آخرین مطالب

کلاسیک

لورم ایپسوم متن ساختگی با تولید سادگی نامفهوم از صنعت چاپ و با استفاده از طراحان گرافیک است.لورم ایپسوم متن ساختگی با تولید سادگی نامفهوم از صنعت چاپ و با استفاده از طراحان گرافیک است.
آگوست 28, 2015

بروز درد پا پس از آسیب‌دیدگی امر شایعی است، اما این درد می‌تواند به دلیل برخی عارضه‌ها یا دلایل غیرتروماتیک (غیرضربه‌ای) نیز رخ دهد.‌ درد پاها می‌تواند ناشی از آسیب یا التهاب در هر کدام از ساختارهای موجود در پا، شامل استخوان‌ها، مفاصل، عضلات، تاندون‌ها، لیگامنت‌ها (رباط‌ها)، رگ‌های خونی، عصب‌ها و پوست، باشد. معمولاً، التهاب بافت‌ها دلیل درد پا است.‌ همچنین ممکن است که درد از بخش‌های دیگر بدن منتشر شده و در پاها احساس شود. بیماری‌های مزمن پشت نیز می‌توانند باعث درد و بی‌حسی در پاها شوند. آنوریسم‌های آئورت شکمی و آنوریسم شریان ایلیاک نیز می‌توانند باعث احساس درد در پاها شوند. لخته شدن خون در سیاهرگ‌های بزرگ موجود در شکم هم دلیل دیگری برای بروز علائم پا درد است. در ادامه به بحث علائم و نشانه ها و درمان پا درد می پردازیم.

علائم و نشانه ها

علائم درد پا، بسته به دلایل و شرایط بیمار، به صورت‌های مختلفی بروز می‌کنند. درد به وجود آمده می‌تواند حالات متفاوتی از جمله شدید، مبهم، سنگین، ثابت و یکنواخت یا سوزان داشته باشد. این درد می‌تواند دائمی یا مقطعی بوده یا با فعالیت یا استراحت بدتر یا بهتر شود. همچنین بسته به دلیل درد، ممکن است علائم دیگری نیز وجود داشته باشد.

اغلب می‌توان درد عضلات و مفاصل را با لمس کردن احساس کرده یا امتحان نمود، به این معنی که لمس ناحیه دردناک باعث بروز مجدد یا تشدید درد می‌شود. البته، درد می‌تواند از بخشی به بخش‌های دیگر بدن منتشر شود که این می‌تواند باعث سردرگم شدن بیمار و پزشک شود. برای مثال، گاهی اوقات مشکلات مفصل ران ابتدا با درد زانو نمایان می‌شوند؛ این وضعیت خصوصاً در کودکان قابل مشاهده است و به همین دلیل هر گاه کودکی می‌لنگد یا از ناحیه زانو ابراز ناراحتی می‌کند باید مفصل رانش هم بررسی شود. در بعضی از انواع آرتریت و آسیب‌ها، با گرم شدن مفصل در طول فعالیت، درد به تدریج فروکش می‌کند، البته در مواردی هم استفاده کردن از مفصل باعث بدتر شدن درد می‌شود.

در بیماران مبتلا به لنگش با انجام تمرینات ورزشی درد بروز می‌کند، و همچنان که در طول زمان رگ‌های خونی تنگ‌تر می‌شوند، مقدار فعالیت مورد نیاز برای بروز درد کمتر می‌شود. معمولاً، این نوع درد با استراحت از بین می‌رود. با پیشرفت این بیماری، کار به جایی می‌رسد که بیمار حتی در حالت استراحت هم از وجود درد شکایت می‌کند و برای بروز درد نیازی به فعالیت یا ورزش نخواهد بود.

معمولاً در افرادی که به خاطر وجود یک لخته خونی دچار ایسکمی (کاهش خونرسانی به بافت‌ها) می‌شوند درد، که به صورت حاد شروع شده و شدید می‌باشد، تمامی بخش‌های پایین‌تر از محل انسداد شریان را درگیر می‌کند. این وضعیت می‌تواند باعث بی‌حسی یا فلج شود. گاهی اوقات بدن می‌تواند به تنهایی لخته خون را حل کند، و با جریان یافتن مجد خون، درد هم از بین می‌رود. اما، در اغلب موارد برای حل کردن یا برداشتن لخته جهت جلوگیری از از دست دادن پا، باید فوراً به اورژانس مراجعه کرد.

افراد مبتلا به نوروپاتی معمولاً درد خود را یک احساس سوزش توصیف می‌کنند، در حالی که مبتلایان به سیاتیک دردشان را شدید و مشخص (تیر کشیدن) توصیف می‌کنند. بیماری سیاتیک همچنین می‌تواند باعث تغییر حس در امتداد مسیر ریشه عصب ملتهب شود.

علت ها و دلایل

علل ناشی از ضربه

ضربه (تروما) قابل تشخیص‌ترین دلیل درد پا و درد ران پا است. سقوط‌ها و آسیب‌های ناشی از پیچش  می‌توانند به استخوان‌ها، عضلات و مفاصل پا یا ترکیبی از هر سه آن‌ها آسیب برسانند. درد پشت ناشی از آسیب می‌تواند باعث التهاب عصب سیاتیک و در نهایت بیماری سیاتیک شود.‌
آسیب ناشی از استفاده بیش از اندازه که باعث بروز درد می‌شود را می‌توان برابر با چندین آسیب ضربه‌ای کوچک در نظر گرفت که در طول یک بازه زمانی طولانی رخ می‌دهند.

علل ناشی از آسیب

•    شکستگی‌ها

•    درد ساق پا: آسیبی است به دلیل استفاده بیش از اندازه به استخوان درشت نی یا استخوان ساق وارد می‌شود.‌ به این عارضه سندروم استرسی ساق پا نیز گفته می‌شود. دلایل اصلی بروز آن دویدن و پریدن هستند.

•    پارگی و کشیدگی تاندون و لیگامنتها: آسیب وارده به یک لیگامنت که به آن پیچ‌خوردگی  گفته می‌شود زمانی رخ می‌دهد که فیبرهای لیگامنت کشیده شده و یا کل یا بخشی از آن‌ها پاره شود. عضلات و تاندون‌ها نیز می‌توانند پاره شده و باعث بروز کشیدگی شوند.

•    خونریزی: آسیب‌ها همچنین می‌توانند باعث خونریزی در درون بافت‌ها و مفاصل شوند. و از آنجا که خون نیز مانند هر مایع دیگری قابل فشرده شدن نیست، با افزایش فشار ناشی از خونریزی به درون بافت‌ها و مفاصل، تورم ایجاد شده باعث درد بسیار زیادی می‌شود.

•    سندرم کمپارتمان: عارضه‌ای است که در آن تورم شدید بخش‌ها یا کمپارتمان‌هایی از پا که حاوی عضلات هستند باعث می‌شود که فشار درون آن کمپارتمان‌ها به حدی افزایش یابد که دیگر قلب توانایی حرکت دادن خون در آن‌ها را نداشته باشد، و در نهایت خونرسانی به درون این کمپارتمان‌ها قطع شده و فرد دچار درد، بی‌حسی و ناتوانی در حرکت دادن مچ یا قوزک پا شود.

درد پای غیرتروماتیک

دلایل بسیار زیادی برای درد پای غیرتروماتیک وجود دارد:

•    بیماری عروق محیطی (PAD): عبارت است از کاهش میزان خون وارد شده به پاها از طریق سرخرگ‌ها، که دلیل آن تنگ شدن رگ‌های خونی است. در این وضعیت، درد در هنگام انجام فعالیت‌ها بروز می‌کند، زیرا در هنگام انجام فعالیت‌هایی مانند راه رفتن به اکسیژن بیشتری برای عضلات نیاز است.

از آنجا که بیماری عروق محیطی معمولاً رگ‌های خونی بسیاری را درگیر می‌کند، عموماً هر دو پا درگیر می‌شوند. با این حال ممکن است شدت درد در یک پا با پای دیگر متفاوت باشد.

•    لخته خون: یک لخته خون می‌تواند به طور کامل جریان یکی از سرخرگ‌های ورودی به پا را مسدود کرده و باعث بروز درد حاد شود. در این حالت، پا علاوه بر دردناک شدن، رنگ پریده و سرد می‌شود.

•    درد قسمت پایینی پشت: دردی که به دلیل بیماری سیاتیک (التهاب عصب سیاتیک) در قسمت پایینی پشت ایجاد شده می‌تواند به کفل و پاها منتشر شود. نحوه انتشار درد به این بستگی دارد که کدام ریشه عصب درگیر شده باشد؛ بنابراین ممکن است که درد در مچ، درد ساق یا درد ران پا احساس شود.

•    نوروپاتی: ممکن است منشاء درد، التهاب عصب محیطیِ نامرتبط با نخاع باشد. چنین عارضه‌هایی تحت عنوان نوروپاتی‌های محیطی شناخته می‌شوند. این وضعیت می‌تواند به دلیل تحریک مستقیم عصب یا وجود یک بیماری بالینی رخ دهد. نوروپاتی در دوره بارداری هم می‌تواند بروز کند، زیرا در این دوره فشار رحم می‌تواند باعث ملتهب شدن عصب و پا درد در دوران بارداری گردد.

•    بیماری: وجود بیماری‌های مزمن مانند دیابت، اعتیاد به الکل، سرطان و کمبود ویتامین نیز می‌تواند باعث بروز درد عصبی شود (برای مثال، کمبود ویتامین ب12 باعث بروز کم خونی پرنیسیوز  می‌شود)، که غالباً هر دو پا را درگیر می‌کند.

•    پوست: التهاب پوست هم می‌تواند باعث درد زیادی شود، خصوصاً اگر بیماری‌های زمینه‌ای مانند دیابت یا بیماری عروق محیطی که از بهبود مناسب التهاب جلوگیری می‌کنند نیز وجود داشته باشند. 

دلایل دیگر درد پای غیرتروماتیک

•    درد مفصل: درد مفصل، علاوه بر آسیب‌های موضعی می‌تواند به دلیل عارضه‌هایی که باعث التهاب و تورم می‌شوند نیز بروز کند. برخی از دلایل شایع در مفصل عبارتند از: آرتریت روماتوئید (روماتیسم مفصلی)، نقرس، عفونت و خونریزی در مفصل.

•    درد عضله: درد عضله یا میالژیا (میو=عضله+آلژیا=درد) یکی از دردهای شایع بوده و می‌تواند به دلیل استفاده بیش از حد (ترومای ملایم) یا به دلیل گسترش درد یک عفونت رخ دهد.

•    گرفتگی عضلات: گرفتگی عضلات باعث درد زیادی می‌شود. این وضعیت می‌تواند به دلیل تحت کشش قرار نگرفتن عضلات یا عدم تعادل بین الکترولیت‌های موجود در جریان خون رخ دهد. برای آنکه عضلات به خوبی کار کنند، باید مقادیر مناسبی از کلسیم، سدیم و پتاسیم جذب بدن شود. عضلات پشت ساق و مچ پا بیش از سایر عضلات مستعد گرفتگی هستند، خصوصاً در شب.

•    آسیب‌های عضلات: عضلات چهار سر ران که جلوی ران قرار دارند زانو را باز یا صاف می‌کند. این عضلات نقطه مقابل عضلات همسترینگ موجود در پشت ران هستند که مسئول پیچاندن یا خم کردن زانو می‌باشند. اگر تعادل بین این دو گروه از عضلات از بین برود، ممکن است فیبرهای عضلات بیش از حد کشیده شده و پاره شوند. به این حالت کشیدگی گفته می‌شود.

اگر واحدهای  تاندون عضله همسترینگ انعطاف نداشته باشند یا اگر این واحدها بیش از حد تحت کشش قرار بگیرند، با باز شدنِ بیش از اندازه زانو، فیبرها آسیب می‌بینند. در این حالت ممکن است فیبرهای تاندون کشیده یا حتی پاره شوند، که این باعث بروز تورم و درد می‌شود. در اینجا، عضله برای دفاع از خود به حالت اسپاسم (گرفتگی) درمی‌آید، که این وضعیت می‌تواند باعث افزایش درد شود.

•    دیابت: دیابت می‌تواند از طرق مختلفی باعث پا درد شود. اگر سطح قند خون در یک دوره چند ساله کنترل نشود، عصب‌ها و رگ‌های خونی تخریب شده و کارایی خود را از دست می‌دهند. اغلب، این تخریب در پاها رخ می‌دهد. با از دست رفتن حس درد، فرد دچار عفونت‌های پوستی و آسیب‌های مچ پا می‌شود اما از بابت آن‌ها چندان احساس ناراحتی نمی‌کند. در عین حال، ممکن است عصب‌ها آن‌قدر ملتهب شوند که بیمار دچار درد شدیدی شود. دیابت همچنین باعث تنگ شدن رگ‌های خونی و بروز علائم بیماری عروق محیطی (PAD) یا لنگش  می‌شود.

زمان مراجعه به پزشک

اغلب، افراد برمبنای توانایی‌شان در ایستادن، تحمل وزن و راه رفتن در مورد مراجعه کردن یا نکردن به پزشک برای درمان یک آسیب تصمیم می‌گیرند. در اکثر موارد این کار معقول است؛ اما اگر احتمال شکستگی یک استخوان وجود دارد یا یک مفصل ورم زیادی دارد، بهتر است فوراً به پزشک مراجعه شود. یک یادآوری مهم: تنها به این دلیل که می‌توان یک پا را حرکت داد نمی‌توان گفت که آن پا آسیب ندیده است.

در سایر مواقع، اکثراً درد شروعی تدریجی داشته و بیماران هنگامی به پزشک مراجعه می‌کنند که درد زندگی روزمره آن‌ها را مختل کند. اغلب، درد پا بخشی از مجموعه بزرگتری از علائم بوده و به طور مستقل ارزیابی نمی‌شود.

به هر حال، هنگامی که درد به طور ناگهانی آغاز می‌شود، باید از بابت آن نگران شد و فوراً به پزشک مراجعه نمود. این مورد خصوصاً زمانی صدق می‌کند که پا متورم و گرم شده و احتمال بروز ترومبوز سیاهرگی عمقی  وجود داشته باشد، و یا زمانی که پا رنگ پریده و سرد شده و احتمال حضور یک لخته در سرخرگ وجود داشته باشد.

همراه بودن درد پا و پشت با مواردی از ضعف عضله، سقوط یا تغییر در عملکرد روده‌ها یا مثانه می‌تواند نشانه‌ای از یک مورد اورژانسی مرتبط با نخاع به نام سندرم دم اسب باشد، که نیاز فوری به مراجعه به اورژانس دارد.

در مواردی که کودکان دچار درد پا شده و شروع به لنگیدن می‌کنند یا دچار تب می‌شوند برای ارزیابی باید فوراً به پزشک مراجعه شود.

