمل جراحی نیاز باشد تا توسط میله های فلزی یا پیچ و پلاک استخوان شکسته در وضعیت صحیح قرار گیرد و در این حالت ترمیم شود.

علائم و نشانه ها

چنانچه به شکستگی مچ پا دچار شدید، ممکن است یکی از علائم یا نشانه های زیر را تجربه کنید:

  • درد فوری و ضربان دار
  • با انجام فعالیت درد افزایش می یابد و با استراحت کاهش می یابد.
  • ورم
  • کبودی
  • حساس شدن
  • بدشکلی
  • مشکل در راه رفتن و یا بلند کردن وسایل سنگین
  • مشکل در پوشیدن یا درآوردن کفش

برخی افراد موقع آسیب، صدای شکستن چیزی به گوششان می رسد. به هر حال شنیدن یا احساس شکستن چیزی در پا، همواره علامت شکستگی نیست.

چنانچه درد و ورم بیش از 2 یا 3 روز ادامه داشت، و یا در راه رفتن شما به دلیل درد زیاد اختلال ایجاد شد، به پزشک مراجعه کنید.

علت ها و دلایل

شایع ترین علل شکستگی استخوان مچ پا و قفل کردن مچ پا شامل موارد زیر است:

  • تصادفات رانندگی: شکستگی های رایج در اثر تصادفات رانندگی ممکن است به ترمیم از طریق عمل جراحی نیاز داشته باشد.
  • زمین خوردن: سقوط از ارتفاع چند متری یا زمین خوردن می تواند موجب شکستگی چند استخوان در مچ پا شود.
  • قدم اشتباه برداشتن: گاهی اوقات تنها زمین گذاشتن پا به طور اشتباه می تواند موجب شکستگی استخوان شود. به دفعات زیاد، افراد به دلیل برخورد انگشتان پا با وسایل منزل یا محل کار، دچار شکستگی شده اند. پیچ خوردن مچ پا نیز می تواند ایجاد شکستگی کند.
  • استفاده ی بیش از حد: شکستگی های ناشی از فشار زیاد در استخوان هایی از پا که وزن بدن را تحمل می کنند، رایج است. شکاف های خیلی باریک معمولا در طول زمان و در اثر استفاده ی بیش از حد یا فشار مکرر (مثلا در اثر دویدن مسافت های طولانی) بر روی استخوان پا ایجاد می شوند. با این حال ممکن است این شکستگی با استفاده ی طبیعی از استخوانی که در اثر عواملی مثل پوکی استخوان یا شکستگی ضعیف شده است، اتفاق بیفتد.

تشخیص

طی معاینات فیزیکی، پزشک نقاط حساس مچ پا را بررسی می کند. یافتن محل دقیق درد، می تواند به تشخیص علت آن کمک کند. پزشک پای شما را در جهات مختلف حرکت می دهد تا دامنه ی حرکتی آن را بررسی کند. پزشک ممکن است از شما بخواهد که راه بروید تا راه رفتن شما را مورد بررسی قرار دهد.

عکسبرداری

همه ی صدمات وارد شده به مچ پا به عکسبرداری نیاز ندارد. چنانچه علائم و نشانه های شما با معیارهای خاصی مطابقت داشت، پزشک ممکن است یک یا چند مورد از عکسبرداری های زیر را توصیه کند:

  • اشعه ی X
  • اسکن استخوان
  • سی تی اسکن
  • MRI

روش های درمان

درمان شکستگی استخوان مچ پا به استخوانی که دچار شکستگی شده و شدت جراحت بستگی دارد.

درمان بدون جراحی

داروها

ممکن است پزشک مصرف داروهای مسکن غیر تجویزی مانند استامینوفن (تایلنول و غیره)، ناپروکسن سدیم (Aleve و غیره) یا ایبوپروفن (ادویل و غیره) را  برای درمان شکستگی مچ پا توصیه کند.

فیزیوتراپی

پس از بهبودی استخوان، ممکن است لازم باشد که عضلات خشک و رباط ها را شل کنید. برای این کار انجام ورزش های فیزیوتراپی می تواند کمک کننده باشد.

پس از ارزیابی کامل، درمانگر فیزیکی شما درمان را آغاز می کند. او ممکن است از روش های درمانی مانند کمپرس سرد و گرم و یا تحریک الکتریکی برای کمک به درمان ورم و درد اطراف مچ پا استفاده کند.

انجام حرکات ورزشی باید جزء اصلی توانبخشی مچ پا در اثر شکستگی باشد. ورزش هایی که موجب تقویت مچ پا و بهبود دامنه ی حرکتی آن انجام می شود، بسیار مهم است. همچنین ممکن است ورزش های مخصوص لگن و زانو نیز انجام شود. به احتمال زیاد از شما خواسته می شود که یک برنامه ی ورزشی را در منزل انجام دهید. حتما باید از دستورات متخصص فیزیوتراپی پیروی کنید و در صورت وجود هر سوالی آن را بیان کنید.

تمرین راه رفتن نیز در درمان شکستگی استخوان مچ پا بسیار مهم است. درمانگر فیزیکی شما می تواند به شما کمک کند که از راه رفتن با وسایل کمکی به راه رفتن مستقل پیشرفت کنید.

چنانچه به منظور جا انداختن استخوان شکسته ی مچ پا تحت عمل جراحی قرار گرفته اید، ممکن است در اطراف محل برش جای زخم ایجاد شده باشد. فیزیوتراپ با ماساژ دادن این ناحیه به بهبود کمک می کند. همچنین ممکن است به شما آموزش دهد که چگونه خودتان محل جای زخم را ماساژ دهید.