راه ها و روش های درمان

درمان درد پا به تشخیص انجام شده بستگی دارد. پس از تعیین دلیل درد، درمان با هدف کنترل درد و نیز کنترل مشکل زمینه‌ای، جهت کاهش امکان یا جلوگیری از رخ دادن آن در آینده، انجام می‌شود.


دررفتگی-مچ-پا-min.jpg
آگوست 28, 2015

آناتومی مچ پا

دو مفصل تشکیل دهنده مچ پا باید قوی باشند، چون وزن کل بدن را تحمل می‌کنند. مچ پا یکی از متحرک‌ترین مجموعه‌های مفصلی بدن است که برای تحمل وزن، حرکت، انطباق‌پذیری و پایداری خلق شده است. مچ و کف پا راه رفتن، ایستادن، دویدن و پریدن را امکان‌پذیر می‌سازند و به منزله راه ارتباطی ما با زمین عمل می‌کنند. مچ پا باید توان تحمل فشار ناشی از وزن بدن را داشته باشد و از قابلیت انطباق‌پذیری با تغییرات محیطی و سطح زیر پا و همچنین سریع واکنش نشان دادن به چنین تغییراتی برخوردار باشد.

استخوان‌ها و مفصل‌ها

سه استخوان در کنار یکدیگر مفصل مچ پا را شکل می‌دهند. استخوان‌های درشت نی یا تیبیا و نازک نی یا فیبولا (استخوان‌های بخش پایین پا) به برجستگی‌هایی به نام قوزک پا منتهی می‌شوند. قوزک برجستگی استخوان‌ای را ایجاد می‌کند که از هر دو سمت مچ پا قابل مشاهده است، این برجستگی‌ها قوزک داخلی و خارجی نامیده می‌شوند. مچ پا از دو مفصل تالوکرورال تحتانی و ساب‌تالار تشکیل می‌شود.

مفصل تیبیوفیبولار تحتانی بین استخوان بزرگ پایین پا، یعنی درشت نی، و استخوان کوچک‌تر یعنی نازک نی قرار دارد و در پایین به استخوان تالوس یا قاپ کف پا متصل می‌شود تا مفصل تالوکرورال به وجود بیاید. مفصل تالوکرورال، که گاهی مفصل اصلی مچ پا نامیده می‌شود، مسئولیت انجام حرکت‌های دورسی‌فلکشن، حرکت رو به عقب یا بالای پا، وپلانتارفلکشن، حرکت رو به پایین پا، را به عهده دارد. مفصل بین استخوان درشت نی و قاپ پا بخش اعظم وزن بدن را تحمل می‌کند.

زیر مفصل تالوکرورال مفصل ساب‌تالار قرار دارد که بین استخوان قاپ و استخوان پاشنه یا کالکانئوس واقع است. انجام حرکت‌های اینورژن، چرخش مچ پا به داخل، و اورژن، چرخش رو به بیرون، مچ پا بر عهده مفصل ساب‌تالار است.

غشائی فیبری به نام اینتراسئوس در امتداد میان دو استخوان درشت نی و نازک نی قرار دارد. این غشاء استخوان‌های درشت نی و نازک نی را از نقطه انتهایی تا بخش پایینی پا و رو به بالا تا زانو به یکدیگر متصل می‌کند. مفصل تیبیوفیبولار فوقانی در بالا، نزدیک خارج زانو قرار دارد.

هر گونه محدودیت یا اختلال در عملکرد این مفصل‌ها به بروز علائم در مچ پا منجر می‌شود. تمام سطوح استخوانی مفصل‌ها دارای غضروف مفصلی هستند که دو سر استخوان را می‌پوشاند. غضروف مفصلی سطح هموار و براقی دارد که لغزش آزادانه بخش‌های انتهایی استخوان‌ها بر روی یکدیگر را ممکن می‌سازد.

رباط‌ها

مفصل مچ پا و مفصل ساب‌تالار توسط بافت‌های پیوندی فیبری محکم کنار یکدیگر نگه داشته می‌شوند. رباط‌ها وظیفه متصل کردن استخوان‌ها به یکدیگر را بر عهده دارند. سه رباط اصلی در بخش خارجی مچ پا وجود دارد که عبارت‌اند از: رباط تالوفیبولار قدامی یا قاپی ـ نازک نی‌ای پیشین، رباط تالوفیبولار خلفی یا قاپی ـ نازک نی‌ای پسین و رباط کالکانئوفیبولار یا پاشنه‌ای ـ نازک نی‌‌ای.

دررفتگی مچ پا

هر گاه استخوان قاپ یا تالوس از موقعیت اصلی خود خارج شود و دیگر با انتهای استخوان‌های درشت نی و نازک نی هم‌راستا نباشد، دررفتگی مچ پا رخ می‌دهد. دررفتگی مچ پا می‌تواند همراه با شکستگی یا بدون آن باشد، اما دررفتگی در اکثر موارد توأم با شکستگی قوزک خارجی یا داخلی است. ضمناً دررفتگی مچ پا معمولاً همزمان با آسیب دیدگی‌های رباط، برای مثال پارگی یا کشیدگی رباط، رخ می‌دهد.

علت ها و دلایل

  • آسیب دیدگی‌های پیشین، مانند صدمه دیدن رباط، که ناپایداری مفصل مچ پا را به دنبال داشته باشد.
  • انقباض‌های شدید عضلانی
  • شرکت در فعالیت‌های ورزشی، به ویژه فعالیت‌هایی که شامل دویدن یا پریدن هستند و احتمال وارد شدن ضربه و صدمه دیدن در آنها بالا است.
  • وارد شدن نیروهای شدید و ناگهانی در سوانحی مانند تصادف وسایل نقلیه یا ورزش‌های تماسی پربرخورد مانند فوتبال.
  • شل بودن عمومی رباط‌ها

علائم و نشانه ها

  • درد شدید و ناگهانی در زمان آسیب دیدگی
  • ورم و کبودی مفصل مچ پا
  • بدشکلی آشکار مفصل مچ پا
  • دشواری در حرکت دادن مچ و کف پا
  • ناتوانی در انداختن وزن بدن بر روی پای آسیب دیده

راه ها و روش های درمان

پزشکان دررفتگی‌های ناگهانی مچ پا را با استفاده از تکنیک‌های گوناگونی درمان می‌کنند که برای شماری از آنها انجام رادیوگرافی الزامی است.

  • سن و میزان فعالیت عامل‌های تعیین کننده نوع درمان به شمار می‌روند.
  • مداخله جراحی برای ورزشکاران جوان، بین 15 تا 25 سال، با در نظر داشتن احتمال بالای بروز مجدد عارضه، نشانه‌های هشدار دهنده و تأثیرگذاری بر فعالیت‌های ورزشی و کیفیت زندگی انجام می‌شود.
  • ترمیم آرتروسکوپی معمولاً برای بیماران جوان‌تر کاربرد دارد.
  • چون میزان بروز این آسیب دیدگی در بین افراد 25 تا 40 سال پایین‌تر است، مداخله‌های محافظه کارانه برای این افراد نتایج بهتری را به دست خواهد داد.
  • احتمال دررفتگی مجدد در بیماران 40 سال به بالا حتی از گروه قبلی نیز کمتر است، هر چند در این گروه احتمال بروز ناتوانی ناشی از دررفتگی مچ پا در اثر آسیب دیدگی‌های عصبی یا عروقی افزایش قابل توجهی دارد.
  • بهره‌گیری از درمان‌های محافظه کارانه غیرجراحی یا پس از جراحی معمولاً توصیه می‌شود.
  • مچ پای بیمار معمولاً برای مدتی در حالت چرخش داخلی بی‌حرکت نگه داشته می‌شود.

مداخله‌های فیزیوتراپی

متخصصین فیزیوتراپی از آموزش و مهارت لازم برای انجام مداخله‌های درمانی برخوردار هستند و همان طور که در راهنمای متخصصین فیزیوتراپی آمده است، مداخله‌ها کاربرد هدفمند و ماهرانه از تکنیک‌ها و روش‌های فیزیوتراپی را به منظور ایجاد تغییرات منطبق با تشخیص، پیش‌آگهی و اهداف بیمار یا مراجع دربرمی‌گیرد. مداخله‌های متداول درمان دررفتگی مچ پا موارد زیر را شامل می‌شود:

  • تکنیک درمان با دست یا منوال تراپی (MTT): تکنیک درمان با دست ماساژ بافت نرم و به حرکت درآوردن مفصل توسط متخصص فیزیوتراپی را با هدف تسکین درد مچ پا و کاهش تحریک تاندون یا هر گونه بافت نرم شامل می‌شود. بیمار به کمک این روش می‌تواند پس از مدتی بی‌حرکت بودن توانایی حرکتی خود را مجدداً بازیابد. انجام حرکت‌هایی که مچ پا را در موقعیت دررفتگی قرار می‌دهد، مجاز نیست.
  • حرکت‌ها و تمرین‌های اصلاحی با هدف تقویت عضله‌های مچ پا و افزایش پایداری انجام می‌شود.
  • بازآموزی عصبی ـ عضلانی با هدف بازیابی پایداری، آموزش مجدد پایین تنه، افزایش پایداری مفصل و بهبود مکانیک و روش انجام حرکت‌های روزانه‌ای مانند پریدن مورد استفاده قرار می‌گیرد که در آنها پایین تنه به کار برده می‌شود.
  • مدالیته‌هایی مانند اولتراسوند، تحریک الکتریکی، یخ، لیزر سرد و… درد و التهاب تاندون‌ها و مچ پا را کاهش می‌دهند.
  • برنامه تمرین در منزل شامل حرکت‌های تقویتی، کششی و پایدارسازی می‌شود. همچنین بهترین روش انجام وظایف روزانه به بیمار آموزش داده می‌شود تا او هر چه سریع‌تر بتواند به سطح عملکرد پیشرفته‌تر برسد.

مداخله‌های پزشکی

پزشکان علاوه بر فیزیوتراپی از روش‌های زیر نیز بهره می‌گیرند:

  • جاانداختن و بی‌حرکت نگه داشتن مچ پای دررفته پس از بروز آسیب.
  • استراحت و یخ
  • تجویز داروهای غیراسروئیدی ضدالتهاب
  • تزریق استروئید برای کاهش التهاب
  • تجویز مسکن برای کاهش درد و ناراحتی و امکان‌پذیر ساختن انجام حرکت‌های توصیه شده
  • جراحی به منظور اصلاح آسیب‌شناسی و علت اصلی و پیشگیری از ناپایداری و دررفتگی مکرر. در این عمل احتمالاً رباط‌ها محکم می‌شوند.

نتایج

اکثر بیماران عملکرد کامل خود را پس از یک دوره درمان محافظه کارانه فیزیوتراپی و تقویت و پایداری مچ پا پس از مدتی بی‌حرکت بودن بازمی‌یابند. در صورت گسترده‌تر بودن آسیب‌دیدگی، برای مثال پارگی رباط، انجام عمل جراحی و فیزیوتراپی فشرده جهت بازیابی کامل عملکرد ضرورت می‌یابد. طبعاً چنانچه دررفتگی مچ پا همراه با شکستگی باشد یا نیاز به جراحی داشته باشد، دوران بهبود طولانی‌تر خواهد بود.


شکستگی-مهره-های-کمر-min.jpg
آگوست 28, 2015

استخوان ها یا مهره ها، ستون فقرات انسان را بسیار محکم نگه می دارند، اما گاهی اوقات مهره ها نیز مشابه سایر استخوان های بدن دچار شکستگی می شوند. شکستن مهره کمر معمولاً به خاطر شرایطی مثل پوکی استخوان (وضعیتی که در آن استخوان ها ضعیف می شوند)، زمین خوردن شدید، فشار بیش از حد، یا بعضی از انواع آسیب دیدگی های فیزیکی ایجاد می شوند.

انواع شکستگی ها

شکستگی های ستون فقرات دارای انواع بسیار مختلف و متفاوت به شرح زیر هستند: شکستگی فشاری مهره های کمر ، ترکیدن، شکستگی ناشی از خم شدن ستون فقرات، و در رفتن مهره ها. هر یک از این موارد شکستگی در ادامه توضیح داده شده اند و سپس به درمان شکستگی مهره کمر پرداخته می شود.. سایر شرایطی که پزشک ممکن است برای توصیف یک شکستگی از آنها استفاده نماید عبارت از با ثبات، بی ثبات، مینور، و یا ماژور است.

•    شکستگی ناشی از فشار: این نوع شکستگی فشاری در بیمارانی بیشتر مشاهده می شود که از علائم پوکی استخوان رنج می برند و یا بیمارانی که استخوان های آنها به خاطر ابتلا به سایر بیماری ها مثل سرطان استخوان ضعیف شده است. در صورتی که یک فشار ناگهانی یا بیش از حد به مهره ها وارد شود، ممکن است استخوان ها امکان تحمل فشار را نداشته باشند و در نتیجه این فشار دچار شکستگی شوند. شکستگی ساختار مهره به همراه له شدگی (wedge fracture) یک نوع خاص از این نوع شکستگی می باشد. در این حالت، یک بخش از مهره که معمولاً قسمت جلویی آن می باشد، متلاشی می شود و مهره ظاهر گوه مانند پیدا می کند.

•    ترکیدن: این نوع شکستگی مهره کمر (شکل زیر را مشاهده کنید) در نتیجه آسیب دیدگی های شدید ایجاد می شوند (برای مثال تصادف با اتومبیل). این شرایط زمانی ایجاد می شود که مهره ها با یک نیروی بیش از حد فشرده شوند. بر خلاف شکستگی های ناشی از فشار، در این حالت فقط یک بخش از مهره ها دچار شکستگی می شود. به خاطر اینکه در اینگونه مواقع مهره کاملاً خرد می شود، ممکن است تکه های استخوان در محل پخش شده و باعث وارد شدن آسیب به کانال نخاعی شود. این نوع شکستگی شدید تر از شکستگی ناشی از فشار می باشد.

•    شکستگی ناشی از خم شدن ستون فقرات: در صورتی که فرد تصادف اتومبیل داشته و بدن وی با فشار به سمت جلو هل داده شود، ممکن است مهره ها در نتیجه فشار وارد شده از یکدیگر جدا شوند. ستون فقرات دارای قابلیت خم شدن به سمت جلو است، اما اگر این خم شدن با نیروی زیاد و به صورت ناگهانی انجام شود، باعث وارد شدن فشار بیش از حد به ستون فقرات می شود که می تواند شکستگی یک یا چند مهره را به همراه داشته باشد. اگر فرض کنیم ستون فقرات از سه بخش ستون مانند تشکیل شده است، شکستگی ناشی از خم شدن معمولاً باعث ایجاد شکستگی در ستون عقبی و میانی می شود. یک مثال از این نوع شکستگی در شکل زیر نشان داده شده است.