عمل جراحی

  • جا انداختن: چنانچه دو انتهای استخوان شکسته از جای خود خارج شده باشند، پزشک باید این قسمت ها را در جای درست خود قرار دهد. به این روش جا انداختن گویند. بسته به میزان درد، از شل کننده ی عضلانی، آرام بخش و یا حتی از بیهوشی عمومی برای درمان شکستگی استخوان مچ پا استفاده می شود.
  • آتل بندی: به منظور ترمیم بافت، استخوان شکسته باید بدون حرکت باشد تا دو انتهای شکسته دوباره به هم جوش بخورند. در اغلب این موارد برای این کار از آتل یا گچ استفاده می شود. برای شکستگی جزئی پا ممکن است تنها به پابند طبی یا بریس و یا به کفش دارای کفی سفت نیاز باشد. در اثر شکستگی انگشت پا، انگشت شکسته به انگشت سالم کناری آتل بندی می شود و یک گاز بین آن دو قرار داده می شود.
  • عمل جراحی: در برخی موارد ممکن است جراح ارتوپد به عمل جراحی نیاز داشته باشد تا بتواند استخوان های شکسته را توسط میله های فلزی یا پیچ و پلاک در جای صحیح خود به هم متصل کند تا در این وضعیت ترمیم شوند. پس از بهبودی کامل شکستگی استخوان مچ پا در صورتی که این ابزار موقتی باشند یا ایجاد درد کنند، از بدن خارج می شوند.

درد-ساق-پا-min.jpg
سپتامبر 8, 2015

درد ساق پا معمولا در ارتباط با ورزش کردن ایجاد می شود. واژه ی درد ساق پا یا شین اسپلینت به درد موجود در طول لبه ی داخلی استخوان ساق پا (درشت نی) اشاره دارد.

درد ساق پا معمولا به دنبال فعالیت های بدنی ایجاد می شود و اغلب با دویدن همراه است. هر فعالیت شدید ورزشی می تواند باعث بروز درد عضلات ساق پا شود مخصوصا هنگامی که شما به تازگی یک برنامه ی تناسب اندام را آغاز کرده اید.

با به کارگیری اقدامات ساده می تواند درد استخوان ساق پا را بهبود بخشید. استراحت، کمپرس یخ و کشش، اغلب مفید هستند. مراقب باشید که در هنگام ورزش، بیش از حد از اندامتان کار نکشید تا از بروز دوباره ی این مشکل جلوگیری کنید.

درد ساق پا (سندرم استرس استخوان درشت نی)، التهاب عضلات، تاندون ها و بافت های استخوانی اطراف استخوان درشت نی می باشد. درد، معمولا در امتداد مرز درونی استخوان درشت نی، جایی که عضلات به استخوان می چسبند، ایجاد می شود.

در شکل زیر محل درد نشان داده شده است:

علت ها و دلایل

به طور کلی، درد ساق پا زمانی ایجاد می شود که از ماهیچه و بافت استخوان (ضریع استخوان) پا طی ورزش های مکرر بیش از حد کار کشیده شود.

درد ساق پا معمولا در اثر تغییر ناگهانی در فعالیت های بدنی ایجاد می شود. این تغییرات می تواند در افزایش تکرار دفعات انجام ورزش باشد، مثل افزایش تعداد روزهایی که در هفته ورزش می کنید، و یا تغییر در شدت و مدت آن باشد، مثل دویدن در مسافت طولانی و یا دویدن روی تپه.

سایر عواملی که در ایجاد درد ساق پا دخالت دارند، شامل موارد زیر هستند:

  • داشتن کف پای صاف یا قوس غیر طبیعی
  • ورزش کردن با کفش نامناسب

دونده ها در معرض بیشترین خطر بروز درد ساق پا قرار دارند. رقصنده ها و سربازان نیز دو گروه دیگر از افرادی هستند که به مراتب دچار این عارضه می شوند.

علائم و نشانه ها

رایج ترین علامت درد ساق پا، درد موجود در امتداد مرز استخوان درشت نی است. ممکن است در این ناحیه کمی ورم هم ایجاد شود.

درد ساق پا ممکن است:

  • درد تیز و خنجری باشد و یا کند و ضرباندار
  • قبل و بعد از ورزش ایجاد شود.
  • با لمس ناحیه ی آسیب دیده، تشدید یابد.

تشخیص

پس از توضیح در مورد علائم بیماری و سوابق پزشکی، پزشک ساق پای شما را مورد معاینه قرار می دهد. تشخیص دقیق بسیار اهمیت دارد. گاهی اوقات ممکن است مشکلات دیگری وجود داشته باشد که می تواند بر بهبودی تاثیرگذار باشد.

پزشک ممکن است به منظور رد احتمال سایر بیماری های ساق پا، دستور عکسبرداری از آن ناحیه را بدهد. مشکلات زیادی از جمله شکستگی استرس، التهاب تاندون (تاندونیت) و سندرم کمپارتمان مزمن می توانند موجب درد ساق پا شوند.

شکستگی استرسی

چنانچه درد ساق پاس شما به درمان پاسخگو نیست، پزشک ممکن است بخواهد از عدم وجود شکستگی استرس اطمینان حاصل کند. شکستگی استرس، یک ترک کوچک است که در اثر فشار و کارکشیدن بیش از حد از استخوان درشت نی ایجاد می شود.

عکسبرداری هایی که تصویر آناتومی ساق پا را نشان می دهند، می تواندد به تشخیص عارضه کمک کنند. اسکن استخوان و MRI، اغلب وجود شکستگی استرس در استخوان درشت نی را نشان می دهند.

تاندونیت (التهاب تاندون)

تاندون ها، عضلات را به استخوان ها متصل می کنند. تاندونیت زمانی اتفاق می افتد که تاندون ها دچار التهاب شوند. این حالت مانند درد ساق پا دردناک است، مخصوصا اگر تاندون دچار پارگی موضعی شده باشد. با استفاده از عکسبرداری MRI می توان وجود تاندونیت را تشخیص داد.

سندرم کمپارتمان مزمن

این سندرم معمولا یک عارضه ی غیر رایج است که علایمی شبیه درد ساق پا ایجاد می کند. سندرم کمپارتمان عارضه ای دردناک است که زمانی که فشار بین عضلات به سطح خطرناکی می رسد، ایجاد می شود. این سندرم معمولا با ورزش کردن همراه است. معمولا با توقف فعالیت، درد به زودی برطرف می شود.