 •    در رفتن مهره ها: در صورتی که فرد به هر یک موارد شکستگی فوق دچار شود و مهره ها از محل خود جا به جا شده و در رفته باشند، فرد دچار در رفتگی ناشی از شکستگی استخوان شده است. معمولاً، این نوع شکستگی هر سه ستون تشکیل دهنده ستون فقرات را تحت تاثیر قرار می دهد و به این ترتیب این ناحیه از بدن بسیار بی ثبات می شود.

علائم و نشانه ها

علائم شکستگی ستون فقرات و شدت این علائم با توجه به نوع شکستگی ایجاد شده متفاوت می باشد (برای کسب اطلاعات بیشتر در این زمینه بخش انواع مختلف شکستگی های ستون فقرات را مطالعه نمایید). علائم شکستگی مهره کمر نیز به نوع شکستگی ایجاد شده در ستون فقرات که باعث ایجاد مشکل برای اعصاب شده بستگی دارد.

شکستگی مهره های کمر همیشه با درد همراه نیست، بنابراین حتی بعد از وارد شدن یک آسیب مثل تصادف رانندگی، ممکن است نتوان درباره ایجاد شکستگی در مهره ها مطمئن بود. به همین دلیل لازم است معاینات کامل توسط پزشک و بهترین متخصص ستون فقرات در این رابطه انجام شود.

به هر حال، شکستگی مهره های کمر می تواند باعث ایجاد درد یکباره و شدید در اطراف ناحیه آسیب دیده شود. شکستگی مهره های کمر همچنین می تواند ورم در اطراف این ناحیه را به همراه داشته باشد. در صورتی که شکستگی مهره کمر باعث وارد شدن فشار به یک عصب یا کانال نخاعی شود، فرد ممکن است با علائم عصبی زیر در این رابطه مواجه گردد:

•    ضعف در دست ها یا پاها
•    بی حسی در دست ها یا پاها
•    دردی که به سمت دست ها یا پاها کشیده می شود (رادیکولوپاتی)
•    ایجاد مشکل برای راه رفتن یا حرکت کردن
•    مشکلات ادرار و مدفوع
•    فلج (در موارد نادر)

شکستگی مهره های کمر به همراه عوارض عصبی از اهمیت خاص برخوردار هستند، بنابراین اگر شما با هر یک از علائم عصبی فوق مواجه شدید (حتی اگر در این رابطه درد نداشتید)، می بایست در اسرع وقت برای بررسی وضعیت به مطب پزشک مراجعه نمایید.

شکستگی های ناشی از فشار یک نوع خاص از شکستگی های ستون فقرات هستند که معمولاً به علت پوکی استخوان یا سایر شرایط تضعیف کننده استخوان ها ایجاد می شود و می تواند علائم دیگری غیر از موارد ذکر شده فوق  برای بیمار به همراه داشته باشد. برای مثال اگر فرد در چند نقطه دچار شکستگی ناشی از فشار شده باشد، می توان کاهش قد و یا برآمدگی در ستون فقرات (قوز کمر) را در این حالت مشاهده کرد. برای کسب اطلاعات بیشتر درباره علائم همراه با شکستگی های ناشی از فشار به خاطر ابتلا به پوکی استخوان، مطلب مربوط به پوکی استخوان را مطالعه نمایید.

علت ها و دلایل

شکستگی ستون فقرات در نتیجه وارد شدن ضربه یا سایر شرایطی که باعث ضعیف شدن استخوان ها می شود، ایجاد می گردد. برای مثال در ارتباط با وارد شدن ضربه به ستون فقرات می توان از موارد زیر نام برد:
•    تصادف اتومبیل
•    زمین خوردن
•    انجام فعالیت های ورزشی
•    اقدامات خشونت آمیز (مثل تیر خوردن)

این شرایط می توانند فشار بیش از حد به ستون فقرات وارد کرده و باعث شکستگی مهره ها به خاطر ناتوانی آنها برای تحمل فشار شوند. وارد شدن ضربه می توانند حرکت زیاد بدن به یک طرف و فشار بیش از حد به ستون فقرات را به همراه داشته باشد. برای مثال، اگر تصادف باعث پرتاب شدن فرد شود، ممکن است گردن بیش از حد به عقب خم شده و شکستگی در مهره های گردن به خاطر مقاومت آنها در برابر فشار غیر عادی و زیاد ایجاد گردد.

گاهی اوقات هنگام وارد شدن ضربه ممکن است شکستگی در بخش خارجی و سخت مهره های بدن یعنی استخوان کورتیکال ایجاد شود. در صورتی که این ناحیه دچار شکستگی شود، ممکن است فرو ریختن مهره ها حتی با وارد شدن یک فشار عادی نیز ادامه پیدا کند. بنابراین، در این حالت وارد شدن آسیب اولیه ممکن است باعث شکستگی زیاد مهره ها نشود، اما با گذشت زمان، شکستگی ایجاد شده به تدریج تشدید می شود.

شرایطی که می تواند باعث ضعیف شدن استخوان ها شود

بعضی از شرایطی که می تواند ضعیف شدن استخوان ها را به همراه داشته باشند، به شرح زیر هستند:

•    پوکی استخوان
•    سرطان استخوان
•    تومور در ناحیه ستون فقرات

در صورتی که استخوان ها در نتیجه شرایطی مثل پوکی استخوان ضعیف شوند، فرد در معرض ریسک بالاتر ایجاد شکستگی در مهره های کمر قرار می گیرد. هنگامی که استخوان ها ضعیف شوند، حتی یک حرکت ساده مثل بلند کردن بسته خرید نیز می تواند باعث ایجاد یک شکستگی در مهره های کمر شود.

تشخیص

مشاهده درد جدید یا غیر عادی در ناحیه کمر می بایست به پزشک اعلام شود. تشخیص به موقع این مشکل می تواند انتخاب های بهتری را برای درمان شکستگی مهره کمر در اختیار شما قرار دهد. در این حالت انجام معاینه فیزیکی به همراه عکس برداری رادیولوژی می تواند به تعیین اینکه مهره های کمر دچار شکستگی شده اند یا خیر، کمک موثر نماید. 

راه ها و روش های درمان

روش های اصلی درمان شکستگی مهره های کمر به شرح زیر هستند:

مصرف دارو

شکستگی ستون فقرات ممکن است با درد همراه بوده یا بدون درد باشد. در صورتی که شما در این رابطه با درد مواجه شدید، پزشک ممکن است از داروهای مختلف برای کمک به کاهش درد شما استفاده نماید. این داروها می تواند به بهبود سریع تر شما کمک کرده و درد را کاهش دهد. به این ترتیب فرد می تواند فعالیت های روزانه خود را با ناراحتی کمتر انجام دهد. علاوه بر این، شما می توانید با مصرف یک دوره داروهای مسکن انجام تمرین های حرکتی فیزیوتراپی را به منظور تقویت عضلات ستون فقرات شروع نمایید.
هنگام مصرف دارو همواره از بیمار خواسته می شود دارو را با پایین ترین دوز یا ضعیف ترین سطح تاثیر آغاز نماید. به این ترتیب تا زمانی که درد بیمار بسیار شدید نباشد و بیمار در شرایط غیر عادی قرار نداشته باشد، پزشک احتمالاً برای وی مصرف داروهای مسکن قوی همچون مورفین را تجویز نخواهد کرد.

معمولاً در ارتباط با تجویز دارو یک فرآیند مشخص وجود دارد. به این ترتیب در اکثر موارد تجویز دارو با مسکن های معمول که نیازی به نسخه پزشک برای خرید آنها نیست، شروع می شود. اگر این داروها بتوانند درد بیمار را به حد کافی کاهش دهند، دیگر نیازی به مصرف داروهای قوی تر نخواهد بود. در غیر این صورت، بیمار می تواند با پزشک صحبت نماید و پزشک بر اساس شرایط بیمار، احتمالاً از داروهای مسکن قوی تر برای کنترل علائم مشکل استفاده می کند.

بریس ستون فقرات

با توجه به نوع شکستگی ایجاد شده در ستون فقرات، پزشک ممکن است به بیمار پیشنهاد دهد از یک بریس برای بهبود مناسب شکستگی ایجاد شده استفاده نماید. در صورتی که شکستگی حالت با ثبات داشته و باعث ایجاد آسیب دیدگی عصب نشده باشد یا احتمال ایجاد این آسیب دیدگی در آینده بعید باشد، ممکن است از بیمار خواسته شود از بریس استفاده نماید. به هر حال اگر شکستگی بی ثبات باشد، این شرایط به معنی اینست که مهره های ستون فقرات به قدری دچار شکستگی شده اند که دیگر نمی توانند به مقدار کافی از ستون فقرات حمایت کنند و در این حالت احتمال ایجاد آسیب برای عصب زیاد است. در این شرایط استفاده از بریس احتمالاً یک انتخاب درمانی مناسب برای بیمار نخواهد بود و شاید نیاز به عمل جراحی برای بیمار وجود داشته باشد.

استفاده از بریس فقط برای یک دوره زمانی کوتاه مدت انجام می شود. بریس می تواند از وضعیت ستون فقرات تا زمان بهبود مهره ها حمایت لازم را به عمل آورد. در مواردی که شکستگی با ثبات باشد، مهره ها هنوز می توانند فشار باری عادی را بدون ایجاد ریسک آسیب دیدگی جدید تحمل نمایند. این شرایط به معنی اینست که در اکثر بخش ها، مهره ها هنوز می توانند فعالیت خود در ارتباط با کمک به حرکت فرد را انجام دهند. به هر حال، توجه داشته باشید مهره آسیب دیده در این شرایط نمی تواند مشابه یک مهره عادی فعالیت داشته باشد و به همین خاطر ممکن است ستون فقرات به مقداری کمک برای تحمل وزن نیاز داشته باشد. در حقیقت استفاده از بریس می تواند حمایت اضافی از مهره های ستون فقرات را در طول دوره بهبود تامین کند.

یکی دیگر از مزایای بریس ایجاد محدودیت در حرکت های بیمار است. شکستگی ستون فقرات می تواند با توجه به شدت آسیب دیدگی و محل ایجاد شکستگی برای بیمار بسیار دردناک باشد. به این ترتیب حتی ساده ترین حرکت ها نیز می تواند باعث ایجاد درد شود. در نتیجه بریس می تواند این شرایط را تسهیل کرده و فرصت بهبود را در اختیار ستون فقرات قرار دهد.

استفاده از بریس نباید برای دوره طولانی انجام شود، زیرا نباید بیمار به استفاده از آن وابسته شود. بریس می تواند از استخوان ها و عضلات در طول فرآیند بهبود ستون فقرات حمایت کند، اما به منظور قوی و سالم شدن این استخوان ها و عضلات، نباید همیشه از بریس برای حمایت از آنها استفاده شود. در اکثر موارد، به این منظور می بایست در کنار استفاده از بریس، برنامه های فیزیوتراپی بخشی از فرآیند درمان باشند. در عمل فیزیوتراپی می تواند به تقویت عضلات پس از استفاده بریس کمک کرده و به شما نحوه بازگشت به شرایط اولیه قبل از آسیب دیدگی را آموزش دهد.

فیزیوتراپی

با بهبود تدریجی شکستگی ستون فقرات، لازم است از برنامه های فیزیوتراپی استفاده شود. این برنامه ها می توانند بخشی از برنامه درمانی کلی طراحی شده توسط پزشک برای کمک به بازگشت فرد به زندگی عادی پس از ایجاد شکستگی در مهره های کمر باشد.
متخصص فیزیوتراپی می تواند به بیمار فعالیت های لازم برای تقویت عضلات ستون فقرات را به صورتی آموزش دهد که این عضلات بتوانند حمایت بیشتر از ستون فقرات و عملکرد بهتر داشته باشند.

شکستگی های ستون فقرات می توانند باعث ایجاد تغییر در نحوه انجام وظایف این بخش از بدن شود. در حقیقت، ستون فقرات به نحوی تنظیم شده که مهره ها در کنار یکدیگر بتوانند وزن بدن را تحمل کرده و کنترل حرکت های بدن را بر عهده داشته باشند. به این ترتیب حتی یک شکستگی مینور (ناچیز) ایجاد شده در این ناحیه نیز می تواند باعث تغییر نحوه تحمل وزن در سایر بخش های ستون فقرات شود. این شرایط می تواند باعث افزایش فشار به ستون فقرات و کشیدگی در عضلات حمایت کننده از ستون فقرات شود.

متخصص فیزیوتراپی می تواند به شما تمرین های حرکتی و کششی مناسب به منظور تمرکز بر عضلات کمر را آموزش دهد و وضعیت شما را به منظور اطمینان از انجام صحیح این حرکت ها تحت کنترل داشته باشد. در این حالت همچنین ممکن است برای شما تمرین های خانگی تجویز شود. به این ترتیب لازم است برنامه درمانی تجویز شده بطور دقیق به عنوان یک بخش اصلی از فرآیند ریکاوری شکستگی ایجاد شده در ستون فقرات دنبال شود.

با بهبود یافتن ستون فقرات، متخصص فیزیوتراپی می تواند به شما اجازه انجام فعالیت هایی مثل راه رفتن، بازی تنیس و یا بلند کردن وزنه را بدهد. این فعالیت ها مستلزم وارد کردن فشار به بدن هستند و می توانند استخوان های شما را تقویت نماید.شکستگی ایجاد شده در مهره های کمر می تواند باعث تغییر در وضعیت ستون فقرات و موقعیت قرارگیری نامناسب آن شود. این شرایط بطور خاص در زمانی مشاهده می شود که شکستگی های متعدد در ستون فقرات ایجاد شود (مشکلی که بیشتر در موارد ابتلا به پوکی استخوان مشاهده می گردد).

در این شرایط به تدریج بیمار دچار قوز در ناحیه کمر می شود و احتمال بهبود یافتن استخوان ها با شرایط صحیح کاهش پیدا می کند. علاوه بر این، خم شدن کمر می تواند فشار بیشتری به ستون فقرات وارد کرده و ریسک ایجاد یک شکستگی دیگر را افزایش دهد. به هر حال، متخصص فیزیوتراپی می تواند به شما آموزش های لازم را درباره نحوه نگه داشتن بدن در وضعیت مناسب به منظور جلوگیری از ایجاد این شرایط را آموزش دهد.

با توجه به نیازهای بیمار، متخصص فیزیوتراپی با بیمار بطور نزدیک برای انجام فعالیت های روزانه همکاری می کند. این فعالیت ها بطور عادی هر روز انجام می شوند، اما انجام آنها ممکن است پس از ایجاد شکستگی در ستون فقرات دشوار شود. برای مثال، پس از شکستگی ستون فقرات، حتی لازم است به بیمار بهترین روش (با کمترین مقدار درد) برای انجام فعالیت های روزانه مثل خارج شدن از رخت خواب آموزش داده شود.

عمل جراحی

شکستگی های ناشی از فشار در مهره های کمر را می توان با عمل جراحی درمان کرد. پروتز مهره ها، کیفوپلاستی، و ورتبروپلاستی سه روش درمانی با حداقل سطح تهاجم هستند که امکان استفاده از آنها برای شکستگی های ناشی از فشار در ستون فقرات، ناحیه قفسه سینه و کمر وجود دارد. این عمل های جراحی با استفاده از سیمان استخوانی انجام می شوند.


ورم-و-آب-آوردن-زانو-min.jpg
آگوست 28, 2015

 

ورم زانو می تواند در کلیه بخش های مفصل همچون غشای سینویال، رباط ها، و بورس ها ایجاد شود. در کنار این شرایط، خون، چرک، و سایر مایعات می توانند در محل مفصل زانو جمع شده و باعث ورم کردن و آب آوردن زانو شوند. یک زانوی متورم معمولاً دردناک است، اما بطور خاص زمانی که ورم به علت آب آوردن زانو باشد، ممکن است بیمار با درد در این رابطه مواجه نشود. بنابراین، در این شرایط احتمالاً نیازی به درمان خاص برای ورم زانو نیست، اما لازم است با پزشک برای بررسی علت مشکل ملاقات شده و از برنامه های درمانی مناسب برای درمان شرایطی مثل آرتروز عفونی استفاده شود. همچنین در صورت لزوم می بایست با پزشک متخصص برای شناسایی دلیل واقعی ورم زانو ملاقات شود.

علت ها و دلایل

ورم و آب آوردن زانو احتمالاً می تواند باعث ایجاد درد عمیق و ناراحت کننده به همراه سفتی مفصل شود. در این حالت هنگام دست زدن به مفصل گرما احساس می شود. در این شرایط لازم است بدانیم همیشه یک دلیل برای ورم کردن زانو وجود دارد. بعضی از مهمترین علت ورم زانو به شرح زیر هستند:

کشیدگی یا آسیب دیدگی

کشیدگی یا آسیب دیدگی زانو یکی از اصلی ترین دلایل ورم زانو است. در صورتی که بیمار فعالیت های فیزیکی شدید انجام می دهد و به همین خاطر فشار زیادی به مفصل زانوی خود وارد می کند، همواره احتمال کشیدگی مفصل و ورم کردن آن وجود دارد. علاوه بر این، انجام تمرین های حرکتی بدون انجام حرکت های کششی و گرم کردن بدن نیز می تواند باعث ایجاد شرایط مشابه برای بیمار شود.
سایر آسیب های وارد شده به غضروف های اطراف استخوان های مفصل زانو نیز می تواند باعث ورم مفصل زانو شود. برای مثال، منیسک به عنوان یک بافت ارتجاعی در محل مفصل زانو ممکن است به خاطر افزایش سن دچار فرسایش شده و درد شدیدی را برای فرد به همراه داشته باشد. پیچ خوردن یکباره مفصل زانو نیز می تواند باعث پاره شدن این جذب کننده های ضربه و در نهایت ورم زانو شود.

استئو آرتریت

استئو آرتریت یکی از دلایل اصلی درد زانو است. این بیماری می تواند به غضروف مفصل آسیب وارد کرده و باعث ایجاد ورم خفیف در بافت های پوشاننده مفصل شود. گاهی اوقات، این بیماری باعث ورم ناشی از تجمع مایع می شود که این شرایط می تواند بسیار دردناک باشد. در اصطلاح تخصصی به این مشکل کیست بیکر گفته می شود که خود را با ورم پشت زانو نشان میدهد .

پارگی تاندون

آسیب دیدگی تاندون که استخوان ساق پا را به کشکک متصل می کند در عمل می تواند باعث التهاب زانو شود. به این شرایط گاهی اوقات «زانوی جهندگان» گفته می شود، زیرا این مشکل معمولاً در نتیجه انجام فعالیت هایی که نیاز به پرش دارند (مثل والیبال یا بسکتبال)، ایجاد می شود. پارگی تاندون می تواند باعث ایجاد ورم شده و ناحیه آسیب دیده را قرمز کند. در این شرایط معمولاً هنگام لمس کردن مفصل زانو گرما احساس می شود.

نقرس یا شبه نقرس

نقرس یا شبه نقرس انواع خاص از بیماری آرتروز هستند که می توانند دلیل ایجاد ورم زانو باشند. در صورتی که شما به این بیماری ها مبتلا شوید، ممکن است در محل مفصل زانو کمی قرمزی و گرما در هنگام لمس کردن مفصل مشاهده نمایید. علایم بیماری نقرس در نتیجه تولید بیش از حد اسید اوریک ایجاد می شود. اسید اوریک یک ماده دفعی تولید شده توسط بدن انسان در فرآیند متابولیسم است. گاهی اوقات، کلیه ها نمی توانند اسید اوریک تولید شده را به نحو صحیح از بدن خارج کنند و این شرایط باعث تبدیل اسید اوریک به کریستال و تجمع این کریستال ها در مفاصل می شود. این شرایط می تواند باعث ایجاد درد، التهاب و ورم در مفصل شود. در صورت ابتلا به بیماری شبه نقرس، کریستال های جمع شده در مفاصل معمولاً از کلسیم و نه از اسید اوریک تشکیل می شوند.

 آرتروز عفونی

هنگامی که باکتری ها یا سایر ارگانیسم های میکروسکوپی به جریان خود وارد شده و باعث وارد شدن آسیب به مفصل شوند، مشکلات جدی برای فرد ایجاد می گردد. گاهی اوقات، یک مفصل ممکن است در طول عمل جراحی به این مشکل دچار شود. این مشکل معمولاً بر مفصل زانو و لگن تاثیر گذاشته و باعث ایجاد درد، ورم و تب در فرد بیمار می شود.

 سایر دلایل

در این رابطه ممکن است برخی شرایط کمتر رایج دیگر برای ورم زانو وجود داشته باشد. برای مثال در این رابطه می توان از شرایط زیر نام برد:

•    بیماری‌ اسگود شلاتر: این بیماری باعث ناراحتی و ورم در اطراف برآمدگی استخوان نزدیک ناحیه کشکک می شود. این شرایط معمولاً در افراد نوجوان که از عضله زرد پی یا ران خود در هنگام انجام بعضی از فعالیت های ورزشی خاص استفاده زیادی می کنند، مشاهده می شود.

•    آماس کاسه زانو یا زانوی خدمتکار: اگر شما برای مدت طولانی زانو بزنید، ممکن است با تجمع مایع در محل مفصل زانو مواجه شوید که در اصطلاح به این مشکل بورسیت یا زانوی خدمتکار گفته می شود. این شرایط معمولاً در ورزشکاران یا افرادی که شغل آنها نیازمند زانو زدن طولانی مدت است، مشاهده می گردد.

•    سندرم درد جلوی زانو: هنگامی که یک نفر با درد در جلوی زانو و اطراف کشکک مواجه می شود، این شرایط می تواند به خاطر ابتلا به سندرم درد جلوی زانو باشد. آنچه باعث ایجاد این شرایط می شود هنوز ناشناخته است، اما بالا رفتن از پله یا نشستن برای مدت زمان طولانی می تواند باعث ابتلا به این سندرم شود.

زمان مراجعه به پزشک

در صورت مشاهده شرایط زیر لازم است با پزشک عمومی در ارتباط با درمان ورم زانو ملاقات شود:
•    در صورتی که فرد با مشکل در هنگام قرار گرفتن وزن بدن بر روی مفصل زانوی متورم مواجه شود.
•    در صورتی که درد شدید در زمان استراحت دادن به پا احساس شود.
•    در صورتی که زانو در هنگام راه رفتن صدای کلیک به صورت دردناک داشته یا قفل شود.
•    در صورتی که مفصل زانوی متورم خالی کرده و غیر عادی به نظر برسد.
•    در صورتی که قرمزی، تب یا گرما در اطراف مفصل متورم مشاهده شود.
•    در صورتی که ورم، درد، سوزش یا بی حسی در ناحیه ساق پا احساس گردد.
•    در صورتی که درد برای بیش از 3 روز علیرغم استفاده از روش های درمان خانگی ادامه داشته باشد.

تشخیص

برای تشخیص صحیح ورم زانو، پزشک ممکن است از بیمار بخواهد آزمایش های زیر را انجام دهد:

1.    عکس برداری رادیولوژی از زانو برای کنترل کردن شرایط استخوان ها و رباط ها و نیز بررسی علائم ترک خوردگی، در رفتگی، آرتروز و سایر موارد مانند آن.

2.    آزمایش ام آر آی (MRI) به منظور شناسایی دقیق ناهنجاری های زانو.

3.    آزمایش خون به منظور تشخیص عفونت، التهاب، ابتلا به آرتریت روماتوئید، بیماری غدد لنفاری، مشکلات لخته شدن خون و سایر موارد مانند آن.

4.    آرتروسنتز که شامل بررسی مایع مفصلی در محل مفصل زانو برای ردیابی خون و باکتری است.

راه ها و روش های درمان

روش درمانی مورد استفاده در این حالت بستگی به علت ایجاد ورم زانو دارد، اما رایج ترین روش های درمانی برای کاهش ورم زانو به شرح زیر هستند:

 یخ درمانی: می تواند برای کاهش جریان خون و کاهش ورم و درد بیمار استفاده شود. در این حالت مهم است که به نحو صحیح از این روش درمانی استفاده شود، زیرا در غیر این صورت شرایط بیماری تشدید خواهد شد. برای کسب اطلاعات بیشتر درباره یخ درمانی و بهترین روش برای انجام آن می توانید بخش یخ درمانی را مطالعه نمایید.

 کمپرس: برای تحت فشار قرار دادن مفصل زانو و کمپرس آن به منظور کاهش ورم می توان از زانو بند و بریس استفاده کرد. برای کسب اطلاعات بیشتر در این زمینه بر روی لینک زیر کلیک نمایید.

مصرف دارو: مصرف داروهای ضد التهاب غیر استروئید مثل ایبو پروفن می تواند برای کاهش ورم زانو مفید باشد. علاوه بر این برای کاهش التهاب، پزشک ممکن است به شما توصیه کند از داروهای کورتیکو استروئید خوراکی همچون پردنیزون استفاده نمایید.

آسپیراسیون: پزشک می تواند مایع مفصل را با استفاده از یک سوزن خارج کرده و باعث کاهش مشکل ورم مفصل شود. به هر حال گاهی اوقات این مشکل دوباره عود کرده و باز خواهد گشت.

آسپیراسیون

تزریق کورتیزون: کورتیزون یک هورمون استروئیدی است که باعث فروکش کردن سیستم ایمنی بدن و کاهش التهاب و درد بیمار می شود.

بالا نگه داشتن مفصل زانو: بالا نگه داشتن مفصل زانو که در حالت ایده آل مفصل زانو می بایست بالاتر از سطح قلب باشد، می تواند به کاهش ورم زانو کمک کند. در این حالت جاذبه می تواند مایع جمع شده در محل مفصل را خارج کند.

استراحت: کم کردن سطح فعالیت و استراحت مناسب می تواند به کاهش فشار وارد شده به مفصل کمک کرده و ورم مفصل را از بین ببرد. در غیر این صورت، انجام فعالیت زیاد و نیز عدم استراحت کافی می تواند التهاب مفصل را افزایش ده


سکته-مغزی-min.jpg
آگوست 28, 2015

سکته مغزی باعث وارد شدن آسیب به مغز می شود. یکی از دلایل معمول سکته مغزی لخته شدن خون در یک رگ مغز است (شریان). درمان فوری بیمار در این حالت می تواند شامل استفاده از داروهای ضد لخته برای تجزیه لخته خونی تشکیل شده باشد. سایر درمان های موجود در این حوزه برای کاهش ریسک سکته های مجدد است. علاوه بر این، توانبخشی یک قسمت مهم از برنامه های درمانی بیمارانی است که دچار سکته مغزی شده اند. توجه داشته باشید که ناتوانی ایجاد شده به علت سکته مغزی بستگی به فاکتورهای متعدد همچون بخش آسیب دیده مغز، سرعت ارائه خدمات درمانی به بیمار، و میزان آسیب وارد شده به مغز دارد. در صورتی که با افراد مشکوک به سکته مغزی مواجه شدید، بلافاصله با مراکز اورژانس برای ارسال آمبولانس تماس بگیرید.

سکته مغزی چیست و دلایل آن

سکته مغزی به معنی این است که عرضه خون به یک بخش مغز به صورت یکباره قطع شده است. سلول های مغزی نیاز به عرضه مداوم اکسیژن از طریق خون دارند. در مدت کوتاهی پس از قطع فرآیند خون رسانی سلول های هدف، آسیب دیده یا می میرند. سکته مغزی گاهی اوقات حمله مغزی نیز نامیده می شود.

خون رسانی به مغز عمدتاً از طریق چهار رگ اصلی (شریان) انجام می شود که عبارت از شریان کاروتید راست و چپ و شریان های ورتبروبازیلر راست و چپ است. این شریان ها در ادامه به بسیاری رگ های کوچکتر تقسیم می شوند و وظیفه خون رسانی به تمام نقاط مغز را انجام می دهند. در هنگام سکته مغزی نواحی خاصی از مغز آسیب می بیند و شدت این آسیب دیدگی بطور خاص بستگی به شریان خونی تاثیرگذار بر ایجاد مشکل دارد.

برای مثال، اگر خون رسانی در یک شریان اصلی مغز دچار اشکال شود، یک ناحیه بزرگ از مغز تحت تاثیر این مشکل قرار می گیرد و این شرایط می تواند علائم شدید یا مرگ بیمار را به همراه داشته باشد. در مقابل، اگر خون رسانی در یک شریان کوچک دچار اشکال شود، فقط یک ناحیه کوچک مغز آسیب می بیند و این شرایط علائم بسیار کمتری را برای بیمار به همراه دارد.