آزمایشات مورد استفاده برای تشخیص این بیماری، شامل اندازه گیری فشار بین اجزای پا، قبل و بعد از ورزش می باشد.

روش های درمان

درمان بدون جراحی

استراحت: به دلیل این که درد ساق پا معمولا در اثر کار کشیدن بیش از حد از این اندام ایجاد می شود، روش درمانی استاندارد، شامل چندین هفته استراحت و عدم انجام فعالیتی است که باعث ایجاد درد شده است. می تواند در طول زمان بهبودی، ورزش های هوازی سبک، مثل شنا، دوچرخه ی ثابت و استفاده از دستگاه الپتیکال را جایگزین کرد.

مصرف داروهای غیر استروئیدی ضد التهاب:داروهایی مثل ایبوپروفن، آسپیرین و ناپروکسین درد و ورم را کاهش می دهند.

کمپرس یخ: از بسته های یخ، چندین بار در روز و هر بار 20 دقیقه استفاده کنید. یخ را به طور مستقیم بر روی پوست قرار ندهید.

ساق بند طبی:استفاده از ساق بند طبی می تواند از ورم بیشتر جلوگیری کند.

تمرینات انعطاف پذیری:کشش عضلات پا باعث می شود در ساق پا احساس بهتری داشته باشید.

کفش مناسب:استفاده از کفش مناسب با زیرسازی خوب در طول فعالیت های روزانه به کاهش فشار وارد بر ساق پا کمک می کند.

ارتز: افرادی که به صافی کف پا و مشکلات مکرر درد ساق پا دچار هستند، می توانند از ارتز استفاده کنند. با قرار دادن ارتز در کفش، می توان به قرارگیری صحیح و ثبات مچ و کف پا در کفش کمک کرد و در نتیجه فشار وارد بر ساق پا را کاهش داد. ارتز را می توانید خودتان خریداری کنید و یا آن را مخصوص پای خودتان سفارش دهید.

استفاده از نوار درمانی کشی یا کینزیوتیپ: با استفاده از این نوار قبل از دویدن، می توان فشار وارد بر ساق پا را کاهش داد و جریان خون را از طریق گرما و فشار، افزایش داد. این نوار همچنین موجب حفاظت عضلات می شود.

اولتراسوند، تکنیک gratson و تحریک الکتریکی: با اسفاده از اولتراسوند و حرکت دادن آن به آرامی بر روی ناحیه ی ملتهب، جریان خون در نواحی عمقی ساق پا افزایش می یابد. تکنیک gratson عضلات گرفته را شل می کند و به گردش بهتر خون کمک می کند.

علاوه بر این، برخی افراد از روش تحریک الکتریکی عضله استفاده می کنند. با استفاده از پالس های نور، می توان عضلات ساق پا را شل کرد و گردش خون را افزایش داد و همچنین باعث کاهش درد ساق پا شد. از تحریک الکتریکی عضله همچنین می توان برای تمرینات استقامتی هنگام جراحت استفاده کرد.

بازگشت به ورزش:درد ساق پا معمولا با استراحت و انجام روش های درمانی ساده که در بالا توضیح داده شد، بهبود می یابد. قبل از بازگشت به فعالیت های ورزشی، باید به مدت حداقل 2 هفته هیچ دردی نداشته باشید. به خاطر داشته باشید که با بازگشت به فعالیت های ورزشی، فعالیت شما از لحاظ شدت در سطح پایین تری باشد. دفعات انجام حرکات ورزشی و مدت زمان انجام آن ها نباید مانند قبل باشد.

قبل از ورزش، حتما ابتدا بدنتان را گرم کنید و حرکات کششی انجام دهید. تمرینات را به آرامی افزایش دهید. اگر درد شما دوباره شروع شد، بلافاصله ورزش را متوقف کنید. از کمپرس یخ استفاده کنید و یک تا دو روز استراحت کنید. دوباره فعالیت ورزشی را با شدت کمتر شروع کنید. نسبت به قبل شدت تمرینات را با سرعت کمتری افزایش دهید.

عمل جراحی

تعداد بسیار اندکی از افراد برای درمان درد ساق پا به عمل جراحی نیاز خواهند داشت. عمل جراحی در موارد بسیار شدیدی که به درمان های بدون عمل جراحی پاسخ نمی دهد، انجام می شود. با این حال، معلوم نیست که عمل جراحی چقدر موثر باشد.

پیشگیری

  • از کفش های مناسب استفاده کنید.
  • اطمینان حاصل کنید که کفی های کفشتان جذب کننده ی ضربه هستند. اگر کف پایتان صاف است، استفاده از کفی مناسب، ضروری است.
  • از راه رفتن بر روی سطوح ناهموار و دامنه های پرشیب خودداری کنید.
  • شدت انجام حرکات ورزشی را به آرامی افزایش دهید.
  • قبل از ورزش، حتما گرم کنید.

میتوانید هر زمانی انجام این تمرینات را شروع کنید:

  • کشیدن حوله: بر روی یک سطح صاف و سفت بنشینید و پای آسیب دیده را در جلوی خودتان صاف کنید. یک حوله را دور انگشتان پایتان بپیچید و در حالی که پایتان راست است، حوله را به سمت خود بکشید. به مدت 15 تا 30 ثانیه این حالت را حفظ کنید، سپس استراحت کنید. این حرکت را 3 بار تکرار کنید.

کشش تاندون آشیل و فاشیای کف

  • کشش ساق پا در حالت ایستاده: به سمت دیوار بایستید و دستانتان را در امتداد چشم ها روی دیوار بگذارید. پای آسیب دیده را در عقب قرار دهید، به طوری که پاشنه ی پا روی زمین باشد. پای دیگر را در جلو قرار دهید به طوری که زانو خم شود. پای پشتی را به آرامی به داخل بیاورید. به آرامی به دیوار تکیه کنید تا جایی که احساس کشش در عضله ی پشت ساق پا ایجاد شود. این کشش را به مدت 15 تا 30 ثانیه نگه دارید. سپس به حالت ایستاده ی قبلی بازگردید. این تمرین را چندین بار در روز و هر بار 3 مرتبه تکرار کنید.