سکته مغزی ایسکمیک در نتیجه تشکیل لخته خونی

اصطلاح ایسکمیک به معنی کاهش فرآیند عرضه خون و اکسیژن به یک بخش از بدن است. این شرایط معمولاً در نتیجه تشکیل یک لخته خونی در رگ ها ایجاد می شود و باعث متوقف شدن فرآیند خون رسانی در بدن می گردد. این شرایط را می توان در 7 مورد از هر 10 مورد سکته مغزی مشاهده کرد. در ارتباط با این مسئله می بایست به نکات زیر توجه داشت:

  • لخته خون ایجاد شده در نتیجه تجمع مواد چربی به نام آتروم در شریان است. گاهی اوقات به آتروم بسته شدن یا انسداد شریان نیز گفته می شود. در بسیاری از افراد مس، به طور معمول مقدار کمی آتروم در داخل شریان ایجاد می شود اما اگر توده آتروم ضخیم شود، می تواند تشکیل لخته خونی را برای فرد به همراه داشته باشد.
  • در بعضی موارد، تشکیل لخته خونی در سایر نقاط بدن و حرکت آن از طریق جریان خون باعث ایجاد مشکل می شود که در اصطلاح به آن آمبولی می گویند. رایج ترین مثال، لخته خونی تشکیل شده در حفره قلب در نتیجه جریان غیر عادی و متلاطم خون است. این مشکل معمولاً در شرایطی به نام فیبریلاسیون دهلیزی ایجاد می شود. برای کسب اطلاعات بیشتر در این زمینه می توانید بخش فیبریلاسیون دهلیزی را مطالعه نمایید. در ادامه لخته خونی از طریق جریان خون منتقل می شود و در نهایت ممکن است در شریان مغزی گیر کند.
  • توجه داشته باشید که برای سکته مغزی ایسمکمیک دلایل نادر دیگر نیز وجود دارد.

سکته مغزی هموراژیک در نتیجه خون ریزی

آسیب دیدگی یا ضعیف شدن شریان می تواند باعث پاره شدن رگ و خون ریزی شود. در این رابطه می توان به نکات زیر توجه کرد:

  • هموراژیک داخل مغز زمانی ایجاد می شود که رگ های خونی داخل مغز پاره شوند. در ادامه خون در بافت های مغزی مجاور پخش می شود. این شرایط می تواند بر سلول های مغزی تاثیر گذاشته و در تامین اکسیژن مورد نیاز آنها اختلال ایجاد کند. به این ترتیب سلول های مغزی آسیب دیده یا می میرند. این شرایط در 1 مورد از هر 10 مورد سکته مغزی مشاهده می شود.
  • هموراژیک ساب آرکنوئید (زیر عنکبوتیه) زمانی ایجاد می شود که رگ های خونی در فضای ساب آرکنوئید متلاشی و پاره شوند. ساب آرکنوئید یک فضای محدود بین مغز و جمجمه است. این فضا در حالت عادی با مایعی به نام مایع مغزی نخاعی پر شده است. در حدود 1 مورد از هر 20 مورد سکته مغزی به خاطر هموراژیک ساب آرکنوئید است.

علائم و نشانه ها

عملکرد بخش های مختلف بدن با بخش های مختلف مغز کنترل می شود. بنابراین، علائم سکته مغزی بستگی خاص به بخشی آسیب دیده مغز و اندازه ناحیه آسیب دیده دارد. علائم مشکل در این حالت به صورت یکباره ایجاد شده و معمولاً شامل یک یا چند مورد از علائم زیر می باشد:

  • ضعف در دست، پا، یا هر دوی آنها. این ضعف می تواند از فلج کامل در یک طرف بدن تا از دست دادن خفیف حرکت های یک دست را در بر گیرد.
  • ضعف و حالت غیر عادی عضلات در یک طرف صورت. این شرایط معمولاً می تواند باعث ریزش بزاق از دهان شود.
  • ایجاد مشکل در ارتباط با حفظ تعادل، هماهنگی اعضا، وضعیت بینایی، صحبت کردن، ارتباط بر قرار کردن با دیگران یا بلعیدن غذا.
  • گیجی یا بی ثباتی.
  • بی حسی در یک عضو بدن.
  • سر درد.
  • از دست دادن هوشیاری (در مواردی که مشکل شدید باشد).

تاثیرات بلند مدت سکته مغزی چه هستند؟

نوع و مقدار ناتوانی ایجاد شده در نتیجه سکته مغزی در بین افراد مختلف به شدت متفاوت می باشد. این شرایط بستگی به مقدار آسیب وارد شده به مغز دارد. انواع مشکلاتی که ممکن است در این حالت مشاهده شود شامل یک یا چند مورد از مشکلات زیر است:

  • ضعف در یک طرف بدن
  • مشکل در حفظ تعادل و هماهنگی اعضای بدن
  • مشکلات بلع
  • مشکلات صحبت کردن و برقراری ارتباط با دیگران
  • ایجاد مشکل در وضعیت بینایی
  • ایجاد مشکل در فرآیندهای مغزی. برای مثال، مشکلات یادگیری، تمرکز، به خاطر آوردن و سایر موارد مانند آن.
  • خستگی

موارد فوق تنها چند مثال از مشکلاتی است که ممکن است بعد از سکته مغزی برای فرد ایجاد شود. به این ترتیب با توجه به اینکه شرایط هر سکته مغزی متفاوت از سایر سکته های مغزی است، لازم است مشکلات و مسائل ایجاد شده برای هر فرد به صورت مجزا ارزیابی شده و مورد بررسی قرار گیرد.

درمان ها و مراقبت های مفید

در صورتی که مشکوک به سکته مغزی برای خود یا یک فرد دیگر هستید، با مرکز اورژانس بلافاصله تماس بگیرید. در این حالت می بایست فرد بلافاصله به بیمارستان منتقل شود.

مراقبت های فوری

در حالت ایده آل، فرد می بایست به سرعت تحت نظارت پزشک قرار گیرد. معمولاً، در این حالت اسکن مغزی در اسرع وقت بر روی بیمار انجام می شود. هدف از انجام این اسکن تایید تشخیص انجام شده و اظهار نظر درباره سکته مغزی ایسکمیک یا هموراژیک است.

در صورتی که پزشک تشخیص دهد فرد بیمار سکته مغزی ایسکمیک داشته است و کمتر از چهار و نیم ساعت از شروع علائم وی گذشته باشد، احتمالاً از تزریق مستقیم داروی آلتپلاز به رگ برای وی استفاده می شود. این دارو می تواند لخته را از بین برده و مشکل بیمار را بر طرف نماید.

روش های درمان اولیه

یک برنامه برای استفاده از سایر روش های درمانی می بایست در اسرع وقت برای بیمار آغاز شود. این درمان ها باید با توجه به نیازهای خاص بیمار انتخاب شوند. برنامه درمانی در این حالت بستگی به فاکتورهایی مثل شدت سکته مغزی، تاثیرات ناشی از آن، دلیل سکته مغزی، و سایر بیماری هایی است که ممکن است فرد به آنها مبتلا باشد. بطور کلی درمانی هایی که ممکن است در این حالت مورد استفاده قرار گیرند، به شرح زیر می باشند:

مصرف داروهای آنتی پلاکت. پلاکت ها ذرات ریزی در خون هستند که به لخته شدن آن کمک می کنند. داروهای ضد پلاکت معمولاً در صورتی تجویز می شوند که بیمار دچار سکته مغزی ایسکمیک (به خاطر تشکیل لخته خون) شده باشد. این داروها می توانند ضخامت پلاکت های خون را کاهش دهند و از ایجاد لخته در داخل شریان های خون جلوگیری نمایند.

در صورتی که فرد دچار مشکل بلع شده باشد، ممکن است غذا و مایع مورد نیاز از طریق یک لوله به معده وی فرستاده شود. به هر حال، پس از پذیرش فرد در بیمارستان معمولاً از وی آزمایش بلع به منظور تشخیص هر گونه مشکل احتمالی گرفته می شود.

از داروهای خاص می توان برای کاهش فاکتورهای تاثیرگذار بر سکته مجدد استفاده کرد. برای مثال از داروهای ضد فشار خون، تنظیم کننده سطح قند و نیز سطح کلسترول خون در این رابطه می توان نام برد.

در صورتی که فرد دچار سکته مغزی ناشی از خون ریزی (هموراژیک) شده و داورهای ضد انعقاد خون همچون وارفارین مصرف کرده باشد، روش درمانی می بایست بر معکوس کردن تاثیر ناشی از مصرف این داروها تمرکز داشته باشد.

در صورتی که هموراژیک ساب آرکنوئید علت سکته مغزی باشد، معمولاً از یک عمل جراحی برای ترمیم ترشح خون از رگ های خونی (شریان) برای درمان وی استفاده می شود. در این حالت می توان از سایر عمل های جراحی نیز برای بیمار استفاده کرد. برای مثال، گاهی اوقات از عمل جراحی برای کاهش فشار ایجاد شده در جمجمه در زمانی استفاده می شود که برخی از انواع سکته مغزی باعث افزایش فشار در این ناحیه شده باشد.

در اسرع وقت پس از سکته مغزی، می بایست به بیمار برای بلند شدن از رخت خواب و نشستن و نیز حرکت کردن وی در صورت وجود توانایی انجام آن، کمک شود. این شرایط می تواند شروع فرایند توان بخشی بیمار باشد که در اسرع وقت باید برای بیمار مورد توجه قرار گیرد. علاوه بر این، انجام این کار ریسک ترومبوز عمیق وریدی (DVT) در رگ پا را کاهش می دهد. ریسک مواجه شدن با این مشکل در صورت عدم فعالیت مناسب و باقی ماندن در رخت خواب برای یک دوره طولانی بطور مشخص افزایش پیدا می کند.

فیزیوتراپی و توانبخشی

فیزیوتراپی رایج ترین و پذیرفته شده ترین روش درمانی برای توانبخشی بیمارانی است که دچار سکته مغزی شده اند. سکته مغزی اغلب می تواند تاثیر زیادی بر توانایی حرکتی فرد داشته باشد و به همین خاطر برنامه فیزیوتراپی به منظور حداکثر کردن توانایی بیمار برای بازیابی توانایی های عادی حرکتی در نظر گرفته می شود.

امروزه از رویکردهای مختلف برای توان بخشی بیمارانی که سکته مغزی کرده اند، استفاده می شود. به این ترتیب برنامه توان بخشی تجویز شده برای بیمار می تواند چند مورد یا تمام این فعالیت ها را با توجه به بخش آسیب دیده بدن یا نوع توانایی مورد نیاز، شامل شود. در این حالت تکنیک های فیزیوتراپی سکته مغزی می تواند شامل موارد زیر باشد:

  • حرکت های تقویتی شامل انجام تمرین های حرکتی به منظور بهبود قدرت و هماهنگی عضلات است و درمان هایی را شامل می شود که می تواند به بهبود مشکل بلع غذا کمک نماید.
  • آموزش های حرکتی می تواند شامل آموزش نحوه استفاده از ابزارهای کمکی حرکتی همچون واکر یا عصا و یا استفاده از بریس (ارتز) به منظور تثبیت و کمک به تقویت قوزک باشد. به این ترتیب می توان از نقاط آسیب پذیر بدن در برابر فشار وارد شده به آن هنگام انجام تمرین های حرکتی حفاظت کرد.
  • تمرین های همراه با اعمال محدودیت که به نام درمان های با استفاده از فشار نیز شناخته می شوند، شامل ایجاد محدودیت در استفاده از یک عضو آسیب ندیده و بطور همزمان انجام تمرین های حرکتی برای عضو آسیب دیده به منظور کمک به بهبود عملکرد آن می باشد.
  • درمان های دامنه حرکتی از تمرین ها و سایر روش های درمانی به منظور کمک به کاهش گرفتگی عضله (اسپاسم) و بازیابی دامنه حرکت آن استفاده می کند. گاهی اوقات در این حالت مصرف دارو نیز به بیمار تجویز می شود.

فعالیت های فیزیکی با کمک تکنولوژی

فعالیت های فیزیکی با کمک تکنولوژی به شرح زیر هستند:

  • تحریک الکتریکی عملکرد شامل استفاده از الکتریسیته برای تحریک عضلات ضعیف شده و بهبود عملکرد آنها است. انجام این کار می تواند به آموزش مجدد حرکت های عضلات بیمار کمک نماید.
  • تحریک غیر تهاجمی مغز (TMS) به منظور کمک به بهبود مجموعه ای از مهارت های حرکتی مورد استفاده قرار می گیرد. در طول این درمان، پزشک یک ابزار مغناطیسی بر روی جمجمه بیمار قرار می دهد و از این ابزار برای ایجاد الکتریسیته جاری و تحریک سلول های مغزی استفاده می کند. معمولاً پس از سکته مغزی، یک طرف مغز بیش از حد فعال شده و فشار وارد شده به آن بیش از حد می شود. با استفاده از روش تحریک غیر تهاجمی مغز می تواند توازن بین دو طرف مغز را بازیابی کرده و این مشکل را درمان کرد.

زمان شروع برنامه توانبخشی سکته مغزی

هر چه برنامه توان بخشی پس از سکته مغزی زودتر شروع شود، احتمال بازیابی توانایی ها و مهارت های از دست رفته بیشتر خواهد بود. به هر حال، اولین اولویت پزشک تثبیت شرایط بیمار و کنترل شرایط تهدید کننده زندگی وی می باشد. علاوه بر این پزشک سعی می کند وضعیت بیمار را تحت کنترل داشته باشد تا به این ترتیب از ایجاد سکته های مغزی مجدد پیش گیری کرده و عوارض جانبی مربوط به این مشکل را بطور مشخص محدود نماید.

در بسیاری از مواقع برنامه توان بخشی بیمار با گذشت 24 تا 48 ساعت پس از سکته مغزی و در هنگام بستری بودن فرد در بیمارستان شروع می شود. در صورتی که مشکلات درمانی بیمار ادامه داشته باشد، پزشک ممکن است برای شروع برنامه توان بخشی بیشتر صبر نماید.

 مدت ادامه برنامه توانبخشی پس از سکته مغزی

طول مدت برنامه توانبخشی پس از سکته مغزی بستگی به شدت سکته و عوارض جانبی ایجاد شده در نتیجه آن دارد. هر چند بعضی از نجات یافتگان از سکته مغزی به سرعت بهبود پیدا می کنند، اکثر این افراد نیاز به برنامه توانبخشی بلند مدت دارند که می تواند به ماه ها یا حتی سال ها زمان نیاز داشته باشد.

برنامه توانبخشی پس از سکته مغزی در طول دوره ریکاوری با آموزش مهارت ها و تغییر در نیازهای بیمار به تدریج اصلاح می شود. با انجام مداوم تمرین های حرکتی، بیمار می تواند به فرآیند بهبود خود با گذشت زمان ادامه دهد. توجه داشته باشید که طول مدت هر جلسه توانبخشی پس از سکته مغزی بستگی به شرایط ریکاوری بیمار، شدت علائم ایجاد شده و میزان پاسخگویی به روش های درمانی مورد استفاده برای بهبود بیمار دارد.


دررفتگی-مفصل-آرنج-دست-min.jpg
آگوست 27, 2015

دررفتگی مفصل آرنج زمانی رخ می رهد که استخوان های تشکیل دهنده ی مفصل آرنج، از جای خود خارج شوند. این اتفاق معمولا زمانی می افتد که فرد با دست باز به زمین بخورد. مفصل آرنج در بزرگسالان پس از مفصل شانه دومین مفصل با شانس بالای دررفتگی بوده و در کودکان اولین مفصل می باشد.

در کودکان تازه به راه افتاده نیز این عارضه شایع است و زمانی اتفاق می افتد که فردی بخواهد کودک را با گرفتن ساعد او جابه جا کند.

اگر شما یا کودکتان دچار دررفتگی مفصل آرنج شده اید، بلافاصله به پزشک مراجعه کنید. در صورتی که آرنج در رفته سریعا درمان نشود ممکن است عوارضی چون گیر افتادگی و فشار به رگ های خونی و اعصاب اطراف را ایجاد کند.

آرنج در رفته را معمولا می توان بدون انجام جراحی جا انداخت ولی در مواردی که در آرنج شکستگی به وجود آمده باشد، جراحی نیز لازم است.

علائم و نشانه ها

علائم و نشانه های دررفتگی مفصل آرنج عبارت اند از :

  • درد آرنج شدید
  • بدشکلی واضح مفصل آرنج

کودکان دچار دررفتگی مفصل آرنج، معمولا زمانی که آرنج آن ها حرکت داده شود احساس درد می کنند. کودک در این مواقع از استفاده از دست خود خودداری کرده و آن را کنار بدون خود نگه می دارد.

در برخی مواقع، آرنج فقط به صورت جزئی در رفته است. در رفتگی جزئی به دلیل کشیدگی و پاره شدن رباط ها می تواند باعث درد و کبودی شود.

علت ها و دلایل

در بزرگسالان شایع ترین علل دررفتگی آرنج عبارت اند از :

  • زمین خوردن : زمین خوردن با دست باز می تواند استخوان بازو را از مفصل آرنج خارج کند.
  • تصادف : برخوردی مشابه مورد بالا در این مورد نیز وجود دارد؛ هنگامی که مسافران به جلو پرتاب شده و با دست خود سعی می کنند ضربه را کاهش دهند.

در کودکان یا نوجوانان افتادن بر روی یک دست باز نیز یکی از علل شایع دررفتگی و نیمه دررفتگی آرنج می باشد.

در کودکان نو پا، این اتفاق زمانی می افتد که یک نیرو ی غیر قابل تحمل به آرنج باز وارد شود. علل این اتفاق عبارت اند از :

  • بلند کردن ناگهانی کودک : بلند کردن یا تاب دادن کودک با گرفتن دست او می تواند باعث دررفتگی  مفصل آرنج شود.
  • کشیدن ناگهانی : گرفتن دست کودک به هنگامی که او از روی پله یا گهواره به پایین می پرد ممکن است باعث کشیده شدن ناگهانی دست او شده و منجر به دررفتگی گردد.

عوامل خطر

  • سن : آرنج کودکان نسبت به بزرگسالان از انعطاف پذیری بالا تری برخوردار می باشد. بنابراین دررفتگی مفصل آرنج در افراد جوان شایع تر از بزرگسالان خواهد بود.
  • وراثت : برخی از افراد ، به صورت مادر زادی با رباط های شل تر از حالت عادی به دنیا می آیند.
  • شرکت در فعالیت های ورزشی : بسیاری از در رفتگی های آرنج در اثر فعالیت های ورزشی ایجاد می شوند، به خصوص ورزش هایی که در آن ها آرنج وزن زیادی را متحمل می شود، مانند ژیمناستیک، می توانند خطر زیادی برای در رفتگی داشته باشند

زمان مراجعه به پزشک

اگر خود شما یا فرزندتان از درد شدید رنج برده و یا بدشکلی واضحی در مفصل آرنج او وجود دارد، بلافاصله به پزشک مراجعه کنید.

تشخیص

پزشک شما به دقت مفصل آسیب دیده را بررسی کرده و می بیند که دست آسیب دیده سرد یا بی حس نشده باشد (این می تواند علامت فشار آمدن به یک رگ خونی و یا عصب باشد). به منظور تشخیص شکستگی های احتمالی به وجود آمده در مفصل آرنج، احتمالا نیاز به عکس برداری با اشعه ی ایکس خواهید داشت.

راه ها و روش های درمان

دررفتگی مفصل آرنج نیاز به جا انداختن سریع توسط یک فرد آموزش دیده دارد. پس از جا انداختن آن، یخ و دارو به منظور کاهش التهاب و درمان درد آرنج لازم خواهند بود. در برخی موارد نمی توان به کمک دست، در رفتگی را جا انداخت و جراحی لازم خواهد بود. پس از جا انداختن برای مدتی باید آرنج را بسته و از حرکت دادن آن خودداری کرد. پس از این عمل، مهم است که به فیزیوتراپیست مراجعه کرده و تمرینات تقویتی و کششی را به طور کامل انجام داد و دامنه ی حرکتی عادی آرنج را به آن باز گرداند. در فیزیوتراپی همچنین از روش های متعددی برای تسریع فرایند بهبودی و کاهش درد و التهاب استفاده می شود. این تمرینات را می توان در خانه و یا همراه با فیزیوتراپیست انجام داد. در موارد نادر، برای تعمیر رباط های آرنج و جلوگیری از در رفتگی های دوباره، عمل جراحی مورد نیاز خواهد بود.

دارو درمانی

قبل از جا انداختن دررفتگی، ممکن است به شما یا کودک تان دارو هایی برای کاهش درد و شل شدن عضلات بدهند.

فیزیوتراپی

پس از قرار گرفتن دوباره ی استخوان ها در محل خود، شما به انجام تمرینات فیزیوتراپی به منظور بهبودی دامنه حرکتی مفصل و تقویت آن ، نیاز خواهید داشت.

در زیر تعدادی از روش های درمانی فیزیوتراپی برای درمان در رفتگی آرنج آورده شده اند که ممکن است تعدادی از آن ها به طور همزمان روی فرد اجرا شوند :

تحریک الکتریکی اعصاب از روی پوست (TENS)

فراصوت

باز توانی مفصل آرنج

تمرینات فیزیوتراپی

تمرینات مربوط به دامنه ی حرکتی

تمرینات کششی و انعطاف پذیری

تمرینات تقویتی

آگاه سازی بیمار

توصیه های مربوط به باز توانی در محل کار ، فعالیت های روزانه ، ورزش

نوع برنامه ی درمانی تجویز شده برای شما، به وضعیت مشکل آرنج شما، مرحله ی بهبودی و اهداف شما بستگی دارد. روش های درمانی مذکور در بالا، در یک جلسه ی درمانی اجرا نخواهند شد. فیزیوتراپیست، به شما کمک خواهد کرد تا بهترین و مناسب ترین برنامه ی درمانی را برای خود انتخاب کنید.

عمل جراحی

شما ممکن است به جراحی نیاز داشته باشید اگر :

  • هر کدام از استخوان های در رفته، دچار شکستگی نیز شده باشند.
  • رباط های پاره شده نیاز به اتصال داشته باشند.
  • رگ های خونی و اعصاب آسیب دیده نیاز به ترمیم داشته باشند.

دررفتگی-مچ-دست-min.jpg
آگوست 27, 2015

در رفتگی مچ دست و احتمالا ایجاد شکستگی در آن، در ورزشکارانی که در فعالیت هایی مانند ژیمناستیک شرکت می کنند دیده می شود. این عوارض می توانند فرد را به مدت چند ماه از ورزش دور نگاه دارند.

علائم و نشانه ها

  • ایجاد درد شدید به هنگام حادثه که ادامه خواهد داشت
  • عدم توانایی حرکت مچ و دست
  • استخوان های دست ممکن است پیچیده و بد شکل شده باشند.
  • حساسیت و دردناکی نواحی اطراف مچ و دست نسبت به لمس
  • تورم که تقریبا بلافاصله ایجاد می شود
  • هنگام استفاده از دست، بی حسی در آن ایجاد می شود

علت ها و دلایل

دررفتگی مچ دست معمولا به علت زمین خورد با دست باز ایجاد می شود که معمولا زمانی که فرد می خواهد با دست خود ضربه ی ناشی از افتادن را کاهش دهد، اتفاق می افتد. زمین خوردن می تواند در اثر وزن زیاد بدن، فشار و سرعت بالایی داشته باشد که می تواند باعث کشیدگی مچ دست شود. به این ترتیب دست دچار دررفتگی به همراه شکستگی استخوان ناوی خواهد شد .زمین خوردن هایی از این قبیل، معمولا در طول ورزش های تماسی مانند فوتبال و راگبی و به علت برخورد های شدید اتفاق می افتند در حالی که در رفتگی تنها، در ورزش هایی مانند ژیمناستیک و به علت حالت بغرنج مچ دست در برخی حرکات ایجاد می شود. هر ورزشی با خطر بالای افتادن از ارتفاع، مانند اسکی، دوچرخه سواری و اسب سواری نیز، می تواند باعث آسیب شود.

راه ها و روش های درمان

درمان دررفتگی مچ در ابتدا نیاز به کمک های اولیه داشته و سپس با توجه به این که جراحی لازم است یا خیر می توان روش های درمانی متعددی را به کار گرفت. شایان ذکر است که نباید اجازه داد بیمار در اثر درد ناشی از حادثه، وارد شوک شود. حرکت مچ دست باید در اولین فرصت متوقف شود. در برخی از موارد در رفتگی مچ دست می توان آن را جا انداخت ولی در موارد شدید تر، برای قرار گرفتن استخوان ها در محل صحیح، جراحی لازم است. به منظور کاهش درد و ناراحتی نیز، دارو هایی تجویز خواهند شد.

از یخ و کمپرس سرد استفاده کنید : استفاده از یخ در محل ایجاد آسیب، می تواند به کاهش التهاب، تورم و خونریزی داخلی کمک کند. عمل یخ گذاری باید هر چه زود تر پس از ایجاد آسیب عملی شود. این عمل باید به مدت حداقل دو روز و در هر بار 20 دقیقه، انجام شود. کمپرس یعنی اعمال فشار به منظور جلوگیری از ایجاد تورم. کمپرس سرد یا بسته های یخ، می توانند با ترکیب یخ و فشار، التهاب، تورم و درد مچ دست را محدود کنند.

مچ دست را استراحت داده و آن را بالا نگه دارید :استراحت دادن مچ دست آسیب دیده اولین قدم برای درمان آن می باشد. ادامه ی استفاده از یک مچ آسیب دیده، می تواند باعث وارد شدن فشار بیشتر به آن و در نتیجه آسیب های بعدی شود. این کار باعث طولانی تر شدن مدت بهبودی در رفتگی و همچنین سخت تر و درناک تر شدن درمان آن خواهد شد. همچنین باید بلافاصله پس از ایجاد آسیب، مچ دست را بالا ببرید. بالا تر نگه داشتن مچ از سطح قلب تا حد امکان، برای 24 ساعت اول پس از آسیب، می تواند التهاب و خونریزی داخلی را کاهش دهد و باعث بهبودی سریع تر مچ گردد.

دارو های مسکن درد :دارو های ضد التهاب غیر استروئیدی (NSAIDs) می توانند درد و التهاب را کاهش دهند. دارو هایی مانند ایبوپروفن و ناپروکسن، از دارو های تاثیر گذاری هستند که نیازی به نسخه ی پزشک نداشته و می توانید برای در رفتگی مچ خود، آن ها را مصرف کنید. برای موارد شدید تر مانند پیچ خورگی و در رفتگی های حاد که بعضا منجر به شکستگی می شوند، ممکن است دارو های مسکن مخدر تجویز شوند.

جا انداختن و ترمیم مچ دست :هنگامی که استخوان های مچ از جای خود خارج شدند، لازم است که آن ها را به جای خود باز گردانده و به اصطلاح آن ها را جا انداخت. یک پزشک متخصص ، استخوان های در رفته را در جای خود قرار داده و به بهبودی مچ کمک می کند. در صورت ایجاد شکستگی، ممکن است جراحی مورد نیاز باشد تا بتوان به کمک آن استخوان های مچ دست را در محل خود قرار داده و مفصل و رباط های آن را تعمیر کرد. برای بهبودی موثر مچ دست، تمامی اجزای آن باید درست در محل خود قرار بگیرند.

فیزیوتراپی :با پیش رفتن فرایند بهبودی مچ، توصیه می شود که از فیزیوتراپی به منظور باز گردانی عملکرد کامل مچ، استفاده شود. پس از ایجاد آسیب، عدم تحرک، درمان و استراحت مچ، قدرت آن کم تر از چیزی خواهد بود که به یاد دارید. تمرینات درمانی به منظور کمک به تقویت مفصل و باز گردانی محدوده ی حرکتی مچ انجام می شوند تا فرد بتواند پس از بهبودی، از مچ خود به طور طبیعی استفاده کند.

در شرایط نیمه دررفتگی که از آسیب دیدگی‌های متداول محسوب می‌شود ، معمولاً  مچ دست چند هفته‌ای گچ گرفته شود و پس از آن با مچ بند طبی بی‌حرکت نگه داشته شود.


پارگی-و-آسیب-تاندون-زانو-min.jpg
آگوست 27, 2015

آسیب تاندون زانو یا تاندونیت کشکک زانو، عارضه ای است که طی آن تاندون کشکک زانو (بافت طناب مانندی که استخوان کشکک زانو را به درشت نی یا استخوان ساق پا، متصل می کند) ملتهب شده و یا آسیب ببیند. تاندونیت کشکک، یک عارضه ی به وجود آمده در اثر استفاده ی بیش از حد از زانو می باشد (یعنی حرکات تکراری باعث آسیب به بافت و یا تحت تنش قرار گرفتن منطقه ی خاصی از بدن شوند.).

پریدن مکرر، فرود آمدن و تغییر مسیر می توانند باعث کشیدگی، پارگی و آسیب به تاندون کشکک زانو شوند. بنابراین افرادی که در ورزش های دارای پرش های مکرر (مانند دو و میدانی به خصوص دو با مانع، بسکتبال، والیبال، ژیمناستیک، دویدن و فوتبال) شرکت می کنند، فشار زیادی را به زانو ی خود وارد می آورند.