کشش ساق پا در حالت ایستاده

  • کشش کمپارتمان جلویی: در کنار دیوار یا صندلی به بغل بایستید در حالی که پای آسیب دیده نسبت به دیوار یا صندلی دورتر باشد. یک دست را برای تعادل به دیوار یا صندلی بگیرید. زانوی پای آسیب دیده را خم کنید و و جلوی پا را با دست بگیرید. جلوی پا را به سمت پاشنه ی پا خم کنید. باید در جلوی ساق پا احساس کشش کنید. به مدت 15 تا 30 ثانیه در این حالت بمانید. این حرکت را 3 بار تکرار کنید.
  • دورس فلکشن مقاوتی مچ پا: در یک انتهای طناب الاستیک، گره بزنید و آن را به دیوار ببندید. به انتهای دیگر طناب، یک حلقه وصل کنید و پای سمت آسیب دیده را از داخل حلقه رد کنید. به سمت در بنشینید در حالی که پای آسیب دیده روبروی شما قرار دارد. پا را به سمت مخالف در حرکت دهید تا جایی که در طناب کشش ایجاد شود. در حالتی که پای شما راست است، با کشیدن طناب، قسمت بالای کف پا را به سمت بدن خود بکشید. به آرامی به حالت قبل بازگردید. 2 ست 15 تایی از این حرکت انجام دهید.

دورس فلکشن مقاوتی مچ پا

  • دامنه ی حرکتی مچ پا: در حالی که پاهایتان راست است و زانوهایتان به سمت سقف است، بنشینید یا دراز بکشید. انگشتان پای آسیب دیده را به سمت بینی تان خم کنید و سپس به سمت عکس خم کنید. سپس انگشتان پا را به سمت پای دیگر خم کنید و سپس به سمت عکس خم کنید. در نهایت، قسمت بالای کف پا را به طور دورانی بچرخانید. تنها کف پا و مچ پا را حرکت دهید. پایتان را حرکت ندهید. در هر جهت این حرکت را 10 بار تکرار کنید.
  • بالا آوردن پاشنه ی پا: پشت یک صندلی یا میز بایستید. در حالی هر دو کف پا بر روی زمین قرار دارد. از صندلی یا میز به عنوان محافظ استفاده کنید و بر روی انگشتان پا بلند شوید. به مدت 5 ثانیه در این حالت بمانید. سپس بدون گرفتن محافظ، به آرامی پایین بیایید. ( اگر نیاز به گرفتن محافظ دارید، اشکالی ندارد) وقتی درد این ورزش کمتر شد، این حرکت را سعی کنید بر روی یک پا (پای آسیب دیده) انجام دهید. این حرکت را 15 بار تکرار کنید. 2 ست 15 تایی انجام دهید. بین ست ها، 30 ثانیه استراحت کنید.

 


خشکی-،-سفتی-و-بی-حرکتی-مفصل-زانو-min.jpg
سپتامبر 8, 2015

خشکی ، سفتی و بی حرکتی مفصل زانو  به چندین علت ایجاد می شود و اغلب با درد و ورم همراه است. گاهی اوقات ممکن است کمی قرمزی، گرمی، بی حسی و سوزن سوزن شدن نیز در محل درد وجود داشته باشد.

خشکی مفصل زانو می تواند علل متفاوتی داشته باشد، اما معمولا علت خشکی زانو در دو دسته قرار می گیرند: عللی که در اثر آسیب یا جراحت ایجاد شده اند و آن هایی که به دلیل بیماری خاصی ایجاد شده اند.

در اینجا به علل رایج خشکی زانو می پردازیم، آن هایی که به جراحت مربوط می شوند و آن هایی که به دلیل بیماری ایجاد شده اند، و سپس در ادامه در مورد درمان خشکی مفصل زانو توضیحاتی ارائه خواهیم داد.

علت ها و دلایل

خشکی و سفتی مفصل زانو اغلب به دلایل زیر اتفاق می افتد:

مایع مفصلی: وقتی زانو آسیب می بیند، اغلب مایع زیادی در مفصل جمع می شود (به اصطلاح زانو آب می آورد). میزان ورم به شدت جراحت بستگی دارد. در اثر یک آسیب جزیی، التهاب درون مفصل موجب افزایش تولید مایع سینوویال می شود. در آسیب شدیدتر، ممکن است به طور مستقیم به درون مفصل خونریزی ایجاد شود، که به آن همارتروز گفته می شود و می تواند باعث ایجاد تورم قابل توجهی شود. هر گونه تجمع آب اضافه در مفصل، می تواند باعث بروز خشکی مفصل زانو شود، چون این مایع با اشغال فضا در مفصل، حرکت آن را محدود می کند.

تورم همواره قابل مشاهده نیست. ممکن است قبل از بروز هر علامتی، مایع زیادی در مفصل تجمع کرده باشد . بنابراین ممکن است خشکی زانو با هیچ علامت دیگری همراه نباشد.

تغییرات بیومکانیکی: اگر یکی از ساختارهای زانو آسیب ببیند، می تواند موجب تغییر حرکات زانو شود. مفصل زانو برای داشتن دامنه ی حرکتی وسیع، سیستم پیچیده ای از انواع حرکات چرخشی، پیچشی و لغزشی دارد. یک جراحت می تواند این حرکات را تحت تاثیر قرار داده و حرکت مفصل را محدود کند و در نتیجه باعث خشکی زانو شود.

تغییرات بیومکانیکی

درد: درد نیز می تواند مانع از حرکت زانو شده و باعث بروز خشکی ، سفتی و بی حرکتی مفصل زانوشود. این یک واکنش طبیعی است، وقتی با حرکت زانو دچار درد می شویم، آن را متوقف می کنیم. در مراحل اولیه ی پس از جراحت، این پاسخ بدن برای جلوگیری از آسیب بیشتر، مفید است. اما اگر ادامه یابد، عضلات و مفصل سفت شده و باعث خشکی طولانی مدت زانو می شود.