[alert type=”custom” close=”false” icon=”fa fa-hand-o-left” color=”#000000″ background_color=”#01bc9f”]آسیب تاندون زانو ممکن است یک عارضه ی خفیف به نظر رسیده و زیاد جدی گرفته نشود. به همین خاطر، بسیاری از ورزشکاران به تمرینات و رقابت خود ادامه داده و این آسیب را نادیده می گیرند و یا خود اقدام به درمان آن می کنند. ولی مهم است بدانید که آسیب تاندون زانو یک عارضه ی جدی بوده که با گذشت زمان می تواند بد تر شده و در نهایت نیازمند جراحی شود. مراقبت های پزشکی زود هنگام و درمان این عارضه می تواند به جلوگیری از پیشرفت آسیب کمک کند.[/alert]

آناتومی زانو

به منظور فهمیدن چگونگی ایجاد تاندونیت کشکک زانو، خوب است که با نحوه ی عملکرد زانو آشنا شوید. زانو که بزرگ ترین مفصل در بدن می باشد، به پا استحکام بخشیده و به آن اجازه ی خم و راست شدن می دهد. قسمت های متعددی از بدن به منظور عملکرد مناسب زانو، درگیر می شوند :

  • استخوان هایی مانند استخوان ران، استخوان درشت نی (استخوان ساق پا) و استخوان کشکک زانو، به زانو قدرت لازم برای تحمل وزن بدن را می دهند. استخوان هایی که در محل زانو به یکدیگر می رسند نیز، به آن اجازه ی خم شدن می دهند.
  • ماهیچه ها کشش مورد نیاز را برای حرکت و خم و راست شدن استخوان ها فراهم می کنند. ماهیچه های اطراف زانو عبارت اند از ماهیچه ی چهار سر ران (در جلوی ران) و ماهیچه ی همسترینگ (در پشت ران). ماهیچه ی چهار سر به راست شدن پا و ماهیچه ی همسترینگ به خم شدن آن در قسمت زانو کمک می کنند.
  • تاندون ها بافت های طناب مانند محکمی هستند که ماهیچه را به استخوان متصل می کنند. تاندون های جلوی زانو عبارت اند از تاندون ماهیچه ی چهار سر و تاندون کشکک زانو. تاندون عضله ی چهار سر به بالای کشکک متصل شده و پا را به حالت مستقیم در می آورد. تاندون کشکک نیز به پایین استخوان کشکک متصل بوده و از طرف دیگر به استخوان درشت نی متصل می شود.
  • همانند تاندون ها، رباط ها نیز بافت های محکمی اند که استخوان ها را به استخوان های دیگر متصل می کنند.

استخوان ها، عضلات، تاندون ها و رباط ها با همکاری یکدیگر به زانو قدرت حرکت، خم و راست شدن، پریدن و فرود آمدن را می دهند.

آسیب های تاندون زانو (زانوی جهندگان) چیست؟

هنگام راست شدن زانو، ماهیچه ی چهر سر ران تاندون چهار سر را کشیده و بدین ترتیب استخوان کشکک را می کشد. سپس این کشش از طریق تاندون کشکک به استخوان درشت نی منتقل شده و باعث راست شد پا می شود. در مقابل، به هنگام خم کردن زانو، عضله ی همسترینگ استخوان درشت نی را کشیده و باعث خم شدن زانو می شود.

در آسیب تاندون زانو، در واقع تاندون کشکک زانو آسیب می بیند و از آن جایی که این تاندون برای راست شدن پا حیاتی است، آسیب به آن می تواند باعث از بین رفتن حمایت کشکک و ثبات آن شود. این امر باعث ایجاد درد و ضعف در زانو شده و می تواند منجر به ایجاد دشواری در راست کردن پا گردد.

علائم و نشانه ها

علائم شایع آسیب تاندون زانو عبارت اند از :

  • درد در ناحیه ی تاندون کشکک زانو (و یا دقیق تر، در زیر کشکک زانو)
  • گرفتگی و خشکی زانو، به خصوص به هنگام پریدن، زانو زدن، چمباتمه زدن، نشستن و یا بالا رفتن از پله ها
  • درد به هنگام خم کردن زانو
  • درد در عضلات چهار سر ران
  • ضعف در پا و پشت ساق پا

علائمی از از شیوع کم تری برخوردارند عبارت اند از :

  • مشکلات تعادلی
  • گرما، حساسیت نسبت به لمس و یا تورم در اطراف زیر زانو

علل شایع آسیب تاندون زانو

تاندونیت کشکک زانو زمانی ایجاد می شود که فشار بیش از حد و مکرر به تاندون کشکک وارد شود؛ به خصوص در زمان ورزش کردن. لگد زدن می تواند فشاری در حدود 7 برابر وزن بدن به این تاندون وارد کند. بیشترین فشار وارد بر تاندون زمانی است که فرد در حال پریدن و فرود آمدن است که حدودا 10 برابر وزن بدن می باشد. برای پریدن، ماهیچه های چهار سر و توام پشت ساق پا، بدن را از زمین جدا کرده و در طول فرود نیز عضله ی چهار سر پا را استوار نگاه می دارد.

اگر فردی فعالیت هایی مثل پریدن یا لگد زدن را به میزان زیاد انجام دهد، مانند برخی ورزشکاران، فشار وارد بر تاندون کشکک زانو زیاد شده و پارگی های میکروسکوپی در آن به وجود می آیند. این امر ممکن است در ابتدا باعث درد نشود ولی با پیشرفت آن زانو به تدریج دردناک و دردناک تر خواهد شد.

این پارگی های میکروسکوپی باعث ضعیف شدن تاندون و در نتیجه مستعد شدن آن برای آسیب های بیشتر می شوند. حتی در موارد شدید تاندونیت کشکک زانو، ممکن است این تاندون به کلی پاره شود.

راه ها و روش های درمان

آسیب تاندون زانو در ابتدا به کمک یک سیستم درجه بندی مخصوص ارزیابی می شود و بدین ترتیب میزان آسیب مشخص می گردد (درجه بندی بین 1 تا 5 صورت می گیرد و درجه ی 1 احساس درد تنها پس از انجام فعالیت شدید و درجه ی 5 احساس درد ممتد و عدم توانایی شرکت در فعالیت های ورزشی می باشند).

در طول معاینه ی زانو، ممکن است پزشک از بیمار بخواهد که دویده، بپرد، زانو و یا چمباتمه بزند که به این ترتیب سطح درد او مشخص می گردد. به علاوه ممکن است عکس برداری با اشعه ی ایکس و یا اسکن MRI نیز توضیه شوند. بسته به میزان آسیب، روش های درمانی می توانند از استراحت و استفاده از بسته های یخ، تا عمل جراحی متفاوت باشند.

برای درمان آسیب خفیف تا متوسط تاندون زانو، درمان های زیر به کار می روند :

  • استراحت کردن و استفاده از یک رژیم مخصوص تمرینی که می تواند به طور قابل توجهی آثار پریدن را کاهش دهد
  • یخ گذاشتن بر روی زانو که می تواند درد و التهاب را کاهش دهد
  • استفاده از یک زانو بند طبی برای کمک به حمایت از زانو و کشکک آن. یک زانو بند در زیر کشکک زانو و در محل تاندون کشکک زانو بسته می شود. زانو بند طبی می تواند درد را تا حد ممکن کاهش داده و فشار را از روی تاندون کشکک بردارد.
  • بالا بردن زانو به هنگام احساس درد (مثلا می توان یک بالش در زیر آن قرار داد)
  • دارو های ضد التهاب مانند ایبوپروفن به منظور کاهش درد و التهاب
  • ماساژ درمانی
  • ورزش های سبک به منظور کمک به تقویت زانو
  • برنامه های باز توانی فیزیوتراپی که شامل تقویت عضلات می شوند؛ به خصوص عشلات تحمل کننده ی وزن از جمله چهار سر ران و توام پشت ساق پا.
  • تزریقات مخصوص برای کاهش حساسیت اعصاب و کاهش التهاب

در موارد نادر، مانند وقتی که درد در ناحیه ی تاندون کشکک زانو بسیار شدید بوده و یا آسیب آن جدی باشد، جراحی لازم است. جراحی عبارت است از برداشتن قسمتی از تاندون که آسیب دیده و دچار التهاب شده است، برداشتن بافت ملتهب از پایین استخوان کشکک زانو و یا ایجاد بریدگی های کوچک در اطراف تاندون کشکک زانو به منظور برداشتن فشار از ناحیه ی میانی آن.

پس از انجام عمل جراحی، یک برنامه ی باز توانی شامل تمرینات تقویتی برای عضلات و ماساژ درمانی، به مدت چند ماه تا یک سال انجام خواهد شد.

بهبودی

بهبودی از آسیب تاندون زانو ممکن است بین چند هفته تا چندین ماه زمان ببرد. بهتر است که در این مدت از هر گونه ورزش و یا فعالیتی که بتواند آسیب تاندون شما را تحریک کرده و یا شرایط آن را بد تر کند دور بمانید.

با این حال، بهبودی از آسیب تاندون زانو به این معنی نیست که فرد قادر به ادامه ی فعالیت های خود نبوده و نتواند در ورزش خاصی شرکت کند. بسته به شدت آسیب تاندون، ورزش ها و فعالیت های سبک می توانند جایگزین شوند (برای مثال می تواند شنا را جایگزین دو و میدانی کرد). پزشک شما، آگاهی های لازم در مورد ورزش ها و فعالیت های مضر در طول فرایند بهبودی را به شما خواهد داد.


hunched-back-min.jpg
آگوست 27, 2015

ستون فقرات بطور طبیعی دارای مقداری انحنا می باشد. هنگامی که شما از پشت به ستون فقرات نگاه می کنید، ستون فقرات می بایست صاف بوده و در مرکز ناحیه لگن قرار داشته باشد. به هر حال، هنگامی که به ستون فقرات از پهلو نگاه می شود، این بخش از بدن دارای یک انحنای طبیعی است و به این ترتیب امکان حفظ تعادل بدن با توجه به اینکه ستون فقرات پشت اندام های سینه و شکم قرار گرفته، فراهم می شود. ستون فقرات دارای دو انحنای رو به خارج و دو انحنای رو به داخل است که به همراه یکدیگر ظاهر حرف S را تشکیل می دهند.

در ناحیه گردن و پایین کمر یک انحنا به سمت داخل یا پشت نوسانی به نام لوردوز (گودی کمر) وجود دارد. در ستون فقرات ناحیه قفسه سینه و استخوان خاجی یک انحنای رو به خارج به نام کیفوز یا قوز وجود دارد. این منحنی ها بطور عادی با یکدیگر متوازن هستند و به این ترتیب در هنگام ایستادن، فرد می تواند تعادل خود را با قرار گرفتن دقیق سر در بالای لگن حفظ نماید. ایستادن در این حالت می تواند اثرات ناشی از جاذبه را حداقل کرده و به فرد امکان دهد در بهترین موقعیت قرار گیرد. به این ترتیب کمترین انرژی برای حرکت یا ایستادن صرف می شود.

قوز کمر چیست؟

قوز کمر  و پشت می تواند بر ظاهر فرد از جلو یا پهلو تاثیر گذارد. ستون فقرات در ناحیه قفسه سینه می بایست کمی در ناحیه پشت شانه ها انحنا داشته باشد. در حالت عادی ستون فقرات می تواند از 20 تا 40 درجه در هنگام نگاه کردن به فرد از پهلو زاویه داشته باشد. در صورتی که انحنای ستون فقرات از این مقدار بیشتر شود، فرد دچار قوز کمر می شود.

انواع قوز کمر و دلایل ایجاد آن

انواع قوز کمر

وضعیت قرار گرفتن بدن

رایج ترین نوع قوز کمر و پشت در نتیجه قرار دادن بدن در شرایط ضعیف و نادرست ایجاد می شود. بیمارانی که علت قوز کمر آنها این است می توانند با پشتکار وضعیت قوز کمر خود را با ایستادن به صورت صحیح اصلاح نمایند. برای این بیماران، هیچ نقص ساختاری واقعی در ستون فقرات وجود ندارد و علت قوز کمر در آنها پیشرفت نمی کند.

قوز کمر ساختاری

قوز کمر ساختاری اشاره به افزایش انحنای ستون فقرات بدون ارتباط با وضعیت قرار گرفتن بدن یا خمیده بودن کمر دارد. افرادی که دچار قوز کمر ساختاری هستند، نمی توانند ستون فقرات خود را صاف نمایند. این بیماران برای ایستادن عادی با مشکل مواجه هستند و در ناحیه کمر و پا درد احساس می کنند. این علائم معمولاً با گذشت زمان تشدید می شوند و هر چه بیمار بیشتر و بیشتر به سمت جلو خم شود، تلاش برای ایستادن وی سخت تر خواهد شد. شدت این علائم معمولاً بستگی به مقدار و علت قوز پشت دارد.

قوز کمر شوئرمن

رایج ترین نوع قوز ساختاری در اصطلاح قوز کمر شوئرمن نامیده شده و معمولاً در سنین 12 تا 14 سالگی تشخیص داده می شود. قوز کمر شوئرمن مربوط به ستون فقرات ناحیه قفسه سینه است که با توجه به زاویه بیش از 40 درجه در ستون فقرات ایجاد شده و باعث می شود سه عدد از مهره ها یا تعداد بیشتری از آنها در یک ردیف قرار گیرند. دلیل ایجاد قوز کمر شوئرمن ناشناخته است. به هر حال، محققان اعتقاد دارند این مشکل با رشد و توسعه غیر عادی استخوان ارتباط دارد. این شرایط می تواند در نتیجه قرارگیری نادرست مهره ها به صورت ژنتیک ایجاد شود و در اکثر موارد در طول دوره ای مشاهده و تشخیص داده می شود که رشد استخوان ها سریع است (برای مثال دوره نوجوانی). اکثر بیماران در ابتدا با وضعیت قرارگیری ضعیف یا خمیده شدن کمر مواجه می شوند و این شرایط می تواند با افزایش انحنای کمر باعث ایجاد درد برای بیمار شود.

سایر دلایل

قوز کمر و پشت می تواند در نتیجه سایر مشکلات یا نواقص ستون فقرات ایجاد شود. هر یک از این شرایط باعث کاهش ارتفاع در قسمت بالای ستون فقرات می شود که می تواند افزایش قوز کمر را برای فرد بیمار به همراه داشته باشد. دلایل معمول که باعث این شرایط می شود عبارت از شکستگی ناشی از فشار به خاطر ابتلا به پوکی استخوان، سایر موارد شکستگی ستون فقرات یا ابتلا به بیماری تحلیل برنده دیسک می باشد.

تشخیص

تشخیص این مشکل بر اساس معاینه فیزیکی و تهیه عکس رادیولوژی انجام می شود. در این حالت یک سابقه پزشکی کامل از بیمار دریافت می شود تا به این ترتیب بتوان سایر دلایل بالقوه تاثیرگذار بر ایجاد قوز کمر را تشخیص داد. عکس برداری رادیولوژی به منظور ارزیابی وضعیت قرارگیری مهره ها در ستون فقرات و اندازه گیری انحنای کلی آن در هنگام نگاه کردن به فرد از جلو و عقب مورد استفاده قرار می گیرد.

بیمار مبتلا به قوز کمر شوئرمن را می توان با توجه به زاویه ستون فقرات بیشتر از 40 درجه تشخیص داد. همانطور که گفته شد، این شرایط باعث می شود سه مهره یا بیشتر در یک ردیف قرار گیرند. در صورتی که برای بیمار از اسکن ام آر آی (MRI) استفاده شود، معمولاً گره های اشمولر در ستون فقرات مشاهده شده و فتق دیسک محدود در ناحیه انتهایی مهره ها دیده می شود. این نوع فتق دیسک متفاوت از فتق دیسکی است که در ناحیه ای از ستون فقرات که اعصاب در آنها وجود دارد، ایجاد می شود.