آسیب منیسک: آسیب به غضروف خاصی که مفصل زانو را می پوشاند. این امر موجب خشکی ، سفتی و بی حرکتی زانو به دلیل جلوگیری از حرکت روان آن می شود. گاهی اوقات نیز ممکن است بخشی از غضروف آسیب دیده درون مفصل گیر کند و در نتیجه موجب محدود کردن حرکت آن شود؛ به این حالت قفل شدن زانو گفته می شود. در بخش پارگی منیسک می توانید در این مورد بیشتر بدانید.

پیچ خوردگی: پیچ خوردگی جزئی و کشیده شدن بیش از حد رباط زانو نیز می تواند موجب خشکی زانو شود. این امر می تواند تا حدی به دلیل بروز تورم اندکی در مفصل و همچنین به علت کاهش استقامت مفصل باشد و حرکت آن را تحت تاثیر قرار می دهد. برای به دست آوردن اطلاعات بیشتر به بخش پیچ خوردگی رباط مراجعه کنید.

شکستگی: شکستگی استخوان نیز به دلیل ایجاد درد، بی ثباتی و بی نظمی در مفصل زانو، می تواند موجب خشکی ، سفتی و بی حرکتی مفصل زانو شود.

شکستگی

آسیب به رباط: آسیب به رباط هایی مثل ACL یا PCL اغلب باعث خونریزی درون مفصل می شود. معمولا در این هنگام ورم شدیدی بلافاصله ایجاد می شود و باعث محدودیت در حرکت زانو می شود. در این مورد می توانید در بخش های آسیب به ACL و پارگی PCL اطلاعات بیشتری به دست آورید.

آرتروفیبروز: این یک وضعیت نادر است که می تواند در اثر جراحت و یا عمل جراحی ایجاد شود. وقتی بافت بدن بیش از حد دچار جراحت و زخم شود، باعث محدودیت و دردناک شدن حرکت آن می شود.

التهاب تاندون (تاندونیت): التهاب یا تخریب تاندون ها می تواند باعث کشیدگی مفصل شود و با تضعیف آن، حرکت طبیعی آن را محدود کند. در این حالت معمولا تاندون پاتلاردر جلوی زانو تحت تاثیر قرار می گیرد. در این مورد در بخش زانوی پرشگران مطالب بیشتری بخوانید.

پس از ورزش: در اثر کارکشیدن بیش از حد از عضلات پا (نه لزوما آسیب دیدن)، عضلات سفت شده و باعث خشکی زانو می شوند. قبل از ورزش حتما نرمش کرده و بدنتان را گرم کنید تا از ایجاد این وضعیت جلوگیری کنید.

آرتریت روماتوئید: این یک بیماری سیستمیک و مزمن است که باعث التهاب و فیبروز مفصل ها می شود. در آرتروز زانو ، استخوان ها و غضروف ها دچار آسیب شده و باعث خشکی زانو (معمولا در هر دو پا) می شوند که اغلب با قرمزی، تورم و گرم شدن آن ناحیه همراه است. علایم این بیماری ثابت نیست و در حالات خوب و بد، در نوسان است. در این بیماری علاوه بر مفصل زانو، چندین مفصل دیگر از جمله دست ها و پاها نیز تحت تاثیر قرار می گیرند.

استئوآرتروز: این بیماری بیشتر با عنوان ساییدگی زانو شناخته می شود که می تواند منجر به تخریب غضروف و استخوان شود. سطوح صاف مفصل از بین می روند و و فضای بین استخوان ها کاهش می یابد، در نتیجه موجب خشکی زانو می شود. این خشکی معمولا در اول صبح و پس از استراحت به مدت طولانی، شدیدتر است و به سرعت با فعالیت بدن شدت آن کاهش می یابد.

بورسیت (آماس کیسه های مفصلی): این حالت زمانی اتفاق می افتد که یکی از کیسه های بورسا (کیسه های کوچک پر از مایع که بین استخوان ها و تاندون ها قرار می گیرد)، دچار تورم می شوند. این کیسه ها در اثر سایش بیش از حد و یا ضربه ی ناگهانی، دچار التهاب می شوند. این کیسه ها معمولا به صورت توده های کدویی شکل یا شبیه پرتقال های کوچک هستند که اغلب در جلو یا پشت زانو قرار دارند. می توانید در بخش بورسیت، در این مورد اطلاعات بیشتری کسب کنید.

نقرس: نقرس، نوعی آرتروز التهابی است که در اثر تجمع اوریک اسید و ایجاد کریستال هایی از این ماده در زانوها و پاها ایجاد می شود. علایم این بیماری به سرعت طی چند ساعت بروز می کنند و همانند خشکی زانو، مفصل ها دردناک شده و قرمز و داغ می شوند. معمولا تکرار این علایم رایج است. برای مطالغه ی بیشتر در این زمینه به بخش نقرس مراجعه کنید.

دلایل نادر دیگری نیز در مورد خشکی زانو وجود دارد، اما این موارد بسیار جدی هستند و سریعا باید بیمار تحت مراقبت های پزشکی قرار گیرد:

  • تومور: رشد غیر طبیعی استخوان
  • عفونت: مانند استئومیلیت (عفونت استخوان) یا آرتروز سپتیک (آرتروز عفونی)

تشخیص

چنانچه از خشکی زانو و زانو درد رنج می برید، برای بررسی علت به پزشک مراجعه کنید. پزشک از شما در مورد سوابق پزشکی و نیز فعالیت های اخیرتان سوال خواهد کرد. همچنین ممکن است برای بررسی بیشتر، عکسبرداری توسط MRI یا اشعه ی X را توصیه کند.

راه ها و روش های درمان

مانند اغلب بیماری ها، برای درمان خشکی زانو به طور صحیح و کامل، مهم است که ابتدا علت آن تشخیص داده شود. همواره برای تشخیص صحیح مشکل خشکی زانو، به پزشک متخصص مراجعه کنید. در زیر برخی روش های درمانی برای خشکی ، سفتی زانو آمده است:

در مواردی که مفصل زانو دچار آسیب یا جراحت شده است، در مرحله ی اول، درمان شامل مصرف دارو، بستن بریس، فیزیوتراپی و برخی از درمان بی حسی زانو بطور خاص مثل تزریق اوزون و PRP می باشد.

در مورد خشکی زانو ناشی از ورم، پزشک شما ممکن است این ناحیه را تخلیه کند. برای مثال، پارگی رباط ACL باعث می شود مفصل زانو پر از خون شود. برای کاهش فشار این ناحیه، پزشک از یک سوزن برای تخلیه ی خون و مایع اضافی در این محل استفاده می کند. این کار ورم را به حداقل می رساند و همچنین باعث درمان خشکی زانو می‌شود.

فیزیوتراپی نیز ممکن است در مورد خشکی زانو و برای درمان آرتروز زانو توصیه شود. فیزیوتراپ با شما کار خواهد کرد تا دامنه ی حرکتی زانویتان را افزایش داده و تمرینات ورزشی را برای کاهش التهاب، به شما توصیه خواهد کرد. ورزش به کشش عضلات کمک می کند و نواحی اطراف مفصل را برای درمان آرتریت روماتوئید زانو تقویت می کند.

در مواردی که وزن بالا ممکن است در خشکی زانو نقش داشته باشد، ممکن است تغذیه ی صحیح و کاهش وزن نیز به شما توصیه شود. در مورد بیماری نقرس، تغییر در رژیم غذایی می تواند به کاهش تجمع اوریک اسید در بدن کمک کند.

حرکات کششی برای رفع خشکی زانو

کشش عضلات، موجب افزایش انعطاف پذیری می شوند و از خشکی و جراحت عضلات جلوگیری می کنند.

بالا آوردن پای کشیده

این حرکت را در حالت خوابیده به پشت و در حالی که پای راست کشیده است و پای چپ از محل زانو خم شده است و کف پا بر روی زمین قرار دارد، شروع کنید. به آرامی پای راست را با انقباض عضلات ران، حدود 30 سانتی متر از روی زمین بالا بیاورید. به مدت 3 تا 5 ثانیه در این حالت بمانید. سپس به آرامی پا را پایین بیاورید و دوباره این حرکت را تکرار کنید. سپس همین حرکت را با پای چپ انجام دهید، در حالی که پای راست خمیده است.

بالا بردن پا به صورت صاف

کشش عضلات چهارسر ران

بایستید و برای حفظ تعادل، یک دستتان را به یک صندلی یا دیوار بگیرید. یک پایتان را بالا بیاورید، مچ پا را با دست بگیرید و پاشنه ی پا به سمت باسن بیاورید. به مدت 30 ثانیه در این حالت بمانید. باید در عضلات چهار سر در جلوی ران احساس کشش کنید. زانوهایتان را در کنار هم نگه دارید. زمانی که در عضلات ران احساس کشیدگی کردید، کشش را متوقف کنید. این حرکت را با پای دیگر تکرار کنید.

اسکات دیوار

بایستید و پشتتان را به دیوار تکیه دهید. پاها را به عرض شانه باز کنید. زانوها را خم کرده و به آرامی بدنتان را پایین بیاورید. پشتتان باید همچنان به دیوار تکیه داشته باشد. زمانی که زانوهایتان تا زاویه ی 30 درجه خم شد، تا 5 یا 10 شماره بشمارید و سپس به آرامی خودتان را تا محل شروع بالا بکشید. چنانچه هنگام این حرکت دچار درد زانو می شوید، آن را متوقف کنید.

اسکات دیوار-

برای رفع خشکی زانو بر روی زمین بنشینید، به نحوی که پشتتان راست باشد. پایتان را در جلوی خود، صاف و در حالت استراحت قرار دهید. کف دستانتان را بر روی زمین قرار داده و به سمت مچ پایتان حرکت دهید. به مدت 30 ثانیه در این حالت بمانید. باید در عضلات همسترینگ خود در طول پشت ران ها و نیز پشت زانوها احساس کشیدگی کنید. زمانی که در عضلات خود احساس کشش کردید، حرکت دست را متوقف کنید. از خم شدن کمر و یا قفل کردن زانوها خودداری کنید.


درد-پاشنه-پا-min.jpg
سپتامبر 7, 2015

درد پاشنه پا

درد پاشنه پا یکی از مشکلات شایعی است که می‌تواند دلایل بسیاری داشته باشد. اگر چه گاهی اوقات درد پاشنه پا می‌تواند ناشی از یک بیماری سیستمیک (درگیر کننده نقاط مختلف بدن) مانند آرتریت روماتوئید (روماتیسم مفصلی) یا نقرس باشد، اما معمولاً این درد یک عارضه موضعی است که تنها مچ پا را درگیر می‌کند.

اگر درد پاشنه پا دارید که با گذشت چند روز خوب نشده‌ ، حتماً باید به یک متخصص طب فیزیکی و توان‌بخشی مراجعه کنید.

علت ها و دلایل

شایع‌ترین دلایل موضعی درد پاشنه پا عبارتند از:

فاسئیت پلانتار

فاسئیت پلانتار التهاب درد غلاف کف پا است، که یک نوار فیبری از بافت می‌باشد که در کف پا قرار داشته و به حمایت از قوس کف پا کمک می‌کند. فاسئیت پلانتار زمانی رخ می‌دهد که غلاف کف پا تحت فشار یا بار بیش از حدی قرار بگیرد. این باعث می‌شود پارگی‌های کوچکی در فیبرهای غلاف ایجاد شود، خصوصاً در محل اتصال غلاف به استخوان پاشنه.

هر کسی ممکن است به فاسئیت پلانتار دچار شود، اما این عارضه در میان این گروه از افراد شایع‌تر است: مبتلایان به دیابت، افراد چاق، زنان باردار، دوندگان، والیبالیست‌ها، تنیس‌بازها و کسانی که ورزش‌های استپ آیروبیک و بالا رفتن از پله را انجام می‌دهند. همچنین هل دادن و جابجا کردن وسائل بزرگ یا اثاثیه منزل، یا پوشیدن کفش‌های فرسوده یا بدساخت نیز می‌تواند شما را دچار فاسئیت پلانتار کند.