راه ها و روش های درمان

روش درمانی مورد استفاده در این حالت بستگی به سن بیمار، اندازه انحنای کمر، علائم بیمار و دلیل اصلی ایجاد قوز کمر و پشت دارد. اکثر بیماران مبتلا به این مشکل در ابتدا از نظر افزایش قوز کمر با گذشت زمان مورد بررسی قرار می گیرند. در طول این مدت، از برنامه های حرکتی منظم برای بهبود وضعیت قرار گیری ستون فقرات و کمک به تقویت عضلات آن استفاده می شود. فیزیوتراپی و درمان دستی ستون فقرات ، درمان کیفوز با ورزش نیز می تواند برای درمان علائم ناشی از قوز کمر مورد استفاده قرار گیرند.

مشاهده

تا زمانی که قوز کمر و پشت شدید نشده باشد، به اکثر بیماران توصیه می شود از یک دوره بررسی بیماری با انجام معاینات سالانه و عکس برداری رادیولوژی به منظور تشخیص افزایش انحنا در ستون فقرات استفاده شود. در این زمان، به افراد بیمار اغلب توصیه می شود فعالیت هایی را انجام دهند که می تواند به تقویت عضلات ستون فقرات کمک کرده و نیز انحنای ستون فقرات را تا حد ممکن انعطاف پذیر نگه دارد. علاوه بر این انجام تمرین های کششی نیز می تواند در این شرایط مفید باشد.

بریس

برای مواردی که قوز کمر و پشت در حال پیشرفت باشد یا در ابتدا به صورت شدید در فرد مشاهده شود، می توان از قوزبند طبی یا بریس برای کمک به تقویت ستون فقرات و جلوگیری از پیشرفت آن در طول سال های رشد استفاده کرد. درمان قوز کمر با بریس فقط برای بیمارانی استفاده می شود که هنوز در سن رشد هستند زیرا این روش اثربخشی خاص بر بیماران میانسال ندارد. بریس درمانی برای بیماران مبتلا به قوز کمر شوئرمن در سنین رشد و نوجوانی مشابه بریس درمانی برای بیماران مبتلا به اسکولیوز است، اما با این وجود محل قرارگیری و نوع بریس ممکن است بر اساس موقعیت ایجاد قوز کمر متفاوت باشد برای بیمارانی که نیاز به استفاده از بریس دارند، معمولاً از بریس های خاص سبک وزن استفاده می شود. این بریس ها به صورت سفارشی بر اساس قالب تهیه شده از بدن بیمار ساخته می شوند و امکان پوشیدن آنها در زیر لباس برای درمان قوز کمر وجود دارد. به این ترتیب بیمار می تواند در زمان استفاده از بریس اکثر فعالیت های روزانه و ورزش رفع قوز کمر مورد نظر خود را مشابه حالت عادی انجام دهد. این بریس ها از مواد پلاستیکی سبک وزن و با توجه به قالب تهیه شده از انحنای ستون فقرات ساخته می شوند. هدف از استفاده بریس حفظ انحنای عادی ستون فقرات و جلوگیری از بیشتر شدن این انحنا در طول سال های رشد است.

فیزیوتراپی

هنگامی که از فیزیوتراپی و ورزش برای قوز پشت به همراه بریس استفاده شود، این درمان می تواند به تقویت، انعطاف پذیری و افزایش دامنه حرکتی ستون فقرات و عضلات اطراف آن کمک موثر نماید. تاکید اصلی در این حالت بر انعطاف پذیری عضلات کمر و زردپی، افزایش قدرت عضلات کمر، و بهبود وضعیت قرارگیری ستون فقرات و درمان قوز کمر است.

مصرف دارو

در صورتی که بیمار در نتیجه قوز کمر دچار درد شود، می تواند از دارو برای کنترل مشکل و بهبود علائم آن استفاده نماید. به این ترتیب بیمارانی که از قوز کمر ساختاری رنج می برند، می توانند داروهای مناسب برای بهبود شرایط بیماری مصرف کنند.
پزشک احتمالاً تجویز دارو برای بیمار را با داروهای ضعیف تر شروع می کند. به این ترتیب اگر مصرف این داروها بتواند درد بیمار را کاهش داده یا آن را کنترل کند، دیگر نیازی به استفاده از داروهای قوی تر برای بیمار نخواهد بود.

درمان توسط متخصص طب فیزیکی و توانبخشی

متخصص طب فیزیکی و توان بخشی می تواند از روش های دستکاری ستون فقرات و جا انداختن مهره ها به منظور بهبود دامنه حرکتی مفصل استفاده نماید. این روش درمانی یک روش فعال است که در آن پزشک از دست های خود برای درمان قوز پشت بیمار با تکنیک های مختلف استفاده می کند.

•    درمان های دستی ستون فقرات می تواند به شناسایی مفاصل آسیب دیده یا مفاصلی که دارای حرکت غیر عادی هستند کمک موثر نماید. به این ترتیب با استفاده از تکنیک وارد کردن فشار در سطح مناسب می توان بافت نرم را کشیده و سیستم عصبی را برای بازیابی حرکت های عادی ستون فقرات تحریک نمود.

•    تکنیک فلکشن دیستراکشن روشی است که در آن بدون وارد کردن فشار به ستون فقرات وضعیت آن اصلاح می شود. این تکنیک برای افرادی استفاده می شود که قوز کمر آنها با بیماری دیسک تحلیل رونده و یا ایجاد محدودیت در حرکت های ستون فقرات در ناحیه قفسه سینه (بخش میانی کمر) همراه است.

• دستکاری با کمک ابزار یک روش دیگر برای دستکاری ستون فقرات بدون وارد کردن فشار بدون دست می باشد. در این حالت فرد معالج از ابزارهای مخصوص برای وارد کردن فشار به ستون فقرات بدون نیاز به نیروی دست استفاده می کند.

تکنیک های درمان های دستی همچنین گاهی اوقات برای درمان آسیب دیدگی رباط ها و یا عضلات مورد استفاده قرار می گیرد. تکنیک های مورد استفاده در این حالت به شرح زیر هستند:

•درمان نقطه محرک به متخصص طب فیزیکی کمک می کند نقاط خاص سفت شده و دردناک در یک عضله را شناسایی نماید. به این ترتیب پزشک می تواند با وارد کردن فشار مستقیم به این نقاط به آزاد شدن گرفتگی کمک کند.

• تکنیک های کشش دستی مفصل و مقاومت می تواند به کاهش علائم قوز کمر کمک کند. انرژی درمانی عضله که یک تکنیک استخوانی است، مثال خوبی برای درمان دستی مفصل در حالت مقاومت و پایداری می باشد.

•درمان بافت نرم با کمک ابزار می تواند به درمان بافت های آسیب دیده در بدن کمک کند. پزشک متخصص طب فیزیکی می تواند از تکنیک گراستون برای این کار استفاده کرده و با ضربه زدن های آرام و منظم با یک وسیله مخصوص بر روی عضله آسیب دیده، مشکل بیمار را درمان کند.

متخصص طب فیزیکی همچنین می تواند از سایر روش های درمانی برای کاهش التهاب ایجاد شده در نتیجه قوز کمر به شرح زیر استفاده نماید:

•  تکنیک تحریک الکتریکی از جریان الکتریکی دارای فرکانس پایین برای تحریک عضلات و کاهش التهاب ایجاد شده استفاده می نماید.

•    امواج مافوق صوت می تواند به کاهش اسپاسم، سفتی، و درد عضلات کمک کند. این روش با ارسال امواج صوتی به بافت های عضله کار کرده و یک سطح گرما در ناحیه تحت درمان ایجاد می کند که می تواند به افزایش گردش خون در این ناحیه کمک موثر نماید.

علاوه بر این، متخصص طب فیزیکی ممکن است از تمرین های حرکتی درمانی برای کمک به بازیابی حرکت های عادی ستون فقرات استفاده نماید. به این ترتیب پزشک متخصص می تواند به بیمار حرکات لازم برای مدیریت علائم ناشی از قوز کمر را آموزش دهد .

عمل جراحی

اکثر بیماران دچار قوز کمر و پشت ، نیازی به عمل جراحی جهت درمان ندارند. عمل جراحی قوز کمر به بیمارانی توصیه می شود که قوز کمر آنها به پیشرفت خود ادامه می دهد یا علائم مشکل علیرغم استفاده از روش های درمانی غیر جراحی برطرف نمی شوند. عمل جراحی اصلاحی برای قوز ایجاد شده در ستون فقرات قفسه سینه معمولاً هنگامی پیشنهاد می شود که انحنای ستون فقرات بیشتر از 80 تا 90 درجه با توجه به عکس رادیولوژی تهیه شده، باشد.

قوز کمر می تواند در نواحی میانی یا پایین کمر نیز ایجاد شود و در این حالت عمل جراحی به بیمارانی توصیه می شود که قوز کمر آنها بیشتر از 60 تا 70 درجه باشد. علاوه بر این عمل جراحی یک انتخاب برای بیمارانی است که به خاطر درد کمر دچار ناتوانی شده اند یا قوز کمر آن ها باعث وارد شدن فشار به کانال نخاعی یا اعصاب موجود در این ناحیه از بدن شده باشد.


آگوست 24, 2015

کریپتوس یا صدا دادن گردن، یک اصطلاح پزشکی است که در آن گاهی اوقات صدای خرد شدن و تق تق از برخی قسمت های بدن مخصوصا گردن و پاها به گوش می رسد. این صدای تق تق در اثر ساییده شدن استخوان ها بر روی یکدیگر ایجاد می شود. اگر این صدا دائما ایجاد شود، نشانه ای از ابتلا به آرتروز است. وقتی این صدای تق تق از گردن به گوش برسد، به این حالت کریپتوس یا صدا دادن گردن می گویند که عارضه ای شایع است و نشانه ای از ابتلای فرد به آرتروز است. آرتروز گردن بیماری ای است که در آن استخوان های گردن فرسوده و سفت می شوند و در نتیجه دردناک شده و علت صدا دادن مفصل گردن میباشد . کریپتوس  یا صدا دادن گردن معمولا در افراد مسن دیده می شود و در جوان تر ها عارضه ای نادر است. کریپتوس گردن یک بیماری نیست، بلکه نشانه ای از یک بیماری زمینه ای است و بنابراین روش های درمانی، علت زمینه ای کریپتوس گردن را مورد هدف قرار می دهند.

علائم و نشانه ها

کریپتوس  یا صدا دادن گردن معمولا با علایمی همراه است که نشان دهنده ی آرتروز هستند. این علایم شامل درد همراه با حرکت دادن گردن، خشکی گردن و وجود محدودیت در حرکت دادن گردن می شود. معمولا صدای تق تق گردن زیاد بلند نیست و تنها خود فرد متوجه آن می شود. این صدا تنها در اثر حرکت دادن گردن ایجاد می شود. برخی از سایر علایم که توسط فرد دچار کریپتوس گردن تجربه می شود، شامل سردرد و ضعف همراه با بی حسی اندام فوقانی می باشد. فرد همچنین ممکن است به خستگی مفرط و اختلالات خواب دچار شود.

علت ها و عوامل

علل زیادی ممکن است برای کریپتوس یا صدا دادن گردن وجود داشته باشند. چنانچه فردی گهگاه به طور اتفاقی صدا دادن گردن را تجربه کند، دلیلی برای نگرانی وجود ندارد و این حالت طبیعی است. این نوع از کریپتوس، تهدیدی برای مفاصل به حساب نمی آید. مشکل زمانی آغاز می شود که کریپتوس یا صدا دادن گردن با درد و محدود کردن حرکت گردن همراه باشد و نشان دهنده ی مشکلاتی در ستون فقرات گردنی باشد. شایع ترین علت کریپتوس یا صدا دادن گردن، آرتروز ستون فقرات گردنی می باشد. آرتروز بیماری ای است که در آن غضروفی که بین مهره ها را می پوشاند به دلایلی از جمله افزایش سن و وجود فشار زیاد بر روی گردن و استفاده ی زیاد روزمره از آن، دچار فرسودگی می شود. از این رو صدا دادن گردن معمولا در افراد بالای 50 سال مشاهده می شود. صدای تق تق گردن به طور طبیعی با حرکت دادن گردن قابل شنیدن است. فرد همچنین ممکن است به درد و محدودیت در حرکت دادن گردن دچار شود. به علاوه گردن ممکن است خشک و سفت شود.

راه ها و روش های درمان

درمان  و رفه کریپتوس یا صدا دادن گردن به عامل ایجاد آن بستگی دارد. چنانچه علت صدا دادن گردن آرتروز باشد، بنابراین درمان آرتروز باید انجام شود. اما در این مورد چیزی که نگران کننده است، محدودیت در حرکت گردن همراه با درد و خشکی گردن می باشد. در صورتی که فرد دچار ضعف و سایر علایم عصبی در اندام فوقانی باشد، این حالت می تواند احتمال بروز بیماری جدی ای را در ستون فقرات گردنی نشان دهد.

چنانچه صدا دادن گردن در اثر بلند کردن اجسام سنگین و یا حرکت ناگهانی گردن ایجاد شده باشد، در این صورت جای نگرانی وجود ندارد و به هیچ گونه روش درمانی نیاز ندارد. در صورتی که صدا دادن گردن با درد همراه باشد، در این صورت ماساژ آرام گردن توصیه می شود که می تواند حرکت گردن را تسهیل کند و قدرت کشش ماهیچه های گردن را افزایش دهد. چنانچه کریپتوس یا صدا دادن گردن به علت ابتلا به آرتروز ایجاد شده باشد و با گردن درد همراه باشد، برای کنترل درد، مصرف داروهای مسکن پیشنهاد می شود. گاهی اوقات استفاده از گردن بند طبی می تواند در کنترل علایم ایجاد شده توسط کریپتوس گردن و رفع صدا دادن گردن، بسیار موثر باشد.


آمار بازدید

درباره پروفسور بیژن فروغ

من در سال ۱۳۶۱ از دبیرستان خوارزمی تهران فارغ التحصیل شدم .سال ۱۳۶۸ در رشته پزشکی از دانشگاه شیراز فارغ التحصیل شدم بمدت دوسال دوره تخصصی پاتولوژی را گذراندم …. ادامه

تماس با ما

بزرگراه چمران، ابتدای باقرخان غربی، پلاک 89 قدیم، 26 جدید، طبقه دوم

تلفن:

02166572220

02166576421

02166576423

02166576424

تمام حقوق سایت برای کلینیک طب فیزیکی و توانبخشی محفوظ است