ورزشکاران نیز ممکن است بعد از یک دوره تمرینات شدید به فاسئیت پلانتار شوند، خصوصاً دوندگانی که به خود فشار می‌آورند تا مسافت‌های طولانی‌تر را بدوند. افراد مبتلا به صافی کف پا بیش از سایرین در خطر ابتلا به این عارضه هستند.

خار پاشنه

خار پاشنه عبارت است از رشد غیرطبیعی یک استخوان در ناحیه اتصال غلاف کف پا به استخوان پاشنه. دلیل بروز درد خار پاشنه پا کشیدگی طولانی مدت غلاف کف پا و عضلات مچ پا است که خصوصاً در افراد چاق، دوندگان یا دوندگانِ دوِ آهسته (جاگینگ) رخ می‌دهد.خارپاشنه یک علت درد پاشنه پا می باشد.

در اینجا نیز مانند عارضه فاسئیت پلانتار، استفاده از کفش‌های فرسوده، تنگ یا گشاد و یا بدساخت مشکل را بدتر می‌کند. گاهی اوقات خار پاشنه‌ای که وجود آن در عکس‌های رادیولوژی نیز تأیید می‌شود علت درد پاشنه پا نیست. در واقع، این عارضه در واکنش به فاسئیت پلانتار بروز می‌کند.

آپوفیزیت کالکانه

در این عارضه، مرکز استخوان پاشنه پا، در نتیجه پوشیدن کفش‌های نو یا افزایش فعالیت‌های ورزشی، دردناک می‌شود. این درد در پشت پاشنه پا رخ می‌دهد، نه در کف آن. این عارضه یکی از دلایل نسبتاً شایع درد در کودکان فعال و در حال رشد بین 8 تا 14 سال است. اگر چه تقریباً هر کودکی می‌تواند به آپوفیزیت کالکانه دچار شود، اما کودکانی که در ورزش‌هایی شرکت می‌کنند که در آن‌ها نیاز زیادی به پریدن است بیش از همه در خطر ابتلا به این عارضه هستند.

بورسیت

بورسیت به معنی التهاب بورس است که کیسه‌ای است که در اطراف بسیاری از مفاصل بدن وجود داشته و به تاندون‌ها و عضلات اجازه می‌دهد که در هنگام حرکت مفصل به راحتی حرکت کنند. بورسیت می‌تواند باعث درد در پشت و کف پاشنه پا شود. در بعضی موارد، بورسیت پاشنه پا به برخی مشکلات ساختاری مچ پا مربوط می‌شود که باعث غیرطبیعی شدن راه رفتن می‌شوند. در موارد دیگر، پوشیدن کفش‌هایی که پاشنه آن‌ها به اندازه کافی نرم نیست می‌تواند باعث بروز بورسیت شود.

ضربه کفش پاشنه بلند

این عارضه که نام پزشکی آن اگزوستوز پشت پاشنه است، عبارت است از رشد غیرطبیعی یک زائده استخوانی در پشت پاشنه پا. این عارضه بیشتر در میان زنان جوانی شایع است که به دلیل فشارهای ناشی از کفش‌های پاشنه بلند، مدت زیادی دچار بورسیت بوده‌اند.

ضربه کفش پاشنه بلند

کبودی‌های موضعی

پاشنه پا نیز مانند سایر بخش‌های پا، در حوادث ضربه خورده و دچار کبودی می‌شود. عموماً، این حالت به شکل یک «کبودی سنگ» رخ می‌دهد که یک آسیب ضربه‌ایِ ناشی از قدم گذاشتن بر روی یک جسم تیز در حین راه رفتن با پای برهنه است.

تاندونیت آشیل

در اکثر موارد، تاندونیت آشیل (التهاب تاندون آشیل) به دلیل استفاده بیش از حد از تاندون آشیل، خصوصاً از طریق پریدن خیلی زیاد در طول فعالیت‌های ورزشی، رخ می‌دهد. البته، تاندونیت آشیل می‌تواند به دلیل پوشیدن کفش‌های نامناسبی که بخش بالایی پشت آن‌ها تاندون آشیل را می‌گیرد نیز رخ می‌دهد. گاهی اوقات هم، این عارضه به دلیل وجود یک بیماری التهابی مانند اسپوندیلیت انکیلوزان (که به آن اسپوندیل آرتریت محوری نیز گفته می‌شود)، آرتریت واکنشی، نقرس یا آرتریت روماتوئید رخ می‌دهد.

گیر افتادن عصب

فشرده شدن یک عصب کوچک (شاخه‌ای از عصب پلانتار خارجی) می‌تواند باعث درد، بی‌حسی یا سوزش در ناحیه پاشنه پا شود. در بسیاری از موارد، این فشردگی عصب ناشی از پیچ خوردگی، شکستگی یا تورم سیاهرگ نزدیک پاشنه پا است.

 

گیر افتادن عصب

تشخیص

پس از آنکه علائم مچ پایتان را توضیح دادید، پزشک از شما خواهد خواست جزئیات بیشتری را در مورد درد، تاریخچه پزشکی و سبک زندگی‌تان در اختیار او قرار دهید.

معاینه پزشک شامل موارد زیر خواهد بود:

  • ارزیابی راه رفتن: پزشک از شما خواهد خواست که پا برهنه بایستید و راه بروید تا بتواند حرکت مچ‌ پایتان را در حال راه رفتن ارزیابی کند.
  • بررسی مچ پاها: پزشک مچ پاهایتان را از لحاظ هرگونه تفاوتی با یکدیگر مقایسه می‌کند. سپس او مچ پای دردناکتان را از لحاظ وجود هرگونه نشانه‌ای از حساسیت به لمس، تورم، تغییر رنگ، ضعف عضله و کاهش دامنه حرکت بررسی می‌کند.
  • معاینه عصبی: اعصاب و عضلات از طریق چک کردن قدرت، حساسیت و رفلکس‌ها، ارزیابی می‌شوند.

ممکن است که پزشک علاوه بر معاینه شما کفش‌هایتان را نیز بررسی کند. وجود نشانه‌هایی از ساییدگی‌های بیش از حد در بعضی بخش‌های به خصوص از کفش اطلاعات باارزشی را در مورد مشکلات راه رفتن و هرگونه ضعف در هم‌ترازی استخوان‌ها برای پزشک فراهم می‌کند. بسته به نتایج معاینه فیزیکی، ممکن است به عکس رادیولوژی یا سایر تست‌های تشخیصی برای درد پاشنه پا نیاز داشته باشید.

درمان

اگر چه نحوه درمان به دلیل واقعی درد پاشنه پا بستگی دارد، با این حال اکثر افراد به درمان‌های عصبی محافظه‌کارانه پاسخ می‌دهند. برای مثال، دست کم 90% از افراد مبتلا به فاسئیت پلانتار طی 6 تا 8 هفته درمان‌های محافظه‌کارانه، یا درمان محافظه‌کارانه و به دنبال آن 6 تا 8 هفته استفاده از اسپلینت‌های شبانه، بهبود می‌یابند. کمتر از 5% از افراد مبتلا به فاسئیت پلانتار به عمل جراحی نیاز پیدا می‌کنند.

نحوه درمان درد پاشنه پا به علت درد پاشنه پا بستگی دارد:

  • فاسئیت پلانتار: اکثر پزشکان برای این عارضه یک برنامه شش تا هشت هفته‌ای درمان محافظه‌کارانه شامل کنار گذاشتن موقت ورزش‌هایی که باعث بروز این مشکل در مچ پا می‌شوند، تمرینات کششی، ماساژ یخ کف پا، اصلاح کفش و دمپایی بیمار و کفی‌های مخصوص، تمرینات ورزشی و فیزیوتراپی، بستن کف پای آسیب دیده با نوار چسب‌های مخصوص، و داروهای ضدالتهاب برای کاهش درد کف پا، را توصیه می‌کنند. اگر این درمان محافظه‌کارانه جواب ندهد، پزشک پوشیدن یک اسپلینت شبانه یا یک گچ کوتاه پا را توصیه کرده یا در ناحیه درد یک داروی کورتیکواستروئید تزریق می‌کند. انجام عمل جراحی به ندرت لازم می‌شود و همیشه موفقیت‌آمیز نیست.
  • خار پاشنه: درمان محافظه‌کارانه برای این عارضه شامل استفاده از تکیه‌گاه‌های کفش(یک بالا برنده پاشنه یا یک ضربه‌گیر حلقه‌ای پاشنه) و تعداد محدودی تزریقات موضعی کورتیواستروئید (معمولاً تا سه بار در سال) است. در اینجا نیز، مانند فاسئیت پلانتار، عمل جراحی آخرین گزینه است.
  • آپوفیزیت کالکانه: این عارضه معمولاً بعد از مدتی خودبه‌خود رفع می‌شود. درمان محافظه‌کارانه‌ای که می‌توان در طول این مدت انجام داد عبارت است از استراحت و استفاده از ضربه‌گیر‌ها و پدهای پاشنه.
  • بورسیت: درمان این عارضه شبیه درمان خار پاشنه پا است. ممکن است تغییر نوع کفش هم ضروری باشد.
  • ضربه کفش پاشنه بلند: درمان این عارضه شبیه درمان بورسیت و خار پاشنه است. در موارد نادر، نیاز می‌شود که زائده استخوانی با استفاده از عمل جراحی برداشته شود.
  • کبودی‌های موضعی: با استفاده از کیسه یخ در چند دقیقه اول بعد از آسیب‌دیدگی می‌توان کبودی‌های پاشنه پا را درمان کرد.
  • تاندونیت آشیل: با استراحت، داروهای ضدالتهاب، فیزیوتراپی و حرکات کششی برای درد پاشنه پا می‌توان این عارضه را به روش محافظه‌کارانه درمان کرد.
  • گیر افتادن عصب: اگر پیچ خوردگی، شکستگی یا سایر آسیب‌ها باعث گیر افتادن یک عصب شدند، باید ابتدا این علت‌های زمینه‌ای درمان شوند. در موارد نادر، برای آزاد کردن عصب گیر افتاده به عمل جراحی نیاز خواهد بود.

به منظور درمان درد پاشنه پا روش های دیگری مانند استفاده از آتل پاشنه و کفی مناسب نیز می تواند موثر باشد.

پیشگیری

شما می‌توانید با حفظ یک وزن سالم، گرم کردن پیش از شرکت در فعالیت‌های ورزشی و پوشیدن کفش‌هایی که از قوس کف پا حمایت کرده و ضربه‌های وارده به پاشنه را می‌گیرند، از بروز درد پاشنه پای چپ و راست جلوگیری کنید.

اگر مستعد ابتلا به فاسئیت پلانتار هستید، انجام تمریناتی که تاندون آشیل (طناب پاشنه) و غلاف کف پا را تحت کشش قرار می‌دهند به جلوگیری از آسیب‌دیدگی مجدد این ناحیه کمک خواهد کرد. همچنین می‌توانید پس از انجام موفقیت آمیز فعالیت‌های ورزشی کف پایتان را با یخ ماساژ دهید. گاهی اوقات، تنها اقدامات مورد نیاز عبارت است از یک دوره کوتاهِ استراحت و تعویض کفش‌های مخصوص پیاده‌روی یا دویدن.


آمار بازدید

درباره پروفسور بیژن فروغ

من در سال ۱۳۶۱ از دبیرستان خوارزمی تهران فارغ التحصیل شدم .سال ۱۳۶۸ در رشته پزشکی از دانشگاه شیراز فارغ التحصیل شدم بمدت دوسال دوره تخصصی پاتولوژی را گذراندم …. ادامه

تماس با ما

بزرگراه چمران، ابتدای باقرخان غربی، پلاک 89 قدیم، 26 جدید، طبقه دوم

تلفن:

02166572220

02166576421

02166576423

02166576424

تمام حقوق سایت برای کلینیک طب فیزیکی و توانبخشی محفوظ است